บทที่ 960 - หลินอี้ผู้ไม่ยอมแพ้

บทที่ 960 - หลินอี้ผู้ไม่ยอมแพ้

หลินฮุยพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น "พี่ใหญ่วางใจเถิด ข้ารู้ว่าต้องทำเช่นไร"

แสงวิญญาณสว่างวาบขึ้นในมือของหลินเสวียน เขาหยิบป้ายคำสั่งชิ้นหนึ่งส่งให้หลินฮุย "หลังจากข้าเข้าสู่ทะเลอเวจีแล้ว ยังไม่รู้ว่าจะออกมาเมื่อใด

เจ้าจงเก็บป้ายคำสั่งนี้ไว้ หากพบเจอสถานการณ์คับขันที่ไม่อาจรับมือได้ เจ้าสามารถใช้ป้ายคำสั่งนี้ออกคำสั่ง จะมีคนคอยรับฟังและปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้าเอง"

หลินฮุยรับป้ายคำสั่งมา สัมผัสได้ถึงพลังที่แฝงอยู่ภายใน เขาสามารถเดาได้ว่านี่ต้องเป็นของวิเศษล้ำค่าที่จะสามารถช่วยพลิกสถานการณ์ในยามวิกฤติได้อย่างแน่นอน

"พี่ใหญ่ ท่านเองก็ต้องระวังตัวให้มาก แดนต้องห้ามทะเลอเวจีเต็มไปด้วยอันตราย ท่านต้องคำนึงถึงความปลอดภัยของตนเองเป็นหลัก หากสถานการณ์ไม่สู้ดี ก็ถอนตัวออกมาก่อนค่อยว่ากัน"

แววตาของหลินฮุยเต็มไปด้วยความห่วงใย แม้เขาจะรู้ดีถึงความแข็งแกร่งของหลินเสวียน แต่ยิ่งเขาได้รู้ข้อมูลเกี่ยวกับทะเลอเวจีมากเท่าใด ภายในใจของเขาก็ยิ่งรู้สึกไม่มั่นใจมากขึ้นเท่านั้น

หลินเสวียนยิ้มบางๆ "วางใจเถิด ข้ารู้ขีดจำกัดของตัวเองดี"

ทั้งสองได้ปรึกษาหารือรายละเอียดต่างๆ เพิ่มเติม จนกระทั่งดึกดื่น ค่ายกลที่หลินเสวียนกางไว้จึงสลายไป การสนทนาของพวกเขาเป็นอันสิ้นสุด

หลังจากนั้น หลินเสวียนก็ไม่ได้รั้งอยู่ในตลาดกลางอีก เขาแอบหลบออกจากตลาดและเข้าสู่ทะเลอเวจีอย่างเงียบเชียบ

ณ ทะเลอเวจี

หลินอี้ไม่ได้หยุดชะงักฝีเท้าลงเพราะข่าวคราวจากโลกภายนอก เขายังคงใช้วิธีการทั้งหมดที่มีมุ่งหน้าลึกเข้าไปในทะเลอเวจี

เป้าหมายของเขาชัดเจน นั่นคือส่วนลึกสุดของแดนต้องห้ามทะเลอเวจี เพื่อค้นหาความลับที่ซ่อนอยู่และไขว่คว้าโอกาสจากแดนต้องห้าม

ร่างของหลินอี้ปรากฏขึ้นและหายวับไปท่ามกลางสายหมอกของทะเลอเวจี แม้เขาจะเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง แต่ทุกย่างก้าวกลับเต็มไปด้วยความระมัดระวัง

ทะเลอเวจีเต็มไปด้วยอันตรายที่ไม่อาจคาดเดา หากพลาดพลั้งเพียงนิดเดียวก็อาจตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่มีวันได้ผุดได้เกิด ต่อให้เป็นหลินอี้ก็ไม่กล้าประมาท

รอบกายของหลินอี้ มีสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดปรากฏตัวให้เห็นเป็นระยะ บ้างก็ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด บ้างก็แหวกว่ายอยู่ในน้ำทะเลสีดำสนิท

แต่ด้วยสัมผัสวิญญาณอันแข็งแกร่งของหลินอี้ สิ่งมีชีวิตใดที่เข้ามาใกล้จะถูกเขาตรวจจับได้ล่วงหน้า และสามารถหลบเลี่ยง หรือจัดการอย่างเด็ดขาดด้วยความรวดเร็วดุจสายฟ้า

ม่านแสงเบื้องหน้าหลินอี้แสดงภาพแผนที่โบราณแผ่นหนึ่ง นี่คือสิ่งที่เขาได้รับมาจากหลินฮุย

บนแผนที่ระบุภูมิประเทศและพื้นที่อันตรายของแดนต้องห้ามทะเลอเวจีไว้อย่างละเอียด เขาเทียบเคียงสภาพแวดล้อมกับแผนที่ไปพร้อมกับก้าวเดินอย่างระมัดระวัง

ยิ่งเขารุกล้ำลึกเข้าไปในแดนต้องห้ามทะเลอเวจี สภาพแวดล้อมรอบด้านก็ยิ่งดูแปลกประหลาดขึ้นเรื่อยๆ น้ำทะเลสีดำทวีความหนาแน่น บดบังทัศนวิสัยอย่างหนัก

นอกจากนี้ ความผันผวนของพลังงานในทะเลอเวจีก็เริ่มแปรปรวนอย่างรุนแรง เดี๋ยวคลุ้มคลั่ง เดี๋ยวสงบนิ่ง ยากจะคาดเดา

สัมผัสวิญญาณของหลินอี้แผ่ขยายออกไปไม่หยุด เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันแข็งแกร่งเป็นระลอกๆ ที่ถูกส่งมาจากส่วนลึกของแดนต้องห้าม กลิ่นอายเหล่านี้ทำให้เขารู้สึกถึงแรงกดดัน

เขาไม่กล้าประมาท ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความระมัดระวัง รอบกายของเขามีวงแสงจางๆ ล้อมรอบ นี่คือวิชาลับพิเศษที่ช่วยลดการมีตัวตนของเขา และยังสามารถปกป้องเขาได้ในยามวิกฤติ

"ท่านประมุขมาถึงแล้ว ข้าเองก็ต้องเร่งมือเข้า"

สำหรับข่าวการมาถึงของท่านประมุขหลินเสวียน หลินอี้ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจ เขารู้ดีว่าหลินเสวียนจะต้องมาในสักวันหนึ่ง

ในฐานะประมุขของตระกูลหลิน ระดับพลังและการฝึกตนของหลินเสวียนล้วนอยู่ในระดับสูงสุด การมาของเขาย่อมเพิ่มโอกาสแห่งชัยชนะให้กับการสำรวจแดนต้องห้ามครั้งนี้อย่างแน่นอน

แววตาของหลินอี้ทอประกายเด็ดเดี่ยว เขาต้องการที่จะบรรลุความสำเร็จบางอย่างก่อนที่หลินเสวียนจะเข้ามาในทะเลอเวจี

ความเร็วในการก้าวเดินของเขาเพิ่มขึ้นโดยไม่รู้ตัว แต่ในขณะเดียวกัน ความระมัดระวังของเขาก็ถูกยกระดับขึ้นถึงขีดสุดเช่นกัน

ในที่สุด ภายในส่วนลึกของแดนต้องห้ามทะเลอเวจี หลินอี้ก็ค้นพบสถานที่ที่ผิดปกติแห่งหนึ่ง

น้ำทะเลบริเวณนั้นคล้ายถูกพลังบางอย่างผลักออก เผยให้เห็นปากถ้ำขนาดมหึมา

รอบปากถ้ำเต็มไปด้วยอักขระแปลกประหลาดมากมาย อักขระเหล่านี้แผ่แสงสีดำมืดมิด ให้ความรู้สึกที่ลึกลับและยากจะหยั่งถึง

หัวใจของหลินอี้เต้นระรัว ที่นี่มีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นสถานที่ที่เขากำลังตามหา เขาสูดหายใจลึก ปรับสภาพร่างกายให้พร้อม ก่อนจะค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ปากถ้ำ

วินาทีที่เขาก้าวเท้าเข้าไปในปากถ้ำ แรงดึงดูดมหาศาลก็ดึงกระชากร่างของเขาเข้าไปทันที

สีหน้าของหลินอี้แปรเปลี่ยน เขารีบระดมพลังทั่วร่างเพื่อต้านทานแรงดึงดูดนั้น ทว่าแรงดึงดูดกลับมีมหาศาลเกินไป ร่างของเขาถูกดูดลอยเข้าไปในปากถ้ำอย่างไม่อาจควบคุมได้

ภายในถ้ำมืดมิดสนิท การมองเห็นของหลินอี้ถูกบดบังอย่างสมบูรณ์ เขาต้องอาศัยสัมผัสวิญญาณในการรับรู้สภาพแวดล้อมรอบด้านอย่างยากลำบาก สัมผัสวิญญาณของเขาราวกับตาข่ายผืนใหญ่ แผ่ขยายออกไปรอบทิศทางอย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้น สัมผัสวิญญาณของเขาก็ปะทะเข้ากับสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมา สิ่งมีชีวิตนี้แผ่กลิ่นอายอันแข็งแกร่งออกมา ทำให้หลินอี้รู้สึกได้ถึงอันตราย เขาหยุดฝีเท้าลงทันที และเพ่งสมาธิจับจ้องไปยังสิ่งมีชีวิตนั้น

เมื่อสัมผัสวิญญาณของเขาเจาะลึกลงไปเรื่อยๆ ในที่สุดเขาก็มองเห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของสิ่งมีชีวิตตัวนั้น

มันคือสัตว์ประหลาดร่างยักษ์ ดวงตาของมันราวกับโคมไฟขนาดใหญ่สองดวง สาดแสงสีเขียวมรกต ร่างกายของมันใหญ่โตมโหฬาร ปกคลุมไปด้วยเกล็ดรูปร่างแปลกประหลาด

หลินอี้ใจหายวาบ พลังของสัตว์ประหลาดตัวนี้ต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน เขาสามารถสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามที่ไม่น้อยเลยทีเดียวจากตัวมัน

สัตว์ประหลาดตัวนี้อาจจะเป็นอสูรพิทักษ์แดนต้องห้ามทะเลอเวจี หรืออาจจะเป็นสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังบางอย่าง เขาไม่กล้าผลีผลามทำสิ่งใด ได้แต่เฝ้าสังเกตอีกฝ่ายอย่างเงียบๆ เพื่อหาจังหวะในการต่อสู้

สัตว์ประหลาดตัวนั้นคล้ายจะรับรู้ได้ถึงการมีอยู่ของหลินอี้ ดวงตาของมันจับจ้องมาที่หลินอี้อย่างไม่วางตา พร้อมกับส่งเสียงคำรามต่ำๆ

ใจของหลินอี้สั่นไหว แสงรอบกายสว่างจ้าขึ้น พลังลมปราณภายในร่างโคจรอย่างบ้าคลั่ง คล้ายพร้อมที่จะเปิดฉากโจมตีในวินาทีถัดไป

ในตอนนั้นเอง สัตว์ประหลาดก็เริ่มเคลื่อนไหว หางขนาดมหึมาของมันตวัดวูบ ก่อให้เกิดกระแสน้ำรุนแรงพุ่งตรงเข้าใส่หลินอี้

หลินอี้พลิ้วกายหลบการโจมตีนี้ได้อย่างง่ายดาย ในขณะเดียวกัน กระบี่วิญญาณที่ส่องประกายเย็นเยียบก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา

"ดูท่า การต่อสู้ครั้งนี้คงไม่อาจหลีกเลี่ยงได้แล้ว" หลินอี้คิดในใจ แววตาฉายประกายแห่งการต่อสู้ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งเช่นนี้ เขาไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย

กระบี่ยาวของหลินอี้รวบรวมแสงสว่างเจิดจ้า ก่อนจะแทงสวนออกไปเบื้องหน้า แสงกระบี่อันดุดันหลายสายพุ่งออกจากปลายกระบี่ ตรงเข้าใส่จุดตายของสัตว์ประหลาด

สัตว์ประหลาดคำรามลั่น จู่ๆ กระแสน้ำมหาศาลก็ก่อตัวขึ้นรอบตัวมัน กลายเป็นคลื่นยักษ์ถาโถมเข้ากลืนกินแสงกระบี่ของหลินอี้จนมลายหายไปสิ้น

เมื่อมองดูคลื่นยักษ์ที่กำลังถาโถมเข้ามา สีหน้าของหลินอี้ก็แปรเปลี่ยนเล็กน้อย เมื่ออยู่ในทะเลอเวจี พลังต่อสู้ของเขาก็ถูกจำกัดลงอยู่แล้ว เมื่อต้องเผชิญกับคลื่นยักษ์ที่สัตว์ประหลาดสร้างขึ้น เขายิ่งรู้สึกถึงแรงกดดันอันมหาศาล

หลินอี้รู้ดีว่า เขาไม่อาจปล่อยให้คลื่นยักษ์นี้เข้าใกล้ตัวได้ ไม่เช่นนั้นเขาจะต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบอย่างมาก

เขาพลิ้วกาย ใช้วิชาท่าร่างอันลึกล้ำ ร่างทั้งร่างราวกับกลายเป็นเงาหลบหลีกคลื่นยักษ์ที่กำลังจะกลืนกินเขาไปได้อย่างหวุดหวิดในเสี้ยววินาที

ในเวลาเดียวกัน กระบี่วิญญาณในมือของเขาก็ตวัดไปมาไม่หยุด แสงกระบี่สายแล้วสายเล่าราวกับดาวตก พุ่งทะยานเข้าใส่สัตว์ประหลาด