บทที่ 28 อีกด้านหนึ่งของยอดอาจารย์ แรกสัมผัสราชันดารามายาผู้น่ายำเกรง

บทที่ 28 อีกด้านหนึ่งของยอดอาจารย์ แรกสัมผัสราชันดารามายาผู้น่ายำเกรง

"หลี่ซู... เดี๋ยว"

"ตอนนี้ยังหยุดทันนะ!"

"หากราชันดารามายารู้ว่าเจ้าทำอะไรกับข้า เจ้าจบเห่แน่"

ราชันพลังจิตเริ่มพูดจาวกวนไร้สติ

ราชันดารามายาเป็นอาจารย์ของหลี่ซู การสั่งสอนวิชาความรู้นั้นถือเป็นเรื่องปกติ

ทว่าสำหรับเรื่องชีวิตส่วนตัว ในความเป็นจริงแล้วผู้เป็นอาจารย์ย่อมไม่มีเหตุผลใดจะเข้าไปก้าวก่ายได้เลย

ราชันพลังจิตคุกเข่าลงต่อหน้าเขา ใบหน้าจิ้มลิ้มเต็มไปด้วยความสับสนงุนงง

"จบกัน จบกันแน่ๆ ด้วยเทคนิคที่ผ่านศึกมาอย่างโชกโชนของหลี่ซู หากเขาเริ่มลงมือจริงๆ ข้าต้องกลายเป็นของเล่นในทันที"

"ข้าคงจบลงด้วยการเต็มใจเรียกเขาว่าอาจารย์ หรือเรียกพ่อแน่ๆ"

ราชันพลังจิตใช้ความคิดอย่างหนัก!

ในวินาทีก่อนที่จะต้องลิ้มรสผลไม้ต้องห้าม นางก็นึกแผนออก!

แดนมายาคือสถานที่สำหรับทดสอบความรัก!

"ข้าไม่เชื่อหรอกว่าหลี่ซูที่ติดตามยอดรักดารามายามานานขนาดนี้ จะไม่มีความรู้สึกพิเศษใดๆ ให้กับราชันดารามายาเลย"

"ตราบใดที่ข้าใช้แดนมายาสร้างราชันดารามายาตัวปลอมขึ้นมา สัญชาตญาณของหลี่ซูคงจะทำให้เขาพุ่งเข้าหานางทันทีใช่ไหม?"

ราชันพลังจิตลงมือทำตามแผนทันที

นางใช้พลังจิตเศษเสี้ยวสุดท้ายที่ยังพอควบคุมได้ เนรมิตร่างของราชันดารามายาขึ้นมา

ทรวงอกที่ส่องประกายด้วยแสงแห่งดวงดาวเชิดเด่นอย่างสง่างาม

ปีกดึกดำบรรพ์อันทรงเสน่ห์งอกเงยออกมาจากแผ่นหลัง

เรือนผมสีขาว ดวงตาสีทอง

ใบหน้าที่งดงามจนยากจะหาคำบรรยาย

ทรวดทรงองเอวที่โค้งมนเย้ายวนใจ

มีส่วนไหนของนางบ้างที่ไม่ใช่ที่สุดของความงาม?

หลี่ซูเอ๋ย เจ้าจะต้านทานสิ่งนี้ได้อย่างไร?

"เอาละ ข้าจะมอบโอกาสให้เจ้าได้สัมผัสร่างกายของราชันดารามายาด้วยความสมจริงระดับร้อยเปอร์เซ็นต์"

"อย่ามัวแต่ตะลึงจนลืมความสำคัญของเรื่องตรงหน้าล่ะ"

ในขณะเดียวกัน ภายในจักรวาลเสมือน ราชันดารามายาและจีชิงยังคงเฝ้าอยู่ภายนอกกลุ่มหมอกสีชมพู

ส่วนเยี่ยเฉินนั้นแยกตัวไปสนทนากับสหายเก่าคนอื่นๆ เรียบร้อยแล้ว

จนถึงตอนนี้ ก็ยังไร้วี่แววของหลี่ซูและราชันพลังจิต

ราชันดารามายาพอจะเดาได้ว่าหลี่ซูคงถูกราชันพลังจิตวางแผนเล่นงานเข้าให้แล้ว

แต่การได้สัมผัสแดนมายาตัณหาสิบแปดชั้นสักครั้งอาจไม่ใช่เรื่องแย่เสมอไป

มันอาจเป็นโอกาสดีที่จะช่วยเสริมสร้างพลังจิตให้แก่หลี่ซู

แม้จะมีความเสี่ยง แต่ทุกโอกาสย่อมมาพร้อมความเสี่ยงเสมอ

ราชันดารามายาเพียงหวังว่าราชันพลังจิตจะไม่ทำอะไรที่เกินเลยกับหลี่ซูมากจนเกินไป

มิเช่นนั้น ในฐานะครูบาอาจารย์ นางคงรู้สึกปวดใจยิ่งนัก

ราชันดารามายามีความรู้สึกบางอย่างท่ามกลางความมืดมิด

ราวกับว่านางได้เชื่อมต่อกับหลี่ซูในอีกสถานที่หนึ่ง

ตัวตนของนางในสถานที่แห่งนั้นคือตัวตนส่วนตัวของนางเอง เป็นด้านที่คนภายนอกไม่เคยล่วงรู้

ทุกคนรู้ดีว่าราชันดารามายาภายนอกดูเย็นชาและห่างเหิน แต่แท้จริงแล้วมีจิตใจที่อบอุ่น

ทว่าหารู้ไม่ว่า เมื่อราชันดารามายากลายเป็นคนรักอย่างแท้จริง นางจะแสดงอำนาจเยี่ยงมารดาผู้เข้มงวดออกมา

ในยามนั้น นางจะเย็นชา ห่างเหิน และทรงพลัง

นางคุ้นชินกับการก้มมองคนรักด้วยสายตาของสตรีผู้สูงศักดิ์

ทุกคำพูดและการกระทำล้วนแฝงไปด้วยการตรวจสอบและการยินยอมอย่างนิ่งเฉย

แม้แต่ความอาทรของนางก็ยังดูห่างเหินและแฝงไปด้วยความรู้สึกแยกตัว

เมื่อสัมผัสถึงบุคลิกนั้น ราชันดารามายาก็เผยสีหน้าดุจดวงจันทร์เย็นเยียบสะท้อนบนผิวน้ำซึ่งไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน

ดวงตาคู่งามที่เคยห่วงใยค่อยๆ กลายเป็นเย็นชาและห่างเหิน

"ที่แท้ นางก็ใช้ข้าเป็นบททดสอบให้กับหลี่ซูอย่างนั้นหรือ?"

"หึ"

ราชันดารามายาส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ:

"ข้าแค่อยากรู้นักว่า ศิษย์รักของข้าจะรับมือกับข้าในด้านนี้ไหวหรือไม่"

ภายในรังมารดาดึกดำบรรพ์ ราชันดารามายาที่ถูกเนรมิตขึ้นมาเดินเข้ามาอย่างสง่างาม

ร่างสูงโปร่งของนางช่างดูน่าเกรงขามยิ่งนัก

นางเมินเฉยต่อราชันพลังจิตและค่อยๆ เดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าหลี่ซู

จากนั้น นางก็ค่อยๆ โน้มกายลงมา กุมมือของหลี่ซูเอาไว้ และนำพามือของศิษย์รักไปที่ลำคออันระหงของนาง

"ศิษย์ที่ดีของข้า"

"มาเถอะ"

"บีบคออาจารย์ของเจ้าไว้ให้แน่น"

ภายใต้การชี้นำของนาง หลี่ซูถึงกับลอบกลืนน้ำลาย

สตรีที่อยู่ตรงหน้าเขาคือราชันดารามายาจริงๆ หรือ?

ปกติแล้วนางมักจะอ่อนโยนดุจสายน้ำ

เหตุใดในยามนี้ถึงได้ออกคำสั่งเช่นนี้ได้?

"ใช่แล้ว ศิษย์รัก"

"แบบนั้นแหละ"

"มาเถอะ"

"บีบคออาจารย์ บีบให้แรงๆ"

"เจ้าชอบมันใช่ไหม?"

ราชันดารามายาคลี่ยิ้มเยี่ยงมารดาที่เปี่ยมเสน่ห์

จากนั้นนางก็กดร่างหลี่ซูลงกับพื้น และทำเหมือนอย่างที่ราชันพลังจิตทำเมื่อครู่ นางขึ้นมาคุกเข่าทับร่างหลี่ซูเอาไว้

ทว่าในยามนี้ กระดูกสูงสุดในกายของหลี่ซูเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง

ในขณะนี้ กระดูกสูงสุดในกายของหลี่ซูเริ่มควบคุมไม่ได้แล้ว

ใครเล่าจะต้านทานราชันดารามายาในสภาพนี้ได้?

ราชันดารามายาหุบปีกของนางเก็บเข้าที่

นางสวมชุดกระโปรงรัดรูปสีเงินขาวที่เน้นสัดส่วนชัดเจน

ทุกครั้งที่ผิวพรรณของนางเฉียดกรายไปตามตัวหลี่ซู เขาจะรู้สึกราวกับตนเองกำลังจะระเบิดออกมาดุจภูเขาไฟ

ความสมจริงของราชันดารามายาตนนี้ มิออกจะสูงเกินไปหน่อยหรือ?

หรือว่านี่จะเป็นราชันดารามายาตัวจริงกันแน่?

สำหรับการตรวจสอบว่าราชันดารามายาตรงหน้าเป็นตัวจริงหรือตัวปลอม หลี่ซูมีวิธีที่ดีที่สุดอยู่

ท่านถูกราชันดารามายาคุกเข่าทับร่างหนึ่งครั้ง! สำเร็จการสัมผัสระดับสาม!

รางวัล: แต้มพลังต่อสู้ระดับจ้าวพิภพ เพิ่มขึ้น 300 เท่า!

ระบบทำงานจริงๆ หรือ?!

หลี่ซูถึงกับตะลึง

แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ เพียงการสัมผัสเพียงครั้งเดียว แต่รางวัลแต้มพลังต่อสู้นั้นไม่มีทางเป็นของปลอมไปได้

สตรีที่มีท่าทางเช่นนั้นเมื่อครู่ คืออาจารย์ผู้อ่อนโยนของเขาจริงๆ

และในวินาทีถัดมา ราชันดารามายาที่กำลังคุกเข่าทับร่างหลี่ซูก็พลันสลายร่างหายไป

"ชิ"

"ยอดรักดารามายานี่ช่างน่ารำคาญจริงๆ จะยอมร่วมมือกับข้าต่ออีกสักสองสามวินาทีไม่ได้หรือไงนะ"

"เจ้าหมอนี่เกือบจะกลั้นใจเรียกข้าว่าอาจารย์ไม่ไหวอยู่แล้วเชียว"

ในชั่วพริบตา หญิงงามที่คุกเข่าบนร่างหลี่ซูก็กลับกลายเป็นร่างของราชันพลังจิตตามเดิม

แม้ว่าราชันดารามายาเมื่อครู่จะถูกเนรมิตขึ้นโดยราชันพลังจิต ทว่ามีอยู่จังหวะหนึ่งที่เป็นตัวจริงเสียงจริง

หลี่ซูตรวจสอบรางวัลที่ได้รับจากการสัมผัสโฉมงาม

รางวัลจากการบีบคอและการนวดคลึงขาล้วนแสดงผลเป็นราชันพลังจิต

แต่รางวัลจากการคุกเข่าทับร่าง มีอยู่บันทึกหนึ่งที่แสดงผลเป็นราชันดารามายา

ยิ่งไปกว่านั้น รางวัลจากการสัมผัสราชันดารามายาในตอนนี้ช่างสูงลิบลิ่วเหลือเกิน

นับตั้งแต่หลี่ซูเลื่อนขั้นเป็นขุนนางระดับอมตะ มูลค่าของการสัมผัสร่างกายของราชันดารามายาก็พุ่งทะยานสู่ระดับที่สูงขึ้นไปอีก

"เจ้าคิดถึงอาจารย์ของเจ้าใช่ไหมล่ะ?"

"เจ้าทนไม่ไหวจนอยากจะคุกเข่าต่อนางเพื่อเป็นสุนัขรับใช้ตัวน้อยของนางเลยใช่ไหม?"

ราชันพลังจิตเย้าแหย่หลี่ซูอย่างไม่ลดละ

ปฏิกิริยาของหลี่ซูเมื่อครู่ช่วยยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าเขาแอบหมายปองอาจารย์ของตนมานานแล้ว

เพียงแต่ราชันดารามายานั้นไม่ใช่คนที่จะพิชิตได้โดยง่าย หลี่ซูจึงยังไม่เคยทำสำเร็จเสียที

ราชันพลังจิตคาดเดาว่าเรื่องมันคงเป็นเช่นนั้นเอง

บุคลิกเยี่ยงมารดาเมื่อครู่นั้น ความจริงแล้วไม่ได้ถูกควบคุมโดยราชันพลังจิต

แดนมายาของนางย่อมไม่อาจจินตนาการถึงราชันดารามายาในรูปแบบนั้นได้

นางเพียงแค่ดึงตัวราชันดารามายาเข้ามาเพียงชั่วครู่เพื่อให้แดนมายาของนางมีความสมจริงอย่างถึงที่สุด

ผลที่ได้คือ ราชันดารามายาจากไปหลังจากเข้ามาเพียงประเดี๋ยวเดียว

นางปฏิเสธที่จะร่วมมือกับราชันพลังจิตในการชี้นำให้หลี่ซูเรียกนางว่า "แม่"

แต่มันก็เพียงพอแล้วไม่ใช่หรือ?

ราชันพลังจิตรู้สึกเบิกบานใจ

เพราะมีเรื่องน่าสนุกให้จินตนาการต่อ

ในอนาคต หลี่ซูจะเห็นเพียงภาพลักษณ์ปกติของราชันดารามายา นั่นก็คือผู้เป็นอาจารย์ที่อ่อนโยนและมีเมตตา

ราชันดารามายาย่อมไม่มีทางเผยด้านที่ซ่อนไว้ออกมาให้เห็นง่ายๆ อีกแน่นอน

หลี่ซูคงจะต้องหงุดหงิดจนแทบขาดใจตายเลยใช่ไหมล่ะ?

อารมณ์ประมาณว่านอนไม่หลับกระสับกระส่ายไปทั้งคืน

ราชันพลังจิตเดินจากไปอย่างพึงพอใจ

ทว่าในวินาทีถัดมา หลี่ซูซึ่งมีสีหน้าเย็นชาค่อยๆ ลุกยืนขึ้นอย่างช้าๆ

ใบหน้าของเขาจมดิ่งอยู่ในเงามืด

ทันใดนั้น ราวกับว่าเขาได้ตัดสินใจบางอย่างลงไปอย่างแน่วแน่

ดวงตาที่เคยแจ่มใสของเขาจงใจละทิ้งการขัดขืน ปล่อยให้เจตจำนงของรังมารดาดึกดำบรรพ์รุกรานเข้ามา

เพียงแค่สองวินาทีสั้นๆ ดวงตาของหลี่ซูตกอยู่ในสภาวะคลุ้มคลั่ง

รอยยิ้มแสยะเยี่ยงสัตว์ป่าปรากฏขึ้นที่มุมปาก

พลังโลหิตที่พลุ่งพล่านอยู่ภายในร่างกายระเบิดออกมาอย่างฉับพลัน!

ราชันพลังจิตเพิ่งจะดีใจได้ไม่ทันไร นางก็รู้ตัวทันทีว่านางดีใจเร็วเกินไปเสียแล้ว

นางเกือบจะลืมไปว่า

รังมารดานั้นเป็นของหลี่ซู เมื่อเขาเลิกขัดขืนต่อการรุกรานของเจตจำนงรังมารดา เขาก็จะกลายเป็นดั่งสัตว์ป่าในทันที

ราชันพลังจิตลอบกลืนน้ำลาย

ร่างกายอันบอบบางสั่นเทาขณะที่นางถอยหนี ทว่าทุกอย่างมันไร้ผล

ตั้งแต่นี้ต่อไป นางจะไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะดิ้นรนขัดขืนเลยสักนิดเดียว