บทที่ 1 เริ่มต้นด้วยสตรีงามแห่งดวงดาราเป็นหมื่นนาง ราชันดารามายาผู้เป็นอาจารย์อันดับหนึ่งในใต้หล้า

บทที่ 1 เริ่มต้นด้วยสตรีงามแห่งดวงดาราเป็นหมื่นนาง ราชันดารามายาผู้เป็นอาจารย์อันดับหนึ่งในใต้หล้า

"หลี่ซู!"

"เจ้าคิดจะทำเรื่องอกตัญญูอะไรกับอาจารย์ของเจ้ากัน?"

ราชันดารามายาก้าวเดินบนความว่างเปล่าด้วยเท้าอันเรียวบางที่ห่อหุ้มด้วยแสงดาราไหลริน

นางยืนเท้าสะเอว

พลางเอ่ยดุหลี่ซูผู้เป็นศิษย์สายตรงที่อยู่เบื้องหน้า

หลี่ซูได้ข้ามภพมาเป็นเวลาหนึ่งหมื่นปีแล้ว

เขาได้รับเลือกให้เป็นศิษย์สายตรงโดยราชันดารามายา ผู้ซึ่งบำเพ็ญเพียรมานานนับร้อยล้านปี ทั้งเขายังเป็นศิษย์สายตรงคนแรกในประวัติศาสตร์ของราชันดารามายาอีกด้วย

ทว่าหลี่ซูกลับใช้เวลาในแต่ละวันท่องไปทั่วสารทิศ เพื่อตบแต่งสตรีงามจากเผ่าพันธุ์ต่างๆ ในจักรวาลมาเป็นภรรยา!

เล่ากันว่าเขาได้รับสตรีงามแห่งดวงดารามาเป็นอนุภรรยามากกว่าหนึ่งพันนางแล้ว

เขาไม่เคยหยุดพักเลยแม้แต่วันเดียว

ประหนึ่งราชาหยางยักษ์เมื่อหลายยุคสมัยก่อนที่มีพลังหยางมากล้นจนไม่มีวันหมดสิ้น

อย่างไรก็ตาม การที่หลี่ซูทำเช่นนี้ย่อมมีเหตุผล

เช่นเดียวกับผู้ข้ามภพคนอื่นๆ หลี่ซูมีระบบโกงเป็นของตัวเอง

ระบบของเขานั้นเรียบง่ายมาก มันคือระบบที่ช่วยเพิ่มคะแนนพลังรบ

ขอเพียงเขาได้สัมผัสตัวสตรีที่ระบบให้การยอมรับ ยกตัวอย่างเช่นการสัมผัสมือของนาง เขาก็จะได้รับคะแนนพลังรบเพิ่มขึ้นหนึ่งร้อยคะแนน!

และพลังรบเพียงหนึ่งคะแนน ก็เทียบเท่ากับยอดฝีมือระดับเทพสงครามบนโลกมนุษย์หนึ่งคน

หลังจากบำเพ็ญเพียรมาหมื่นปี ในที่สุดหลี่ซูก็เข้าสู่ระดับอมตะ!

หากคำนวณจากคะแนนพลังรบ ในยามนี้หลี่ซูมีพลังเทียบเท่ากับยอดฝีมือระดับเทพสงครามห้าล้านล้านล้านคน!

จะเห็นได้ว่าเขาเก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากเรื่องนี้ไปมากมายเพียงใด

แน่นอนว่าสตรีที่ระบบยอมรับนั้นมีการแบ่งระดับเช่นกัน

ตัวอย่างเช่น สตรีงามแห่งดวงดาราที่เป็นเพียงคนผ่านทางทั่วไปจะถูกกำหนดให้เป็นสีขาว

การสัมผัสสตรีสีขาวหนึ่งครั้ง จะได้รับรางวัลเป็นคะแนนพลังรบหนึ่งร้อยคะแนน! ซึ่งเทียบเท่ากับเทพสงครามบนโลกหนึ่งร้อยคน

แต่การสัมผัสตัวราชันดารามายาเพียงครั้งเดียว กลับมีค่ามากกว่าหนึ่งล้านคะแนนพลังรบ!

ทว่าราชันดารามายานั้นเป็นผู้ที่มีวินัยในตนเองสูงยิ่ง

นางบำเพ็ญเพียรมานับร้อยล้านปี แต่ก็ยังคงความบริสุทธิ์ผุดผ่องเอาไว้ได้

ตามคำบอกเล่าของพี่ชายนางอย่างราชาเยี่ยเฉิน ยอดฝีมือแห่งดวงดาราทุกคนที่คิดจะจีบราชันดารามายา จะต้องผ่านด่านราชาเยี่ยเฉินไปให้ได้ก่อน

มิเช่นนั้น อย่าหวังว่าจะได้มีโอกาสแม้แต่จะเกี้ยวพาราสีน้องสาวของเขา

ราชาเยี่ยเฉินเป็นคนที่มีความเฉลียวฉลาดรอบคอบ เขาได้สืบพันธุ์และมีคู่ครองในอาณาจักรเทพของตนเองมานานแล้ว

แม้ว่าหลังจากเข้าสู่ระดับอมตะนิรันดร์จะไม่สามารถสืบพันธุ์ได้อีก แต่เรื่องความสัมพันธ์นั้นไม่ได้ถูกขัดขวาง

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อก้าวเข้าสู่ระดับอมตะนิรันดร์แล้ว ย่อมถือว่าเป็นเทพเจ้าองค์หนึ่ง

โอกาสในการให้กำเนิดบุตรแทบจะเป็นศูนย์

หากมองในมุมหนึ่ง เรื่องเช่นนั้นไม่ยิ่งน่าอภิรมย์กว่าเดิมหรอกหรือ?

ราชันดารามายาเองก็มีมาตรฐานที่สูงส่ง

นางยังไม่เคยพบเนื้อคู่จนถึงทุกวันนี้ จนหลี่ซูเริ่มสงสัยว่าราชันดารามายาอาจจะเป็นคนเย็นชาโดยธรรมชาติ

จนกระทั่งวันหนึ่ง หลี่ซูได้พบว่ามันไม่ได้เป็นเช่นนั้น...

"ศิษย์ทรยศ!"

"เจ้าอยากจะทำให้อาจารย์โกรธจนตายใช่หรือไม่!"

ราชันดารามายาโกรธจัดจนทรวงอกที่เปล่งประกายแสงดารากระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

นางอดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไปบิดหูของหลี่ซู!

ตึ้ง!

ท่านสัมผัสตัวราชันดารามายาสำเร็จหนึ่งครั้ง!

คะแนนพลังรบเพิ่มขึ้นหนึ่งล้านคะแนน!

"ท่านอาจารย์ ท่านพูดเรื่องอะไรกัน?"

"ข้าก็แค่ไปประลองฝีมือกับเหล่านางเซียนอมตะนิรันดร์และเจ้าผู้ครองพิภพที่สิริโฉมงดงามเหล่านั้น"

"มันเป็นเรื่องธรรมดามากที่ร่างกายจะสัมผัสกันโดยบังเอิญในระหว่างนั้นไม่ใช่หรือ?"

ราชันดารามายาสั่งสอนว่า "เจ้าแค่ต้องมีพวกนางให้ได้เลยใช่ไหม?"

"ท่านอาจารย์ ข้าไม่ได้ต้องการเช่นนั้น แต่พวกนางต่างหากที่ยืนกรานจะมอบกายถวายตัวให้ข้าเอง"

หลี่ซูสลัดมือของราชันดารามายาออก

แม้ทั้งคู่จะเป็นระดับอมตะนิรันดร์เหมือนกัน แต่ช่องว่างระหว่างอมตะระดับราชันกับระดับอมตะทั่วไปนั้นกว้างขวางราวฟ้ากับดิน

การที่เขาสามารถหลุดพ้นจากมือของราชันดารามายาได้ แสดงให้เห็นว่านางไม่ได้ตั้งใจจะเอาความกับหลี่ซูอย่างจริงจัง

เมื่อเจ็ดพันปีก่อน หลี่ซูได้ช่วยชีวิตราชันดารามายาไว้โดยบังเอิญ

ตั้งแต่นั้นมา เขาก็กลายเป็นศิษย์ที่ราชันดารามายาตามใจมากที่สุด

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ราชันดารามายาจะเป็นที่พึ่งพิงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของหลี่ซูเสมอ

การมีอาจารย์ที่เก่งกล้าเหนือใครเช่นนี้ การเป็นผู้อาศัยบารมีอาจารย์ก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร

ราชันดารามายายื่นฝ่ามือออกไป

นางไม่ค่อยเข้าใจนัก

ศิษย์ของนางมีนิสัยที่แปลกประหลาดมากอย่างหนึ่ง

เขาชอบสัมผัสมือของนาง โดยอ้างว่ามันช่วยเพิ่มความเร็วในการบำเพ็ญเพียร

เพื่อเห็นแก่การเติบโตของศิษย์ ราชันดารามายาจึงเต็มใจที่จะเสียสละตนเอง

ขอเพียงไม่ใช่การสัมผัสที่ใกล้ชิดจนเกินงาม เรื่องระหว่างอาจารย์กับศิษย์เพียงเท่านี้ย่อมไม่เป็นไร

ตึ้ง!

ท่านสัมผัสมือราชันดารามายาสำเร็จห้าสิบครั้ง!

คะแนนพลังรบพุ่งทะยานขึ้นห้าสิบล้านคะแนน!

"พอได้แล้ว พอได้แล้ว"

"เจ้าศิษย์ทรยศ หากคนนอกมาเห็นเข้า พวกเขาจะคิดว่าเจ้ากำลังลวนลามอาจารย์ของตัวเอง" ราชันดารามายากล่าว

หลี่ซูรู้สึกพอใจและถอนมือกลับ พลางเอ่ยถามว่า "ท่านอาจารย์ ท่านเพิ่งกลับมาจากสนามรบนอกดินแดนแห่งที่สี่ใช่หรือไม่?"

"ใช่แล้ว"

"ท่านอาจารย์ช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก!"

หลี่ซูประสานมือคารวะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเลื่อมใส

"หากพูดถึงเรื่องการกำจัดเผ่าพันธุ์ต่างดาว ท่านอาจารย์คือผู้ที่เก่งกาจที่สุดอย่างแท้จริง"

คำเยินยอที่โพล่งออกมาอย่างกะทันหันเช่นนี้

ดวงตาอันงดงามของราชันดารามายามองทะลุปรุโปร่งไปเสียทุกอย่าง

นางทั้งขำทั้งโกรธจนทำตัวไม่ถูก

"ศิษย์ตัวแสบ เลิกประจบข้าได้แล้ว"

"ทุกครั้งที่เจ้าชมข้า มักจะมีแผนการบางอย่างเสมอ"

"พูดมา ในตอนที่ข้ายังพอมีเวลาว่าง เจ้าอยากให้ข้าทำอะไรให้ในตอนนี้?"

ราชันดารามายาสงสัย

หรือว่าเจ้าเด็กคนนี้จะไปหมายปองสตรีงามแห่งดวงดาราคนใหม่เข้าอีกแล้ว?

และเพราะเขารู้สึกว่าการจีบด้วยตัวเองมันช้าเกินไป จึงเตรียมที่จะให้อาจารย์ระดับอมตะขั้นราชันออกโรงช่วยด้วยตนเอง?

ช่างเป็นแผนการที่ชาญฉลาดเสียจริง

แม้ว่าทุกครั้งที่ราชันดารามายาออกหน้า สตรีที่อยู่ต่ำกว่าระดับอมตะทั่วไปจะยอมโอนอ่อนตามในทันที แต่ศิษย์ที่ดีที่ไหนเขาใช้อาจารย์แบบนี้กัน?

ศิษย์ของคนอื่นต่างก็กตัญญูต่ออาจารย์กันทั้งนั้น!

จะมีใครเหมือนเจ้าเด็กคนนี้บ้าง?

อย่างไรก็ตาม มีสิ่งหนึ่งที่ราชันดารามายารู้สึกประหลาดใจ

ความแข็งแกร่งของหลี่ซูเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วมาก

มันเร็วเสียจนเกินกว่าจะจินตนาการได้

ทุกครั้งที่นางช่วยเขาหาอนุภรรยา และนางกลับมาหลังจากผ่านไปสักพัก พลังรบที่แท้จริงของหลี่ซูจะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลเสมอ

แม้ว่าหลี่ซูจะอยู่เพียงระดับอมตะทั่วไป แต่เขาเพิ่งบำเพ็ญเพียรมาเพียงหมื่นปีเท่านั้น

ความเร็วระดับนี้ถือเป็นอัจฉริยะระดับแนวหน้าแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น หลี่ซูเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาจากดาวเคราะห์ที่ห่างไกลความเจริญ

ดาวดวงนั้นดูเหมือนจะชื่อว่าโลก

ขอเพียงความแข็งแกร่งของหลี่ซูเพิ่มขึ้นเร็วพอ ราชันดารามายาก็ยินดีที่จะสนับสนุนเขาทุกอย่าง

นางเชื่อว่าหากให้เวลาชายผู้นี้อีกหลายแสนปี เขาจะสามารถก้าวข้ามความแข็งแกร่งของนางไปได้

"ท่านอาจารย์ช่างปรีชายิ่งนัก"

"ข้าเพิ่งก้าวเข้าสู่ระดับอมตะ และข้าอยากจะกลับไปยังบ้านเกิดของข้า"

หลี่ซูได้เตรียมการสำหรับเรื่องหนึ่งมาโดยตลอด

เมื่อไม่นานมานี้ เขาได้ซื้อวิชาลับสำหรับการสะกดวิญญาณมาโดยเฉพาะ

ยามนี้เขามีระดับถึงขั้นอมตะและบรรลุเงื่อนไขทั้งสองประการของวิชาลับสะกดวิญญาณแล้ว จึงไม่มีความจำเป็นต้องผัดวันประกันพรุ่งอีกต่อไป

ราชันดารามายาเข้าใจความหมายของหลี่ซูในทันที

ในเรื่องของการเคลื่อนย้ายผ่านมิติ ยอดฝีมือระดับราชันหลายคนก็มิอาจเทียบเคียงกับราชันดารามายาได้

ราชันดารามายามีวิชาไม้ตายอยู่สองอย่าง อย่างแรกคือวิชามายา และอย่างที่สองคือการเคลื่อนย้ายพริบตา

นอกเหนือจากการรับอนุภรรยาจำนวนมากและมีชื่อเสียงในทางเจ้าชู้แล้ว ผลงานของหลี่ซูก็ถือว่าดีเยี่ยมมาโดยตลอด

ราชันดารามายาปฏิเสธหน้าที่การสอนที่นางเคยรับปากกับนครโกลาหลบรรพกาลไว้

นางเตรียมที่จะใช้เวลาที่เดิมทีต้องสอนเหล่าอัจฉริยะแห่งนครโกลาหลบรรพกาล มาพาหลี่ซูเดินทางไปกลับระหว่างทวีปเหยียนจี้และโลกมนุษย์แทน

"เข้ามาในอ้อมกอดของอาจารย์สิ"

"การเคลื่อนย้ายผ่านมิติระยะไกลต้องใช้การพับอวกาศหลายชั้น"

"เจ้าต้องสัมผัสตัวข้าไว้ตลอดการเดินทาง"

ราชันดารามายากำลังจะอุ้มหลี่ซูขึ้นมา

มันเป็นการอุ้มในท่าเจ้าหญิง

กายเทพของราชันดารามายานั้นใหญ่โตมาก การอุ้มร่างต้นของหลี่ซูจึงเหมือนกับการหยิบลูกไก่ขึ้นมา

แต่หลี่ซูกลับเป็นฝ่ายโอบกอดราชันดารามายาเอาไว้แทน

แม้ว่าตอนนี้เขาจะอาศัยบารมีของนางอยู่ แต่ไม่มีทางที่บุรุษจะยอมให้สตรีอุ้มในท่าเจ้าหญิงภายใต้ผืนฟ้าแห่งนี้เด็ดขาด

เมื่อรู้สึกถึงคะแนนพลังรบที่เพิ่มขึ้นในใจ หลี่ซูก็รู้สึกวิเศษยิ่งนัก

เขาไม่รู้ว่าเมื่อใดอาจารย์ผู้เลอโฉมคนนี้จะถูกเขาพิชิตได้

เมื่อเทียบกับการสัมผัสร่างกายในแต่ละวัน คะแนนพลังรบที่ได้จากการตบแต่งเป็นภรรยานั้นมีค่ามหาศาลที่สุด

การสัมผัสราชันดารามายาหนึ่งครั้งมีค่าเท่ากับการสัมผัสสตรีงามแห่งดวงดาราคนอื่นหมื่นครั้ง

หากราชันดารามายายอมร่วมหอลงโรงกับเขา คะแนนพลังรบของหลี่ซูในตอนนี้คงจะมากกว่าที่เป็นอยู่ถึงหมื่นเท่าไปแล้ว