บทที่ 45 ก็บอกแล้วไงว่าจำผิดคน

บทที่ 45 ก็บอกแล้วไงว่าจำผิดคน

ต้าเผามองไป พอเห็นว่าเป็นเสือดำปีนขึ้นมาก็แอบผิดหวังนิดหน่อย

ถ้าเป็นหวงต้าหู่ พี่ชายของมัน ก็ยังพอจะช่วยอะไรได้บ้าง แต่เสือดำตัวน้อยนี่ ไม่น่าจะมีน้ำยาพอจะสู้กับผู้บำเพ็ญเพียรมนุษย์สองคนนี้ได้หรอก

วันนั้นเสือดำตัวนี้ยังไม่ได้แปลงร่างเป็นคน ตอนที่เยว่เหวินกับจ้าวซิงเอ๋อร์เห็นหน้ามันแวบแรกก็เลยจำไม่ได้

ตอนที่เสือดำโดนชนกระเด็นตอนเกาะรถ มันสลบไปแค่ไม่กี่วินาทีก็ฟื้นแล้ว แต่พอเห็นว่าตัวเองโดนพวกมนุษย์ล้อมกรอบ มันก็ไม่กล้าขยับตัวเลย จนกระทั่งโดนโยนเข้ามาในเขตรกร้างจำลองนี่แหละ มันถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

แต่รอบตัวก็มีแต่อันตราย มีทั้งอสูรปีศาจแล้วก็ผู้บำเพ็ญเพียรเพียบ มันก็เลยยังไม่กล้าวางใจ จนกระทั่งได้ยินเสียงร้องของพี่น้องกวางดาว มันถึงได้รีบตามมา

ถึงสองพี่น้องนี่จะอารมณ์ร้ายไปหน่อย แต่อย่างน้อยก็เก่งพอตัว น่าจะคุ้มครองมันได้แหละ

แต่ดีใจได้ไม่ทันไร พอเห็นจ้าวซิงเอ๋อร์ มันก็ชะงักไปชั่ววินาที ถึงนางจะใส่หน้ากากอยู่ แต่รูปร่างท่าทางแล้วก็ประกายสีแดงที่ผลุบๆ โผล่ๆ ในดวงตาของนาง มันเหมือนกับผู้หญิงสุดสยองคนวันนั้นไม่มีผิด

มันมองจ้าวซิงเอ๋อร์ แล้วหันขวับไปมองเยว่เหวินทางโน้น ความรู้สึกคุ้นเคยก็แล่นปรี๊ดเข้ามาทันที

"ไอ้สองคนนี้นี่แหละ!" เสือดำตะโกนลั่น "คนที่ล้างบางแก๊งหัวเสือ ฆ่าพี่ชายข้าไปตั้งสามคน ก็คือพวกมันนี่แหละ! รีบลงมือเร็วเข้า!"

"อย่ามาพูดซี้ซั้วน่าน้องชาย" เอ้อเผารีบห้าม "ผู้ชายข้างหลังนั่นน่ะใช่เป้าหมายแน่ๆ แต่คุณผู้หญิงคนนี้จะเป็นไปได้ยังไงล่ะ"

มันกลัวค้อนของจ้าวซิงเอ๋อร์จนขึ้นสมองแล้วจริงๆ

ภาวนาขออย่าให้ไปมีเรื่องบาดหมางอะไรกับผู้หญิงประหลาดที่ใส่หน้ากากตาโปนนี่เลยเถอะ

เสือดำชี้หน้าจ้าวซิงเอ๋อร์แล้วโวยวาย "ข้าไม่มีทางจำผิดเด็ดขาด นังนี่แหละที่เอาง้าวฟันข้า เอาทวนแทงข้า แถมยังเอาบาซูก้ายิงข้าด้วย! ต่อให้มันกลายเป็นเถ้าถ่านข้าก็จำได้!"

"งั้นเจ้าก็จำผิดคนแล้วล่ะ" เอ้อเผารีบแก้ต่างทันที "อาวุธของคุณผู้หญิงคนนี้คือค้อนต่างหาก"

"เจ้าหมายถึงพวกนี้เหรอ" ของวิเศษสำหรับเก็บของของจ้าวซิงเอ๋อร์คือกำไลหยกที่ข้อมือขวา นางแค่พลิกมือทีเดียวก็เรียกเอาง้าวมังกรเขียวจันทร์เสี้ยว ทวนเงินประกายเกล็ดมังกร แล้วก็เครื่องยิงจรวดออกมาโชว์เรียงรายเป็นตับ

"เห็นมั้ยล่ะ นางเอาออกมาโชว์แล้ว! ที่จ้างพวกเจ้ามาก็เพื่อฆ่านางนี่แหละ!" เสือดำร้อนรนสุดๆ

"ของใช้ในชีวิตประจำวันชิ้นเล็กๆ พวกนี้ มันก็ต้องมีแบบที่เหมือนกันบ้างเป็นเรื่องปกติน่า" ต้าเผาส่ายหน้า "เจ้าอย่าคิดมากไปเลย"

"พวกเจ้าเรียนภาษามนุษย์มาประสาอะไรเนี่ย รู้มั้ยว่าของใช้ในชีวิตประจำวันมันแปลว่าอะไร" เสือดำตะคอก "ไอ้ของพวกนี้มันใช้ในชีวิตประจำวันตรงไหนฮะ!"

"อ้อ—" จ้าวซิงเอ๋อร์ลากเสียงยาว "ข้าเข้าใจละ ที่แท้เจ้าก็คือปีศาจเสือดำจากแก๊งหัวเสือที่หนีรอดไปได้นี่เอง ส่วนไอ้กวางดาวหน้าโง่สองตัวนี้ก็เป็นพวกเดียวกับเจ้าสินะ"

"ได้ยินมั้ย ได้ยินมั้ย! นางยอมรับแล้วเห็นมั้ยเล่า!" เสือดำเบิกตาโพลง

"ก็เจ้าเอาแต่ปรักปรำนาง นางก็เลยประชดเอาน่ะสิ" เอ้อเผาเถียงเสียงดัง

"นางด่าพวกเจ้าว่ากวางดาวหน้าโง่ด้วยนะเว้ย!" เสือดำเดือดดาล "พวกเจ้าไม่ได้อารมณ์ร้ายหรอกเรอะ คำว่ากวางดาวหน้าโง่นี่มันเป็นคำต้องห้ามของพวกเจ้าไม่ใช่รึไง"

"เจ้าอย่ามาพูดซี้ซั้วนะ พวกเราเผ่ากวางดาวน่ะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของมนุษย์เชียวนะ" ต้าเผายิ้มแฉ่งอย่างเป็นมิตร

ส่วนเอ้อเผาก็เงื้อค้อนขึ้นมาฟาดกบาลเสือดำจากข้างหลังไปหนึ่งที โป๊ก "เจ้านั่นแหละที่โง่!"

จ้าวซิงเอ๋อร์ยืนกอดอกอยู่ข้างๆ "สรุปว่ากวางดาวหน้าโง่สองตัวอย่างพวกเจ้านี่เป็นนักฆ่างั้นเรอะ"

"แหะๆ" ต้าเผากับเอ้อเผายิ้มแหยๆ พยักหน้าหงึกหงักพร้อมกัน "ก็แค่หาเช้ากินค่ำ ทำเพื่อปากท้องน่ะขอรับ"

บนหัวที่เต็มไปด้วยบาดแผลของเสือดำก็มีปูดลูกใหม่เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งลูก มันนั่งยองๆ กุมหัวร้องไห้ไม่ออก "ทำไมต้องตีแต่ข้าด้วยเล่า!"

พอเยว่เหวินเห็นเสือดำโผล่มา เขาก็รู้แล้วว่าเรื่องนี้มันทะแม่งๆ แล้ว

ที่ปีศาจกวางแปลกหน้าสองตัวนี้เก่งกาจขนาดนี้ ไม่ใช่เพราะรายการจัดของผิดพลาดหรอก แต่เป็นเพราะพวกมันคือลูกมือที่ปีศาจเสือจ้างมาต่างหาก!

ถึงตอนนี้พวกมันจะดูหงอๆ แต่ก็ประมาทไม่ได้เด็ดขาด พวกอสูรปีศาจจากเขตรกร้างพวกนี้ไม่มีทางทิ้งสัญชาตญาณดิบเถื่อนไปได้หรอก

เขาเลยเดินเข้าไปแล้วพูดว่า "ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลงแล้ว ในเมื่อพวกมันรนหาที่มาถึงที่ ก็จัดการถอนรากถอนโคนไปเลยแล้วกัน"

กำลังจะลงมือพร้อมกับจ้าวซิงเอ๋อร์ เสียงสวบสาบก็ดังมาจากพุ่มไม้ด้านล่างอีก ปีศาจเสือลายพาดกลอนที่ไหม้เกรียมไปทั้งตัวก็กระโจนพรวดออกมา มันคือหวงต้าหู่ที่หนีรอดไปได้จากแก๊งหัวเสือในวันนั้นนั่นเอง

มันก็เหมือนกับเสือดำน้องชายของมัน พอได้ยินเสียงร้องของพี่น้องกวางดาวก็เลยรีบตามมา แต่บังเอิญไประหว่างทางดันแวะจัดการกับมนุษย์แปลกๆ คนนึงที่หาเรื่องใส่ตัวซะก่อน ก็เลยเสียเวลาไปนิดหน่อย

"พี่ใหญ่!" เสือดำร้องไห้โฮวิ่งเข้าไปกอดขาพี่ใหญ่ "พวกมันรังแกข้ากันหมดเลย!"

"เกิดอะไรขึ้น" หวงต้าหู่กวาดสายตามอง ปรากฏว่าทั้งพวกอสูรปีศาจฝ่ายตัวเองแล้วก็มนุษย์ที่เป็นเป้าหมายทั้งสองคนอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา ทำเอามันตั้งตัวแทบไม่ทัน

กะทันหันไปหน่อยแฮะ

"แหะๆ" ต้าเผายิ้มเขินๆ "ศัตรูมันแข็งแกร่งเกินไป พวกข้าก็เลยต้องถอยมาตั้งหลักก่อน แต่ในเมื่อเจ้ามาแล้ว พวกเราก็ลงมือได้เลย"

ถึงจะสู้แบบตัวต่อตัวพวกมันสองพี่น้องจะสู้ไม่ไหว แต่หวงต้าหู่ยังไงก็เป็นถึงปีศาจเสือที่แข็งแกร่ง แถมยังมีวิชาวรยุทธ์ติดตัวอีกต่างหาก

ส่วนไอ้เสือดำนั่น ถึงจะอ่อนหัดแต่ก็เสียงดังดี เอาไว้คอยส่งเสียงเชียร์ก็ยังดี

แบบสามรุมหนึ่ง (บวกกองเชียร์อีกหนึ่ง) ก็ใช่ว่าจะสู้กับผู้บำเพ็ญเพียรมนุษย์สองคนนี้ไม่ได้ซะหน่อย!

พอหวงต้าหู่มาถึง พี่น้องกวางดาวก็แยกเขี้ยวเผยสัญชาตญาณดิบออกมาทันที พวกมันจ้องเขม็งไปที่จ้าวซิงเอ๋อร์ นังผู้หญิงที่บังอาจด่าพวกมันว่ากวางดาวหน้าโง่ไปตั้งหลายรอบเมื่อกี้

คราวนี้พวกข้าโกรธเจ้าได้เต็มที่แล้วโว้ย!

"โฮ่" จ้าวซิงเอ๋อร์ยิ้มเหี้ยม "สุดท้ายก็แยกเขี้ยวใส่ข้าจนได้สินะ"

...

ตอนนี้สถานการณ์ก็กระจ่างชัดแล้ว สองพี่น้องหวงต้าหู่เพื่อจะล้างแค้น ก็เลยจ้างอสูรปีศาจมาอีกสองตัว แล้วใช้แผนการอะไรสักอย่างตามรอยพวกเขาสองคนเข้ามาในนี้จนได้

จับพลัดจับผลูดันมาเจอกันจนได้สิเนี่ย

สองรุมสี่

ตอนนี้เยว่เหวินเลือกได้ว่าจะแจ้งผู้กำกับผ่านหูฟังไปเลยว่าสถานการณ์อันตราย มีอสูรปีศาจระดับสูงจากข้างนอกหลุดเข้ามา ให้รีบส่งยอดฝีมือมาคุ้มครองด่วน

นี่คือทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุด

แต่ถ้าทำแบบนั้น การไลฟ์สดก็อาจจะได้รับผลกระทบ หรืออาจจะต้องหยุดชะงักไปเลย ความสนุกในการฟาร์มมอนของเขาก็ต้องจบลงแค่นี้ด้วย ถ้ามียอดฝีมือจากรายการมาจัดการ ไอ้พวกอสูรปีศาจตัวเป้งๆ พวกนี้ก็คงไม่ตกถึงท้องเขาแน่ๆ

ไม่มีความเสี่ยง ก็ไม่มีผลตอบแทน

อีกทางเลือกหนึ่ง ก็คือเขากับจ้าวซิงเอ๋อร์ร่วมมือกันจัดการอสูรปีศาจทั้งสี่ตัวนี่ซะ

ได้เงินสยบมาร การไลฟ์สดก็ดำเนินต่อไปได้ จัดการเสร็จแล้วก็ค่อยไปฟาร์มมอนตัวอื่นต่อ

ความเสี่ยงสูง แต่ผลตอบแทนก็สูงปรี๊ดตามไปด้วย

เขาชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็หันไปถามจ้าวซิงเอ๋อร์ "เสี่ยวจ้าว เจ้าจัดการได้กี่ตัว"

เขากะจะประเมินความแข็งแกร่งของจ้าวซิงเอ๋อร์ก่อน ค่อยตัดสินใจอีกที

จ้าวซิงเอ๋อร์ตอบอย่างมั่นใจ "ข้าคนเดียวลุยห้าตัวก็ยังไหว"

"งั้นข้าก็..." เยว่เหวินกำลังจะลงมืออย่างสบายใจ แต่จู่ๆ ก็รู้สึกทะแม่งๆ รีบหันขวับไปโวย "เจ้าอย่าเหมารวมข้าเข้าไปด้วยสิฟะ!"

ตรงนี้มีอสูรปีศาจแค่สี่ตัว ถ้านางบอกว่าจัดการห้าตัวได้สบายๆ ก็แปลว่านับรวมเขาเข้าไปด้วยน่ะสิ!

นี่เจ้ากะจะหาเรื่องอัดเจ้านายอยู่ตลอดเวลาเลยใช่มั้ยเนี่ย

"ไม่ได้รวมเจ้าสักหน่อย" จ้าวซิงเอ๋อร์รีบแก้ตัว "งั้นก็ยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่ ข้าจัดการไอ้สี่ตัวนี่ได้สบายมาก"

"งั้นก็ลุยเลย!"

เยว่เหวินตัดสินใจเด็ดขาด ไม่เรียกคนของวั่งโยว มีเดีย มาช่วยแล้ว เขากับจ้าวซิงเอ๋อร์นี่แหละจะจัดการอสูรปีศาจทั้งสี่ตัวนี้เอง เขาตวาดก้อง ซัดวิชาควบคุมกระบี่ออกไปในพริบตา แสงสีเงินสายหนึ่งพุ่งแหวกอากาศตรงดิ่งไปหาเสือดำที่ตบะอ่อนด้อยที่สุดทันที!

การต่อสู้แบบเสียเปรียบเรื่องจำนวน ก็ต้องรีบตัดกำลังรบของอีกฝ่ายทิ้งให้เร็วที่สุดสิ

ตัวที่จัดการง่ายที่สุดฝั่งโน้น ก็คือไอ้เสือดำตัวนี้นี่แหละ

"โฮก—"

หวงต้าหู่แผดเสียงคำรามลั่น สองหมัดกลายเป็นสายฟ้า พุ่งออกไปปกป้องน้องชายอย่างไม่คิดชีวิต ใช้สันหมัดกระแทกเข้าใส่ปราณกระบี่ในแนวเฉียง

ตูม!

ปราณกระบี่และกระแสไฟฟ้าแตกกระจาย รัศมีทำลายล้างครอบคลุมไปไกลกว่าสิบเมตร ถึงเสือดำจะไม่ได้อยู่ตรงจุดศูนย์กลางระเบิด แต่ก็โดนปราณกระบี่อันคมกริบซัดจนปลิวกระเด็นไปหลายเมตรแล้วร่วงลงไปกองกับพื้น

กระบี่บินลอยกลับมา หวงต้าหู่ก็กระเด็นถอยหลังกลับมาเช่นกัน สองหมัดสั่นเทาไม่หยุด บนตัวมีแต่รอยเลือดเต็มไปหมด

มันค้นพบเรื่องที่น่าสะพรึงกลัวเข้าอย่างหนึ่ง ผ่านไปแค่สัปดาห์เดียวตั้งแต่วันที่ถล่มแก๊งหัวเสือ ผู้บำเพ็ญเพียรมนุษย์คนนี้แข็งแกร่งขึ้นกว่าครั้งก่อนอย่างเห็นได้ชัดเลยทีเดียว!

นี่มันพัฒนาการระดับปีศาจชัดๆ!

สิ่งที่มันกลัวที่สุดก็เกิดขึ้นจนได้ มนุษย์ที่ไม่มีพ่อแม่คนนี้มันมีสูตรโกงอัปเวลจริงๆ ด้วย!

อีกด้านหนึ่ง พี่น้องกวางดาวก็งัดอาวุธคู่กายออกมา แล้วพุ่งเข้าใส่จ้าวซิงเอ๋อร์พร้อมกัน

จ้าวซิงเอ๋อร์ยังคงใช้ค้อนทองเหลืองตีกลอง ร่างเล็กๆ บอบบางของนางเหวี่ยงค้อนยักษ์หมุนติ้วเป็นวงกลม รอบแล้วรอบเล่า พอถึงรอบที่สามก็เริ่มเกิดเสียงดังกึกก้องกัมปนาท

สองพี่น้องกวางดาวพร้อมใจกันเบรกเอี๊ยดแล้วถอยกรูดกลับมาทันที

น่ากลัวเกินไปแล้ว!

ไอ้สิงโตหัวเดรดล็อกไม่ได้โกหกเลย ตอนนั้นที่พวกมันสองพี่น้องอยู่เขตรกร้าง เคยดักซุ่มโจมตีผู้บำเพ็ญเพียรขั้นพลังปราณคุ้มกายที่กำลังบาดเจ็บจนตายได้จริงๆ

แต่ตอนนั้นพวกมันอาศัยความได้เปรียบเรื่องความคุ้นเคยพื้นที่ แล้วก็สู้แบบถวายหัวไม่คิดชีวิต บวกกับอีกฝ่ายไม่ได้เก่งกาจเรื่องการต่อสู้สักเท่าไหร่ ถึงได้ลอบโจมตีสำเร็จ แล้วก็ต้องกัดฟันทนรับการโจมตีสวนกลับของยอดฝีมือคนนั้นตั้งหลายระลอก กว่าจะรุมกัดเขาจนตายได้

ถ้าเทียบกันเรื่องเคล็ดวิชาอาคมพิสดาร จ้าวซิงเอ๋อร์สู้ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นพลังปราณคุ้มกายคนนั้นไม่ได้อยู่แล้ว แต่ถ้าพูดถึงพละกำลังเพียวๆ ล่ะก็ ต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญเพียรขั้นที่สี่ ก็ยังตีได้ไม่แรงเท่าค้อนของนางเลยมั้งเนี่ย

รู้สึกเหมือนว่าถ้าฟาดลงพื้น ภูเขาทั้งลูกต้องสั่นสะเทือนแน่ๆ!

แล้วความคิดนั้นก็ได้รับการพิสูจน์ในเวลาอันรวดเร็ว หลังจากที่จ้าวซิงเอ๋อร์เหวี่ยงค้อนไปหลายรอบ พอนางเห็นว่าพี่น้องกวางดาวไม่ยอมพุ่งเข้ามาปะทะด้วย นางก็ปล่อยมือทันที ใช้ค้อนทองเหลืองตีกลองเป็นเหมือนอาวุธลับขว้างออกไปซะเลย!

ค้อนยักษ์ที่หมุนติ้วถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีแดงจางๆ พุ่งเข้ากระแทกพื้นอย่างแรง

ครืนนน—

พื้นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ก่อให้เกิดคลื่นกระแทกขนาดมหึมากวาดล้างไปทั่วครึ่งค่อนเขา อสูรปีศาจทั้งสี่ตัวรวมถึงเยว่เหวินที่อยู่ข้างๆ ต่างก็ถูกซัดจนกระเด็นล้มกลิ้งไปตามๆ กัน

กว่าฝุ่นควันจะจางลง ก็ปาเข้าไปเป็นนาทีเลยทีเดียว

เอ้อเผาห้อยต่องแต่งอยู่บนกิ่งไม้ มันเงยหน้าขึ้นก็เห็นเสือดำห้อยต่องแต่งอยู่ข้างๆ มันก็เลยพูดเสียงอ่อยๆ ว่า "ก็บอกแล้วไงว่าจำผิดคน เจ้ายอมรับซะก็สิ้นเรื่อง ดูสิ พอเจ้าจำถูกคนแล้วมันน่ากลัวขนาดไหน!"

"แค่กๆ..."

เบื้องล่าง หวงต้าหู่เดินฝ่าฝุ่นควันออกมา ทั่วทั้งตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นและเลือด กล้ามเนื้อปูดโปน ดูดิบเถื่อนและบ้าคลั่งสุดๆ

"พวกมนุษย์ พวกเจ้าเก่งกาจมากจริงๆ แต่วันนี้ต้องมีคนชดใช้ด้วยชีวิตให้กับพี่น้องของข้าที่ตายไป!" ดวงตาเสือของมันก็เปล่งประกายสีแดงฉานเช่นกัน แฝงไปด้วยความเคียดแค้นชิงชังอย่างลึกซึ้ง "พวกเจ้าไม่มีทางจินตนาการได้หรอกว่า เสือร้ายที่มาเพื่อล้างแค้นน่ะ มันเด็ดเดี่ยวขนาดไหน"

เมื่อมันพูดจบแต่ละคำ สายฟ้าก็แล่นพล่านห่อหุ้มไปทั่วร่าง สายฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วนเริ่มกัดกินร่างกายของมันก่อนเป็นอันดับแรก กลิ่นอายของร่างเสือนี้ก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าในพริบตา!

พอเสือดำเห็นฉากนี้ ก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ มันตะโกนลั่น "พี่ใหญ่ พี่จะใช้วิชานั้นเหรอ ไม่ได้นะพี่!"

แต่หวงต้าหู่ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

ในชั่วพริบตา กลิ่นคาวเลือดอันคลุ้มคลั่งก็กวาดล้างไปทั่วขุนเขาในทันที!