บทที่ 40 ทีมงานมืออาชีพ

บทที่ 40 ทีมงานมืออาชีพ

"ที่นี่แหละ"

ด้านนอกแคมป์พื้นที่รกร้างจำลองของวั่งโยว มีเดีย รถบรรทุกบุโรทั่งคันหนึ่งแล่นมาจอดกึกกักอยู่ในดงไม้บางๆ ห่างออกไปพอสมควร ร่างใหญ่ยักษ์หลายร่างทยอยมุดออกมาจากกระบะท้าย

หวงต้าหู่กระโดดลงจากรถ กวาดตามองซ้ายมองขวา พอเห็นว่าไม่มีคน ก็ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ๆ มองดูรั้วทึบที่ล้อมรอบแคมป์ไว้ แล้วก็หยิบมือถือเครื่องจิ๋วออกมาจากฝ่ามือเพื่อเช็กความถูกต้องอีกครั้ง

ปีศาจเสือดำที่หน้าตาปูดโปนเดินวนรอบรถบรรทุกรอบนึง พลางพูดด้วยความเจ็บปวด "เงินก้อนสุดท้ายของพวกเราเอามาซื้อรถคันนี้หมดเลยนะเนี่ย ดันขับมาชนซะเละเทะขนาดนี้"

ต้าเผากระโดดลงมาจากที่นั่งคนขับ ปรายตามองด้วยสายตาเย็นชา "ข้าก็บอกแล้วไงว่าขับไอ้ของพรรค์นี้ไม่เป็น แล้วพวกเจ้าสองตัวก็มุดเข้ามานั่งไม่ได้ด้วย จะให้ทำยังไงล่ะ?"

ด้วยความที่เป็นปีศาจเสือกลายร่าง หวงต้าหู่กับเฮยเสี่ยวไจ๋ตัวใหญ่เกินกว่าจะเบียดเข้าไปนั่งในห้องโดยสารของมนุษย์ได้ ส่วนพี่น้องกวางดาวยังพอเบียดเข้าไปได้ แต่ปัญหาคือ... พวกมันขับรถไม่เป็นไงล่ะ

สองพี่น้องที่เพิ่งหนีออกมาจากพื้นที่รกร้างเนี่ย กว่าจะรู้ว่าขยะบนพื้นกินไม่ได้ ก็ต้องลองชิมยาเบื่อหนูไปตั้งหลายรอบ จะให้มาหัดขับรถนี่คงจะเกินความสามารถกวางดาวไปหน่อย

สิงโตเดรดล็อกส์ต้องรับบทครูสอนขับรถ สอนกวางดาวขับรถโดยห้ามสูบบุหรี่ ห้ามด่าว่าโง่ด้วย เป็นอะไรที่ทรมานสุดๆ

งานนี้หวงต้าหู่ก็ต้องจ่ายเพิ่มไปไม่น้อยเลยทีเดียว

แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่น ถึงแถวนี้จะเป็นชานเมือง แต่ช่วงนี้รถวิ่งผ่านไปมาเยอะ ถ้าไม่ขับรถ พวกปีศาจเดินเท้ามาคงโดนคนเจอเข้าแน่ๆ

กว่าต้าเผาจะขับรถกระแทกนู่นชนนี่มาถึงที่นี่ได้ ถึงรถจะไม่ได้พังยับเยินขนาดนั้น แต่สภาพก็ใกล้เคียงคำว่าซากรถเข้าไปทุกที

"เป้าหมาย... อยู่ที่นี่เหรอ?" เอ้อเผาจ้องเขม็งไปที่แคมป์ "แน่ใจนะ?"

"แน่ใจสิ" หวงต้าหู่พยักหน้า ในมือถือมีรูปถ่ายตอนที่เยว่เหวินกับจ้าวซิงเอ๋อร์นั่งรถบ้านเข้าไปข้างในพอดี "ข้าจ้างแก๊งวิหคเหินให้คอยสะกดรอยตามพวกมัน พอออกนอกเมืองปุ๊บก็ส่งข่าวมาบอกข้าปั๊บเลย"

แก๊งวิหคเหิน เป็นแก๊งปีศาจในเมืองเจียงเฉิง ที่มีหัวหน้าเป็นปีศาจนก สามารถสั่งการฝูงนกให้คอยสอดแนมหาข่าวได้ สำหรับพวกปีศาจที่ไม่กล้าเผยโฉมแบบนี้ การใช้บริการแก๊งวิหคเหินถือว่ามีประโยชน์มากๆ เป็นแหล่งข่าวชั้นยอดเลยล่ะ

แต่แน่นอนว่าราคาก็แพงหูฉี่เหมือนกัน

ตอนที่พวกมันหนีตายออกมาจากแก๊งหัวเสือ ก็ไม่ได้ขนสมบัติอะไรติดตัวมาเยอะแยะ พอต้องมาจ่ายค่าจ้างพวกนี้ ตอนนี้สองพี่น้องปีศาจเสือก็เลยตกอยู่ในสภาพที่เรียกว่า...

หมดตูด

แต่เพื่อการแก้แค้น พวกมันไม่สนหรอก เงินน่ะหาใหม่ได้ แต่แค้นของพี่น้อง ถ้าไม่รีบชำระ เดี๋ยวจะสายเกินไป...

ตอนที่หวงต้าหู่เบื่อๆ อยู่ในห้องใต้ดิน มันชอบดูหนังดูซีรีส์ของมนุษย์ มันรู้ซึ้งเลยล่ะว่าพวกมนุษย์วัยรุ่นที่ไม่มีพ่อแม่น่ะน่ากลัวขนาดไหน วันนี้อยู่ระดับสาม วันหน้าอาจจะทะลวงไประดับเจ็ดแปดเก้าเลยก็ได้ใครจะไปรู้!

ดังนั้นต้องรีบฆ่าให้เร็วที่สุด

แน่นอนว่ามันไม่ดูพวกนิยายหรอก ถึงมันจะพยายามเรียนรู้วัฒนธรรมมนุษย์อยู่ก็เถอะ แต่การอ่านตัวหนังสือล้วนๆ เพื่อความบันเทิงมันไฮคลาสเกินไปสำหรับมัน ขนาดในหมู่มนุษย์เอง ก็มีแต่พวกฉลาดล้ำเลิศ หน้าตาดีมีชาติตระกูล ศีลธรรมสูงส่งเท่านั้นแหละ ที่ชอบอ่านนิยายเป็นงานอดิเรก

ระหว่างที่มันกำลังสังเกตการณ์พลางใช้ความคิด เอ้อเผาพอได้ยินคำว่า "แน่ใจ" ก็ถือค้อนเตรียมจะเดินเข้าไปดื้อๆ เลย

"เฮ้ยๆๆ—" หวงต้าหู่รีบยื่นมือไปขวาง "จะทำอะไรน่ะ?"

"ทำอะไรล่ะ?" เอ้อเผาหันมาทำหน้างง "ก็เข้าไปฆ่าเป้าหมายไง"

ต้าเผาก็ถกแขนเสื้อขึ้น ถือประแจพร้อมลุย "ปล่อยให้พวกข้าจัดการเถอะ พวกข้าเป็นมืออาชีพ"

"มืออาชีพบ้านเอ็งสิ!" หวงต้าหู่ชี้ไปที่แคมป์ที่โดนเต็นท์บังอยู่ "รู้ไหมว่าที่นั่นมันที่ไหน?"

ต้าเผาหลับตา สูดหายใจลึก "กลิ่นอายปีศาจฟุ้งกระจายเลย กลิ่นคุ้นๆ แฮะ ถิ่นของราชาปีศาจตนไหนเนี่ย?"

"นั่นมันสวนส่วนตัวของมนุษย์! ป้ายก็เขียนบอกอยู่ อ่านหนังสือไม่ออกรึไง? เจ้ารู้สึกถึงพลังปีศาจได้ แต่ไม่รู้หรอกว่าข้างในนั่นมีผู้ฝึกปราณซ่อนอยู่เยอะแค่ไหน!" หวงต้าหู่เตือน "ขืนพวกเจ้าบุกเข้าไปทื่อๆ แบบนี้ ก็เท่ากับรนหาที่ตายชัดๆ!"

"รนหาที่ตายเหรอ? ใครตายนะ? ยายข้างบ้านตายเหรอ?" เอ้อเผาทำหน้าเหลอหลา

"ยายบ้าอะไรของเจ้า" หวงต้าหู่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ก็หมายความว่าเราจะบุ่มบ่ามเข้าไปในถิ่นมนุษย์ไม่ได้ ต้องระวังตัวให้มากไงเล่า"

"ระวังตัวงั้นเหรอ? แล้ววังไหนอ่ะ วังหลังหรือวังหน้า?" ต้าเผาขมวดคิ้วถามบ้าง

"วังบิดาเจ้าสิ!" หวงต้าหู่แทบจะบ้าตาย "สำนวนน่ะ สำนวน พวกเจ้าไม่รู้จักสำนวนรึไงวะ!"

เอ้อเผาหันซ้ายหันขวา "บิดาข้ามาเหรอ? จริงดิ?"

"..." หวงต้าหู่ทำหน้าเหมือนอยากจะตายให้รู้แล้วรู้รอด เงียบไปพักใหญ่ถึงค่อยพูด "ฟังคำสั่งข้าก็พอ เข้าใจไหม"

"เจ้าจ่ายเงิน พวกข้าก็ต้องฟังเจ้าอยู่แล้ว" ต้าเผาดึงน้องชายไว้ แล้วพยักหน้ารับ

"เรื่องในโลกมนุษย์ไม่ยอมเรียนรู้ แต่เรื่องเห็นแก่เงินนี่เรียนรู้ไวนักนะ" หวงต้าหู่ถอนหายใจยาว "ซุ่มดูลาดเลาอยู่ตรงนี้ก่อน ดูสิว่าข้างในเขาทำอะไรกัน แล้วค่อยหาโอกาสแอบเข้าไปตอนเขาเปิดประตู ไม่งั้นขืนบุกเข้าไปดื้อๆ เจ้าจะรู้ได้ไงว่าข้างในมีมนุษย์กี่คน?"

"อืม" ต้าเผาเห็นด้วย

ปีศาจทั้งสี่ตัวก็เลยหมอบซุ่มดูลาดเลาอยู่ในร่องดินบนเนินเขา จ้องมองไปที่แคมป์เขม็ง

"พวกเจ้าต้องเรียนรู้วิธีทำงานจากข้าบ้างนะ วิธีของพวกเจ้ามันมุทะลุเกินไป" หวงต้าหู่เริ่มอบรม "พวกเราพี่น้องคลุกคลีอยู่ในโลกใต้ดินของเมืองมนุษย์มาเป็นสิบๆ ปี รับงานลอบสังหารมาไม่รู้กี่ครั้ง ไม่เคยพลาดเลยสักครั้ง เรื่องพวกนี้ข้าน่ะมืออาชีพของจริง"

"แล้วพี่น้องเจ้าตายได้ไงล่ะ?" ต้าเผาถามซื่อๆ

"..." โดนจี้จุดเข้าให้ หวงต้าหู่ถึงกับอึ้งไปเลย

มันไม่รู้จะอธิบายยังไงดี อุตส่าห์ระวังตัวมาเป็นสิบปี จู่ๆ ก็มีคนบุกมากวาดล้างถึงถิ่น เรื่องนี้มันยังทำใจยอมรับไม่ได้เลยจริงๆ

"พวกพี่ๆ กำลังนั่งเล่นไพ่ฟังเพลงกันอยู่ดีๆ ผู้ฝึกปราณสองคนนั่นก็บุกเข้ามา พอเข้ามาถึงก็ฆ่าแหลกเลย" ปีศาจเสือดำช่วยตอบ

"ไม่ต้องไปเล่าให้พวกมันฟังเยอะขนาดนั้นก็ได้" หวงต้าหู่ปราม

"ได้ข่าวว่าสองคนนั้นรับงานมาแค่ห้าร้อยหยวน ก็บุกมาถล่มรังพวกเราแล้ว" ปีศาจเสือดำยังคงบ่นด้วยความเจ็บใจ "หมายถึงได้รวมกันห้าร้อยหยวนนะ"

"เบาๆ หน่อยสิวะ!" หวงต้าหู่ด่า "เรื่องน่าอายแบบนี้จะไปป่าวประกาศทำไม!"

"ฆ่าสามคนเพิ่งจะได้ห้าร้อยเองเหรอ?" เอ้อเผาหันไปถามต้าเผา "ลูกพี่ งั้นพวกเราคิดตั้งห้าแสนเพื่อฆ่าสองคนนี่ มันจะแพงไปหน่อยไหมอ่ะ?"

"พูดจาไม่ได้ความอีกละ" ต้าเผาด่า "ห้าร้อยมันเยอะกว่าห้าสิบเว้ย! สอนไปกี่รอบแล้วห๊ะ!"

"อ๋อ..." เอ้อเผาพยักหน้าหงึกๆ

หวงต้าหู่หลับตาปี๋ด้วยความสิ้นหวัง รู้สึกมืดมนกับอนาคตของทีมงานชุดนี้ซะเหลือเกิน

จังหวะนั้นเอง ก็มีรถบรรทุกสิบล้อหลายคันแล่นเข้ามา เสียงล้อบดถนนดังกระหึ่ม จนพวกปีศาจตัวยักษ์ที่หมอบอยู่ยังรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือน ขบวนรถบรรทุกมีเป็นสิบๆ คัน สินค้าในกระบะถูกปิดผนึกมิดชิด มองแต่ไกลเหมือนกระดูกสันหลังมังกรสีดำทะมึน

ประตูแคมป์เปิดออก มีคนกรูกันออกมาคอยโบกรถให้เข้าไปจอดข้างในอย่างเป็นระเบียบ

ต้าเผาหลับตา สูดจมูกฟุดฟิดดมกลิ่นลม "กลิ่นปีศาจแรงมาก แรงกว่าข้างในนั้นอีก!"

"โอกาสทองมาแล้ว!"

พอเห็นภาพตรงหน้า ดวงตาของหวงต้าหู่ก็เปล่งประกาย สัญชาตญาณนักล่าบอกมันว่า นี่คือโอกาสทองที่จะแอบเข้าไปในแคมป์

"ดูจังหวะข้าไว้ให้ดี แล้วทำตามนะ!"

มันกระซิบสั่งเสียงเข้ม แล้วก็กลับคืนสู่ร่างสัตว์สี่เท้าวิ่งหน้าตั้ง วิญญาณจ้าวป่าเข้าสิงอีกครั้ง มันวิ่งอ้อมเนินเขาไปที่ด้านข้างของขบวนรถบรรทุก กะจังหวะกระโดดแผล็วเดียว ก็ไปเกาะอยู่ใต้ท้องรถบรรทุกคันหนึ่งได้อย่างสวยงาม แล้วมุดตามรถเข้าไปในแคมป์

วินาทีนี้แหละที่มันดูเหมือนจ้าวป่าตัวจริงเสียงจริง!

ต้าเผากับเอ้อเผาทำตามติดๆ ถึงท่าทางของสองพี่น้องจะดูเก้งๆ กังๆ ไปหน่อย แต่ก็แฝงความคล่องแคล่วแบบแปลกๆ พวกมันกระโดดหย็องๆ ตามหวงต้าหู่ไป แล้วก็ผลุบเข้าไปเกาะใต้ท้องรถบรรทุกกันคนละคัน

มีแต่ปีศาจเสือดำที่กะจังหวะพลาด มันไม่กล้าคืนร่างเดิม แต่ร่างมนุษย์นี่มันก็ยังใช้ไม่ค่อยคล่อง จังหวะที่กระโดดขึ้นไป มันกะระยะผิด ตัวเลยไปฟาดเข้ากับล้อรถดังโครม!

มันโดนล้อรถบรรทุกกระแทกจนมึนตึ๊บ กลิ้งหลุนๆ ไปหลายตลบ นอนแผ่หลาอยู่บนพื้น สติเลือนราง

"เสียงอะไรน่ะ?" มีคนสังเกตเห็นความผิดปกติ แล้วก็หันมามอง

พวกปีศาจที่แอบอยู่ใต้ท้องรถใจหายวาบไปตามๆ กัน

ถ้าพวกมนุษย์ไหวตัวทัน แล้วสั่งตรวจค้นรถทุกคันล่ะก็ แผนที่วางไว้พังไม่เป็นท่าแน่!

แต่แล้วก็ได้ยินเสียงมนุษย์พวกนั้นตะโกนโวยวาย "ทำอีท่าไหนเนี่ย? หล่นลงมาตัวนึงซะงั้น! โชคดีนะที่ฉีดยาสลบไว้ มันเลยยังไม่ฟื้น รีบช่วยกันหามเข้าไปข้างในเร็ว!"

"มาแล้วๆ!" ผู้ฝึกปราณที่มากับรถหลายคนวิ่งกรูกันเข้ามาช่วยกันแบกปีศาจเสือดำขึ้นบ่า

คนนึงหันไปมองท้ายรถ "เอ๊ะ แต่ตู้คอนเทนเนอร์ก็ไม่ได้เปิดนี่นา? ใช่ตัวที่พวกเราขนมาหรือเปล่าเนี่ย?"

"ใช่สิ" อีกคนบอก "ดูหน้ามันสิ ปูดโปนไปหมด สงสัยจะวิ่งชนบาเรียเมืองจนได้แผลมาแหงๆ"

"ก็จริงแฮะ..."

ระหว่างที่พวกมนุษย์กำลังคุยกัน ทีมงานนักฆ่ามืออาชีพทั้งหมดก็ลักลอบเข้าไปในแคมป์ได้อย่างเนียนๆ

...

ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงของผู้กำกับก็ดังขึ้นในหูฟังของพวกเยว่เหวิน

"ทุกคนทำสีหน้าให้เป็นปกติ ทำในสิ่งที่กำลังทำอยู่ต่อไปนะจ๊ะ ฉันมีข่าวจะมาแจ้งให้ทราบ"

"เนื่องจากพวกเธอโชว์ฟอร์มเทพเกินไป สัตว์ปีศาจที่เราเตรียมไว้ในพื้นที่รกร้างจำลองก็เลยร่อยหรอลงอย่างรวดเร็ว เราเลยต้องปล่อยสัตว์ปีศาจลอตใหม่เข้าไปเสริม ลอตนี้จะเก่งกว่าเดิมหน่อยนะจ๊ะ เตรียมตัวให้พร้อมล่ะ ถ้าไม่เพิ่มความยากสักนิด มันก็จะไม่เหมือนพื้นที่รกร้างของจริงน่ะสิ แต่ไม่ต้องห่วงนะ ระดับพวกเธอรับมือได้สบายๆ อยู่แล้ว"

"ตอนนี้ช่องไลฟ์สดส่วนตัวที่เรตติ้งดีที่สุดก็คือเจ๊ฮวา รองลงมาคือน้องเฟยเซี่ยกับเยว่เหวิน โดยเฉพาะเยว่เหวิน ตอนนี้คนดูชอบเธอมากเลยนะจ๊ะ ทำดีต่อไปเรื่อยๆ เลยนะ"

"ดึกแล้ว ใครอยากพักผ่อนก็พักได้เลยนะ ช่วงนี้คนดูไม่ค่อยเยอะหรอก พวกเธอก็สำรวจกันมาตั้งนานแล้ว หาที่ปลอดภัยงีบเอาแรงสักหน่อยก็ดี"

พอเยว่เหวินได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับงง ทำดีต่อไปเรื่อยๆ งั้นเหรอ?

นอกจากความหล่อบาดใจแล้ว เขาไปทำอะไรให้คนดูถูกใจตอนไหนวะ?

ช่างมันเถอะ ช่างมัน

ส่วนเรื่องพักผ่อนนี่ลืมไปได้เลย อุตส่าห์ได้มาอยู่ในดงมหาสมบัติแบบนี้ เขาแทบอยากจะแยกร่างเป็นสามสายออกไปกวาดล้างสิ่งชั่วร้ายให้เกลี้ยงซะด้วยซ้ำ จะให้มานอนพักเนี่ยนะ?

สัตว์ปีศาจมันเพ่นพ่านอยู่ตรงหน้า ถ้าเขาไม่รีบไปฆ่า คนอื่นก็แย่งไปกินหมดสิ

ใครจะไปนอนหลับลงล่ะ?

"จีหยาง เรตติ้งช่องไลฟ์สดของเธอรั้งท้ายเลยนะ ลองเอาอย่างเยว่เหวินดูสิ ไปล่าสัตว์ปีศาจให้เยอะขึ้นหน่อย" ผู้กำกับแนะนำ "ดูเหมือนคนดูจะไม่ค่อยชอบดูพวกเธอเดินหาหีบสมบัติเท่าไหร่ เขาชอบดูฉากแอคชั่นบู๊ล้างผลาญมากกว่า"

"เอาล่ะ แค่นี้นะ เลิกกัน!"

พอผู้กำกับพูดจบ สีหน้าของแต่ละคนก็แตกต่างกันไป

โดยเฉพาะจีหยางที่ตอนแรกตั้งใจจะหาหีบสมบัติให้เจอเยอะๆ เพื่อจะได้เป็นผู้ชนะในเกมนี้ แต่พอมาเจอคอมเมนต์แบบนี้เข้า เขาก็กัดฟันกรอด อ้าว งั้นพวกแกชอบดูตอนฆ่าสัตว์ปีศาจกันใช่ไหม?

เหอะ ได้เลย

งั้นเดี๋ยวข้าจะโชว์ความร้ายกาจของศิษย์สำนักอิ่นหลงตานให้พวกแกดูเป็นขวัญตาเอง!