บทที่ 29 ฟังก์ชันตรวจจับ และระบบปืนใหญ่

บทที่ 29 ฟังก์ชันตรวจจับ และระบบปืนใหญ่

กู่เยว่เปิดประตูรถบ้านแล้วก้าวกลับเข้าสู่พื้นที่ที่เป็นดั่งรังของเขา ในวินาทีนี้ เขาได้ตัดขาดจากสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ความโลภ หรือความอยากรู้อยากเห็นจากภายนอกร้าน รวมถึงอุณหภูมิที่หนาวเหน็บและลมกรรโชกแรงออกไปอย่างสิ้นเชิง

บรรยากาศที่อบอุ่นและคุ้นเคยภายในรถบ้านเข้าโอบล้อมเขาไว้ ทำให้เส้นประสาทที่ตึงเครียดและตื่นตัวอยู่ตลอดเวลาของกู่เยว่ได้ผ่อนคลายลงอย่างสมบูรณ์ ทันทีที่เขาเข้ามา ร่างที่นุ่มนวลและหอมกรุ่นก็โผเข้าสู่อ้อมกอดพร้อมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ แขนเรียวเสลาโอบกอดเอวของเขาไว้แน่น

"เสี่ยวเยว่ น้าตกใจแทบแย่เลยจ้ะ!" ซูสื่อหรูเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความกังวลและอาการขวัญเสียที่ยังไม่จางหาย แม้แต่ไฝเสน่ห์ที่หางตาก็ดูเหมือนจะสั่นไหวด้วยความตกใจ

เมื่อครู่นี้ ขณะที่เธอมองลอดหน้าต่างรถบ้านออกไปเห็นกู่เยว่ถูกกลุ่มคนเถื่อนเหล่านั้นล้อมไว้ หัวใจของเธอแทบจะกระดอนออกมาจากลำคอ แม้ภายหลังจะเห็นคนพวกนั้นตายอย่างปริศนา แต่เหนือจากความตกตะลึง เธอกลับมีความห่วงใยต่อกู่เยว่มากกว่า แค่คิดว่ากู่เยว่จะเป็นอะไรไป หัวใจของเธอก็เหมือนจะหยุดเต้นจนหายใจไม่ออก

กู่เยว่รู้สึกอุ่นซาบซ่านในหัวใจ เขายกมือขึ้นลูบผมยาวนุ่มสลวยของเธอแล้วเอ่ยเบาๆ "ไม่มีอะไรหรอกครับ ก็แค่พวกตาถั่วไม่กี่คน ดูสิ ผมก็ยังปกติดีไม่ใช่เหรอ?"

เขาจงใจละเลยฉากนองเลือดของการสังหารในพริบตาเมื่อครู่ และเบี่ยงเบนประเด็นออกไป "แถมผมยังได้ของแถมที่คาดไม่ถึงมาด้วยนะ"

"ซื้อแผนที่มาได้แล้วเหรอคะ?" หวังเวินเซวียนเดินเข้ามาหาเช่นกัน

แม้เธอจะพยายามรักษาท่าทีให้สงบนิ่ง แต่ปลายนิ้วที่กำแน่นเล็กน้อยและการจ้องมองกู่เยว่เขม็งนั้นบ่งบอกถึงความตึงเครียดที่เธอรู้สึกก่อนหน้านี้ได้เป็นอย่างดี ส่วนหวังเผิงเผิงก็กระโดดมาข้างตัวกู่เยว่อีกฝั่งเหมือนกระต่ายน้อย เรียวขาที่สวมถุงน่องไหมสีขาวเบียดชิดกับเขา ใบหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ได้มาแล้วครับ" รอยยิ้มปรากฏที่มุมปากของกู่เยว่ขณะที่เขาหยิบม้วนหนังที่ดูธรรมดาออกมา

ม้วนหนังนั้นให้สัมผัสที่อุ่นและเรียบเนียน นอกเหนือจากวัสดุหนังที่ละเอียดประณีตแล้ว หากมองเผินๆ ก็ดูไม่มีอะไรพิเศษ มันไม่มีแม้แต่แสงแห่งพลังงานที่เด่นชัดออกมา แต่นี่คือสัญลักษณ์ของไอเทมคุณภาพสีทองที่เก็บงำพลังไว้อย่างถึงที่สุด

"นี่คือแผนที่เมืองเหลิ่งหัวเหรอคะ? คุณภาพสีน้ำเงินอันนั้นน่ะนะ?" หวังเผิงเผิงโน้มตัวลงมาดู แล้วมองสีหน้าของกู่เยว่อย่างสงสัย "พี่กู่เยว่ พี่นี่ยิ้มแปลกๆ นะคะ เหมือนเพิ่งไปคว้าลาภก้อนโตมาได้ยังไงยังงั้น"

ซูสื่อหรูและหวังเวินเซวียนเองก็สัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นที่กู่เยว่ควบคุมไว้ไม่อยู่และกลิ่นอายของความลับในรอยยิ้มของเขา

"ดูเอาเองแล้วจะรู้ครับ" กู่เยว่ไม่ได้อธิบายตรงๆ แต่เขาแชร์ข้อมูลคุณสมบัติของไอเทมผ่านระบบให้หญิงสาวทั้งสามในรถบ้านเห็นแทน

เมื่อข้อความสีทองเจิดจ้าของ [คัมภีร์ลับสำรวจรายละเอียดเมืองเหลิ่งหัว (คุณภาพสีทอง)] พร้อมคำบรรยายยาวเหยียดที่ระบุรายละเอียดชัดเจนจนน่าขนลุกปรากฏขึ้นในหัวของพวกเธอ...

"สีทอง? คุณภาพสีทอง?!" ซูสื่อหรูอุทานออกมาเป็นคนแรกอย่างอดไม่ได้

เธอยกมือขึ้นปิดริมฝีปากแดงระเรื่อ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง เต็มไปด้วยความปีติยินดีอย่างไม่ยากจะเชื่อ เธอโอบกอดกู่เยว่แน่นขึ้นโดยสัญชาตญาณ ราวกับต้องการยืนยันว่านี่ไม่ใช่ความฝัน

"พระเจ้าช่วย โครงสร้างสมบูรณ์ถึง 98%? รูปแบบการรีเฟรชของจุดทรัพยากร? เขตมรณะ? เซฟเฮาส์สัมบูรณ์?" หวังเผิงเผิงเองก็นิ่งค้างไป ปากเล็กๆ อ้าค้างเป็นรูปตัวโอ เธอพยายามนับฟังก์ชันที่ฝืนกฎสวรรค์เหล่านั้นด้วยนิ้วมือ ดวงตาของเธอยิ่งดูเป็นประกายขึ้นเรื่อยๆ

"นี่มันจะเป็นแผนที่ได้ยังไง? นี่มันคือบทสรุปจากทีมงานชัดๆ! แถมยังเป็นบทสรุปเวอร์ชัน VIP สุพรีม โกลเด้น ดีลักซ์ เลยด้วย!"

แม้แต่หวังเวินเซวียนที่มักจะสุขุม ลมหายใจของเธอก็ยังถี่กระชั้นขึ้นเล็กน้อย เธอก็จ้องมองม้วนคัมภีร์ในมือกู่เยว่ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ถ้ามีเจ้านี่ รวมกับพรสวรรค์พยากรณ์ของฉัน การเคลื่อนไหวในเมืองเหลิ่งหัวของพวกเราแทบจะเหมือนคนที่มีตาทิพย์เลยนะคะ!"

"ทั้งการหลีกเลี่ยงอันตรายถึงชีวิตส่วนใหญ่ และการหาทรัพยากรได้อย่างแม่นยำ มูลค่าของมันไม่สามารถวัดด้วยเหรียญทางหลวงได้เลย!"

ซูสื่อหรูฟื้นจากความตกตะลึงในที่สุด เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำจางๆ มองกู่เยว่ด้วยความชื่นชมและรักใคร่อย่างเต็มเปี่ยม น้ำเสียงของเธออ่อนหวานจนแทบจะหยดเป็นน้ำ "เสี่ยวเยว่ น้าทึ่งในตัวเธอจริงๆ จ้ะ เธอทำได้ยังไงกัน? แผนที่สีน้ำเงินกลายเป็นสีทองได้ยังไง?"

เธอเป็นคนหัวไวและนึกถึงกุญแจสำคัญได้ทันที

หวังเผิงเผิงตบหัวตัวเองเหมือนเพิ่งนึกออก "หนูรู้แล้ว! โชคลาภคริติคอลใช่ไหมคะ? พี่กู่เยว่ พรสวรรค์ฝืนกฎสวรรค์ของพี่น่ะ! สีน้ำเงินกลายเป็นสีทอง! ว้าว เท่สุดๆ ไปเลย! โอกาสแค่หนึ่งในร้อยเองนะ!"

"เดี๋ยวสิ หรือว่าจะเป็นคริติคอลพันเท่า? หรือหมื่นเท่าภายใต้คริติคอลร้อยเท่า? ช่างมันเถอะ สรุปว่ามันสุดยอดมาก!"

หวังเวินเซวียนพยักหน้าเห็นด้วย "ดูเหมือนว่าพรสวรรค์ระดับ S อย่างโชคลาภคริติคอลจะน่ากลัวกว่าที่เราจินตนาการไว้มาก ไม่นึกเลยว่าความน่าจะเป็นที่น้อยขนาดนั้นจะถูกกระตุ้นออกมาได้ นี่มันคือสวรรค์ประทานพรจริงๆ"

"ก็แค่โชคดีน่ะครับ" กู่เยว่หัวเราะเบาๆ

เขาเขย่าม้วนคัมภีร์สีทองในมือเล็กน้อย "แผนที่นี้คือที่พึ่งที่ใหญ่ที่สุดของพวกเราในการเอาชีวิตรอด และเป็นการสร้างตัวในเมืองเหลิ่งหัวนับจากนี้เป็นต้นไป"

การเข้าสู่เมืองที่ไม่รู้จัก แผนที่ที่สมบูรณ์คือสิ่งที่ขาดไม่ได้ เพราะข้อมูลคือกุญแจสำคัญ การมีแผนที่ทำให้รู้ว่าเมืองนี้มีอันตรายที่ไหน มีสิ่งมีชีวิตชนิดใด และมีเส้นทางอย่างไรบ้าง มันดีกว่าการสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไปเสี่ยงดวงมากนัก เรียกได้ว่าการที่โชคลาภคริติคอลเปลี่ยนแผนที่สีน้ำเงินเป็นสีทอง คือคริติคอลที่มีประโยชน์ที่สุดที่กู่เยว่เคยเจอมาเลยทีเดียว

"ฮิฮิ พี่กู่เยว่ต้องเหนื่อยแน่เลย ให้หนูนวดไหล่ให้ไหมคะ?" เมื่อเห็นความเก่งกาจของกู่เยว่ หวังเผิงเผิงก็กลอกตาไปมาและเริ่มประจบเขาทันที

นั่นทำให้น้าซูสื่อหรูกระแอมไอเบาๆ "เผิงเผิง ลูกยังเด็กเกินไปนะ เรื่องแบบนี้ไว้น้าทำเองดีกว่าจ้ะ"

หวังเผิงเผิงหัวเราะคิกคัก แววตาแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ขณะพยายามหยั่งเชิง "แม่คะ แม่ขี้งกจัง แบ่งพี่กู่เยว่ให้หนูบ้างไม่ได้เหรอ?"

กู่เยว่รีบตัดบท "เอาล่ะๆ ในเมื่อได้แผนที่มาแล้ว ภารกิจของวันนี้ก็น่าจะสำเร็จแล้วนะ"

ภารกิจวันนี้เป็นระดับสองดาว คือการได้รับแผนที่เมืองเหลิ่งหัว แม้จะไม่ได้ระบุคุณภาพไว้ก็ตาม ดวงตาของหวังเวินเซวียนเป็นประกาย "จริงด้วยค่ะ ภารกิจรายวันของพวกเราน่าจะเสร็จแล้ว"

ทันทีที่เธอพูดจบ เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นทันที:

[ยินดีด้วย คุณทำภารกิจวันนี้สำเร็จแล้ว]

[รางวัลภารกิจ: 150 เหรียญทางหลวง, ชิปฟังก์ชันตรวจจับยานพาหนะ (คุณภาพสีเขียว)]

[เนื่องจากแผนที่ที่ได้รับมีคุณภาพสีทอง จึงได้รับรางวัลเพิ่มเติม: ดาบฟันวิญญาณ (คุณภาพสีน้ำเงิน), ฟังก์ชันปืนใหญ่ติดตั้งยานพาหนะ (คุณภาพสีน้ำเงิน)]

เมื่อเสียงแจ้งเตือนจบลง ดวงตาของกู่เยว่ก็ลุกวาว "ได้ฟังก์ชันรถมาถึงสองอย่างเลยเหรอ? เยี่ยมไปเลย!"

ตอนนี้รถบ้านของพวกเขามีทั้งระบบทำความร้อน พลังงาน การขับเคลื่อนอัตโนมัติ และการป้องกัน... แต่สิ่งที่ขาดไปคือวิธีการโจมตี ส่วนระบบตรวจจับนั้น พวกเขามีเพียงพรสวรรค์พยากรณ์ของหวังเวินเซวียน ซึ่งไม่สามารถใช้พร่ำเพรื่อได้ สำหรับสถานการณ์รอบตัวรถในระยะสายตาประมาณ 50 เมตร พวกเขาต้องพึ่งพาระบบตรวจจับเท่านั้น!

และตอนนี้พวกเขาก็ได้มันมาแล้ว!

"ยอดไปเลย! มีสองฟังก์ชันนี้เพิ่มเข้ามา รถบ้านของพวกเราจะเลเวลอัปไหมคะ?" หวังเผิงเผิงยิ้มแก้มปริ ผมทวินเทลสีขาวสะบัดไปมาด้วยความคาดหวัง

เมื่อได้ยินดังนั้น กู่เยว่ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะตอบอย่างจริงจัง "เป็นไปได้มากทีเดียวครับ!"