บทที่ 25 ฉันน่ะชอบไปงานปาร์ตี้ที่สุดเลย!

บทที่ 25 ฉันน่ะชอบไปงานปาร์ตี้ที่สุดเลย!

"เมื่อกี้คุณคุยกับใคร?" โคนันคาดคั้นทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องน้ำ

เมื่อครู่นี้ ท่านนักสืบได้ใช้ทักษะระดับสูง นั่นคือการแอบมองผ่านช่องว่างของประตู

เขาได้ยินชื่อ ยีน และ วอดก้า แว่วมาเบาๆ

"ไหนว่ารีบมาฉี่ไม่ใช่หรือไง?" หลินเฟิงยืนกอดอก มองดูเด็กประถมที่มีสีหน้าวิตกกังวลด้วยความนึกสนุก

"ไม่ฉี่แล้ว!" โคนันเดินแกมวิ่งตามหลังหลินเฟิงเข้าไปในห้องนอน

ความรู้สึกเหมือนถูกปิดหูปิดตาแบบนี้ มันทำให้นักสืบอย่างเขารู้สึกรุ่มร้อนใจจนนั่งไม่ติด

"ฉันขอให้เพื่อนช่วยสืบเรื่องชื่อเหล้าสองชื่อนั้นน่ะ" หลินเฟิงตอบอย่างไม่ใส่ใจ พลางปั้นเรื่องโกหกขณะกำลังปูที่นอน

"แล้วที่ฉันได้ยินว่าหนึ่งล้านเยนล่ะ หมายความว่ายังไง?"

"นั่นคือค่าจ้าง นายเป็นคนจ่าย"

"ไม่มีทาง!" โคนันยังคงไม่เชื่อน้ำหน้าหมอนี่

"จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ชามเถอะ"

ขณะที่พวกเขากำลังคุยกัน เสียง 'เอี๊ยด... อาด...' ของแผ่นไม้กระดานจากเพดานด้านบนก็ดึงดูดความสนใจของพวกเขาอีกครั้ง

พยายามเข้าเชียวล่ะ พ่อหนุ่ม!

...

เวลา 04:30 น. หลินเฟิงตื่นนอนตรงเวลา เขาเขี่ย 'เจ้ายมทูตน้อยชั้นประถม' ที่นอนกอดแข้งกอดขาเขาไว้ออกไป ก่อนจะสวมชุดวอร์มแล้วออกจากอพาร์ตเมนต์ เขาพุ่งตัวไปยังสวนสาธารณะและเริ่มฝึกฝนทักษะหมัดมวยของตนเอง

อันที่จริง เขาค่อนข้างพอใจกับความก้าวหน้าของตัวเองมาก

หลังจากมาตั้งหลักแหล่งที่เมืองเบกะ เขาเพิ่งฝึกฝนอย่างจริงจังได้เพียงปีเศษๆ และตอนนี้พละกำลังของเขาน่าจะเหนือกว่ารันไปเล็กน้อยแล้ว

และ หมัดแปดทิศ ก็เป็นวิชาการต่อสู้ที่ดุดันและทรงพลังอย่างยิ่งในทางปฏิบัติ หากต้องสู้กันแบบตัดสินตาย ต่อให้มีสาวน้อยยูนิคอร์นใส่กระโปรงสั้นมาเตะใส่เขาสักสามสี่คน ก็คงไม่สามารถฆ่าเขาได้ง่ายๆ

แต่คำถามก็คือ...

ช่องว่างระหว่างรัน กับ 'ซูเปอร์ไซย่า' อย่างเคียวโก มาโคโตะ นั้นกว้างแค่ไหนกันแน่?

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า สองคนนี้อยู่คนละระดับกัน คนหนึ่งอยู่ที่เชิงเขา ส่วนอีกคนอยู่ที่ยอดเขา

แม้แต่สายลับระดับหัวกะทิที่มีทักษะการต่อสู้ยอดเยี่ยมอย่าง อาคาอิ ชูอิจิ หรือ อามุโร่ โทรู ก็ยังทำได้เพียงวนเวียนอยู่แถวๆ กึ่งกลางเขาเท่านั้น

หลินเฟิงยังคงมีหนทางอีกยาวไกลที่ต้องก้าวไป ซึ่งนี่คือเหตุผลหลักที่เขาไม่ยอมเปิดเผยข้อมูลให้คุโด้ ชินอิจิ รู้ไปมากกว่านี้

เขาอยากจะลองดูว่า ตนเองจะสามารถก้าวไปถึงยอดเขา หรือแม้แต่จุดที่สูงกว่านั้นได้หรือไม่

"ปัง!"

หลังจากปล่อยหมัดอีกครั้งจนต้นไม้ใหญ่สั่นไหว หลินเฟิงเช็ดเหงื่อบนหน้าผากแล้ววิ่งกลับไปยังอพาร์ตเมนต์

เวลาเพิ่งจะผ่านเจ็ดโมงเช้าไปไม่นาน โคนันเพิ่งจะตื่นนอน แว่นตาของเขาหายไปไหนก็ไม่รู้ ผมเผ้ายุ่งเหยิง แถมกระดุมเสื้อเชิ้ตส่วนใหญ่ยังไม่ได้ติด

"กลับมาแล้วเหรอ?"

โคนันเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงง่วงงุน

"เมื่อคืนพอนายหลับไป นายก็มากอดขาฉันแล้วละเมอเรียกชื่อรันด้วยนะ" หลินเฟิงอดสงสัยไม่ได้ว่าหมอนี่ถูกคู่รักข้างบนกระตุ้น จนเก็บเอาไปฝันหวานหรือเปล่า

"เป็นไปได้ยังไงกัน?" โคนันสะบัดหัวโตๆ ของเขา ไม่เชื่อว่าเรื่องแบบนั้นจะเกิดขึ้นได้

หน้าแข้งของหลินเฟิงแข็งยังกับคอนกรีต เขาจะไปกอดของพรรค์นั้นแล้วละเมอจริงๆ น่ะเหรอ?

"เดี๋ยวตอนล้างหน้าก็อย่าลืมเช็ดคราบน้ำลายออกด้วยล่ะ" หลินเฟิงย่อตัวลง หยิบกางเกงนอนของเจ้าตัวแล้วโยนไปให้

โคนันมองกางเกงนอนในมือแล้วจมดิ่งลงสู่ความคิด

"มันเป็นเรื่องปกติธรรมดาน่า ถึงทางสรีรวิทยานายจะเป็นเด็กเจ็ดขวบ แต่ทางจิตวิทยานายยังเป็นเจ้าพวกลามกอายุสิบเจ็ดอยู่นี่นา" หลินเฟิงขยี้หัวโคนันพลางพูดปลอบใจ

"ไปไกลๆ เลย!"

...

ทั้งสองคนจัดการตัวเองจนเรียบร้อยแล้วจึงออกเดินทาง หลังจากซื้ออาหารเช้าที่ร้านสะดวกซื้อ พวกเขาก็มาถึงบ้านด็อกเตอร์อากาสะ

ท่านนักวิทยาศาสตร์ยังคงหลับอยู่ หลินเฟิงจึงวางอาหารเช้าส่วนหนึ่งไว้ให้ แล้วขับรถพาสโคนันมุ่งหน้าไปยังสำนักงานนักสืบ

เมื่อไปถึง รถกระบะสีแดงก็เข้าจอดต่อท้ายรถหรูสีดำคันหนึ่ง

จากรถหรูคันหน้า เด็กสาวผมสั้นที่มีผ้าคาดผม สวมชุดนักเรียนมัธยมปลายเทตัน ก้าวลงจากรถและยืนตะโกนเรียกชื่อรันอยู่ข้างล่าง

โซโนโกะ คุณหนูแห่งตระกูลซูซูกิ ผู้เอาแต่ใจพอที่จะไม่นั่งรถไปโรงเรียนทั้งที่มีรถมารับถึงที่

โคนันถือถุงอาหารเช้ากระโดดลงจากรถ วิ่งไปที่ประตูบ้าน ทักทายรันและโซโนโกะ เพื่อเตรียมตัวไปโรงเรียนด้วยกัน

"โคนัน เมื่อคืนค้างที่บ้านพี่หลินเฟิงเหรอจ๊ะ?" รันยิ้มและโบกมือให้กับรถกระบะสีแดงที่กำลังขับจากไป ก่อนจะก้มลงถาม

"ครับ เราเล่นเกมด้วยกันด้วย" โคนันกัดแซนด์วิชคำหนึ่งแล้วพยักหน้า

"ไม่ว่าจะมองกี่ครั้ง เขาก็หล่อจริงๆ เลยนะ..." ดวงตาของโซโนโกะเต็มไปด้วยประกายระยิบระยับ ในหัวพยายามจินตนาการภาพช่างซ่อมบางคนตอนกำลังขับรถด้วยมือเดียวซ้ำไปซ้ำมา

ยัยผู้หญิงลามกเอ๊ย!

โคนันเหล่ตามองคุณหนูที่ดูเหมือนจะตกลงไปในปลักแห่งความรักอยู่ตลอดเวลา

"รันจัง เราชวนพี่หลินเฟิงไปงานปาร์ตี้ที่วิลล่าเสาร์อาทิตย์นี้ด้วยดีไหม?" ระหว่างทางไปโรงเรียน โซโนโกะถามความเห็นจากรัน

เธอเพิ่งจะเจอหลินเฟิงไม่กี่ครั้งและยังไม่ค่อยสนิทกันนัก ถ้าให้รันเป็นคนชวนก็น่าจะลดความประหม่าลงได้บ้าง

"นั่นคืองานปาร์ตี้ของพี่อายาโกะไม่ใช่เหรอ จะดีเหรอจ๊ะ?"

"ไม่เป็นไรหรอกน่า! เรื่องนี้ฉันฝากเธอด้วยนะ" โซโนโกะโบกมือไปมา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจังและกุมมือรันไว้เพื่อขอร้อง

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับโซโนโกะที่กำลังไฟรักลุกโชนอีกครั้ง รันได้แต่ยิ้มแห้งๆ แล้วก้มมองโคนัน ราวกับจะถามความเห็นของเขา

"ตราบใดที่มีของอร่อยให้กิน หลินเฟิงไปแน่นอนครับ..." โคนันให้คำใบ้

เขารู้จักเจ้าตะกละนั่นดีเกินไป

"นั่นก็จริงนะ" รันอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาแล้วพยักหน้าเห็นด้วย

พี่หลินเฟิงดูจะเป็นประเภทที่ไม่ค่อยสนใจอะไรเลย นอกจากเรื่องกิน...

"ของอร่อยเหรอ?"

"ไม่มีปัญหา เดี๋ยวฉันจัดการเองทุกอย่างเลย!" โซโนโกะเท้าสะเอวแล้วหัวเราะออกมาอย่างประหลาด

โคนันเบ้ปากอย่างพูดไม่ออก มันเป็นภาพที่หาดูได้ยากจริงๆ ที่จะเห็นเงาของคุณลุงโมริซ้อนทับอยู่ในตัวเด็กสาวมัธยมปลายวัยสิบเจ็ดแบบนี้

...

เย็นวันนั้น

"ปาร์ตี้?"

"ปาร์ตี้อะไร?"

"นายรู้ไหมว่าฉันยุ่งแค่ไหน?"

หลินเฟิงที่กำลังเนียนกินข้าวฟรีที่บ้านด็อกเตอร์อากาสะ รับสายจากโคนัน

ให้ตายสิ เขาเพิ่งจะสร้างชื่อจนได้ชื่อว่าเป็นช่างซ่อมที่เนื้อหอมที่สุดในเมืองเบกะ หน้าที่การงานกำลังรุ่งเรือง แล้วทำไมเจ้านักสืบนี่ถึงหาเรื่องมาให้เขาอยู่เรื่อย?

นายรู้ไหมว่ามีสาวน้อยสาวใหญ่กี่คนที่มาขอให้ฉันไปร่วมงานปาร์ตี้ทุกวันน่ะ?

"โซโนโกะบอกว่าจะเตรียมของอร่อยๆ ไว้เพียบเลยนะ" โคนันพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนภายใต้สายตาของรัน

"งั้นเหรอ... ถ้าอย่างนั้น พักงานสักวันก็คงไม่มีปัญหาอะไรหรอกมั้ง"

"ฉันน่ะชอบไปงานปาร์ตี้ที่สุดเลย!"

น้ำเสียงของหลินเฟิงสดใสขึ้นมาทันที

ด้วยความจุของกระเพาะเขา การออกไปหาอะไรดีๆ กินข้างนอกอย่างน้อยก็ต้องเสียเงินเป็นหมื่นเยนไม่ใช่เหรอ?

ในเมื่อคุณหนูแห่งตระกูลซูซูกิเป็นเจ้ามือ ถ้าไม่ไปก็คงโง่เต็มทน

"เอ้อ แล้วฉันไม่ต้องทำอะไรตอบแทนใช่ไหม?" แม้จะกระตือรือร้นแค่ไหน แต่หลินเฟิงก็ยังถามอย่างระมัดระวัง

"แค่นี้นะ!" โคนันกดวางสายใส่ทันที

"พี่หลินเฟิงว่ายังไงบ้างจ๊ะ?" รันถามด้วยความอยากรู้

"เขาตกลงครับ"

โคนันพยักหน้า

"งั้นฉันโทรบอกโซโนโกะก่อนนะ" รันกดเบอร์โทรหาโซโนโกะเพื่อแจ้งข่าว

โคนันได้ยินเสียงหัวเราะที่ดูดีใจสุดขีดของโซโนโกะลอดออกมาจากโทรศัพท์แม้จะอยู่ไกลขนาดนี้

เขามองไปที่โมริ โคโกโร่ ที่กำลังทำหน้าหื่นกามใส่จอทีวี

สองคนนี้ต้องมีอะไรบางอย่างที่เหมือนกันในบางแง่มุมแน่ๆ...