บทที่ 22 เกิดเรื่องขึ้นอีกแล้วเหรอ?

บทที่ 22 เกิดเรื่องขึ้นอีกแล้วเหรอ?

"ข้างในนี้มีเครื่องรับส่งวิทยุสื่อสารขนาดจิ๋วติดตั้งอยู่ ถ้าพวกเธอปรับคลื่นความถี่ด้วยปุ่มหมุนด้านหลัง ก็จะสามารถพูดคุยผ่านวิทยุได้ทันที!" ด็อกเตอร์อากาสะแนะนำ 'เข็มกลัดนักสืบ' อันแสนประณีตในมือด้วยความภาคภูมิใจ

ทางด้านซ้ายของเข็มกลัดเป็นรูปสลักตัวเต็มของ เชอร์ล็อก โฮล์มส์ ส่วนด้านขวามีตัวอักษรเขียนว่า: Detective Boys ซึ่งหมายถึง ขบวนการนักสืบเยาวชน นั่นเอง

เท่เป็นบ้า!

หลินเฟิงหยิบเข็มกลัดมาอันหนึ่งแล้วกลัดลงบนหน้าอกอย่างอารมณ์ดี

โคนันอดไม่ได้ที่จะปรายตามองเขา

นายน่ะ ตัวสูงตั้งหนึ่งเมตรแปดสิบห้า แต่มาแย่งเข็มกลัดที่เอาไว้หลอกเด็กเล่นเนี่ยนะ ต้องดีใจขนาดนี้เลยเหรอ?

"ตราบใดที่พวกเธอติดเข็มกลัดนี้ไว้ ก็จะสามารถสื่อสารกันได้ชัดเจนในรัศมี 20 กิโลเมตร" ด็อกเตอร์อากาสะเห็นว่าหลินเฟิง—เด็กโข่งคนนี้—ก็ชื่นชอบเข็มกลัดนักสืบที่เขาประดิษฐ์ขึ้น รอยยิ้มแห่งผู้ชนะก็ปรากฏบนใบหน้าทันที

"สมกับเป็นด็อกเตอร์อากาสะจริงๆ ครับ"

หลินเฟิงเอ่ยชม จากนั้นก็เปิดสวิตช์ที่เข็มกลัดแล้วพูดใส่เครื่อง "ฮัลโหลๆ โคนัน เมื่อคืนนายแอบไปอาบน้ำกับรันมาหรือเปล่าเนี่ย?"

"ไอ้เจ้าบ้าเอ๊ย!"

โคนันกระโดดลงจากโซฟาด้วยใบหน้าแดงก่ำ ก่อนจะกระทืบลงบนรองเท้าแตะของหลินเฟิงอย่างแรง

"หลินคุง มีเรื่องแบบนั้นด้วยเหรอ?" ด็อกเตอร์อากาสะตาโต ไฟแห่งการอยากรู้อยากเห็นลุกโชนขึ้นมาทันที

"ด็อกเตอร์ครับ อย่าไปฟังเรื่องไร้สาระของหมอนี่นะ" โคนันรีบโบกไม้โบกมือประท้วงพัลวัน

ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไปล่ะก็ ชีวิตน้อยๆ ของเขาคงถึงฆาตแน่

เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหลินเฟิงไปแอบได้ยินเรื่องนี้มาจากไหน

"ผมไปก่อนนะครับ!"

หลังจากอธิบายสั้นๆ โคนันก็คว้าเข็มกลัดนักสืบทั้ง 4 อัน กอดสเก็ตบอร์ดคู่ใจ แล้ววิ่งจู๊ดออกไปในพริบตา

"ฉันล่ะอยากลองเล่นสเก็ตบอร์ดนั่นดูจริงๆ"

หลินเฟิงมองผ่านหน้าต่างด้วยความอิจฉา ขณะเห็นเจ้าหนูยมทูตขี่สเก็ตบอร์ด "พลังงานนิวเคลียร์" พุ่งออกไปบนถนน

"ด็อกเตอร์ครับ ถ้าด็อกเตอร์เอาพวกของเล่นที่ทำให้เจ้าเด็กนั่นไปวางขายล่ะก็ ป่านนี้ด็อกเตอร์รวยเละไปนานแล้วนะ"

บุคคลที่มักจะทำผนังบ้านระเบิดและถูกเรียกว่านักวิทยาศาสตร์สติเฟื่องคนนี้ ไม่เคยมีสิ่งประดิษฐ์ชิ้นไหนที่แพร่หลายจนสร้างชื่อเสียงได้จริงๆ เสียที

"นั่นน่ะเอาไว้ใช้ช่วยคดีของชินอิจิทั้งนั้นแหละ ไม่ได้สลักสำคัญอะไรหรอก ตอนนี้ฉันกำลังวิจัยเรื่อง..." เมื่อได้ยินคำชม ด็อกเตอร์อากาสะก็เริ่มวาดไม้ละมือเล่าถึงโปรเจกต์ใหม่สุดล้ำของเขาอย่างออกรส

หลินเฟิงนั่งเท้าคางอยู่บนโซฟา ฟังชายแก่พล่ามเรื่องไร้สาระไปเรื่อยๆ พลางปรบมือและเอ่ยปากชมเป็นระยะ

ความจริงแล้ว การเข้าหาด็อกเตอร์อากาสะน่ะง่ายนิดเดียว แค่รู้จักฟังและรู้จักชมก็พอแล้ว...

...

ณ สวนสาธารณะเล็กๆ แห่งหนึ่งในเมืองเบกะ

"ให้ตายสิ ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าพวกนี้จับตัวไว้ล่ะก็ ป่านนี้ฉันคงได้ไปงานเทศกาลโรงเรียนที่มหาวิทยาลัยเทตันกับรันแล้ว" โคนันมองไปด้านหลังด้วยสายตาว่างเปล่า อายูมิ เก็นตะ และมิตสึฮิโกะ กำลังถกเถียงกันเรื่องเข็มกลัดนักสืบอย่างตื่นเต้น

"รอบนี้ฉันไม่ใช่ผีแล้วนะ ฉันเป็นนักสืบ ส่วนพวกนายคืออาชญากร!" เก็นตะ ในฐานะลูกพี่ใหญ่ของชั้นประถม 1 โรงเรียนเทตัน และหัวหน้าขบวนการนักสืบเยาวชน หมอบลงกับต้นไม้แล้วเริ่มนับเลข

"ฉันชอบเล่นซ่อนแอบที่สุดเลย โคนัน พวกเรารีบไปซ่อนกันเถอะ" อายูมิเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม

รู้สึกเหมือนตัวเองโดนเนรเทศเลยแฮะ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป สักวันฉันคงบ้าแน่ๆ...

โคนันวิ่งตามไปอย่างเซื่องซึม

เขาที่เป็นเด็กมัธยมปลายอายุ 17 ปี กลับต้องมาเล่นเกมกับเด็กประถมสามคนทุกวัน เล่นวิดีโอเกมหรือฟุตบอลก็พอทน แต่ไอ้ซ่อนแอบกับเล่นขายของนี่แหละที่น่าปวดหัวที่สุด

"ขอโทษนะครับ รบกวนหน่อยนะครับ!" โคนันกระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของคุณตาคนหนึ่งที่กำลังถือหนังสือพิมพ์นอนหลับตาพริ้มอยู่

หนังสือพิมพ์ฉบับนั้นกางกว้างพอที่จะให้เด็กประถมอย่างเขาแอบซ่อนได้มิด

ในไม่ช้าเวลาก็หมดลง เก็นตะเริ่มออกตามหา 'อาชญากร'

ถึงโคนันจะบ่นว่ารำคาญ แต่พอถึงเวลาเล่น เขากลับจริงจังกว่าใครเพื่อน เขานั่งอยู่ในอ้อมกอดของคุณตาที่หลับปุ๋ย แอบเจาะรูเล็กๆ บนหนังสือพิมพ์ในมือคุณตาอย่างเสียมารยาท เพื่อสังเกตความเคลื่อนไหวของเก็นตะ

'คดีลักพาตัวและฆาตกรรมต่อเนื่องเด็กสาวหน้าตาดี?'

'คนร้ายยังคงลอยนวล?'

เมื่อเห็นว่าเก็นตะไม่ได้สนใจเขา โคนันจึงอ่านหนังสือพิมพ์ไปอย่างเพลิดเพลิน

"เรื่องนี้หน้ากลัวจังเลยเนะ" อายูมิเท้าแขนลงบนพนักพิงม้านั่ง โผล่หัวออกมาเล็กน้อย

"คนที่ถูกฆ่าต่างก็เป็นเด็กผู้หญิงน่ารักๆ ทั้งนั้นเลย ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตรายยังไงก็ไม่รู้"

อายูมิเอามือจับแก้มตัวเอง พลางทำสีหน้ากังวล

"เหอะๆ" โคนันเหนื่อยเกินกว่าจะเถียงกลับ

"แต่ฉันไม่ห่วงเลยสักนิด เพราะเวลาที่ฉันตกอยู่ในอันตราย โคนันจะคอยปกป้องฉันเสมอ"

"พวกเราถูกลิขิตมาให้คู่กันใช่ไหมล่ะ?"

อายูมิยิ้มกว้างพร้อมสารภาพรักออกมาดื้อๆ ก่อนที่โคนันจะได้ทันพูดอะไร เธอเห็นเก็นตะเดินเข้ามาใกล้ จึงรีบกระโดดลงจากม้านั่งแล้ววิ่งหนีไปทันที

"เจอตัวแล้ว โคนัน!"

เก็นตะดึงหนังสือพิมพ์ออกจากมือคุณตาและจับตัวนักสืบไว้ได้ ในไม่ช้ามิตสึฮิโกะก็ถูกลากออกมาจากพุ่มไม้เช่นกัน

...

"จริงๆ เลยนะเก็นตะ แค่หาเด็กผู้หญิงคนเดียว ต้องใช้เวลานานขนาดนี้เลยเหรอ?" เมื่อเห็นว่าโพล้เพล้แล้ว โคนันจึงบ่นออกมาพลางหยิบสเก็ตบอร์ดข้างตัวขึ้นมาเช็กน็อตที่ใต้ฐาน

"เอ่อ... คือว่า ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ?" มิตสึฮิโกะนั่งลงข้างๆ ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดมาก

"อืม" โคนันยังคงง่วนอยู่กับสเก็ตบอร์ดในมือ

"โคนัน... นายคิดยังไงกับอายูมิจังเหรอ?"

"หา?" โคนันทำหน้าเหลอหลา

"ผมถามถึงความสัมพันธ์ระหว่างนายกับเธอน่ะ!"

"ก็... ก็แค่เพื่อนน่ะ" โคนันสะดุ้งกับระดับเสียงที่จู่ๆ ก็ดังขึ้น

"ดีล่ะ สรุปว่าเป็นแค่เพื่อนจริงๆ สินะ?" มิตสึฮิโกะยิ้มออกทันที

"มิตสึฮิโกะ นายชอบอายูมิเหรอ?"

"ปะ... เปล่าสักหน่อย ผมก็แค่เอาความเห็นของนายมาเป็นข้อมูลอ้างอิงสำหรับแผนการชีวิตน่ะ" มิตสึฮิโกะโบกมือพัลวัน ใบหน้าแดงก่ำ

"แผนการชีวิตเนี่ย หมายถึงเรื่องแต่งงานเหรอ?"

ใบหน้าของมิตสึฮิโกะแดงก่ำขึ้นไปอีกหลายเฉด เขารีบแย่งสเก็ตบอร์ดจากมือโคนันมาถือไว้แล้วเปลี่ยนเรื่องคุยทันที "ผมว่านายนี่เก่งจริงๆ เลยนะ อยากได้อะไรจากด็อกเตอร์อากาสะก็ได้หมดเลย"

ในสวนสาธารณะเล็กๆ แห่งนี้ เด็กประถม 1 สี่คน—เด็กชายสามคนและเด็กหญิงหนึ่งคน—กำลังเล่นซ่อนแอบพลางแสดงบทละครรักหลายเส้าในจินตนาการไปพร้อมๆ กัน

...

"คุณทานากะครับ ก๊อกน้ำซ่อมเสร็จแล้วนะครับ!" หลินเฟิงลองเปิดปิดสวิตช์แล้วตะโกนบอกขึ้นไปข้างบน

"โอ้ พี่ชายของฉันน่าจะจ่ายเงินให้นายเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?"

หลินเฟิงเห็นอีกฝ่ายตะโกนตอบลงมาจากชั้นบนโดยไม่มีทีท่าว่าจะลงมาตรวจดู เขาจึงขานรับคำหนึ่ง ก่อนจะสวมรองเท้าและเดินออกจากบ้านหลังนั้นไป

"สองพี่น้องนี่ก็น่าเป็นห่วงอยู่เหมือนกันแฮะ" หลินเฟิงสตาร์ทรถ มองไปที่คฤหาสน์ตรงหน้าแล้วอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมา

'อายูมิ ได้ยินฉันไหม? เกมจบแล้ว ออกมาได้แล้วนะ!'

เสียงของโคนันดังมาจากเข็มกลัดนักสืบบนหน้าอก หลินเฟิงบีบจมูกตัวเองแล้วพูดใส่เข็มกลัดว่า "ถ้านายยืนนิ่งๆ แล้วนับให้ถึงหนึ่งหมื่น เดี๋ยวฉันจะปรากฏตัวให้ดู!"

"โคนัน นั่นเสียงอายูมิจังเหรอ?"

"เอ๊ะ มิตสึฮิโกะ เข็มกลัดนี่มีปัญหาหรือเปล่า? ทำไมเสียงอายูมิจังมันทุ้มๆ แปลกๆ ล่ะเนี่ย" เก็นตะยืนอยู่ข้างๆ พลางกระซิบถาม

หลินเฟิงขับรถไปพลางเอ่ยถามว่า "ท่านนักสืบ เกิดเรื่องขึ้นอีกแล้วเหรอ?"