บทที่ 19 มรณกรรมมาเยือน

บทที่ 19 มรณกรรมมาเยือน

หลังจากดวลเครื่องดื่มกันไปหลายขนาน งานเลี้ยงก็ดำเนินต่อไป แต่บรรยากาศเปลี่ยนจากกลุ่มใหญ่กลายเป็นกลุ่มย่อย ทุกคนต่างจับกลุ่มคุยกันสองสามคนตามอัธยาศัย

"พี่โมริ ผมออกไปโทรศัพท์ประเดี๋ยวเดียวนะ รอผมกลับมาก่อนแล้วค่อยดื่มกันต่อ" มาเอดะ ทาคุ ชายวัยสี่สิบกว่าดูท่าทางจะเมาได้ที่ เขาพยุงตัวลุกขึ้นด้วยอาการโซเซเล็กน้อย

"รีบกลับมานะ!" ใบหน้าของคุณลุงโมริแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุรา เนกไทหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ แถมยังถอดรองเท้ากระเด็นไปข้างหนึ่งด้วย เขาร้องตะโกนไล่หลังก่อนจะหันไปคุยจ้อกับคนข้างๆ ต่อ

"คุณพ่อนี่จริงๆ เลย" โมริ รัน งมหาเนกไทกับถุงเท้าอีกข้างจนเจอที่ใต้โต๊ะ เธอไม่ได้บ่นอะไรเพียงแต่เก็บพวกมันลงกระเป๋าอย่างรู้งาน

หลินเฟิงค่อยๆ จัดการอาหารตรงหน้าจนหมดก่อนจะวางตะเกียบลง

สมกับที่มีราคาแพง รสชาติถือว่ายอดเยี่ยมมากจริงๆ เสียแต่ว่าปริมาณมันน้อยไปหน่อย...

ถึงแม้โต๊ะยาวจะไม่ได้ดูเละเทะไปเสียทั้งหมด แต่เขาก็ไม่สามารถไปตักกินส่วนของคนอื่นได้ เห็นทีขากลับคงต้องแวะหาอะไรกินเพิ่มเสียแล้ว

"คุณอาซาอิ เป็นคุณหมอเหรอคะเนี่ย!"

"ดูไม่ออกเลยค่ะ นึกว่าเป็นนักศึกษาอยู่เสียอีก"

"นั่นสิๆ"

อาซาอิ นารุมิ นั่งอยู่ข้างๆ โคนัน โดยมีสาวๆ ล้อมหน้าล้อมหลังจนใบหน้าแดงระเรื่อ

อย่างแรกเลยคือรูปลักษณ์ของเขาจัดว่าดูดีไม่น้อย อย่างที่สองคืออาชีพหมอนั้นช่างเนื้อหอมเหลือเกิน หอมกว่า 'ช่างซ่อม' บางคนเป็นไหนๆ

"โดนแย่งรัศมีไปหมดเลยนะเนี่ย?" โคนันใช้ข้ออ้าง 'ไปเข้าห้องน้ำ' หนีออกมาหาหลินเฟิงแล้วเริ่มโหมดจิกกัดทันที

"เหอะๆ" หลินเฟิงเหลือบมองเจ้าหนูยมทูตชั้นประถมพลางกลอกตา

นายน่าจะไม่รู้สินะว่าฉันฮอตแค่ไหนในเมืองเบกะ

ทันใดนั้น หญิงสาวคนหนึ่งอายุราวๆ ยี่สิบต้นๆ สวมกระโปรงสั้นก็เดินมานั่งข้างเขา "คุณก็เป็นแฟนคลับของคุณโยโกะเหมือนกันเหรอคะ?"

หลินเฟิงที่มีผ้าคาดหัวเขียนว่า "โยโกะสู้ๆ!" หันกลับไป อุ้มโคนันขึ้นมาแล้วพูดว่า "นี่ลูกชายผมเองครับ"

"..." หญิงสาวคนนั้นรีบโกยอ้าวหนีไปทันทีพลางกุมกระโปรงแน่น

"..." โคนันมองไปรอบๆ และสังเกตเห็นหลายคนเริ่มจ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาแปลกๆ

เฮ้ๆๆ เจ้าหมอนี่ คงไม่ได้ใช้ฉันเป็นโล่กันผู้หญิงหรอกใช่ไหม?

...

สิบนาทีต่อมา

เสียงกรีดร้องแหลมสูงของผู้หญิงดังขัดจังหวะผู้คนที่กำลังดื่มกินและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

บนระเบียงทางเดินไม้ เสียงฝีเท้าโกลาหลและเสียงพูดคุยเซ็งแซ่ดังขึ้น

"ตะ... ตายแล้ว มีคนตาย! รีบแจ้งตำรวจเร็ว!"

เรดาร์ของโคนันทำงานทันที เขาเหมือนหมาป่าหิวโหยที่ได้กลิ่นคาวเลือด รีบสวมรองเท้าที่หน้าประตูแล้วพุ่งตัวออกไป

หลินเฟิงนั่งเท้าคางอยู่ที่เดิม จ้องมองเพดานนิ่งๆ

เทพเจ้าแห่งความตายอาจจะมาสาย แต่เขาไม่เคยเบี้ยวนัดจริงๆ

"คุณพ่อคะ ดูเหมือนจะมีเรื่องเกิดขึ้นข้างนอกนะ! โคนันวิ่งไปโน่นแล้ว!" รันดึงตัวนักสืบโมริที่กำลังมึนๆ ให้รีบออกจากห้องไป

"คุณหลินเฟิง เราไม่ไปดูหน่อยเหรอครับ?"

อาซาอิ นารุมิ โน้มตัวลงมาถามหลินเฟิง

"ไม่ล่ะ"

หลินเฟิงส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้ว "เชิญ" ทุกคนที่กำลังยืนมุงดูความวุ่นวายอยู่ที่ประตูให้กลับเข้ามาในห้องให้หมด

...

"เจอกันอีกแล้วนะ?"

สารวัตรเมงูเระเดินทางมาถึงที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว และเมื่อต้องเผชิญหน้ากับโมริ โคโกโร่ ที่ตัวเหม็นคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหล้า เขาก็อดไม่ได้ที่จะถามคำถามที่จี้จุดใจดำออกมา

ตัวซวยชัดๆ...

"ท่านสารวัตรครับ ผู้ตายชื่อมาเอดะ ทาคุ เป็นประธานบริษัทมาเอดะการก่อสร้าง งานรวมพลแฟนคลับในวันนี้เขาก็เป็นคนจัดขึ้นครับ" วันนี้ตำรวจที่ติดตามสารวัตรเมงูเระมาคือหมวดชิบะ ซึ่งหลินเฟิงเคยเห็นหน้ามาแล้วครั้งหนึ่ง เขากำลังถือสมุดบันทึกเล่มเล็กรายงานข้อมูล

"เวลาเสียชีวิตมากกว่าสามสิบนาที ถูกมีดสั้นปักเข้าที่อกซ้าย เสียชีวิตในทันทีครับ"

ที่ปลายสุดของระเบียงทางเดิน ด้านนอกประตูบานเล็กที่เปิดแง้มไว้ ตรงชานพักของบันไดภายนอก ร่างของมาเอดะ ทาคุ นอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น

สารวัตรเมงูเระมองลงไปที่ตรอกมืดสลัวด้านหลังร้านอาหารแล้วสั่งว่า "ไปสืบดูซิว่ามีพยานแถวนี้เห็นใครวิ่งออกจากตรอกบ้างหรือเปล่า"

ขณะที่ชิบะกำลังจะอ้าปากรับคำ เสียงของเด็กประถมคนหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา

"คนร้ายน่าจะกลับเข้าไปในร้านอาหารมากกว่าครับ ดูสิครับ ตรงกางเกงของคุณประธานมาเอดะมีรอยลากอยู่ไม่ใช่เหรอ? เขาคนนั้นกับคนร้ายน่าจะปิดประตูแล้วยืนคุยอะไรบางอย่างกันอยู่ตรงนี้"

"หลังจากลงมือ คนร้ายก็กระแทกประตูบานที่เปิดออกด้านนอกนี้อย่างแรง จนทำให้ท่าทางของคุณประธานเปลี่ยนไปหลังจากเขาล้มลงครับ"

โคนันร่ายยาวอยู่นาน ก่อนจะรู้สึกตัวว่ารอบข้างเงียบกริบ และทุกคนกำลังจ้องมองเขาเป็นตาเดียว เขาจึงรีบเกาหัวแกรกๆ แล้วหาแพะรับบาปทันที

"พี่หลินเฟิงเป็นคนพูดเรื่องพวกนี้เมื่อกี้ครับ!"

"ใช่แล้ว ฉันพูดเอง" หลินเฟิงเดินมาที่ประตู ยกนิ้วขึ้นชี้ไปที่เจ้าคนชอบโชว์ออฟแบบเนียนๆ

นายน่ะ ติดหนี้เลี้ยงข้าวฉันอีกมื้อแล้วนะ!

"อ้าว น้องชายหลินเฟิงนี่เอง!"

ท่าทีของสารวัตรเมงูเระอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นเขา

หลินเฟิงเคยช่วยไขคดีมาแล้วสองครั้งและดูพึ่งพาได้มากทีเดียว

ชิบะเองก็ยิ้มและพยักหน้าทักทาย

คนคนนี้เคยช่วยเขาจับโจรวิ่งราวมาก่อนด้วย

"คุณเห็นประตูไม่ได้ล็อกตอนที่กำลังจะขึ้นไปส่งของข้างบน ก็เลยพบศพเข้าใช่ไหมครับ?" โคนันเริ่มสอบถามพยานอีกครั้ง

"ใช่ค่ะ เถ้าแก่สั่งให้ฉันเอาขนมขึ้นไปให้แขกที่ชั้นสอง" พนักงานสาวพยักหน้า

"ก่อนหน้านั้นมีใครลงไปข้างล่างบ้างไหมครับ?"

"ไม่มีเลยค่ะ วันนี้โต๊ะพวกคุณเป็นแขกกลุ่มเดียวบนชั้นสอง ส่วนชั้นล่างก็ไม่ค่อยยุ่ง พวกฉันที่เป็นพนักงานเลยยืนคุยกันอยู่แถวหน้าบันได..." หญิงสาวพูดพลางเกาหัวอย่างเขินๆ

บนชั้นสองมีห้องน้ำด้วย ดังนั้นจึงไม่มีใครเดินลงบันไดภายในร้านไปจริงๆ

"ถ้าฆ่าคนเสร็จแล้ววิ่งหนีออกไปทันที นั่นน่ะโง่สุดๆ เลยล่ะ"

โคนันและหลินเฟิงหันหน้าไปมองห้องที่เราเพิ่งทานอาหารกันเสร็จซึ่งอยู่อีกฝั่งของระเบียงทางเดินพร้อมกัน

"นายคิดว่าไง?" โคนันเท้าคางทำหน้าครุ่นคิดพลางเงยหน้าถาม

"ในห้องมีคนทั้งหมด 23 คน ตัดพวกเรา 5 คนกับผู้ตายออกไป ก็เหลือ 17 คน ส่วนคนที่เดินออกไปเมื่อ 30 นาทีที่แล้ว..."

ถึงแม้หลินเฟิงจะนั่งอยู่ไม่ไกลจากประตู แต่เขาเอาแต่ก้มหน้าก้มตาจินเลยไม่ได้สนใจใครเลยสักนิด

โคนันเองก็มัวแต่ถูกพวกพี่สาวรุมล้อมอยู่กับอาซาอิ นารุมิ ในตอนนั้น ยิ่งเห็นน้อยเข้าไปใหญ่

"จะว่าไป เมื่อกี้ฉันเจออะไรน่าสนใจตรงบันไดข้างนอกด้วยนะ"

"หรือว่า!" ปากของโคนันเริ่มโค้งขึ้นเหมือนจะนึกอะไรออกกะทันหัน และแว่นตาของเขาก็ดูเหมือนจะสะท้อนแสงขึ้นมาอีกครั้งในระเบียงที่มืดสลัว

เห็นท่าทางแบบนั้น หลินเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะไว้อาลัยให้คนร้ายล่วงหน้าสักสองวินาที

แกเอ๊ย... เวลาตั้งเยอะแยะ ทำไมต้องมาฆ่าคนตอนที่หมอนี่อยู่ด้วยนะ?

"ขอดูหน่อยสิ" หลินเฟิงรู้ดีว่านักสืบคนนี้มีงานอดิเรกชอบเก็บหลักฐานไว้กับตัวเงียบๆ

โคนันลูบหัวที่บวมปูดของตัวเองพลางชี้ไปทางโมริ โคโกโร่ ที่กำลังคุยกับสารวัตรเมงูเระ "ของนั่นอยู่ในถุงหลักฐานเรียบร้อยแล้วล่ะ"

"นายยังเด็ก โดนเขกหัวบ่อยๆ น่ะดีแล้ว" หลินเฟิงเอามือจิ้มรอยปูดของอีกฝ่ายเบาๆ

"ว่าแต่ ได้ข่าวว่านายอาบน้ำกับรันมาแล้วเหรอ?"

"ระ... รู้อะไรมาน่ะ!" ใบหน้าเล็กๆ ของโคนันแดงก่ำขึ้นมาทันทีเหมือนก้นลิง

"ฉันล่ะตั้งตารอวันที่รันจะอัดนายให้จมดินเหมือนเสาไฟฟ้าจริงๆ เลย"

"นี่ยังหิวอยู่ใช่ไหม? อยากกินอะไรเพิ่มอีกหรือเปล่า?" โคนันกะพริบตาปริบๆ พร้อมยื่นบัตรธนาคารให้เพื่อเป็นการปิดปากชั่วคราว