บทที่ 17 บัตรคอนเสิร์ต
บทที่ 17 บัตรคอนเสิร์ต
บทที่ 17 บัตรคอนเสิร์ต
"แล้วคดีของคุณอาโซ เคจิล่ะ? ทางตำรวจเริ่มรื้อฟื้นขึ้นมาสอบสวนใหม่หรือยัง?" ด็อกเตอร์อากาสะเหลือบมองหลินเฟิงที่นั่งเงียบ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"ต้องขอบคุณการยื่นมือเข้ามาช่วยของคุณยูซากุ ทำให้กรมตำรวจกัดไม่ปล่อย แต่รายละเอียดคงต้องขึ้นอยู่กับเทคนิคการรีดไซด์ของพวกเขาแล้วล่ะ"
หลินเฟิงส่ายหัว ในช่วงสองวันที่คดีเกาะแห่งแสงจันทร์ระเบิดออกมา ดูเหมือนจะไม่มีใครให้ความสนใจกับเขาที่สวมบทบาทเป็นชายชุดดำเลยสักนิด
เขาสงสัยว่านักเขียนผู้เปี่ยมไปด้วยไหวพริบคนนั้นได้วางแผนเตรียมการอะไรไว้ล่วงหน้าหรือเปล่า
"แล้วคุณหมอนารุมิล่ะ?" หลังจากได้รับรู้เรื่องราวคดีของอาโซ เคจิ ด็อกเตอร์อากาสะก็รู้สึกสะเทือนใจไปกับคุณหมอที่ต้องยอมแต่งกายเป็นหญิงมานานถึงสามปีคนนี้
"เธอยังอยู่ที่เกาะแห่งแสงจันทร์ครับ เมื่อเรื่องราวคลี่คลายแล้วเธอก็คงจะกลับมาที่โตเกียว เพราะตระกูลอาซาอิก็ยังมีพ่อแม่บุญธรรมอยู่ที่นี่" หลังจากหลินเฟิงพูดจบ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นทันที
งานช่างซ่อมของเขามีออเดอร์ใหม่เข้ามาอีกแล้ว
โคนันมองตามรถกระบะสีแดงที่เคลื่อนตัวจากไปผ่านทางหน้าต่าง
"ด็อกเตอร์ครับ ด็อกเตอร์คิดว่า..."
"ฉันว่ามันก็ดีแล้วนะ ชินอิจิ" ด็อกเตอร์อากาสะพูดแทรกขึ้นมา
โลกใบนี้ไม่ได้มีแค่สีขาวกับสีดำ บางครั้งมันก็จำเป็นต้องมีคนอย่างหลินเฟิงอยู่จริงๆ
"เขาเอาความคิดแปลกๆ มากรอกหูเด็อกเตอร์อีกแล้วใช่ไหมเนี่ย?" โคนันหันกลับมาทำตาปรือ มองด็อกเตอร์อากาสะอย่างพูดไม่ออก
ตั้งแต่หลินเฟิงย้ายมาอยู่ที่เมืองเบกะเมื่อสองปีก่อน ทำไมสถานะของเขาเองถึงได้ดิ่งลงเหวขนาดนี้กันนะ?
"เปล่าเลย ไม่ใช่แบบนั้นหรอก... ว่าแต่ชินอิจิ วันนี้เธอไม่มีเรียนเหรอ?"
"วันนี้วันหยุดสุดสัปดาห์ครับ" โคนันตอบพลางหยิบการบ้านออกมาจากกระเป๋าเป้แล้วนั่งเขียนอย่างขะมักเขม้นที่โต๊ะ
ด็อกเตอร์อากาสะเกาหัวดูเหมือนว่าช่วงสี่ห้าวันที่ผ่านมาจะเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ไปเสียหมด เขาจำผิดไปได้อย่างไรกันนะ?
โดยที่ไม่มีใครรู้ตัว แม้แต่คนนอกอย่างหลินเฟิง โลกใบนี้กำลังค่อยๆ เกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างขึ้นอย่างช้าๆ
...
ที่ด้านล่างของสถานีโทรทัศน์โยมิอุริ
หลินเฟิงมองไอดอลสาวคนหนึ่งที่แต่งตัวปิดบังใบหน้ามิดชิดซึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเขาด้วยสายตาว่างเปล่า
รถของโอกิโนะ โยโกะ เสียอีกแล้ว!
ถามจริงเถอะ ไม่คิดจะซื้อรถใหม่บ้างหรือไงครับ?
ขณะที่หลินเฟิงเปิดฝากระโปรงรถและเริ่มลงมือตรวจเช็ก โยโกะที่ยืนอยู่ข้างๆ โดยเอามือประสานกันไว้ด้านหลังก็เอ่ยถามขึ้นว่า "คุณหลินเฟิง พรุ่งนี้ว่างไหมคะ?"
"พรุ่งนี้รถจะเสียอีกเหรอครับ?" หลินเฟิงหันไปถามอย่างซื่อๆ
"อา... คงไม่มั้งคะ" โยโกะเอียงคอพลางตอบอย่างไม่มั่นใจ
ถามจริง ใครจะไปรู้เรื่องแบบนั้นกันล่ะ?
"ถ้าเป็นธุระเรื่องอื่น ผมคิดค่าบริการแยกต่างหากนะ" หลินเฟิงเตือน
"แน่นอนค่ะ! ฉันจ่ายให้ไม่อั้นเลย!" โยโกะพยักหน้า แววตาใสซื่อของเธอแทบจะตะโกนออกมาว่า 'ฉันรวยนะ'
เธอไม่เหมือนกับพวกคุณนายคนอื่นๆ เธอไม่มีเจตนาแอบแฝงจริงๆ อย่างน้อยก็ในตอนนี้
เธอแค่รู้สึกว่าหลินเฟิงเป็นคนที่มีความสามารถมากและอยากจะเป็นเพื่อนด้วยเท่านั้นเอง
"แล้วพรุ่งนี้จะให้ผมช่วยเรื่องอะไรล่ะครับ?"
ขณะที่พูด หลินเฟิงก็ปิดฝากระโปรงรถดังปัง แล้วเก็บเงินก้อนเล็กๆ ที่เศรษฐีนีสาวหยิบยื่นให้ลงกระเป๋าอย่างมีความสุข
"นี่คือบัตรคอนเสิร์ตของฉันค่ะ" โยโกะหยิบบัตรสองสามใบออกมาจากกระเป๋า
"คุณต้องการบอดี้การ์ดเหรอ?" หลินเฟิงไม่เข้าใจความหมาย
"เปล่าค่ะ ฉันแค่อยากเชิญคุณกับคุณนักสืบโมริไปดูด้วยกัน" โยโกะส่ายหัวแล้วหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา เตรียมจะนับเงินจ่ายเพิ่ม
"ไม่ต้องหรอกครับ คืนนี้ผมว่างพอดี เดี๋ยวผมจะเอาบัตรไปส่งให้คุณลุงโมริเอง"
คุณเชิญผมไปดูคอนเสิร์ตแล้วยังจะให้เงินผมอีกเนี่ยนะ?
ที่หลินเฟิงไม่รับเงินไม่ใช่เพราะเขาไม่ใช่คนหน้าหนา แต่มันดูไร้สาระเกินไปหน่อย
สมกับเป็นไอดอลจริงๆ กระบวนการคิดของเธอช่างเหนือความคาดหมายของคนธรรมดา
หลังจากโบกมือลากัน หลินเฟิงก็ขับรถตรงไปยังสำนักงานนักสืบโมริ
'กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง'
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น หลินเฟิงซึ่งเป็นคนรักษากฎจราจรอย่างเคร่งครัดรีบเหยียบเบรกและนำรถเข้าจอดข้างทางทันที
"คุณหลินเฟิง พรุ่งนี้ฉันจะกลับโตเกียวแล้วนะคะ"
ปลายสายเป็นเสียงกังวานใสในแบบฉบับเฉพาะตัว
"เรื่องคดีของคุณพ่อคุณ มีผลสรุปออกมาแล้วเหรอครับ?" หลินเฟิงเอาหน้าฟุบลงกับพวงมาลัย มองดูผู้คนที่เดินข้ามทางม้าลายไปมา
"ค่ะ หลังจากมีการแยกสอบปากคำ ก็มีคนยอมคายความจริงออกมา ฉันเองก็ไม่ค่อยรู้ขั้นตอนที่แน่ชัดเท่าไหร่ แต่คุณพ่อของฉันได้รับความยุติธรรมแล้วจริงๆ ค่ะ" อาซาอิ นารุมิพูดพลางสะอื้น น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้
ฆ่าลูกเมียตัวเองแล้วเผาตัวตายตามงั้นเหรอ?
ในที่สุด ความจริงก็ได้ถูกเปิดเผยให้โลกได้รับรู้เสียที
"พรุ่งนี้มีคอนเสิร์ตของโอกิโนะ โยโกะ คุณอยากไปไหม? ผมมีบัตรนะ" หลินเฟิงไม่รู้จะปลอบใจอย่างไรในตอนนี้ อีกอย่างเขาก็ไม่ได้เรียนรู้วิธีการพูดแบบโคนมา การเปลี่ยนเรื่องคุยดูจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า
โยโกะให้บัตรเขามาตั้งหกเจ็ดใบ ต่อให้รวมพวกโคนันทั้งสามคนเข้าไปแล้วก็ยังเหลือ
ไม่รู้ว่าคำพูดนี้ไปสะกิดใจส่วนไหนเข้า อาซาอิ นารุมิหยุดร้องไห้แล้วหัวเราะออกมา "ตกลงค่ะ ฉันจะไป"
หลังจากวางสาย หลินเฟิงก็ขับรถไปถึงสำนักงานนักสืบโมริ
รันเป็นคนออกมาเปิดประตู
หลินเฟิงทำตามความเคยชินด้วยการชมทรงผมทรงเขาของเธอหนึ่งที จากนั้นก็ตรงดิ่งไปหาคุณลุงโมริที่กำลังนั่งเบื่อหน่าย แล้วโบกบัตรคอนเสิร์ตอวดไปมาตรงหน้า
"โยโกะจัง!!!" ชายวัยกลางคนดีดตัวลุกขึ้นทันที
"โอ้ บัตรคอนเสิร์ตพวกนี้ถือไว้ก็ไม่มีประโยชน์เลยแฮะ อยากจะยกให้คนอื่นจริงๆ เลย" หลินเฟิงพูดพลางนั่งลงบนโซฟา ควงบัตรในมือเล่นด้วยท่าทางลำบากใจ
"หลินคุง ได้โปรดเถอะ! ต้องยกให้ฉันนะ!" คุณลุงโมริรีบไปรินน้ำผลไม้มาส่งให้ถึงมือพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง
ท่าทางของเขาเหมือนกับว่าต่อให้ขอชีวิตในตอนนี้ เขาก็พร้อมจะยกให้ได้ทันที
"นี่กี่โมงแล้วนะ? ถึงเวลากินข้าวหรือยัง?" หลินเฟิงหันไปมองนาฬิกาบนฝาผนัง
"รัน รีบไปทำกับข้าวเร็วเข้า! มีอะไรในตู้เย็นเอาออกมาทำเป็นอาหารเย็นให้หมดเลย!" คุณลุงโมริรีบสั่งการทันที
เขารู้ซึ้งถึงกระเพาะของหลินเฟิงดี ไม่แน่ว่าอาหารเต็มตู้เย็นนั่นจะพอให้หมอนี่อิ่มหรือเปล่า
"แต่โคนันยังไม่รู้เลยว่าจะกลับมาตอนไหน" รันไม่ได้คัดค้านที่จะเลี้ยงมื้อค่ำพี่หลินเฟิง แต่ที่บ้านยังมีเจ้าตัวเล็กอีกคนที่ยังไม่กลับมา
"เจ้าเด็กนั่นอดสักมื้อจะเป็นไรไป" คุณลุงโมริผลักรันเข้าไปในครัวโดยตรง
"มันจะไม่ใจร้ายไปหน่อยเหรอครับ?" หลินเฟิงแสร้งทำเป็นลังเลและทำท่าจะเก็บบัตรกลับไป
"ไม่เป็นไรๆ สบายมาก"
คุณลุงโมริกดไหล่หลินเฟิงเอาไว้ สายตาจดจ้องอยู่ที่บัตรคอนเสิร์ตด้วยความปรารถนาอย่างแรงกล้า
...
ผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง เมื่อพลบค่ำมาเยือน โคนันก็กลับมาถึงสำนักงานในที่สุด
"หลินเฟิง... พี่หลินเฟิง ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะครับ?"
"กินข้าวไง ดูไม่ออกเหรอ?" หลินเฟิงตอบทั้งที่ข้าวเต็มปาก ในมือยังถือชามข้าวอยู่
โคนันยืนอึ้งเมื่อเห็นคุณลุงโมริในวันนี้ทำตัวกระตือรือร้นและนอบน้อมผิดปกติ ถึงขั้นรินน้ำให้หลินเฟิงด้วยตัวเอง
เขาถึงกับสงสัยว่าตัวเองเข้าบ้านผิดหรือเปล่า
"โคนัน รีบไปล้างมือสิ ได้เวลากินข้าวแล้วนะ"
มีเพียงรันที่ยังจำเขาได้และแบ่งอาหารไว้ให้ส่วนหนึ่ง
"อื้อ!"
หลังมื้อค่ำ หลินเฟิงทิ้งบัตรไว้ให้สามใบ และเดินออกจากสำนักงานไปท่ามกลางคำขอบคุณที่ไม่ขาดสายของโมริ โคโกโร่
"คุณลุงคิดจริงๆ เหรอครับว่าคนอย่างพี่หลินเฟิงจะสนใจคอนเสิร์ต?" โคนันเอียงคอถามอย่างพูดไม่ออก
ก็นะ หมอนั่นมีบัตรที่นั่งแถวหน้าสุดเลยนี่นา เขาอาจจะเอาไปขายต่อก็ได้
เมื่อบ่ายนี้โอกิโนะ โยโกะ เหมือนจะโทรหาเขาด้วยสิ เพราะฉะนั้นบัตรพวกนี้...
"ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ" รันบีบจมูกโคนันพลางยิ้ม และขัดบทสนทนาต่อไปของเขา
ปล่อยให้คุณพ่ออยู่กับความเข้าใจผิดเล็กๆ น้อยๆ นี้ต่อไปเถอะ
โมริ โคโกโร่ ไม่สนใจเรื่องพวกนั้นหรอก ตอนนี้เขาเริ่มโทรศัพท์ไปอวดคนอื่นไปทั่วแล้ว
"ใช่แล้ว แถวแรกเลย! แถวแรกเชียวนะ!"