บทที่ 75 : เริ่มต้นด้วยน้ำหนัก 500 กิโลกรัม แล้วก็เรียกนี่ว่าการฝึกตามปกติ ?

ทันทีที่ได้รับชุดที่ดูเบาหวิวพลิ้วไสว  หวางหยู่หนิงก็รู้สึกราวกับว่ามือของตนกำลังถือค้อนยักษ์อยู่

ร่างกายโน้มลงโดยไม่รู้ตัวจนมือเกือบจะทับตีนตัวเอง

ต้องจำไว้ด้วยว่าเธอพึ่งผ่านการทำลายพลังวิญญาณมาหมาด ๆ แม้ร่างกาย  เส้นลมปราณ  และตันเถียนจะได้รับการปรับปรุงใหม่ด้วยเม็ดยาเทพทั้งสาม  ได้แก่  เม็ดยาล้างไขกระดูก  เม็ดยาบำรุงร่างกาย  และเม็ดยาบำรุงพลังวิญญาณ  แต่เธอก็ยังไม่ถึงระดับศิษย์ยุทธ์ 1 ดาวด้วยซ้ำ

การที่เธอไม่หัวแตกจากการถือของหนัก 180 กิโลกรัมโดยไม่ทันตั้งตัวก็ถือเป็นเครื่องพิสูจน์ถึงผลงานการปรับปรุงร่างกายอันยอดเยี่ยมของสามเม็ดยาแล้ว

“เรียกนี่ว่าเครื่องแบบรบเหรอ”

“นะ...  นี่มันยังเป็นเสื้อผ้าอยู่อีกเหรอ  หนักเกือบสองร้อยโลเลยนะ !”

เย่เมี่ยวเตี๋ยและเหลิ่งมู่เหอรับชุดมา  และหลังจากได้ลองโค้งคำนับด้วยท่าที่ถูกต้องแล้ว  ทั้งคู่ก็อุทานด้วยความประหลาดใจ

ทั้งสามมองลั่วซือหานด้วยตาปริบ ๆ

“ใส่ชุดนี้แค่ขยับตัวยังลำบากเลย  แล้วแบบนี้จะตั้งใจเรียนได้ไงอะ”

ลั่วซือหานเม้มปากและลูบไหล่ของหวางหยู่หนิงเบา ๆ

“ใจเย็น ๆ ใจเย็น ๆ หยู่หนิง  นี่น่ะยังน้อย  น้อยมาก ๆ ถ้าเธอรู้ว่าเธอถอดออกได้แค่วันละสองชั่วโมงเพื่อแค่อาบน้ำ  ส่วนเวลาที่เหลือคือต้องใส่ตลอดล่ะก็เธอต้องร้องไห้แน่”

“อาไรน้า ? ? ?”

[ ช็อก +99 ]

ทั้งสามที่มึน ๆ อยู่แล้วก็ใจหายไปอยู่ตาตุ่ม

“ถ้าต้องใส่ตลอดวันละยีบสองชั่วโมง  งั้นก็แปลว่าทั้งตอนกินข้าวทั้งตอนนอนก็ต้องใส่ด้วยสิ”

“ถูกต้องแล้วพี่เหลิ่ง  ถ้าไม่ใช่เพราะตอนเย็นต้องอาบน้ำและบำเพ็ญเพียรไปด้วยล่ะก็  เราคงไม่มีเวลาสองชั่วโมงนี่หรอกนะ”

“เจ่เจ๊ ๆ ต้องระวังให้ดีนะ ! นอกจากสองชั่วโมงที่ว่าแล้วห้ามถอดเด็ดขาด  แล้วก็ห้ามแอบเก็บข้าวไว้กินด้วยนะ  เด็ดขาดเลยนะ”

“ฉันบอกเลยนะ  มีปิกาจูซ่อนอยู่ในชุดรบนี่  ไม่ได้ล้อเล่นนะเออ !”

พรูด !

[ โกหกน่า +99 ]

[ น่าตกใจ +99 ]

[ ตกใจ +99 ]

เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของจ้าวหลินซีและเสียงหัวเราะที่พยายามกลั้นขำของคนอื่น ๆ ทั้งสามคนก็รู้สึกงุนงงเล็กน้อย

เมื่อเห็นแบบนั้น  ลั่วซือหานจึงโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยแล้วกระซิบ

“ตอนแรกซีซีไม่เชื่อฟัง  แอบขโมยกินขนมแล้วไม่ยอมใส่ชุดรบ  ตื่นเช้าขึ้นมาก็เลยโดนไฟฟ้าช็อตยาว ๆ นาทีนึงเต็ม ๆ ตัวดำไปทั้งตัวเลยน่ะ”

“นับตั้งแต่นั้นมาเธอก็รู้สึกมาตลอดว่าจารย์ต้องซ่อนกล้องไว้ในชุดรบเธอชัวร์”

ทั้งสามดูอึ้ง ๆ ไป  แต่ในขณะเดียวกันก็อยากหัวเราะออกมาอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อเห็นสีหน้าซับซ้อนของทั้งสามคน  ลั่วซือหานก็อดหัวเราะไม่ได้

“ไปด้านหลังแล้วสวมชุดรบนี้ไว้ข้างในซะ”

ทั้งสามต่างตกใจ

“ใส่ชุดรบเหรอ ? ที่นี่เหรอ ?”

“ใช่ไง ?”

“แต่อาจารย์ยังอยู่...”

“นี่ ๆ ฉันไม่ได้บอกให้เธอแก้ผ้าล่อนจ้อนซักหน่อย  ชุดนี้มันเข้ารูปแล้วก็บางจะตาย  เธอก็ใส่ไว้ใต้ชุดนักศึกษาเอาสิ  คืนนี้หลังอาบน้ำเสร็จจะใส่ใต้ชุดนอนหรือจะใส่แค่ชุดนี้นอนก็แล้วแต่เลย  แต่ที่สำคัญคือต้องใส่ไว้ตลอด”

ทั้งสามหน้าแดงก่ำ  และเมื่อเห็นเฉินมู่กำลังดื่มชาเงียบ ๆ ก็ทำได้เพียงวิ่งไปด้านหลังฝูงชนเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า  ใบหน้าของพวกเธอร้อนผ่าวด้วยความอับอาย

แม้ว่าตอนที่เข้าเรียนครั้งแรกจะไม่เข้าใจทุกการทำงานของห้อง 1 เลย  แต่ก็พอเดาได้ว่าพวกลั่วซือหานล้วนแข็งแกร่งกันมาก  ซึ่งมันจะต้องเกี่ยวข้องกับเครื่องแบบรบนี่แน่ ๆ

ดังนั้นเพื่ออนาคต  ดังที่เฉินมู่ได้พูดไว้ก่อนหน้านี้  การอดทนต่อความยากลำบากและความเจ็บปวดบ้างจึงเป็นเรื่องที่ถูกต้อง

การฝึกฝนนั้นก็เปรียบเสมือนการพายเรือทวนกระแสน้ำ  มันจะไปมีความสุขได้อย่างไรเล่า

หลังจากที่ทั้งสามเปลี่ยนเสื้อผ้ากันเสร็จแล้วพวกเธอก็รู้สึกอายกันมากและได้แต่ยืนนิ่งอยู่กับที่

เมื่อเห็นแบบนั้น  พวกเซี่ยจู๋จึงรีบช่วยพาพวกเธอทั้งสามไปเข้าที่

ก่อนจากไปเซี่ยจู๋ได้กระซิบเตือนอย่างเป็นปริศนา

“เจ่เจ๊ ๆ พวกเตงห้ามออกจากตรงนี้เด็ดขาดเลยนะ”

ทั้งสามรู้สึกงง ๆ นิดหน่อย  ไม่เข้าใจเลยว่าเซี่ยจู๋หมายถึงอะไร  แต่ในวินาทีต่อมาพวกเธอก็หมดความสนใจที่จะพยายามทำความเข้าใจไปเสียแล้ว

“เอาล่ะ  ตอนนี้ทุกคนก็พร้อมแล้ว  เรามาเริ่มบทเรียนกันเลย”

โป๊ก  โป๊ก  โป๊ก !

ทันทีที่เฉินมู่พูดจบ  พวกเย่เมี่ยวเตี๋ยทั้งสามต่างรู้สึกราวกับว่ากำลังแบกภูเขาไว้บนหลัง  ร่างกายที่แข็งทื่อและทนไม่ไหวอยู่แล้วก็ทรุดลงกับพื้นในทันที

ทั้งสามหวาดกลัวมากจนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองคนอื่น ๆ

รู้สึกแค่หน้าผากติดหนึบอยู่กับพื้น  กับความเจ็บปวดรวดร้าวอันเนื่องมาจากแรงกระแทกตอนที่หัวโขกพื้น

“นะ  นี่มัน...”

ทั้งสามตกใจสุดขีด  นัยน์ตาหดแคบลงอย่างรวดเร็ว  และพวกเธอก็รู้ได้ในทันทีว่านี่คือแรงโน้มถ่วง

ที่จริงแล้วสถาบันของพวกเธอเองก็มีเหมือนกัน  และพวกเธอก็เคยสัมผัสกับแรงโน้มถ่วงมาก่อน  ซึ่งก็รู้สึกแบบเดียวกันทุกประการ

โดยตอนนั้นพอถึงคราวที่พวกเธอต้องใช้ห้องแรงโน้มถ่วง  ระดับการฝึกฝนของพวกเธอก็ขึ้นไปถึงขอบเขตศิษย์ยุทธ์ 3 ดาวแล้ว  และแรงโน้มถ่วงแค่ 1 เท่าในตอนนั้นก็เล่นเอายืนแทบไม่ไหว

และตอนนี้  เมื่อสวมชุดรบด้วยแล้วพวกเธอแค่จะยกหัวให้พ้นพื้นก็ยังทำไม่ไหวด้วยซ้ำ

นี่มันแรงโน้มถ่วงกี่เท่ากัน ?

“อ๋อ  พวกคุณอยู่ภายใต้แรงโน้มถ่วงหนึ่งเท่านะ  นั่นแหละการฝึกตามปกติของพวกคุณ”

“? ? ?”

เมื่อได้ยินคำตอบของเฉินมู่ซึ่งดูเหมือนจะสามารถได้ยินความคิดของตนได้  ทั้งสามก็ตกตะลึง

เริ่มต้นด้วยน้ำหนัก 500 กิโลกรัม  แล้วก็เรียกนี่ว่าการฝึกตามปกติ ? ? ? ?

ทั้งสามตกตะลึงไปชั่วขณะ  แต่ก็รีบรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น

พลังโลหิตปราณและพลังวิญญาณของพวกเธอตอนนี้ต่ำกว่า 40 บวกกับน้ำหนักของชุดรบ 180 กิโลกรัม  และน้ำหนักตัวของตนเอง  จึงเป็นเรื่องปกติที่จะลุกขึ้นยืนไม่ได้

แต่...  เมื่อพวกเธอได้สติกลับมาทั้งสามก็รู้สึกตื่นเต้นและดีใจกันไม่น้อย

“สมกับเป็นสถาบันหลวงห้องหนึ่ง  แม้แต่ห้องเรียนก็ยังต่างจากมหาลัยอื่น ๆ”

“สถาบันอื่น ๆ ต่างแย่งกันหาห้องแรงโน้มถ่วง  มีคนต่อคิวรอตลอด  แต่ที่นี่  กลับใช้ห้องนี้ได้อย่างกับห้องเรียนธรรมดา !”

“เจอแรงกดแบบนี้ตั้งแต่เริ่มเรียน  จะไม่ให้แข็งแกร่งก็ยากแล้ว !”

ทั้งสามมีประกายในดวงตา  พวกเธอยิ่งรู้สึกมากขึ้นไปอีกว่าการได้มาอยู่ห้อง 1 นี่มันช่างแสนวิเศษเหลือเกิน

อืม...

คงต้องบอกว่าเราดีใจเร็วเกินไปแล้วล่ะ

เมื่อมองย้อนกลับไปที่ร่างทั้งสามที่สั่นเทาและมุมปากยังคงยกขึ้นเล็กน้อย  ลั่วซือหานผู้เข้าใจความคิดของพวกเธอจึงส่ายหัวด้วยสีหน้าที่เปี่ยมด้วยความเห็นใจ

“เอาล่ะ  เนื่องจากเรามีนักศึกษาใหม่ย้ายมาจากที่อื่นสามคน  ซึ่งพวกเธอก็ยังไม่มีความรู้อะไรมากนัก”

“งั้นการบรรยายวิชายุทธ์วันนี้จะเลื่อนไปเป็นพรุ่งนี้  ยัยช่างจ้อ  คืนนี้กลับไปก็บอกพวกเธอด้วยว่าห้องเราเรียนอะไรกันไปแล้วบ้าง  พรุ่งนี้เช้าผมจะมาตรวจ”

[ ไม่อยากคุยด้วย +99 ]

[ +1 ]

[ +1 ]

“แต่ว่า  การที่เราไม่มีการบรรยายวันนี้ก็ไม่ได้หมายความว่าวันนี้พวกคุณไม่มีการบ้านหรือภารกิจใด ๆ”

“เอาของเข้ามา”

เมื่อได้ยินเแบบนั้น  หลิ่วหยุนชิงจึงรีบหยิบกระดาษปึกหนึ่งแล้วลงข้างล่างไปแจกจ่าย  และยังแจกให้กับทั้งสามที่นอนวัดพื้นอยู่คนละแผ่นด้วย

“ถ้ำนี่มีทางเลี้ยวสอง  สาม  สี่  ห้า  หกทางใช่มั้ย ? นับเลขถูกป๊ะ ?”

“ทำไมตรงนี้ถึงมีอะไรแปลก ๆ เยอะแยะเต็มไปหมดเลยล่ะ”

“คราวนี้จารย์แกคิดวิธีทรมานแบบไหนมาอีกล่ะเนี่ย”

เมื่อเห็นที่อยู่บนกระดาษทุกคนต่างตกตะลึงเล็กน้อย  แต่เฉินมู่ไม่ต้องการอธิบาย

“พรุ่งนี้เช้าผมจะสุ่มตรวจไอ้นี่ด้วย”

[ เศร้า +99 ]

[ ร้องไห้ +99 ]

[ ความปรารถนาที่จะตาย +99 ]

“เพราะงั้นคลาสเรียนช่วงบ่ายนี้จะเป็นการฝึกวิชาฝึกฝน  ถ้าไม่เข้าใจตรงไหนก็มาถามได้”

“อ้อ  ถ้าพรุ่งนี้เช้าสามคนนั่นยังยืนไม่ได้อีก  คลาสเรียนก็จะถูกเลื่อนออกไปอีก”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นทั้งสามก็รู้สึกกดดันอย่างหนัก

ถ้าหากตัวเองเป็นสาเหตุที่ทำให้ทุกคนต้องอดเรียน  งั้นเราก็จะกลายเป็นคนบาปที่แท้ทรูน่ะสิ

จากนั้นทั้งสามก็เริ่มออกแรงแต่ก็ทำไม่ได้  พวกเธอไม่สามารถแม้แต่จะยกหน้าผากขึ้นจากพื้นได้ด้วยซ้ำ  นับประสาอะไรกับการลุกขึ้นยืน

แต่กระนั้นคนอื่น ๆ ก็ไม่สามารถบอกวิธีลุกขึ้นยืนให้ได้  ดังนั้นทุกคนเลยทำได้แค่มองทั้งสามที่กำลังดิ้นรนจนเหงื่อท่วมไปหมดอย่างช่วยไม่ได้

โชคดีที่ทั้งสามฉลาดและมีความรู้มาก  ร่างกายของพวกเธอก็แสดงผลจากการชำระล้างด้วยเม็ดยา

ในที่สุด  หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมงพวกเธอก็ลุกขึ้นยืนได้

ในตอนแรกพวกเธอค่อนข้างพอใจ  เพราะลั่วซือหานนั้นต้องให้เฉินมู่สอนให้ก่อนถึงจะเข้าใจหลักการต่าง ๆ ในขณะที่พวกตนนั้นต้องพึ่งพาตนเองเพียงอย่างเดียว

กระนั้น  เมื่อทั้งสามเริ่มคุ้นเคยกับน้ำหนักแล้ว  พวกเธอก็ต้องตกตะลึงอีกครั้งทันทีที่เลิกเรียน