บทที่ 60 : จักรพรรดินีเสด็จ ! ผู้ชมทั้งหมดต่างโกลาหลวุ่นวาย ! นักศึกษาทุกคนต่างเป็นบ้า !

“เดี๋ยว ? ? ?”

“สามพันกว่าเลยเหรอ ? ? ? กูตาฝาดป๊ะเนี่ย ? ? ?”

[ โกหกน่า +33 ]

[ โกหกน่า +33 ]

[ โกหกน่า +33 ]

เมื่อเห็นตัวเลขอันมหาศาลปรากฏขึ้น  สีหน้าเยาะเย้ยของพวกหลี่เฉิงคุนก็แข็งค้างในทันที

คนอื่น ๆ ต่างพากันส่งเสียงเอะอะโวยวาย  ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“โอ้โห ! ฆ่าไปสามพันหนึ่งร้อยสามสิบสองตัว  ได้สามพันสามร้อยห้าสิบสี่แต้มเนี่ยนะ ? ? ?”

“อะไรนะ ? ! เอาจริงดิ ? ! จำได้ว่าเซี่ยจู๋เป็นแค่ระดับบีเองนิ ? ทำไมถึงฆ่าสัตว์ปิศาจได้มากกว่าคุณชายซูอีกล่ะ ? ? ?”

“นี่มันของปลอมแน่ ๆ ! แม่จ้าว ! นี่มันต้องปลอมแน่ ๆ ! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด !”

ฝูงชนส่งเสียงดังและไม่เชื่อเรื่องนี้เลยสักนิด

แต่เซี่ยจู๋ทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นกลับไปยืนคนเดียวโดยไม่แสดงสีหน้าใด ๆ จากนั้นคนต่อไปก็เดินขึ้นไป

เมื่อตัวเลข 3 ไม่ก็ 4 พันกว่า ๆ ค่อย ๆ โผล่มาทีละตัว ๆ พวกหลี่เฉิงคุนก็ยิ่งตะลึงเข้าไปใหญ่

แม้แต่บุคคลสำคัญอย่างเฉียนหยวนจงและจ้าวเทียนหยูยังตกตะลึง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อตัวเลขพุ่งขึ้นไปถึง 5 พันคนและยังเพิ่มต่อไปอีก  ทุกคนก็บ้าคลั่งกันใหญ่

“แม่จ้าว ! ห้าพันหนึ่งร้อยยีบเจ็ด ? ? ?”

“แม่จ้าว ! ! ! ห้าพันสามร้อยสี่สิบสอง ? ! นี่ยังเป็นคนอยู่มั้ย ? !”

“แม่จ้าว ! แม่จ้าวโว้ยยยยย ! ! ! ถึงหกพันสองร้อยห้าสิบสี่ ! หกพันสองร้อยห้าสิบสี่แล้วววววว ! ! !”

“คนแน่นะ ? นี่มันใช่คนแน่นะ ? ? ?”

“มีใครบอกกูได้มั้ยว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริงหรือหลอก ? ! ตกลงมันใช่เรื่องจริงมั้ย ? ! ?”

นักศึกษาต่างกุมศีรษะด้วยความไม่เชื่อ  ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว  หลี่เฉิงคุนและคณะก็เหมือนจะกลายเป็นคนโง่สิ้นดีไปเสียแล้ว

แม้แต่เย่เมี่ยวเตี๋ยและหวางหยู่หนิงที่รู้มาก่อนแล้วว่าพวกลั่วซือหานจะต้องได้คะแนนสูงก็ยังอดไม่ได้ที่จะอ้าปากค้างด้วยความตะลึง

“นี่  นี่มัน...”

ทั้งคู่ตกตะลึงจนไม่อาจรักษาภาพลักษณ์ ‘ราชินีน้ำแข็ง’ ของตัวเองไว้ได้เลย

และแล้ว  หลังจากที่ซูเสี่ยวเถาทำการสแกนเสร็จ  ดวงตาของทุกคนก็ยิ่งแทบจะถลนขึ้นไปอีก

“เจ็ดพันแปดร้อยยีบสาม ? ? ? คือฆ่าไปเกือบแปดพันตัวเลยเหรอ ? ? ?”

“นี่มันมนุษย์แน่รึเปล่า ? นี่มันเสียสติไปแล้ว !”

“เดี๋ยวก่อน ? เย่จิ่นชิวก็ขึ้นแล้ว ! แม่บึ้ม ! แม่บึ้มแล้ว ! ! ! เก้าพันแปดร้อยเก้าสิบสอง ? ? ?”

“เหี้ยยยย ! ฆ่าไปเกือบหมื่นเลยเหรอ ? ? ? พระเจ้าจอร์จ ! ! ! นี่มันไม่จริงใช่มั้ย ! ! !”

“เดี๋ยวก่อน ? ! เดี๋ยวก่อน ๆ ๆ ๆ ? ! บ้าไปแล้ว ? ! ของลั่วซือหานคือหมื่นหกร้อยสิบสองเหรอ ? ? ?”

“เธอฆ่าสัตว์ปิศาจไปเป็นหมื่นตัวเลยจริงดิ ? ? ? ดูคะแนนดิ๊ขึ้นไปถึงหมื่นสามแล้ว ? ? ?”

“พระเจ้าแม่ ! นี่มันเทพเซียนที่แท้ทรู ! ! !”

“แม่จ๋า ! แม่รีบมาดูเทพเซียนตัวจริงเร้ว ! ! ! วันนี้หนูเห็นเทพเซียนตัวจริงด้วยแหละแม่ ! ! !”

“ก่อนหน้านี้กูอุตส่าห์ภูมิใจกับตัวเองมากที่ฆ่าสัตว์ปิศาจไปห้าร้อยกว่าตัว  แต่ตอนนี้เทียบกับที่พวกนั้นฆ่าได้แล้วกูนี่แค่เศษตังก็ยังไม่ถึง ฮือออออ...”

“พวกนั้นคงไม่ได้ฆ่าสัตว์ปิศาจทั้งหมดในแดนลับนั่นใช่มั้ย ? ! นี่มันเหลือเชื่อจริง ๆ ! ! !”

“สรุปแล้วการฆ่าสัตว์ปิศาจคืองานหลักของพวกมัน  ส่วนการปล้นเป็นแค่หารายได้เสริม  ในขณะที่กู...  แม่งมานั่งแพล่มโง่ ๆ อยู่ตรงนี้ว่าพวกมันคงไม่มีเวลาไปฆ่าสัตว์ปิศาจหรอก  ที่แท้ตัวตลกคือกูนี่เอง  โฮฮฮฮฮฮฮฮ...”

ทุกคนต่างตกใจกลัวรีบเอามือปิดหน้าและคุกเข่าลง

หลายคนตื่นเต้นมากจนร้องไห้  แม้ว่าจะไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงตื่นเต้นขนาดนั้น  แต่ก็ควบคุมน้ำตาตัวเองไม่ได้

ต่อมาถึงได้รู้ว่านั่นคือน้ำตาแห่งความอิจฉา

ส่วนหลี่เฉิงคุนนั้นตกตะลึงจนพูดไม่ออก  ขณะที่ฉินหลานกับหลิ่วยวนอ้าปากค้างจนแทบจะใส่ไข่ทั้งฟองเข้าไปได้

มีเพียงเย่เมี่ยวเตี๋ย  หวางหยู่หนิง  และลู่เฉินเท่านั้นที่สภาพค่อนข้างดีกว่าคนอื่น

ถึงกระนั้น  เมื่อได้เห็นความสำเร็จของพวกลั่วซือหานแล้วทั้ง 3 ก็ยังคงมึนตึ้บอยู่ดี

เฉินมู่คงเป็นคนเดียวในที่นี้ที่ยังคงยิ้มแย้มอย่างมีความสุขตลอดเวลา

ค่าอารมณ์ที่เขาได้รับนั้นมากพอสำหรับการสุ่มกาชา 100 ครั้งรวด

เสียงติ๊ง ๆ ที่ดังไม่หยุดไม่หย่อนนับตั้งแต่เซี่ยจู๋ปรากฏตัวเรียกได้ว่าฟาร์มค่าอารมณ์ได้วินาทีละหลายร้อยเลยทีเดียว

แม้ว่าพวกนี้จะไม่ใช่เป้าหมายผูกมัด  แต่ก็อย่าลืมว่าที่นี่มีคนอยู่เป็นแสน

“เฮ่อ  จำเป็นต้องแสดงฝีมือต่อหน้าคนเยอะ ๆ จริง ๆ ด้วย ใช้ฟาร์มค่าอารมณ์ได้อย่างสมบูรณ์แบบเลย  ชดเชยช่องว่างในช่วงสามวันมานี้ได้ดีมาก”

“แต่ดูทรงจากตอนนี้แล้ว  อีกสองเดือนข้างหน้าจะมีคนเข้าร่วมการแข่งขันวิทยายุทธ์มากขึ้นไปอีก  ตอนนั้นน่าจะจับได้สองร้อย  ไม่สิ  อาจจะสามร้อยครั้งรวดก็เป็นได้ !”

“แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาจับรางวัล  กลับบ้านก่อนค่อยจับ !”

เฉินมู่ยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่  แต่พวกหลี่หมิงซินกลับตกตะลึงจนพูดไม่ออก

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง  หลี่หมิงซินที่รู้ว่าลูกศิษย์ของเฉินมู่มีความสามารถพิเศษ  แต่เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าพวกเธอจะมีความสามารถพิเศษมากขนาดนี้

เมื่อมองไปยังแถวนักศึกษาหญิงที่เป็นระเบียบเรียบร้อย  กับกลุ่มนักศึกษาจำนวนมากที่กำลังคุกเข่าอยู่  หลี่หมิงซินอ้าปากแต่กลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ

โชคดีที่เฉียนหยวนจงตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว  เขาสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น  ดึงขนเคราหลุดออกมาสองสามเส้น  แล้วคว้าแขนของหลี่หมิงซินไว้พร้อมกับทำหน้าบิดเบี้ยว

“เฒ่าหลี่ ! เห้ยเฒ่าหลี่ ! สถาบันหลวงของนายเสียสติไปแล้วรึไง ? !”

“สวรรค์โปรด ! หมื่น ! หมื่นเลยนะเว่ย ! การแข่งขันแดนลับครั้งก่อน ๆ ยังไม่เคยมีใครทำคะแนนสูงเบอร์นี้มาก่อนเลยนะ !”

“สถาบันหลวง ! ครั้งนี้พวกคุณสร้างประวัติศาสตร์แล้ว !”

หลี่หมิงซินได้สติกลับคืนมา  หัวเราะเบา ๆ สองครั้งก่อนจะตามด้วยเสียงหัวเราะลั่นด้วยความสะใจ

“เยี่ยม ! สุดยอด ! ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ !”

“อาจารย์เฉิน ! คุณสมควรได้รับคำชมมากที่สุดในครั้งนี้ ! ผมจะกล่าวชมคุณในนามของมหาวิทยาลัยอย่างแน่นอนเมื่อเรากลับไป !”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นเฉินมู่ก็ยิ้มอย่างไม่แยแส

“นั่นน่ะเรื่องเล็ก  ในเมื่อไม่มีข้อโต้แย้งเรื่องอันดับหนึ่งแล้วเราก็ควรจะมอบรางวัลให้เลยไม่ใช่เหรอ”

“ใช่ ๆ ๆ !”

หลี่หมิงซินตกใจและนึกขึ้นได้ทันที

ยิ่งไปกว่านั้น  เขายังพนันกับพวกจ้าวเทียนหยูไว้ด้วย !

“เฒ่าจ้าว ! เฒ่าเฉียน ! เอามา !”

เมื่อเห็นหลี่หมิงซินยิ้มกว้างจนแก้มปริจมูกบาน  พวกจ้าวเทียนหยูที่ได้สติกลับคืนมาก็แสดงสีหน้าไม่พอใจ

แต่จะทำอย่างไรได้ล่ะ  พวกเขาไม่ใช่แค่ที่หนึ่ง  แต่เป็นที่หนึ่งด้วยคะแนนที่ทิ้งห่างอย่างบ้าบอ  ไม่พอยังกวาดท็อป 36 อันดับแรกไปเกลี้ยงด้วย

เราไม่อาจสูญเสียอะไรไปมากกว่านี้ได้แล้ว

“ไม่ให้เกียรติผู้ใหญ่ !”

“เหอะ ! คอยดูเถอะ !”

“แค่มีประสบความสำเร็จเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็เริ่มเหลิงแล้ว !”

เมื่อได้ยินคำพูดเสียดสีจากทุกคนและรับถุงมิติที่พวกเขายื่นให้  หลี่หมิงซินก็หัวเราะอย่างเต็มที่โดยไม่สนใจอะไรเลย

ถ้าเขาสามารถสร้างเกียรติและศักดิ์ศรีเช่นนี้ได้ทุกวัน  เขาก็คงเต็มใจที่จะรับเสียงเสียดสีและประชดประชันอยู่ตลอดเวลาแน่นอน

“ฮ่า ๆ พวกคุณนี่ใจดีจังเลยน้า ~ !”

พวกจ้าวเทียนหยูต่างหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา  ใบหน้าแต่ละคนกลายเป็นสีเขียวด้วยความอิจฉา

พวกเขาเสียดายของรางวัลหรือเปล่า ? หรือแค่ริษยาที่หลี่หมิงซินมีลูกศิษย์เก่ง ๆ มากมายอยู่ภายใต้การดูแล

“เก็บฟันกลับไปเลย  มีแต่เศษผักเห็นแล้วจะอ้วก !”

“เนินเขาสีเขียวยังคงเหมือนเดิม ! ข้าแก่ขอตัวก่อน !”

“คอยดูเถอะได้หนุ่ม ! อีกสองเดือนนักศึกษาฉันต้องได้ที่หนึ่งแน่ !”

กลุ่มผู้บริหารเหล่านั้นรู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่งจึงทิ้งอาจารย์และนักศึกษาไว้เบื้องหลังแล้ววิ่งหนีไป

หลี่หมิงซินก็ฉลาดมากเช่นกัน  เขามอบถุงมิติทั้งหมดให้เฉินมู่ด้วยความเต็มใจรวมทั้งของเดิมพันด้วย

เฉินมู่ตอบรับทั้งหมดโดยไม่ลังเล  เพราะแม้ว่าพวกลั่วซือหานจะใช้ไม่ได้  แต่เขาก็ยังมีที่อื่นที่ใช้ได้อยู่

เฉินมู่เหลือบมองสาว ๆ ทั้งหลายที่ดูสงบนิ่งอยู่เสมอ  แล้วพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

“เอาล่ะเด็กโง่ทั้งหลายเอ๋ยกลับบ้านกันเถอะ ! ถึงเวลาแจกรางวัลแล้ว !”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นพวกลั่วซือหานต่างก็พูดไม่ออกในประโยคแรก  แต่ประโยคสุดท้ายทำให้พวกเธอต้องตาลุกวาว