บทที่ 30 นี่คือวิธีทักทายของคุณเจียงงั้นเหรอ?

"ฮี่ฮี่ แม่คะ คราวนี้เชื่อหรือยังล่ะคะว่าคุณเจียงไม่ใช่คนเลว!"

"อืม แม่รู้แล้วล่ะ"

ซ่งลี่ตักโจ๊กบำรุงสุขภาพที่ลูกสาวป้อนให้เข้าปากหนึ่งคำ

ในใจรู้สึกโชคดีที่แม่ลูกได้มาพบกับคนดีอย่างคุณเจียง แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกกังวลเกี่ยวกับอนาคตอยู่บ้าง

เธอรู้สภาพร่างกายของตัวเองดี

แม้จะรักษาชีวิตเอาไว้ได้ แต่เธอก็ต้องนอนติดเตียงไปอีกอย่างน้อยสามเดือน

ต่อให้ออกจากโรงพยาบาล หมอก็เตือนว่าเธอจะไม่สามารถทำงานหนักได้อีกต่อไป

ในระหว่างนี้ ลูกสาวก็ต้องเรียนต่อมหาวิทยาลัย

แถมยังต้องจ่ายค่าพักรักษาตัวและค่ายาอีก

ค่าใช้จ่ายเหล่านั้น ต่อให้รัดเข็มขัดจนแน่นแค่ไหนก็ไม่พอแก้ปัญหา!

เมื่อมองดูใบหน้าขาวผ่องอันงดงามและไร้เดียงสาของลูกสาว ซ่งลี่ก็รู้สึกปวดใจขึ้นมา

เธอไม่อยากเป็นภาระของลูกสาวเลยจริงๆ!

ลูกสาวเพิ่งจะอายุ 18 ปี

ผลการเรียนก็เป็นเลิศ

อนาคตกำลังรุ่งโรจน์!

แต่กลับต้องมาขลุกอยู่ในห้องพักผู้ป่วยทั้งวันเพื่อคอยดูแลคนพิการอย่างเธอ!

ขอบตาของซ่งลี่เริ่มรื้นไปด้วยหยาดน้ำตา

ถ้าเป็นไปได้ เธออยากให้คุณเจียงไม่บริจาคเงิน 1,000,000 หยวนนั้นเลย!

เธอจะได้ตายๆ ไปเสีย จะได้ไม่ต้องกลายเป็นภาระของลูกสาว!

"แม่คะ แม่ร้องไห้ทำไมคะ"

ซ่งอวี่เวยถามด้วยความเศร้าใจ

"โธ่เอ๊ย แม่ไม่ได้ร้องไห้ แค่ฝุ่นเข้าตาน่ะ" ซ่งลี่ฝืนยิ้มพร้อมกับเช็ดน้ำตา

"แม่คะ อย่าโกหกหนูเลย หนูไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ..."

ดวงตาของซ่งอวี่เวยเองก็แดงก่ำ หยากน้ำตาคลอเบ้าจนแทบจะไหลออกมา

"ติ๊งด่อง!"

ในตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความจากวีแชทก็ดังขึ้น

เจียงเจ๋อ: [โอนเงิน 50,000 หยวน]

เจียงเจ๋อ: ทำอะไรอยู่?

เมื่อมองดูตัวเลขห้าหลักที่จ้าจนแสบตาบนหน้าจอแชท ซ่งลี่และซ่งอวี่เวยต่างสบตากันแล้วนิ่งค้างไปพร้อมกัน!

"นี่มัน..."

ซ่งลี่หันไปมองซ่งอวี่เวยด้วยความตกใจ

"เสี่ยวเวย... คุณเจียงคนนี้หมายความว่ายังไง? ทำไมอยู่ดีๆ ก็โอนเงินมาให้โดยไม่พูดอะไรเลยล่ะ?"

"แม่คะ หนูเองก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ!"

ซ่งอวี่เวยพูดพลางพิมพ์ตอบกลับไปทางหน้าจอโทรศัพท์

กระต่ายน้อย: คุณเจียงคะ ทำไมคุณถึงโอนเงินมาให้หนูคะ?

เจียงเจ๋อ: ไม่ทำไมหรอก นี่คือวิธีทักทายของฉัน เธอเอาไปเถอะ!

กระต่ายน้อย: (กระต่ายงง)

...

"แม่คะ... เขา... เขาบอกว่านี่คือวิธีทักทายของเขาค่ะ"

"อะไรนะ!"

"วิธีทักทายเหรอ?"

ซ่งลี่อ้าปากค้างด้วยความตกใจสุดขีด

หรือว่าคนรวยเขาทำตัวกันแบบนี้ทุกคน?

หรือเป็นเพราะคุณเจียงรวยเกินไป จนกระทั่งแค่จะทักทายก็สามารถโอนเงิน 50,000 หยวนออกมาได้ง่ายๆ?

ตัวเธอเองทำงานเหนื่อยมาทั้งปี ยังไม่แน่ว่าจะเก็บเงินได้ถึง 50,000 หยวนเลยด้วยซ้ำ!

"ติ๊งด่อง!"

เจียงเจ๋อ: ทำไมไม่รับล่ะ?

"ติ๊งด่อง!"

เจียงเจ๋อ: [โอนเงิน 50,000 หยวน]

"ติ๊งด่อง ติ๊งด่อง ติ๊งด่อง..."

เขาส่งการโอนเงินครั้งละ 50,000 หยวนมาให้อย่างต่อเนื่อง

ในระหว่างนั้น แทบไม่มีจังหวะให้หยุดพักเลย!

ทั้งซ่งลี่และซ่งอวี่เวยต่างทำอะไรไม่ถูกแล้ว!

ใต้การโอนเงินสิบครั้งนั้น เจียงเจ๋อได้พิมพ์ข้อความกำกับไว้สั้นๆ

"หรือเธอจะบอกเลขบัญชีธนาคารมาให้ฉันเลยก็ได้ วีแชทมันจำกัดวงเงินโอนครั้งละ 50,000 มันลำบากน่ะ กดจนนิ้วเจ็บไปหมดแล้ว"

แค่?

ลำบาก?

กดจนนิ้วเจ็บ?

นั่นมันพูดภาษาคนหรือเปล่าเนี่ย!

ซ่งลี่รู้สึกเหมือนจะเป็นลม!

ถ้าหากเธอไม่รู้อยู่ก่อนแล้วว่าคุณเจียงคือมหาเศรษฐีผู้บริจาคเงิน 4,000 ล้านหยวน เธอคงคิดไปแล้วว่าต้องเจอกับมิจฉาชีพแน่นอน!

จะมีใครที่ไหนไม่ต้องการอะไรตอบแทนเลย

แค่จะทักทายก็โอนเงินก้อนโตถึง 500,000 หยวนให้กันแบบนี้!

นี่มันตั้ง 500,000 หยวนเชียวนะ!

เงินก้อนนี้ซื้อบ้านในเขตชานเมืองไห่เฉิงได้ตั้งหนึ่งหลังเลยนะ!

หรือนี่จะเป็นวิธีทักทายของคุณเจียงจริงๆ น่ะเหรอ?

มันจะไร้เหตุผลเกินไปแล้ว!

นิ้วของซ่งอวี่เวยสั่นเทาจนแทบจะถือโทรศัพท์ไม่อยู่

"ทะ...ทำยังไงดีล่ะคะแม่..."

เห็นได้ชัดว่าเธอเองก็ไม่เคยเห็นเงินเยอะขนาดนี้มาก่อน จึงทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ

"เฮ้อ..."

ซ่งลี่สูดหายใจลึกๆ พยายามยอมรับความจริง

เธอกำลังคิดว่า เจตนาของคุณเจียงที่โอนเงินมาคืออะไรกันแน่?

ถ้าโอนมาแค่ 5,000 หยวน ก็ยังพอจะเข้าใจได้

เพราะเงิน 5,000 หยวนสำหรับคนรวยจริงๆ ก็คงไม่ต่างจากเศษเงิน 50 สตางค์

ต่อให้เป็นคนจนอย่างซ่งลี่ การรับของขวัญมูลค่า 5,000 หยวนก็ยังพอทำใจรับได้โดยไม่รู้สึกหนักใจเกินไป

แต่ 500,000 หยวนมันไม่เหมือนกัน!

สำหรับแม่ลูกพวกเธอ 500,000 หยวนถือเป็นเงินก้อนใหญ่แน่นอน!

ต่อให้ซ่งอวี่เวยเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วไปทำงาน กว่าจะหาเงินได้ 500,000 หยวนก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ

ด้วยเหตุนี้เอง

เงิน 500,000 หยวนในสายตาของซ่งลี่ จึงไม่ใช่แค่เงิน 500,000 หยวน

แต่มันคือหนี้บุญคุณก้อนใหญ่เกินกว่าที่แม่ลูกจะหาทางตอบแทนไหว!

"คุณเจียงมีเจตนาอะไรกันแน่?"

"เขามีเงินเหลือใช้จนไม่รู้จะเอาไปทำอะไรหรือเปล่านะ?"

ซ่งลี่คาดเดาเจตนาของคุณเจียง

เงียบไปชั่วอึดใจ...

"แม่รู้แล้ว!"

"แม่รู้แล้วว่าทำไมคุณเจียงถึงพูดแบบนั้น!"

"ทำไมเหรอคะแม่?" ซ่งอวี่เวยถามด้วยความสงสัย

ซ่งลี่ยิ้มละมุน มองออกไปไกลๆ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง

"คุณเจียงเขามีจิตใจดีเกินไป! ดีเสียจน... คิดหาวิธีอันน่าเอ็นดูมาช่วยพวกเรา!"

"คิดหาวิธีอันน่าเอ็นดู?"

หัวน้อยๆ ของซ่งอวี่เวยเต็มไปด้วยคำถาม

อะไรคือการคิดหาวิธีอันน่าเอ็นดู?

หรือว่าการที่คุณเจียงโอนเงินมาโดยไม่มีเป้าหมาย จะมีความหมายซ่อนอยู่?

"ใช่แล้ว คือวิธีคิดอันน่าเอ็นดูนั่นแหละ!"

ซ่งลี่อธิบายอย่างอ่อนโยน "คุณเจียงคงรับรู้ถึงสถานการณ์ของพวกเราแล้ว"

"เขาอยากจะช่วยพวกเราให้เต็มความสามารถ แต่กลัวว่าพวกเราจะลำบากใจ เลยหาข้ออ้างแปลกๆ พรรค์นี้มากลบเกลื่อน!"

"ลองคิดดูสิ ถ้าคุณเจียงบอกตรงๆ ว่าอยากจะช่วยพวกเรา พวกเราจะยอมรับได้ง่ายๆ ไหม?"

"การใช้วิธีแบบนี้ดูเหมือนกำลังล้อเล่น"

"แต่จริงๆ แล้วคุณเจียงเป็นคนช่างสังเกตและแคร์ความรู้สึกของพวกเรา เขาอยากรักษาศักดิ์ศรีของพวกเราไว้!"

"คุณเจียงช่างเป็นคนดีเหลือเกิน แม่ไม่เคยเห็นใครที่เป็นคนดีได้ขนาดนี้มาก่อนเลย!"

"เฮ้อ..."

"แม่ละอายใจจริงๆ ที่เคยระแวงคุณเจียงก่อนหน้านี้..."

ซ่งลี่พูดด้วยความตื้นตันใจ

เธอไม่เชื่อหรอกว่าเหตุผลแปลกๆ ที่คุณเจียงบอกมาจะเป็นเรื่องจริง

จะมีใครที่ไหนใช้เงินโดยไม่มีเป้าหมาย?

แค่ทักทายก็เปย์ 500,000 หยวนเนี่ยนะ?

เลิกตลกเถอะ

ต่อให้รวยแค่ไหน 500,000 หยวนก็ไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆ

แต่เป้าหมายของคุณเจียงไม่ใช่ซ่งอวี่เวย เรื่องนี้ได้รับการพิสูจน์แล้วว่าไม่ใช่

ถ้าอย่างนั้นเป้าหมายของเขาจะเป็นอะไรได้อีก?

แม่ลูกพวกเธอ นอกจากซ่งอวี่เวยแล้ว ยังมีอะไรให้คุณเจียงต้องใส่ใจอีกล่ะ?

ชัดเจนว่าไม่มี!

ดังนั้นเป้าหมายของคุณเจียง ไม่ใช่เพื่อช่วยเหลือพวกเธอหรอกหรือ!

เพื่อที่จะให้พวกเธอยอมรับความช่วยเหลือได้อย่างสบายใจ เขาถึงกับต้องหาข้ออ้างที่ฟังดูไม่ค่อยขึ้นมาอ้าง

เหอะ

ช่างไร้เดียงสาและน่าเอ็นดูจริงๆ!

"เขายังคิดว่าแม่จะดูไม่ออกอีกเหรอ?"

ซ่งลี่ยิ้มแล้วส่ายหัว ค่าความชอบที่มีต่อคุณเจียงพุ่งสูงขึ้นเป็นเส้นตรง

เมื่อนึกถึงเด็กมัธยมปลายปีที่ 3 อายุเพียง 18 ปีที่อยู่หลังหน้าจอคนนั้น

เขากำลังใช้สมองอย่างหนักเพื่อหาทางช่วยเหลือพวกเธอ ซ่งลี่ก็ซาบซึ้งจนน้ำตาจะไหล

"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง!"

ซ่งอวี่เวยตาสว่างในทันที!

ไม่นึกเลยว่าคุณเจียงจะเป็นคนอ่อนโยนขนาดนี้!

แม้แต่การจะหยิบยื่นความช่วยเหลือ ก็ยังต้องคำนึงถึงศักดิ์ศรีของเธอและแม่

"ติ๊ง! ค่าความชอบของซ่งอวี่เวย +5! ค่าความชอบปัจจุบัน: 56"

อีกด้านหนึ่ง

เจียงเจ๋อที่กำลังฟังเสียงแจ้งเตือนของระบบก็รู้สึกหงุดหงิด

อย่าเอาแต่เพิ่มค่าความชอบสิ!

ยอมรับเงินไปเถอะ!

เขากำลังรอเงินคืนแต้มความมั่งคั่ง 50% อยู่เนี่ย!

เหตุผลที่เจียงเจ๋อโอนเงินให้ซ่งอวี่เวย

ก็เพื่อให้ได้แต้มความมั่งคั่งคืนมาถึง 50% นั่นแหละ

ยังไงซ่งอวี่เวยก็รู้อยู่แล้วว่าเขาเป็นเศรษฐี

เจียงเจ๋อคิดว่า การโอนเงินให้ซ่งอวี่เวยน่าจะเป็นวิธีที่ยอมรับได้ง่ายที่สุด

เขาและซ่งอวี่เวยอยู่ห่างกันไกลคนละโยชน์

จะให้ไปใช้เงินเพื่อเปย์เธอด้วยวิธีอื่นก็คงลำบาก เลยต้องโอนเงินตรงๆ แบบนี้นี่แหละ

[จบบท]