ตอนที่ 24

บทที่24 ดาบสังหาร

สุสานจักรพรรดิ!?

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้อาวุโสทั้งหลายในวิหารต่างตกใจ สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปในทันที

ดวงตาของเจียงหานก็หดเล็กลงทันใด สิ่งที่เรียกว่าสุสานจักรพรรดิ ก็คือสุสานของผู้ที่เคยเป็นจักรพรรดิยุทธ์ ภายในนั้นมักจะมีโอกาสยิ่งใหญ่รออยู่ แต่ก็มักจะมาพร้อมกับอันตรายอันน่ากลัวอย่างหาที่เปรียบมิได้!

"ห่างออกไปเพียงห้าพันลี้ ช่างใกล้มากจริง ๆ"

ผู้อาวุโสที่มีท่าทางดั่งเซียนพูดขึ้นพร้อมกับหรี่ตาลงเล็กน้อย "ท่านเจ้าสำนักต้องการจะบอกว่า..."

"แย่งชิงโอกาส!"

ดวงตาของหลี่มู่ไป๋แฝงด้วยแสงคมดาบ "สุสานจักรพรรดิเต็มไปด้วยข้อห้าม สิ่งที่สามารถเข้าไปได้จะต้องมีพลังไม่เกินกว่าระดับวิญญาณยุทธ์ หากพลังเกินกว่านี้ แม้แต่ครึ่งขั้น ก็จะถูกข้อห้ามภายในสุสานสังหารทันที!"

"ครั้งนี้ การเปิดสุสานจักรพรรดิย่อมจะดึงดูดผู้คนมากมาย วันที่คาดว่าจะเปิดคือตอนเที่ยงของของอีกสองวัน พวกเจ้าควรรีบจัดการ เลือกศิษย์ที่เหมาะสมไปเข้าร่วม แต่ละคนมีสิทธิ์พาไปได้สองคน!"

"จำไว้ สุสานจักรพรรดิมีทั้งโอกาสยิ่งใหญ่และอันตรายร้ายแรงเกินจะอธิบาย ชะตาชีวิตขึ้นอยู่กับสวรรค์ อย่าบังคับให้ใครไป!"

"รับทราบ!"

เหล่าผู้อาวุโสพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม

"เจียงหาน เจ้าอยู่ต่อก่อน" หลี่มู่ไป๋เอ่ยขึ้นทันที

เจียงหานที่กำลังจะเดินออกจากวิหารหยุดชะงักและหันกลับมามองเขาด้วยความสงสัย

เมื่อผู้อาวุโสทั้งหมดออกไปแล้ว หลี่มู่ไป๋จ้องมองเจียงหานและพูดอย่างช้า ๆ

"พลังของเจ้าในตอนนี้สามารถเข้าสุสานจักรพรรดิได้ แต่ข้าแนะนำว่า...อย่าไป!"

"ทำไมล่ะ?"

เจียงหานเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย

"เจ้าคิดว่าเพราะอะไร?"

หลี่มู่ไป๋กล่าวอย่างหนักแน่น "สุสานจักรพรรดิจำกัดผู้ที่มีพลังไม่เกินระดับวิญญาณยุทธ์ ซึ่งหมายความว่าครั้งนี้ ผู้ที่ถูกเลือกจากทุกสำนักหรือตระกูลย่อมต้องเป็นวิญญาณยุทธ์ที่มีประสบการณ์สูง!"

"และเมื่อเจ้าก้าวเข้าสู่สุสานจักรพรรดิ ศัตรูของเจ้าจะเป็นทุกคน แม้กระทั่งศิษย์จากสำนักเทียนเจี้ยนของเราเอง! ข้าพูดเช่นนี้ เจ้าพอเข้าใจหรือไม่?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

เจียงหานเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มและพูดว่า

"ข้าเข้าใจดี แต่ข้าก็ยังอยากไปอยู่ดี ตั้งแต่โบราณกาล โอกาสยิ่งใหญ่มักมาพร้อมกับอันตราย หากมัวแต่กลัวไปเรื่อย ชีวิตข้าก็คงไม่มีทางไปไกลกว่านี้แล้ว"

"เจ้าสำนัก ยังมีเรื่องอะไรอีกหรือไม่?"

หลี่มู่ไป๋จ้องมองเจียงหานอย่างเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะถอนหายใจเบา ๆ และกล่าวว่า

"เจ้าพูดถูก ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เจ้าก็ไปเถิด แต่ห้ามพาเจียงอี้อี้ไปด้วย แม้ว่านางจะมีพรสวรรค์โดดเด่นเพียงใด แต่ระดับพลังของนางยังต่ำเกินไป"

"ข้าเข้าใจ"

เจียงหานพยักหน้าและก้าวออกจากวิหารโดยไม่ลังเล

ไม่ต้องให้หลี่มู่ไป๋เตือน เขาก็ไม่คิดจะพาเจียงอี้อี้ไปสุสานจักรพรรดิอยู่แล้ว ต่อให้กายาดาบบริสุทธ์ของนางจะแข็งแกร่งเพียงใด แต่นางยังต้องใช้เวลาเติบโตขึ้น ตอนนี้นางยังเป็นเพียงนักยุทธ์ระดับสูงเท่านั้น และแม้แต่ตัวเขาเองยังไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยได้เต็มที่เลย

เมื่อเขาเดินออกจากวิหาร ก็เห็นเงาร่างหนึ่งยืนรออยู่ด้านนอก

"ศิษย์น้องเจียง"

เมื่อเห็นเขาเดินออกมา ชายคนนั้นก็เข้ามาทักทายพร้อมหัวเราะเสียงดัง "ศิษย์น้องเจียงอาจจะยังไม่รู้จักข้า ข้าขอแนะนำตัว ข้าคือหยวนเทียนหัวผู้นำของยอดเขาที่สอง"

"ศิษย์พี่หยวน"

เจียงหานยิ้มเล็กน้อย "ท่านมีธุระอะไรหรือไม่?"

ชายคนนี้คือผู้อาวุโสที่มีท่าทางเหมือนเซียนที่เขาเห็นก่อนหน้านี้ ว่ากันว่าดาบของเขามีชื่อว่า "ดาบฉือเซียว" ซึ่งมีชื่อเสียงโด่งดังมากในระหว่างที่เขาออกเดินทางท่องโลก ผู้คนต่างขนานนามเขาว่า "จอมปีศาจดาบฉือเซียว"

แต่จากท่าทางอันเป็นมิตรนี้ เจียงหานไม่เห็นเค้าโครงของคำว่า "ปีศาจ" เลยสักนิด

"คืออย่างนี้"

หยวนเทียนหัวหัวเราะเบา ๆ "สุสานจักรพรรดิครั้งนี้ แต่ละคนมีสองโควต้าใช่หรือไม่? หากศิษย์น้องเจียงไม่คิดจะไป..."

"ข้าจะไป"

เจียงหานขัดจังหวะเขา

หยวนเทียนหัวอึ้งไปครู่หนึ่ง แต่รีบยิ้มและลูบหนวด

"ถ้าเช่นนั้น ศิษย์น้องยังเหลือโควต้าอีกหนึ่ง ไม่ขายให้ข้าหน่อยหรือ?"

"ตกลง"

เจียงหานพยักหน้าอย่างเรียบง่าย

อย่างไรอีกโควต้าก็ไม่มีประโยชน์สำหรับเขา การขายมันถือเป็นการหาเงินเพิ่ม

"ช่างตรงไปตรงมาจริง!"

หยวนเทียนหัวหัวเราะเสียงดัง "ข้าจะให้ดาบโบราณระดับสูงหนึ่งเล่มเพื่อแลกกับโควต้านี้ เจ้าว่าดีหรือไม่?"

ดาบโบราณระดับปฐพี?

เจียงหานครุ่นคิดเล็กน้อย

ดาบโบราณระดับปฐพีนั้นมีค่ามากจริง ๆ หากนำไปขายจะมีราคาสูงมาก แต่เขาเองก็ไม่ได้ขาดแคลนดาบโบราณระดับนี้ ถ้าเขาต้องการใช้จริง ๆ ก็แค่ไปหยิบจากสุสานดาบ เพราะเจียงอี้อี้เป็นเจ้าของสุสานดาบอยู่แล้ว

[หยวนเทียนหัว ผู้นำยอดเขาที่สองของสำนักเทียนเจี้ยน ระดับพลังราชายุทธ์ขั้นหก หากทำการแลกโควต้ากับเขา จะได้รับ ดาบแตกหักต้าหลัว]

อืม?

เจียงหานใจเต้นขึ้นมาเล็กน้อย

ดาบแตกหักต้าหลัว...ความหมายของคำว่าต้าหลัวนั้นไม่ธรรมดา สิ่งที่เกี่ยวข้องกับคำนี้ย่อมไม่ใช่สิ่งธรรมดาแน่นอน

เมื่อเห็นว่าเจียงหานไม่พูดอะไร หยวนเทียนหัวก็ขมวดคิ้ว

"ศิษย์น้องเจียง ไม่พอใจหรือ?"

"พูดตามตรง"

เจียงหานยิ้มเบา ๆ

"สิ่งที่ข้าขาดแคลนน้อยที่สุดคือดาบ ศิษย์พี่หยวนคงจะทราบดี น้องสาวของข้ามีกายาพิเศษ...นางฝึกฝนในสุสานดาบทุกวัน"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หยวนเทียนหัวก็ตกใจไปครู่หนึ่ง

เมื่อหยวนเทียนหัวคิดถึงกายาพิเศษของเจียงอี้อี้ เขาก็แสดงท่าทีลังเลอย่างชัดเจน เขารู้ดีว่าเจียงหานพูดความจริง

ครู่หนึ่งผ่านไป เขากัดฟันแน่นและกล่าวว่า

"ศิษย์น้องเจียง ข้ายังมีดาบพิเศษอีกเล่มหนึ่ง เป็นดาบที่ข้าได้จากการเดินทางเยือนซากโบราณในอดีต แม้ว่ามันจะเป็นดาบที่หักแล้ว แต่ความคมของมันย่อมเหนือกว่าดาบระดับปฐพี"

ในขณะพูด เขาก็สะบัดมือ แสงเรืองรองปรากฏขึ้น และดาบครึ่งเล่มที่หักก็ลอยออกมา

ดาบเล่มนี้ดูเก่าแก่และเรียบง่าย บนผิวของมันยังมีสนิมสีแดงขึ้นปกคลุมอีกด้วย เมื่อมองแวบแรก มันเหมือนเป็นแค่ดาบเหล็กธรรมดาที่เป็นสนิมแล้ว

"ศิษย์พี่หยวน ท่านล้อข้าเล่นหรือเปล่า?"

เจียงหานขมวดคิ้วแสดงท่าทีไม่พอใจ แต่ในความเป็นจริง ข้อมูลได้ปรากฏขึ้นในหัวของเขาแล้ว:

【ดาบแตกหักต้าหลัว, ต้นกำเนิดไม่แน่ชัด คาดว่าเป็นสิ่งสร้างของผู้มีพลังสูงสุดในยุคโบราณ หากครอบครอง จะได้รับรางวัล: ไม่ทราบ】

"ไม่ทราบ!"

ในใจของเจียงหานเต็มไปด้วยความตื่นเต้น นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นระบบแสดงข้อมูลว่า "ไม่ทราบ" ก่อนหน้านี้ บางสิ่งไม่มีรางวัลใดๆ แต่ดาบแตกหักเล่มนี้กลับมีรางวัลที่ไม่สามารถแสดงได้!

"ศิษย์น้องเจียงคงยังไม่ทราบ"

หยวนเทียนหัวกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ดาบเล่มนี้ไม่ธรรมดา ภายในแฝงด้วยความลึกลับ ข้าเองก็ยังไม่สามารถเข้าใจได้ แต่ศิษย์น้องเจียงมีพรสวรรค์ล้ำเลิศ มียอดเขาเบสววรค์เป็นอาวุธวิญญาณของเจ้า บางทีเจ้าจะสามารถไขปริศนานี้ได้"

"ข้าหวังว่า หากวันหนึ่งศิษย์น้องมีความก้าวหน้าในเรื่องนี้ ช่วยแบ่งปันกับข้าบ้าง เพื่อทำให้ความปรารถนาที่ข้าฝังใจมาหลายปีสำเร็จลง"

เขาพูดตามความจริง

ดาบเล่มนี้ได้มาจากซากโบราณ มันถูกเสียบอยู่บนเสาหิน ทันทีที่ดาบถูกดึงออกมา ซากโบราณก็เริ่มพังทลาย เกือบจะทำให้เขาที่ขณะนั้นเป็นวิญญาณยุทธ์ระดับเก้าต้องจบชีวิตลง!

หลายสิบปีผ่านไป ดาบหักก็ยังคงเป็นดาบหัก นอกจากความคมที่เหนือกว่าปกติแล้ว มันไม่ได้แสดงคุณสมบัติพิเศษอะไรออกมาเลย หากไม่ใช่เพราะการเปิดของสุสานจักรพรรดิที่สำคัญยิ่งในครั้งนี้ เขาย่อมจะไม่เอาดาบเล่มนี้มาแลกโควต้าแน่นอน

"ตกลง"

เจียงหานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็รับดาบแตกหักต้าโล่วพร้อมรอยยิ้ม "ในเมื่อเป็นเช่นนั้น โควต้าที่ข้าไม่ได้ใช้จะมอบให้ศิษย์พี่หยวน จัดการตามที่เห็นสมควร แล้วก็ศิษย์พี่ ข้าได้ยินท่านพูดถึงผู้อาวุโสนางหนึ่ง นางคือผู้นำคนก่อนของยอดเขาที่เก้า ข้าขอทราบเรื่องราวของนางได้หรือไม่?"