บทที่ 26 ถั่วเซนซึ

ภายใต้แสงไฟสว่างจ้า นันกง นาซึกิ สวมชุดขาวนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาฝีมือนักออกแบบชื่อดัง เท้าที่สวมถุงเท้าไหมสีขาวขดอยู่ใต้ผ้าห่ม ดูเหมือนแมวตัวน้อย

หน้าโซฟาเป็นโทรทัศน์จอแอลซีดีขนาด 40 กว่านิ้ว กำลังฉายข่าวบันเทิงของเกาะเกนชิน

มองดูนันกง นาซึกิ ที่นอนดูทีวีอยู่บนโซฟา ไม่มีใครคิดเลยว่าครูโลลิที่ดูน่าเกรงขามในโรงเรียน จะดูสบาย ๆ และน่ารักขนาดนี้เมื่ออยู่ที่บ้าน

"กลับมาแล้วเหรอ? ทำไมไม่ไปเล่นกับแฟนสาวตัวน้อยของนายอีกสักพัก?"

เสียงของนันกง นาซึกิ ดังมาโดยไม่หันมามอง

"ถ้าพลาดรถเมล์รอบสุดท้ายก็กลับมาไม่ได้น่ะ" โร่ยุนตอบ ไม่ได้สนใจสาวสวยที่หาดูได้ยากตรงหน้า

เขาเห็นภาพแบบนี้บ่อยแล้ว

"แล้วอาซากิก็ยังต้องไปทำงานพิเศษพรุ่งนี้ด้วย ไม่ควรนอนดึกเกินไป"

"อ้อ... ออกไปข้างนอกมีปัญหาอะไรไหม? ตอนนี้ข้างนอกไม่ค่อยปลอดภัยนะ"

ได้ยินประโยคนี้ หัวใจของโร่ยุนกระตุกวูบ แต่ก็ยังคงสีหน้าปกติพลางส่ายหน้า

"ไม่มีอะไรหรอก ผมกับอาซากิแค่ออกไปเที่ยว จะมีปัญหาอะไรได้ล่ะ?"

เขาหัวเราะเบา ๆ พยายามเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

เขาโกหก ไม่ใช่เพราะไม่ไว้ใจนันกง นาซึกิ แต่เพราะไม่รู้จะอธิบายกับเธอยังไง

ถ้ามีโอกาสที่เหมาะสม เขาถึงจะเล่าความจริงให้นาซึกิฟัง

"งั้นก็ดีแล้ว..." นันกง นาซึกิ พยักหน้า เสียงเงียบลง

จนถึงตอนนี้ ทั้งหมดเป็นปฏิกิริยาปกติของพี่สาวที่มีต่อน้องชาย

แต่ตอนที่โร่ยุนรู้สึกหิวและเริ่มหาของกินในตู้เย็น จู่ ๆ ก็ได้ยินประโยคที่ทำให้เขาแทบสำลัก

"อ้อ นายกับอาซากิทำ 'มัน' แล้วเหรอ?"

"ขอ... ขอโทษ..." โร่ยุนที่กำลังดื่มนมอยู่ไอออกมาหลายที นี่ไม่ใช่คำพูดที่ผู้ใหญ่ควรพูดนะ

แถมยังเป็นครูโลลิด้วย พูดตรง ๆ แบบนี้ไม่กลัวทำให้นักเรียนเสียคนเหรอ?

เขายังเป็นเด็กอยู่นะ!

"ไม่มีหรอก แล้วอาซากิก็ไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้นด้วย"

โร่ยุนตกใจแค่ชั่วครู่แล้วก็กลับมาปกติ

แม้อาโอบะ อาซากิ จะแต่งตัวเหมือนสาวแก่นในย่านชิบูยะ แต่จริง ๆ แล้วเธอบริสุทธิ์กว่าใครทั้งนั้น ตอนดูหนังก่อนหน้านี้ ก็แค่กลัวถึงได้ซุกตัวในอ้อมกอดเขา

"หืม?" นันกง นาซึกิ ลากเสียงสงสัย

"ผู้หญิงแบบไหนเหรอ? ฉันแค่ถามว่านายไปเล่นสวนสนุกกับเธอหรือเปล่า"

น้ำเสียงของหญิงสาวมีแววขบขัน ชัดเจนว่าตั้งใจแกล้งโร่ยุน

"มีใครแกล้งคนอื่นแบบนี้ด้วยเหรอ?" โร่ยุนรู้สึกขำปนเศร้า

แต่เขาก็คิดไปทางนั้นจริง ๆ

มีสาวน่ารักอบอุ่นอยู่ข้างกาย ผู้ชายคนไหนจะไม่ใจเต้นบ้างล่ะ?

แต่รอบตัวมีสาวเก่ง ๆ เยอะแยะ เลือกไม่ถูกเลยนะ

"ฮึ่ม~ น้ำร้อนเตรียมไว้แล้ว กินอิ่มแล้วก็ไปอาบน้ำนะ ตอนกลางคืนเล่นคอมพิวเตอร์ในห้องก็อย่านอนดึก ไม่ดีต่อสุขภาพ ไปเถอะ"

นันกง นาซึกิ ยิ้มบาง ๆ เห็นสีหน้าอึดอัดของโร่ยุนแล้วรู้สึกพอใจ โบกมือไล่

จากนั้นโร่ยุนก็เอาของในตู้เย็นมาอุ่นในครัว กินเสร็จล้างจานแล้วก็เดินไปห้องน้ำ แช่ตัวในอ่างอาบน้ำที่เต็มไปด้วยน้ำร้อน

ต่างจากอ่างอาบน้ำทั่วไปในบ้าน นาซึกิที่ใช้ชีวิตหรูหราสั่งซื้ออ่างอาบน้ำขนาดใหญ่พิเศษ

แค่ห้องน้ำเดียวก็เท่ากับห้องนอนใหญ่ของบ้านคนอื่นแล้ว

โร่ยุนแช่ตัวทั้งร่างในน้ำร้อน รู้สึกเหมือนรูขุมขนทั่วร่างกายถูกนวด ความเหนื่อยล้าทั้งวันหายไปหมด

อดคิดไม่ได้ว่า มีเงินนี่ดีจริง ๆ

ไม่งั้นอ่างอาบน้ำในบ้านทั่วไป แค่จะเหยียดขายังไม่ได้เลย

"อ้อ ก่อนหน้านี้ได้โอกาสกำหนดชะตากรรมมาหนึ่งครั้งนี่นา"

โร่ยุนที่แช่น้ำจนงัวเงียหลับตาลง

ไม่นาน ระบบช่วยเหลือในสมองก็ปรากฏขึ้น

มีแค่ครั้งเดียว

จำได้ว่าครั้งที่แล้วเป็นบัตรทดลองใช้ครั้งเดียว ไม่รู้ว่าครั้งนี้จะเป็นอะไร

โร่ยุนไม่ได้ลังเล กดเริ่มทันที

แสงวงกลมสีฟ้าเริ่มหมุน บนวงล้อสว่างจ้ามีอักขระโบราณสลัก ภาพอันงดงามนี้มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็น

ไม่นาน ถุงผ้าสีเทาขนาดเท่าฝ่ามือก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

ปากถุงมีเชือกสีแดงผูกอยู่

"ได้รับถั่วเซนซึ 3 เม็ด"

โร่ยุนที่แรก ๆ ยังสงสัย พอรู้ข้อมูลของถั่วสามเม็ดนี้ก็ยิ้มอย่างพอใจ

ถั่วเซนซูเป็นไอเทมพิเศษจากโลกดราก้อนบอล

ไม่ว่าจะบาดเจ็บหนักแค่ไหน หรือเหนื่อยล้าเพียงใด ตราบใดที่ยังไม่ตายและยังมีลมหายใจสุดท้าย แค่กินถั่วเซนซึหนึ่งเม็ดก็จะฟื้นคืนชีพทันที ฟื้นฟูพลังงานและพละกำลังทั้งหมด ปรับร่างกายกลับสู่สภาวะที่ดีที่สุด

ลองคิดดู ถ้าต่อสู้กับศัตรูที่มีพลังเท่ากันจนบาดเจ็บสาหัส แล้วโร่ยุนหยิบถั่วเซนซึมากินต่อหน้า ศัตรูจะมีสีหน้าแบบไหน

ต้องตื่นตะลึงแน่นอน

แม้ว่าถั่วเซนซึจะเป็นอาหารวิเศษที่ฟื้นฟูได้ทุกอย่าง แต่มันไม่ใช่ยา

ดังนั้นถั่วเซนซึจึงไม่สามารถรักษาโรคได้ จึงไม่มีผลมากนักกับคำสาปหรือสถานะเชิงลบ

แต่ถึงอย่างนั้นก็เพียงพอแล้ว

อีกอย่าง ครั้งนี้ให้โร่ยุนมาถึงสามเม็ด เท่ากับมีชีวิตเพิ่มสามชีวิตเลยทีเดียว