บทที่ 1 แวมไพร์และราชันย์แท้จริง

"แวมไพร์เป็นสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติที่มีอยู่ในตำนาน แต่สิ่งมีชีวิตที่แตกต่างจากมนุษย์เหล่านี้ถูกค้นพบเมื่อหลายพันปีก่อน มีการบันทึกไว้ในอารยธรรมเมโสโปเตเมียยุคแรก และยังมีบันทึกเกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตคล้ายแวมไพร์ในอารยธรรมต่าง ๆ ด้วย"

"พวกเขาไม่มีข้อจำกัดด้านอายุขัย ใช้เลือดเป็นอาหาร มีพลังเวทมนตร์ที่ทรงพลัง และแวมไพร์ที่แข็งแกร่งบางตนยังสามารถเรียกสัตว์รับใช้ได้ ผู้ที่อยู่บนจุดสูงสุดของแวมไพร์คือราชันย์แท้จริงสามพระองค์ในปัจจุบัน"

คุณครูสอนวรรณคดีบนแท่นบรรยายพูดจนน้ำลายกระเด็น ด้วยท่าทางกระตือรือร้นอย่างเห็นได้ชัด แต่เนื้อหาที่สอนกลับไม่เกี่ยวข้องกับหนังสือเรียนเลย นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมนักเรียนหลายคน รวมถึงโร่ยุน จึงอยากให้เขาไปสอนประวัติศาสตร์แทน

อย่างไรก็ตาม ทุกครั้งที่คุณครูวรรณคดีพูดถึงเรื่องนี้ เขามักจะบอกว่าหัวหน้าฝ่ายไม่อนุญาต ไม่งั้นเขาก็อยากจะไปเป็นครูพละด้วยซ้ำ

ทุกครั้งที่พูดถึงตรงนี้ เขาจะทำท่าทุบอกชกหัว ดูเหมือนคนที่ไม่สมหวังในชีวิต

"ในบรรดาราชันย์แท้จริง องค์ที่หนึ่งคือราชาแห่งสงครามผู้ลืมเลือน เป็นผู้ปกครองอาณาจักรแห่งสงครามของราชาแห่งรัตติกาล มีสัตว์รับใช้ทั้งหมด 72 ตัว บลา บลา บลา..."

โร่ยุนไม่ได้ฟังส่วนที่เหลือ

เรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องเก่าแก่ที่ทุกคนรู้กันดีอยู่แล้ว

ในโลกที่มนุษย์และปีศาจอยู่ร่วมกัน สิ่งมีชีวิตอย่างมนุษย์สัตว์ แวมไพร์ และกูลไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อีกต่อไป

บางคนอาจจะเห็นปีศาจที่คลุ้มคลั่งแค่ในโทรทัศน์ แต่โร่ยุนอาศัยอยู่บนเกาะเกนชินที่เรียกว่า "เขตพิเศษเผ่าปีศาจ" การเห็นแวมไพร์และมนุษย์สัตว์จึงเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับเขา

หลายสิบปีก่อน สงครามครั้งใหญ่ระหว่างมนุษย์และกองทัพปีศาจได้ยุติลงด้วยการลงนามใน "สนธิสัญญาเขตศักดิ์สิทธิ์" และนำไปสู่สถานการณ์ในปัจจุบัน ปีศาจและมนุษย์ไม่ใช่เผ่าพันธุ์เดียวกัน

สุภาษิตโบราณที่ว่า "ต่างเผ่าพันธุ์ย่อมมีใจต่างกัน" ก็มีเหตุผล

แต่คนระดับบนก็เห็นได้ชัดว่าคิดถึงสถานการณ์แบบนี้แล้ว

ทางการทหารหยุดรบ แต่ประชาชนไม่ควรเดือดร้อนและสร้างความขัดแย้งระหว่างเผ่าพันธุ์

นั่นไม่เป็นผลดีต่อความสามัคคีในสังคม

ดังนั้น เขตพิเศษเผ่าปีศาจจึงถือกำเนิดขึ้น

อย่างที่ชื่อบอก มันคือสังคมที่ปีศาจและมนุษย์อาศัยอยู่ร่วมกัน

ไม่เพียงเท่านั้น เกาะเกนชินในฐานะเขตพิเศษเผ่าปีศาจที่พิเศษมาก ยังมีสถาบันวิจัยมากมายตั้งอยู่

สถาบันวิจัยเล็งเห็นถึงลักษณะพิเศษมากมายของปีศาจ จึงชูธงว่าจะวิจัยลักษณะทางกายภาพของปีศาจ โดยจ่ายค่าตอบแทนให้ผู้ถูกวิจัย ขณะเดียวกันก็ศึกษาความแตกต่างระหว่างปีศาจและมนุษย์

ฝ่ายหนึ่งจ่ายเงิน อีกฝ่ายรับเงิน ทุกคนมีความสุข

นี่เป็นคาบเรียนสุดท้ายแล้ว โร่ยุนฟังครูวรรณคดีพูดเรื่อยเปื่อยไปพลางทำท่าพยักหน้าบ่อย ๆ

ไม่มีทางเลือก ใครจะรู้ว่าครูประจำชั้นโลลิคนนั้นจะยืนแอบดูเขาอยู่ข้างหน้าต่างหรือเปล่า

หลังจากถูกจับได้หลายครั้งว่าทำพฤติกรรมแปลก ๆ ในห้องเรียน ไม่ได้กินข้าวกลางวัน และถูกริบเงินค่าขนมไปครึ่งเดือน โร่ยุนจึงต้องพยายามแกล้งทำเป็นตั้งใจเรียนให้เหมือนจริงที่สุด

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!

เสียงกระดิ่งเลิกเรียนดังขึ้นอย่างเร่งรีบ

"...แต่ทุกคนต้องเข้าใจว่า ในเขตพิเศษเผ่าปีศาจนี้ ครูหวังว่าทุกคนจะไม่เลือกปฏิบัติต่อปีศาจที่มีจิตใจดีงาม เอาล่ะ เลิกเรียน!"

หลังจากครูวรรณคดีพูดจบ หัวหน้าห้องก็นำการ "ลุกขึ้นยืน"

หลังจากโร่ยุนตะโกน "ลุกขึ้นยืน" จบ นักเรียนในห้องก็โค้งคำนับครู จากนั้นห้องเรียนก็เต็มไปด้วยเสียงอึกทึก ทุกคนยืดเส้นยืดสาย คุยกับเพื่อนข้าง ๆ พร้อมกับหยิบกล่องข้าวออกมาจากลิ้นชัก

"โร่ยุน นายได้อ่านตอนใหม่ของ 'Sword Art Online ' ที่ออกเมื่อไม่กี่วันก่อนหรือยัง? ไม่รู้ว่าคนเขียนเลวร้ายนั่นคิดยังไง! ถึงกับเขียนให้ยูกิที่น่ารักขนาดนั้นตายไป! น่าโมโหจริง ๆ! ทั้ง ๆ ที่ฉันยังรอติดตามเรื่องราวของเธออยู่เลย! อาาา! ไอ้คนเขียนเลวทราม ไปตายซะ!"

โร่ยุนที่กำลังนั่งเก็บหนังสือบนโต๊ะและยังไม่ทันลุกขึ้นยืน ได้ยินเสียงปัง ปากกาบนโต๊ะถึงกับสั่นไหว

เงยหน้าขึ้นมอง เห็นสาวผมทองรูปร่างดีคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าโร่ยุน พูดด้วยน้ำเสียง "ดุดัน" เมื่อพูดถึง "ยูกิ" ยิ่งทำท่าเหมือนจะกัดฟันกรอด

โร่ยุนมองไปที่โต๊ะ เห็นนิยายเล่มหนึ่งที่มีภาพวาดสาวผมดำกับหนุ่มน้อย รอบ ๆ มีสัตว์ประหลาดมากมาย วางอยู่ตรงหน้า

ภาพวาดสวยงามมาก

นิยายเล่มนี้คือผลงานยอดนิยมของประเทศญี่ปุ่นในตอนนี้ "Sword Art Online" แม้ว่าตอนวางจำหน่ายครั้งแรกจะไม่ได้รับความนิยมมากนัก แต่หลังจากผ่านไปไม่กี่วัน ก็ขึ้นแท่นอันดับหนึ่งในวงการไลท์โนเวล และผู้เขียนก็ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลไลท์โนเวลยอดเยี่ยมแห่งปีนี้ด้วย

โร่ยุนเงียบไปสักพัก

นิยายเล่มนี้เขาเป็นคนเขียน และคนเขียนเลวร้ายที่สาวคนนั้นพูดถึงก็คือตัวเขานั่นเอง

ว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น ต้องย้อนกลับไปหลายปีก่อน

โร่ยุนเป็นผู้ข้ามมิติ ตอนที่มาถึงโลกนี้เขาเป็นเด็กเร่ร่อนไร้ตัวตน

เขาใช้ชีวิตเร่ร่อนอยู่ในยุโรปเป็นเวลาหนึ่งปี สุดท้ายก็บังเอิญถูกลากเข้าไปเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ "จักรพรรดิที่สี่" ได้รู้จักกับอากุโรระ ร่างจำลองหมายเลข 12 และกลายเป็นเพื่อนสนิทกัน หลังจากนั้นก็ถูกนันกง นาซึกิ แม่มดแห่งช่องว่างพาตัวมาที่เกาะเกนชินและรับเลี้ยงดู

ต่อมาเกิดเหตุการณ์งานเลี้ยงเปลวเพลิงยามราตรี ตัวเขาก็ถูกลากเข้าไปพัวพันกับเหตุการณ์อีกครั้ง และอากุโรระเพื่อช่วยเหลือเขาที่ตอนนั้นยังไร้ซึ่งพลังใด ๆ จึงได้สละชีพพร้อมกับจิตสำนึกดั้งเดิมของจักรพรรดิที่สี่

จากนั้นเหตุการณ์จักรพรรดิที่สี่ก็สงบลง

คนอื่นไม่รู้ แต่โร่ยุนรู้ว่าอากุโรระไม่ได้ตาย แต่จิตสำนึกของเธอถูกผนึกไว้ในร่างของเอาคากิสะ

ส่วนทำไมถึงไม่ใช่เอาคากิโจ ก็เพราะมีการพบกับเขา ทำให้อากุโรระไม่ได้สนิทสนมกับเอาคากิโจเหมือนในเรื่องเดิม