ระบบศิษย์ขยัน 240 กายาจำแลงนรก

ระบบศิษย์ขยัน 240 กายาจำแลงนรก

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็จะส่งพวกเจ้าลงนรกไปเสีย”

อสูรพฤกษาไม่คิดจะพร่ำเพ้อไร้สาระอีกต่อไป

เพราะมันพบว่ามนุษย์เหล่านี้พูดน้อย ลงมือทำในทันที ทำให้มันไม่อาจวางมาดได้ จึงไม่มีความรู้สึกภาคภูมิใจมากนัก

อสูรพฤกษาเริ่มเอาจริงแล้ว

จี้จิ่วกำดาบ เทพกระบี่ถือกระบี่

ทั้งสองคนแยกซ้ายขวา เปิดฉากการสังหารอันดุดัน

ดาบของจี้จิ่วเป็นสีแดง ด้านบนราวกับถูกอาบย้อมไปด้วยโลหิตนับไม่ถ้วน จิตสังหารพลุ่งพล่าน

กระบี่ของเทพกระบี่สามารถเบิกฟ้าได้

ทั้งสองคนมีอานุภาพมิอาจต้านทาน นี่ล้วนเป็นกระบวนท่าสังหารที่แข็งแกร่งที่สุดของพวกเขา

ความเร็วของอสูรพฤกษาแปรเปลี่ยน รวดเร็วจนเหลือเชื่อ มันชกหมัดทั้งสองออกไป พลังสีเขียวคำรามกึกก้อง จำแลงเป็นมังกรเจียวสีเขียวสองตัว พุ่งเข้ามาบดขยี้อย่างรวดเร็ว

พุ่งเข้าไปพัวพันรัดรึง

ทั้งสามฝ่ายเปิดฉากปะทะกัน

พื้นดินปริแตก สุญตาแตกสลาย ฝุ่นธุลีคละคลุ้ง พละกำลังทะลวงฟ้า

“อาจารย์ ข้าไฉนจึงรู้สึกว่าระบบการบำเพ็ญของอสูรพฤกษาตนนั้นไม่เหมือนกับของพวกเราเจ้าคะ?” อันจืออวี๋เอ่ยถาม

“ไม่เหมือนกันจริง ๆ อสูรพฤกษาไม่ได้บำเพ็ญมรรค ระบบของมันไม่เหมือนกับผู้บำเพ็ญ น่าจะเป็นเคล็ดวิชาบำเพ็ญในยุคบรรพกาลอันไกลโพ้น ทว่าไม่ว่าจะเป็นเคล็ดวิชาบำเพ็ญอันใด หลักการล้วนเหมือนกัน นั่นก็คือการพลิกแพลงใช้พลังวิญญาณ”

หลี่ซวีกล่าว

อันจืออวี๋ก้มหน้าลง จู่ ๆ ก็พบว่าหลี่ซวีดึงเก้าอี้ตัวหนึ่งออกมาตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่

ทั้งยังพบว่าต๋าฉี่เองก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน

นางก็ดึงเก้าอี้ออกมาตัวหนึ่งเช่นกัน นั่งเรียงเป็นแถวเดียวกับหลี่ซวี

สองคนประหลาดนี้

อันจืออวี๋พลันพบว่าหลี่ซวีราวกับจะพาต๋าฉี่เสียคนไปแล้ว

แม่นางน้อยดี ๆ คนหนึ่ง กลับนั่งไขว่ห้าง ราวกับตาเฒ่าก็มิปาน

นางเดินมาอยู่เบื้องหลังต๋าฉี่ ยื่นมือออกไปลูบใบหน้าของนาง พลางชมการต่อสู้ต่อไป

เบื้องหน้ามีดินโคลนสีน้ำตาลปลิวว่อน

อสูรพฤกษาเคลื่อนไหวอย่างกว้างขวาง มันไม่ได้ใช้อาวุธใด ๆ ใช้เพียงพละกำลังของกายเนื้อล้วน ๆ ลงมืออย่างต่อเนื่อง ในชั่วพริบตา หมัดก็ปะทุออก พละกำลังระเบิดขึ้น

ไม่นานนัก จี้จิ่วและเทพกระบี่ก็ล้วนถูกซัดจนปลิวละลิ่ว

ยอดฝีมือระดับแปดสองคนร่วมมือกัน กลับไม่อาจต้านทานอสูรพฤกษาตนนี้ได้ถึงสามกระบวนท่า ผู้ที่ชมการต่อสู้ล้วนไม่มีผู้ใดไม่ตื่นตะลึง

“อสูรพฤกษาตนนี้แข็งแกร่งมาก บุกเข้าไปพร้อมกัน”

เส้าซือมิ่งมองออกถึงพละกำลังของอสูรพฤกษา พละกำลังของมันราวกับใกล้เคียงพละกำลังของเทพ แข่งแกร่งจนเหลือเชื่อ

โดยเฉพาะกายเนื้อ ดาบโลหิตของจี้จิ่ว กระบี่ของเทพกระบี่กลับไม่อาจสั่นคลอนได้เลยแม้แต่น้อย บ่งบอกว่าอสูรพฤกษานั้นร้ายกาจยิ่งนัก

นางพุ่งทะยานออกไปสังหาร

ผู้บำเพ็ญมรรคอสุราอย่างนางเข้าสู่สภาวะสังหารในชั่วพริบตา ปราณปีศาจเทียมฟ้าโอบล้อม เบื้องหลังคือเทวรูปสีขาวองค์หนึ่ง ซึ่งมีรูปลักษณ์ภายนอกไม่ต่างจากนางมากนัก

ยอดฝีมือระดับแปดคนอื่น ๆ ก็พากันลงมือเช่นกัน

ชั่วขณะหนึ่ง

วิชามรรคตลบอบอวล แสงสว่างอันบาดตาแผ่ซ่านไปทั่วฟ้าดิน จิตสังหารเดือดพล่านดุจน้ำทะเล เส้นผมของหลี่ซวีที่ชมการต่อสู้ถูกพละกำลังพัดจนปลิวไสว

สายลมพัดปะทะใบหน้า

“อสูรพฤกษาตนนี้แข็งแกร่งจริง ๆ นี่คงใกล้เคียงระดับเก้าแล้วกระมัง” ต๋าฉี่ตื่นตะลึง “รู้สึกว่ามันจะแข็งแกร่งยิ่งกว่าจิ่วอิงเสียอีก”

ตอนที่สู้กับจิ่วอิงในครานั้นอยู่ในทะเล จึงไม่อาจแสดงพละกำลังที่แท้จริงออกมาได้ ตอนนี้เป็นการต่อสู้บนบกที่ทุกคนล้วนถนัด

พลังอำนาจที่แท้จริงล้วนสามารถปะทุออกมาได้ ทว่าพลังต่อสู้ของอสูรพฤกษาก็ยังคงเหลือเชื่ออยู่ดี

ผู้บำเพ็ญระดับแปดนั้นแข็งแกร่งมาก

ยิ่งขับเน้นให้อสูรพฤกษาดูแข็งแกร่งยิ่งขึ้นไปอีก

“ปัง!”

อสูรพฤกษาเผชิญหน้ากับยอดฝีมือระดับแปดจำนวนมาก กลับไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ยังคงใช้เพียงสองมือเปล่า เคลื่อนไหวไปมาท่ามกลางยอดฝีมือระดับแปดมากมาย

พลังวิญญาณของมันแข็งแกร่งมาก มีท่วงท่าไร้เทียมทานที่สามารถบดขยี้ทุกสิ่งได้อย่างง่ายดาย

เส้นผมสีดำของมันปลิวไสวอย่างบ้าคลั่ง

ฝีเท้าเคลื่อนไหว

ร่างกายเอนเอียง ชกออกไปหนึ่งหมัด นายน้อยน้ำพุเหลืองถูกซัดจนปลิวละลิ่วออกไป

มุมองศาแปรเปลี่ยน สองมือรับมือ พลังวิญญาณเปิดกว้าง ใช้เพียงหมัดก็สามารถต้านทานการฟันอสุราของเส้าซือมิ่งเอาไว้ได้

หมัดเคลื่อนไหวอย่างกว้างขวาง

ความเร็วรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด ปรากฏตัวเบื้องหน้าหลวงจีนเฒ่าในชั่วพริบตา ชกหมัดลงไป หมายจะระเบิดศีรษะของหลวงจีนเฒ่าให้แหลกละเอียด ได้ยินเสียงปังดังขึ้น

มันถูกกระแทกถอยออกไปหลายจั้ง

ศีรษะของหลวงจีนเฒ่าผู้นี้ช่างแข็งยิ่งนัก

มันที่ถูกกระแทกถอยไปพุ่งเข้ามาจู่โจมอีกครั้ง เริ่มทำการสังหาร กระหน่ำทุบตีลงบนร่างของหลวงจีนเฒ่าอย่างไม่หยุดหย่อน จีวรของหลวงจีนเฒ่าเปิดกว้าง ราวกับภาพมายาแห่งโลกสวาหา

อสูรพฤกษาถูกลากเข้าไปในโลกแห่งจีวร

ทว่าไม่ถึงสามวินาที จีวรของเขาก็ปริแตก

ร่างแท้จริงของอสูรพฤกษาปรากฏขึ้น หนวดและกิ่งก้านใบไม้นับไม่ถ้วนยื่นออกมาจากด้านใน จีวรแตกสลาย รากของอสูรพฤกษากวาดล้างไปทั่วราวกับกระบี่เทพทีละเล่ม

บีบบังคับให้ทุกคนต้องถอยร่นไป

พลังวิญญาณสีเขียวแต่ละสายกัดกร่อนมาจากทั่วทุกสารทิศ ร่างแท้จริงของอสูรพฤกษาเริ่มพองตัว ดูดซับพลังวิญญาณจนเพียงพอในชั่วพริบตา แล้วฟื้นคืนสู่ร่างมนุษย์อีกครั้ง

อสูรพฤกษาร่ายมุทรา ร่างแยกก็ปรากฏขึ้น เข้าต่อสู้กับยอดฝีมือระดับแปดจำนวนมาก ดูรับมือได้อย่างสบาย ๆ

ส่วนร่างแท้จริงของมันกำลังทอดสายตามองไปยังหลี่ซวีอย่างสบายอารมณ์

ผู้คน ณ ที่แห่งนี้ ผู้ที่สงบนิ่งที่สุดก็คงต้องนับเป็นเขา

สายตาของมันกวาดมองมา ต๋าฉี่และอันจืออวี๋รู้สึกตึงเครียดอยู่บ้าง จึงถอยห่างจากที่นี่พร้อมกับคนอื่น ๆ รู้สึกได้ว่าที่นี่กำลังจะเกิดการต่อสู้ขึ้นแล้ว

อสูรพฤกษาหมายหัวหลี่ซวีแล้ว

การต่อสู้ระดับนี้ พวกนางไม่อาจช่วยเหลืออันใดได้ ทำได้เพียงถอยห่างออกไปให้ไกลหน่อย

“เจ้าชื่ออันใด?” อสูรพฤกษาหยุดฝีเท้า จ้องมองหลี่ซวี

“หลี่ซวี”

“ดีมาก ข้าจำชื่อของเจ้าไว้แล้ว”

อสูรพฤกษาสะบัดมือทั้งสองข้าง ร่างแยกเบื้องหลังระเบิดพลังออกมาทั้งหมด ซัดยอดฝีมือระดับแปดหลายคนจนปลิวละลิ่วโดยตรง ร่างแยกหวนคืนสู่ร่างแท้จริง

มันใช้นิ้วชี้ไปที่หลี่ซวี ภายในดวงตาเปล่งประกายแสงสีเขียวออกมา

พลังวิญญาณทะลักออกมา เริ่มพุ่งเข้าปะทะหลี่ซวี พยายามใช้พลังวิญญาณกดทับคนผู้นี้เอาไว้

ในชั่วพริบตานั้น หลี่ซวีก็ขยับตัว เก็บเก้าอี้กลับเข้าไปในแหวนเก็บของ สายตาจ้องมองอสูรพฤกษา

“บอกตำแหน่งของต้นไม้จำแลงมรรคมาให้ข้า มิเช่นนั้น ข้าจะฆ่าเจ้าเสีย” ผ่านการชมการต่อสู้เมื่อครู่ หลี่ซวีก็ได้ข้อสรุปที่แน่ชัดประการหนึ่ง พลังต่อสู้ของอสูรพฤกษาตนนี้คาดว่าน่าจะอยู่ในระดับเก้า

นี่ก็คือสาเหตุที่มันสามารถต่อสู้กับคนจำนวนมากถึงเพียงนี้ได้

ระดับเก้า นี่มันคือแนวคิดอันใดกัน

ตอนนี้เต้าโจวไม่มีผู้ใดอยู่ในระดับเก้า นอกเหนือจากผู้ขโมยมรรคที่พลังอำนาจไม่แน่ชัดแล้ว แคว้นอื่น ๆ ล้วนยังคลำหาธรณีประตูระดับเก้าไม่พบเลย

ระดับเก้าคือระดับในตำนาน

กายาจำแลงมรรค

ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่ากายาจำแลงมรรคนั้นแท้จริงแล้วคือสิ่งใด

เพียงแค่รู้ว่ามีแนวคิดนี้อยู่เท่านั้น

พลังอำนาจของอสูรพฤกษาก็เทียบเท่ากับแนวคิดนี้ แม้มันจะไม่ใช่ผู้บำเพ็ญ แต่มันก็มีพลังอำนาจระดับเก้า

เช่นนั้นก็สามารถใช้กายาจำแลงมรรคได้

บางทีในมุมมองของมันอาจจะไม่ได้เรียกว่ากายาจำแลงมรรค

แต่มีแนวคิดนี้อยู่อย่างแน่นอน

“นี่เจ้ากำลังข่มขู่ข้าอยู่หรือ?”

อสูรพฤกษาเห็นสายตาของหลี่ซวีจดจ่อ มุมปากก็เผยรอยยิ้มเย้ยหยันออกมา พลางกล่าวว่า “ข้ายอมรับว่าข้ามองเจ้าไม่ออก แต่ข้ากล้าพูดเลยว่าไม่มีผู้ใดสามารถสังหารข้าได้”

“ข้าทำได้” หลี่ซวีกล่าวด้วยใบหน้าเรียบเฉย

“โอหัง ข้าเพิ่งเคยเห็นคนที่โอหังถึงเพียงนี้เป็นครั้งที่สอง”

“ครั้งที่สอง?” หลี่ซวีขมวดคิ้ว

“ครั้งก่อนก็มีคนเช่นนี้อยู่คนหนึ่ง เป็นสตรี แต่ก็ยังถูกข้าไล่ต้อนจนต้องวิ่งหนีมิใช่หรือ หากไม่ใช่นางดวงดี ป่านนี้หญ้าบนหลุมศพคงสูงถึงสามเมตรแล้ว”

“คนที่เจ้าพูดถึงคือคนผู้นี้หรือ?” หลี่ซวีเริ่มวาดเค้าโครงใบหน้าของสตรีผู้หนึ่งออกมา นั่นก็คือสุ่ยเซียนเอ๋อร์

“ใช่ นางนั่นแหละ” อสูรพฤกษากล่าวด้วยรอยยิ้ม “ดวงของนางดีจริง ๆ ถูกขวดที่มาไม่แน่ชัดใบหนึ่งครอบเอาไว้ มิเช่นนั้นคงตายไปนานแล้ว”

เรื่องนี้สร้างความประทับใจอย่างลึกซึ้งเป็นพิเศษ

ในตอนนั้นสตรีนางนี้สู้มันไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ข้างกายนางยังพาคนมาอีกกลุ่มหนึ่ง นอกเหนือจากสองคนที่นางคอยปกป้องอยู่ตลอดแล้ว ที่เหลือล้วนถูกสังหารจนหมดสิ้น

เดิมทีตั้งใจจะเล่นเหยี่ยวจับลูกไก่กับนาง คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายจะปล่อยให้พวกนางวิ่งไปถึงเบื้องหน้าต้นไม้จำแลงมรรคได้ ขณะที่กำลังจะลงมือสังหารพวกนาง ขวดลึกลับก็ปรากฏขึ้น จากนั้นพวกนางก็หายตัวไป

“รีบบอกมา พวกนางอยู่ที่ใด?” หลี่ซวีเอ่ยถาม

“ข้ามีเหตุผลอันใดต้องบอกเจ้า”

“ดูท่าคงทำได้เพียงอัดเจ้าแล้ว” หลี่ซวีตั้งใจจะใช้วิธีทางกายภาพ ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมบอกแต่โดยดี เช่นนั้นก็ต้องใช้กำลัง

กำลังคือวิธีที่มีประสิทธิภาพที่สุด

“เจ้าสู้ข้าไม่ได้หรอก”

อสูรพฤกษามีความมั่นใจในตัวเองโดยธรรมชาติ แม้จะมองหลี่ซวีไม่ออก แต่ก็ไม่ถึงกับสู้ไม่ได้

หลี่ซวียิ้ม ๆ ไม่เอ่ยวาจา

ชกออกไปหนึ่งหมัด

อสูรพฤกษารวบมือเข้าหากัน กุมหมัดของหลี่ซวีเอาไว้

มุมปากปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง

จู่ ๆ มันก็พบว่ามุมปากของหลี่ซวีก็เผยรอยยิ้มออกมาเช่นกัน ไม่ชอบมาพากลแล้ว เพิ่งจะคิดโคจรพลังวิญญาณภายในร่างกาย ทว่าก็สายไปเสียแล้ว

พละกำลังของหลี่ซวีราวกับอัสนีบาต ปะทุออกมาในชั่วพริบตา ไร้ซึ่งลางบอกเหตุใด ๆ และยังดุจดั่งกระแสน้ำหลาก ทะลักออกมาอย่างบ้าคลั่งในชั่วพริบตา

ระเบิดมือของอสูรพฤกษาจนแหลกละเอียด

ถูกพลังวิญญาณระเบิดจนแหลกละเอียดอย่างจัง

เลือดเนื้อเลือนราง โลหิตสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนไปทั่วร่างของหลี่ซวีและอสูรพฤกษา

อสูรพฤกษาพุ่งถอยออกไปหลายสิบก้าว เผยสีหน้าเหลือเชื่อออกมา พลางกล่าวว่า “เหตุใดเจ้าจึงมีเคล็ดวิชาบำเพ็ญของคนผู้นั้นได้?”

มันสามารถยืนยันได้เลยว่า เคล็ดวิชาบำเพ็ญของหลี่ซวีนั้นไม่เหมือนกับคนอื่น ๆ โดยสิ้นเชิง

ช่างเห็นผีเข้าแล้วจริง ๆ

ผ่านการต่อสู้ หลี่ซวีก็พบว่าอีกฝ่ายก็บำเพ็ญเพียงพลังวิญญาณเช่นกัน

เป็นระบบการบำเพ็ญในยุคบรรพกาลอันไกลโพ้นเช่นกัน

มันมีวิธีการบำเพ็ญที่คล้ายคลึงกับตนเอง

หลายปีมานี้ อสูรพฤกษาคือคนแรกที่เขาพบเจอว่ามีเคล็ดวิชาบำเพ็ญคล้ายคลึงกับตนเอง

“ตกลงแล้วเจ้าเป็นใครกันแน่? เหตุใดจึงมีเคล็ดวิชาของเขาได้?”

“คนที่เจ้าพูดถึงคือผู้ใด?”

“เขาถึงกับมอบวิธีการเช่นนี้ให้กับเจ้า ส่วนข้ากลับได้มาเพียงเศษคัมภีร์เท่านั้น” แสงสีเขียวในดวงตาของอสูรพฤกษาค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีแดง ช่างน่าโมโหยิ่งนัก

มันโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

กัดฟันกรอด เห็นได้ชัดว่ามันคิดว่าหลี่ซวีบำเพ็ญเคล็ดวิชาเดียวกับมัน มันรู้สึกว่าเคล็ดวิชาของหลี่ซวีนั้นสมบูรณ์แบบ ส่วนของมันเป็นเพียงเศษคัมภีร์เท่านั้น

สังหาร!

มันโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

พละกำลังแผ่ขยาย ไม่ปิดบังอีกต่อไป พลังวิญญาณทั้งหมดภายในร่างกายปะทุออกมาอย่างเต็มที่

พละกำลังอันน่าสะพรึงกลัวพัวพันฟ้าดิน พื้นดินเต็มไปด้วยรอยแตกร้าวไปทั่วทุกหนแห่ง

รอยแตกร้าวกำลังลุกลาม

พลังวิญญาณสีเขียวสังหารล้างทุกสิ่ง มันปลดปล่อยการโจมตีที่แข็งแกร่งที่สุดออกมา ราวกับสุนัขบ้าตัวหนึ่ง เข้าสังหารอย่างไม่หยุดหย่อน

“ย้าก!”

อสูรพฤกษาเปิดฉากการโจมตีอย่างบ้าคลั่ง

หลี่ซวีชกออกไปทีละหมัด แน่นอนว่าไม่ได้ใช้วิชามรรค นี่คือการประลองกายเนื้อและพลังวิญญาณล้วน ๆ

ผ่านไปราวสิบกว่ากระบวนท่า พื้นดินพังทลาย หุบเขาทรุดกลายเป็นซากปรักหักพัง

มือของหลี่ซวีบีบคอของอสูรพฤกษาเอาไว้ อสูรพฤกษาต้องการจะคืนร่างเดิม

แต่กลับถูกหลี่ซวีบีบเอาไว้แน่น

อสูรพฤกษาไอออกมาอย่างต่อเนื่อง ดิ้นรนอย่างไม่หยุดหย่อน ทว่ามือของหลี่ซวีกลับจองจำมันเอาไว้อย่างแน่นหนา

พลังวิญญาณแต่ละสายชำระล้างร่างกายของมัน

อสูรพฤกษามีความรู้สึกราวกับจะพังทลาย มันรู้สึกว่าตนเองกำลังจะตาย แรงกดดันวิญญาณช่างแข็งแกร่งยิ่งนัก

“บอกข้ามา คนที่เจ้าพูดถึงเมื่อครู่ตกลงแล้วคือผู้ใด?” หลี่ซวีอยากรู้มาก ว่ายังมีผู้ใดที่มีเคล็ดวิชาบำเพ็ญเหมือนกับตนเองอีก

“ต่อให้ตายข้าก็ไม่บอกเจ้า!” อสูรพฤกษากัดฟันกรอดกล่าว

“เช่นนั้นเจ้าก็ตายไปเสียเถอะ” หลี่ซวีไม่มีความอดทนจะพูดคุยกับมันให้มากความ “อยากพูดก็พูด ไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูด”

“เดี๋ยวก่อน หรือว่าเจ้าไม่อยากรู้ว่าต้นไม้จำแลงมรรคและสตรีนางนั้นอยู่ที่ใด?”

“อยู่ที่ใด?”

“ข้าก็ไม่บอกเจ้าหรอก ฮ่าฮ่าฮ่า...”

“ตายซะเถอะ!”

หลี่ซวีเพิ่งจะคิดบดขยี้มัน ให้มันตายไปจากโลกใบนี้อย่างสิ้นเชิง

จู่ ๆ อสูรพฤกษาในมือก็ระเบิดตัวเองออก พร้อมกันนั้นก็มีคำพูดสองสามประโยคลอยออกมา ดังก้องกังวานไปทั่วห้วงมิติ

“กายาจำแลงนรก!”

“นรก!”

“ออกมาเถอะ!”

ห้วงมิติรอบด้านเกิดการเปลี่ยนแปลง ท้องฟ้ากลายเป็นสีแดง

หุบเขาทรุดเริ่มพังทลาย

พื้นดินฉีกขาด

รอยแตกร้าวลุกลามอย่างไม่หยุดหย่อน

เสียงพังทลายดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง หลี่ซวียังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็เห็นหุบเขาทรุดหายไปอย่างสิ้นเชิง เบื้องหน้าปรากฏภาพอันน่าสะพรึงกลัวขึ้นมา

พื้นดินมีหินหนืดปะทุขึ้นมา

ท่ามกลางหินหนืดมีโซ่เหล็กสีแดงแต่ละเส้นยื่นออกมา พาดผ่านไปทั่วบริเวณรอบด้าน หลี่ซวีขยับฝีเท้ามาปรากฏตัวเบื้องหน้าต๋าฉี่และอันจืออวี๋ในชั่วพริบตา

นำพวกนางไปวางไว้บนกระบี่ของตนเอง

เหินกระบี่ขึ้นมา

มองดูทุกสิ่งรอบด้านด้วยใบหน้าเคร่งขรึม

วิธีการเช่นนี้เขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก

กล่าวได้ว่า ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา นอกจากการต่อสู้กับสัตว์ร้ายในดินแดนร้ายแล้ว อสูรพฤกษาคือปีศาจที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่เขาเคยพบเจอมา ไม่มีผู้ใดเทียบได้

กายาจำแลงมรรค

จำแลงนรก

ร้ายกาจจริง ๆ

ลากทุกคนลงนรกไปโดยตรง วิธีการเช่นนี้ทำให้ทุกคนตกใจจนสะดุ้งโหยงจริง ๆ

“นี่คือพลังแห่งกายาจำแลงมรรคอย่างนั้นหรือ?”

ทุกคนพากันตกตะลึง พวกเขาสัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงกลัว

ราวกับว่าทั่วทั้งโลกล้วนเต็มไปด้วยพลังเช่นนี้

ลมหายใจของจี้จิ่วเริ่มหนักหน่วงขึ้น เขาพยายามปลดปล่อยการโจมตีที่แข็งแกร่งที่สุดของตนเองออกมา ดูว่าจะสามารถทำลายล้างที่นี่ได้หรือไม่

ผลปรากฏว่าโจมตีไม่เข้าเลยแม้แต่น้อย

สถานที่แห่งนี้ราวกับเป็นโลกใบหนึ่ง เปรียบเสมือนเต้าโจว ไม่ว่าเขาจะพยายามเพียงใด ก็ไม่อาจทำลายโลกเต้าโจวใบนี้ให้พังทลายลงได้

หากต้องการทำลายโลกให้พังทลาย บางทีอาจต้องใช้พละกำลังที่แข็งแกร่งกว่าหลายเท่าตัวจึงจะเป็นไปได้

“เจ้าพวกเด็กน้อยที่ไม่เคยเห็นโลกกว้าง ตายซะเถอะ” เสียงของอสูรพฤกษาดังแว่วมาอีกครั้ง

“เจ้าถึงกับยังไม่ตาย” หลี่ซวีประหลาดใจ

“ล้อเล่นอันใดกัน ตอนนี้พวกเจ้าล้วนอยู่ในโลกกายาจำแลงนรกของข้า ข้าจะตายได้อย่างไร ต่อให้พวกเจ้าตาย ข้าก็ไม่มีทางตาย” อสูรพฤกษาหัวเราะลั่น

เมื่อครู่มันใช้วิธีระเบิดตัวเองเพื่อปลดปล่อยกระบวนท่านี้ออกมาจริง ๆ กายเนื้อของมันหายไปแล้วจริง ๆ แต่วิญญาณก่อกำเนิดของมันยังคงอยู่ ขอเพียงวิญญาณก่อกำเนิดยังคงอยู่

กายเนื้อก็สามารถหล่อหลอมขึ้นมาใหม่ได้อย่างไร้ขีดจำกัด

ทว่าการกักขังคนเหล่านี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลี่ซวีเอาไว้ในกายาจำแลงมรรคของตนเอง ก็เป็นเรื่องที่น่าปีติยินดีเช่นกัน ทว่าสิ่งที่น่าปีติยินดียิ่งกว่าก็คือมันสามารถครอบครองเคล็ดวิชาอันสมบูรณ์แบบของหลี่ซวีได้

“รีบส่งมอบวิชาลับของคนผู้นั้นออกมา!” เสียงของมันดังก้องกังวาน

“คนผู้นั้นตกลงแล้วคือผู้ใด?” หลี่ซวีเอ่ยถามอีกครั้ง

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นผู้ใด?

จะให้ส่งมอบบ้าบออันใด

อีกอย่างเขาไม่มีจริง ๆ

วิชาลับของเขา ตัวเขาเองยังไม่รู้เลยว่าเป็นมาอย่างไร?

อสูรพฤกษากล่าว “ชาวประมง!”

“ตัวอันใดกัน?” หลี่ซวีเอ่ยถาม

“คนผู้นั้นมีนามว่าชาวประมง” อสูรพฤกษาคำราม

“ไม่เคยได้ยินมาก่อน” หลี่ซวีชะงักงัน ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าเต้าโจวมีบุคคลเช่นนี้อยู่ด้วย

“เขามีฉายาว่าผู้ตกวิญญาณเทพเชียวนะ เจ้าถึงกับไม่รู้หรือ?”

อสูรพฤกษาประหลาดใจ

ชาวประมงนั้นร้ายกาจเป็นอย่างยิ่ง เคยตกวิญญาณเทพขึ้นมาราวกับตกปลา

บุคคลระดับนี้จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะไม่รู้จัก

“เคล็ดวิชาบำเพ็ญของเจ้ามิใช่เขาเป็นผู้ถ่ายทอดให้หรอกหรือ?” อสูรพฤกษาเอ่ยถาม

“ไม่ใช่” หลี่ซวีส่ายหน้า เขาเพิ่งเคยได้ยินชื่อบุคคลผู้นี้เป็นครั้งแรก หันหลังกลับไปมองจี้จิ่วและคนอื่น ๆ พลางกล่าวว่า

“พวกเจ้ารู้จักคนผู้นี้หรือไม่?”

พวกเขาพากันส่ายหน้า

“จะเป็นไปได้อย่างไร เคล็ดวิชาของเจ้าคล้ายคลึงกับเขา อย่ามาหลบ ๆ ซ่อน ๆ กับข้า รีบส่งมอบเคล็ดวิชาอันสมบูรณ์แบบของเขาออกมาเสียดี ๆ ?”

“เคล็ดวิชาอันใดของเขา?”

หลี่ซวีเอ่ยถาม ผ่านทางอสูรพฤกษา เขาราวกับได้รับรู้เรื่องราวอันยิ่งใหญ่เข้าแล้ว

อสูรพฤกษาไม่พูดพร่ำทำเพลงอีกต่อไป กลับคำรามว่า “ตกลงเจ้าจะส่งมอบออกมาหรือไม่ หากยังไม่ส่งมอบออกมา ข้าจะลากพวกเจ้าลงนรกไป”

เสียงของมันดังก้องกังวาน

โซ่เหล็กสีแดงฉานที่ยื่นออกมาจากหินหนืดส่องประกายสะเก็ดไฟ

นรกในตอนนี้ยังไม่ใช่นรกที่สมบูรณ์แบบ เพราะมันเพียงแค่เรียนรู้เศษคัมภีร์ของชาวประมงมาเท่านั้น หากได้รับคัมภีร์ฉบับสมบูรณ์ เช่นนั้นการจำแลงนรกก็จะไร้เทียมทานในใต้หล้า

เมื่อใดที่ฝึกฝนสำเร็จ มันจะสามารถลากโลกทั้งใบเข้าสู่นรกของมันได้

ผ่านไปกี่ปีแล้วก็ไม่รู้ คิดไม่ถึงเลยว่าเคล็ดวิชาบำเพ็ญของชาวประมงจะปรากฏขึ้นอีกครั้ง ทว่าคนที่ครอบครองมันกลับไม่รู้เรื่องรู้ราว สิ่งที่น่าเคียดแค้นที่สุดก็คือเขาถึงกับไม่เข้าใจมันเลย

ไม่เข้าใจแต่กลับครอบครองมันไว้ได้

เจ้าล้อข้าเล่นหรือไง

“ตายกันไปให้หมด!”

อสูรพฤกษามีท่าทีบ้าคลั่ง หมายจะลากทุกคนลงสู่นรก

หินหนืดในนรกปะทุขึ้น

กัดกร่อนทุกสรรพสิ่ง

พละกำลังอันน่าสะพรึงกลัวบดขยี้ห้วงมิติแห่งนี้ อสูรพฤกษาตั้งใจจะกลืนกินพวกเขาเข้าไปในคำเดียว แล้วค่อย ๆ ย่อยสลายอย่างช้า ๆ

หินหนืดเดือดพล่าน เสียงโซ่เหล็กดังขึ้นในห้วงมิติ

ลมหายใจของทุกคนค่อย ๆ ถี่กระชั้นขึ้น พวกเขารู้สึกราวกับมีบางสิ่งบีบคอเอาไว้

หลี่ซวีขมวดคิ้ว

เขาเพิ่งเคยพบเจอพละกำลังระดับกายาจำแลงมรรคเป็นครั้งแรก ช่างน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้จริงๆ

เมื่อลองคิดดูอีกที แท้จริงแล้วกายาจำแลงมรรคก็คงจะเป็นห้วงมิติแห่งหนึ่ง ในเมื่อเป็นห้วงมิติ เช่นนั้นขอเพียงแค่ทำให้ห้วงมิติระเบิดออกก็ย่อมต้องออกไปได้อย่างแน่นอน

เมื่อครู่จี้จิ่วลงมือ กลับไม่อาจโจมตีห้วงมิติให้สั่นคลอนได้

นั่นเป็นเพราะพลังวิญญาณไม่เพียงพอ

หากพลังวิญญาณแข็งแกร่งเพียงพอ มากเพียงพอ ย่อมสามารถทะลวงฟ้าดินให้แตกสลายได้อย่างสมบูรณ์

นี่ก็คือวิธีที่หลี่ซวีคิดออกภายในไม่กี่วินาทีเมื่อครู่นี้

พูดแล้วก็ทำเลย

สองมือร่ายมุทรา สูดลมหายใจเข้าลึก มุทราซ้อนทับกันอยู่เบื้องหน้า

พลังวิญญาณโดยมีเขาเป็นศูนย์กลาง เริ่มทะลักออกมาอย่างไร้ขีดจำกัด พลังวิญญาณหลั่งไหลมาอย่างไม่ขาดสาย ไร้ที่สิ้นสุด ราวกับกระแสน้ำ บีบอัดมันอยู่ในห้วงมิติแห่งนี้

พละกำลังเริ่มแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ

หลี่ซวีเกรงว่าต๋าฉี่และอันจืออวี๋จะไม่อาจทนรับแรงกดดันวิญญาณของตนเองได้ จึงนำพวกนางเข้าไปไว้ในม้วนภาพขุนเขาท้องทะเลชั่วคราว

จากนั้นก็ไร้ซึ่งความกังวลใด ๆ

เปิดฉากโจมตีเต็มกำลัง

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!

พลังวิญญาณอันเชี่ยวกรากน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ามหาสมุทร คำรามกึกก้องออกมา

ต่อเนื่องไปชั่วครู่ ทุกคนล้วนคุกเข่าลงบนพื้น หูและตาหลั่งเลือด

ทว่าหลี่ซวีไม่มีเวลามาสนใจพวกเขา พลังวิญญาณยังคงพุ่งเข้าปะทะต่อไป

“นี่มันคือสิ่งใดกัน?”

อสูรพฤกษาตื่นตระหนกแล้ว มันเพิ่งเคยเห็นพลังวิญญาณทะลักออกมาจากร่างกายของคนผู้หนึ่งมากมายถึงเพียงนี้เป็นครั้งแรก “เจ้าถึงกับได้รับเคล็ดวิชาอันสมบูรณ์แบบของชาวประมงมาจริง ๆ”

จี่ จี่ จี่...

แรงกดดันวิญญาณทะลักออกมาอย่างบ้าคลั่ง ค่อย ๆ ทะลวงผ่านเคราะห์สวรรค์

ม่านสวรรค์ถูกฉีกกระชากออก

ท้องฟ้าสีแดงฉานถูกฉีกขาด แสงสว่างแต่ละสายสาดส่องเข้ามา จากนั้นห้วงมิติแห่งนี้ก็แตกสลายลง

วิชากายาจำแลงนรกถูกหลี่ซวีใช้พลังวิญญาณทำลายลงอย่างดื้อรั้น

ทุกสิ่งรอบด้านฟื้นคืนสู่ความสว่างไสว

หลี่ซวีเคลื่อนที่ในพริบตา กุมวิญญาณก่อกำเนิดของอสูรพฤกษาเอาไว้ พลางกล่าวว่า “ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง ต้นไม้จำแลงมรรคอยู่ที่ใด?”

“ข้าไม่บอกเจ้าหรอก หึหึ...”

“กร๊อบ...”

วิญญาณก่อกำเนิดของอสูรพฤกษาปริแตก เศษเสี้ยววิญญาณก่อกำเนิดปลิวว่อนไปทั่ว

มันคิดไม่ถึงเลยว่าหลี่ซวีจะสังหารมันจริง ๆ จู่ ๆ ก็รู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาเล็กน้อย

หลายปีมานี้ มันเพิ่งเคยพ่ายแพ้เป็นครั้งแรก

“ตายซะเถอะ!” หลี่ซวียังคงบีบวิญญาณก่อกำเนิดของมันต่อไป

อสูรพฤกษากล่าวอย่างยากลำบากว่า “ข้าจะบอกเจ้าว่าต้นไม้จำแลงมรรคอยู่ที่ใด?”

“ไม่ต้องแล้ว” หลี่ซวีจ้องมองมันอย่างเย็นชา แววตาแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน

“เจ้าฆ่าข้าไม่ได้ ข้าจะบอกเจ้าเดี๋ยวนี้ว่าต้นไม้จำแลงมรรคอยู่ที่ใด?” อสูรพฤกษากล่าว

“อยู่ทางทิศตะวันออก”

“ข้าบอกแล้วไง ว่าไม่ต้องแล้ว” หลี่ซวียิ้มบาง ๆ กล่าว จากนั้นก็บีบมือลงไป

“กร๊อบ...”

“หลี่ซวี เจ้าโจรบัดซบ ไร้สัจจะ!”

ปัง!

หลี่ซวีออกแรงบีบจนสุดกำลัง

วิญญาณก่อกำเนิดของอสูรพฤกษาพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง กลายเป็นแสงสีทองแต่ละสาย เลือนหายไปท่ามกลางฟ้าดิน