บทที่ 23 เมืองปินเฉิง

บทที่ 23 เมืองปินเฉิง

เมื่อเดินทางมาถึงป้อมรักษาความปลอดภัย เจี่ยนซูได้นำบัตรประจำตัวประชาชนและโฉนดที่ดินออกมาเพื่อลงทะเบียนข้อมูล จากนั้นจึงนั่งรถรับส่งภายในโครงการมายังหน้าวิลล่าของตนเอง ในอ่าวปินไห่แห่งนี้มีวิลล่าเพียงยี่สิบหลังเท่านั้น และแต่ละหลังตั้งอยู่ห่างกันพอสมควร

โครงการที่พักอาศัยแห่งนี้สร้างโดยผู้พัฒนาอสังหาริมทรัพย์ชื่อดังในประเทศและมีความหรูหราอย่างยิ่ง โดยพื้นที่วิลล่าแถบอ่าวปินไห่จะได้รับสิทธิ์ในการใช้ชายหาดส่วนตัวเพียงผู้เดียว

วิลล่าของเจี่ยนซูคือหมายเลข 19 ตั้งอยู่ด้านในสุด สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของเธอคือประตูเหล็กดัดสีดำสลักลายที่ทำงานด้วยระบบไฟฟ้า มีความสูงประมาณสองถึงสามเมตร บริเวณโดยรอบล้อมรอบด้วยกำแพงที่สูงเกือบสามเมตร ให้ความรู้สึกปลอดภัยและมีความเป็นส่วนตัวสูงมาก

สวนหน้าบ้านมีขนาดกว้างขวาง ทางด้านซ้ายมีสระว่ายน้ำ พร้อมร่มกันแดด เก้าอี้ชายหาด และโต๊ะกาแฟขนาดเล็กวางอยู่ด้านข้าง ตามแนวกำแพงเรียงรายไปด้วยดอกไม้และต้นไม้ที่เจี่ยนซูไม่รู้จัก ซึ่งดูเหมือนจะเป็นพรรณไม้เขตร้อน

วิลล่าหลังนี้มีชั้นใต้ดินแต่ไม่มีที่จอดรถใต้ดิน ดังนั้นทางด้านขวาของสวนจึงจัดเป็นที่จอดรถสามคัน โดยมีทางเดินหินกรวดอยู่ตรงกลางทอดตัวไปสู่ตัวอาคารสูงสามชั้น

ตัวอาคารติดตั้งประตูนิรภัยแบบบานคู่ที่มีความปลอดภัยสูง การตกแต่งทั้งภายในและภายนอกของวิลล่าเน้นโทนสีฟ้าและขาวเป็นหลัก ภายในออกแบบในสไตล์เมดิเตอร์เรเนียน ทำให้ดูสว่าง สดใส และเป็นธรรมชาติ

ผนังห้องนั่งเล่นฝั่งที่หันเข้าหาสวนหน้าบ้านเป็นหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ตั้งแต่พื้นจรดเพดาน ซึ่งสามารถมองเห็นทัศนียภาพของสระว่ายน้ำด้านนอกได้ ตรงกลางห้องนั่งเล่นเป็นพื้นที่ยกระดับแบบหลุม

ด้านในมีโต๊ะกาแฟทรงกลมสีเบจ ล้อมรอบด้วยโซฟารูปครึ่งวงกลมขนาดกว้างขวางสีเดียวกัน ดูหนานุ่มและน่านั่ง บนโซฟามีหมอนอิงสีฟ้าที่เข้ากับบรรยากาศการตกแต่งโดยรวม

ชั้นแรกประกอบด้วยห้องนั่งเล่น ห้องครัว ห้องน้ำ และห้องพักสำหรับแม่บ้าน ชั้นที่สองมีห้องนอนหลักขนาดสองร้อยตารางเมตรและห้องนอนแขกอีกสองห้อง ส่วนพื้นที่ครึ่งหนึ่งของชั้นที่สามถูกจัดเป็นห้องทำงาน

พื้นที่อีกครึ่งหนึ่งเป็นโซนเปิดโล่งที่ได้รับการดัดแปลงเป็นเรือนกระจกสำหรับรับแสงแดด ตกแต่งด้วยชุดโต๊ะและเก้าอี้เหล็กดัด เห็นได้ชัดว่ามีคนคอยดูแลบำรุงรักษาอยู่เสมอ เนื่องจากดอกไม้และต้นไม้ต่างได้รับการดูแลเป็นอย่างดี

ไป๋จิ้งได้พาสุดยอดแขกอย่างเจี่ยนซูเดินชมบ้าน พร้อมกับแนะนำสภาพแวดล้อมและสิ่งอำนวยความสะดวกโดยรอบให้เจี่ยนซูรับทราบในจังหวะที่เหมาะสม

วิลล่าหลังนี้ถูกขายออกไปตั้งแต่ยังสร้างไม่เสร็จ โดยเป็นการซื้อโดยตรงผ่านทางสำนักงานใหญ่ เจ้าของบ้านต้องการการตกแต่งระดับสูงและสไตล์การออกแบบที่เฉพาะตัว ดังนั้นเฟอร์นิเจอร์และเครื่องใช้ไฟฟ้าทั้งหมดในวิลล่าจึงต้องเป็นของที่ดีที่สุดเท่าที่จะหาได้

พนักงานขายได้รับทราบจากฝ่ายรักษาความปลอดภัยว่า บ้านหลังนี้ถูกทิ้งว่างไว้ร่วมปีนับตั้งแต่สร้างเสร็จ ไม่เคยมีใครเข้ามาอยู่อาศัย แต่จะมีพนักงานทำความสะอาดมาจัดระเบียบดูแลความเรียบร้อยอยู่เป็นประจำ

ในช่วงเวลาว่าง พนักงานมักจะซุบซิบกันว่าเศรษฐีคนไหนเป็นคนซื้อไป โดยต่างสันนิษฐานว่าเป็นเพียงบ้านพักตากอากาศ จึงถูกปล่อยทิ้งไว้เป็นเวลานานเช่นนี้ ในฐานะผู้จัดการ เธอไม่สามารถเข้าร่วมวงสนทนานินทาได้ แต่ในความเป็นจริงแล้ว เธอก็มีความอยากรู้อยากเห็นอยู่ไม่น้อยเช่นกัน

ดังนั้น เมื่อสำนักงานใหญ่แจ้งเธอเมื่อวานนี้ว่าเจ้าของวิลล่าหมายเลข 19 จะติดต่อมาและเธอต้องเป็นผู้คอยต้อนรับ เธอจึงเฝ้ามองโทรศัพท์มือถือตลอดทั้งวันด้วยความประหม่า เพราะเกรงว่าจะพลาดการติดต่อสำคัญ

สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจคือ เสียงในโทรศัพท์เป็นหญิงสาวที่อายุน้อยมาก และเมื่อได้พบกับเจี่ยนซู เธอก็ตระหนักว่าตนเองไม่ได้ฟังผิด เจ้าของบ้านยังสาวมากจริงๆ ดูแล้วน่าจะยังเป็นนักศึกษาอยู่ และมีความงดงามเป็นเลิศ

ตลอดระยะเวลาการปฏิสัมพันธ์เกือบหนึ่งชั่วโมง เจี่ยนซูยังคงความสงบนิ่งอย่างมาก นี่คือลักษณะของบุตรสาวตระกูลสูงศักดิ์ที่คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด ซึ่งคุ้นเคยกับความมั่งคั่งเป็นอย่างดี

เหตุใดเธอถึงไม่คาดเดาว่าหญิงสาวคนนี้เป็นหญิงบำเรอที่เศรษฐีเลี้ยงดูไว้? นั่นเพราะเธออยู่ในอุตสาหกรรมนี้มานานหลายปีและได้พบเจอผู้คนมาทุกรูปแบบ เธอสามารถบอกได้เพียงปราดเดียวว่าเจี่ยนซูไม่มีรอยกลิ่นอายของหญิงเหล่านั้น

ผู้หญิงที่เป็นผู้อยู่อาศัยใต้ร่มเงาผู้อื่นมักต้องพึ่งพาคนอื่นเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งของ ดังนั้นทุกท่วงท่าของพวกเขามักจะเผยให้เห็นถึงความนอบน้อมและความระมัดระวัง และมักเลือกเครื่องแต่งกายที่เน้นสัดส่วนรูปร่าง

ในทางตรงกันข้าม เจี่ยนซูสวมเพียงเสื้อยืดธรรมดาและกางเกงขาสั้น ทั้งยังไม่ได้แต่งหน้าด้วยซ้ำ เธอจึงมั่นใจได้ว่าเจี่ยนซูไม่ใช่ผู้หญิงที่ถูกเลี้ยงดูอย่างแน่นอน

หลังจากพาเจี่ยนซูเดินชมจนทั่ว งานของไป๋จิ้งก็นับว่าเสร็จสิ้นตามหน้าที่ อย่างไรก็ตาม เหตุผลที่เธอสามารถก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายขายได้ นอกเหนือจากความสามารถด้านการขายที่แข็งแกร่งแล้ว คือพรสวรรค์ในการสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับลูกค้า

เธอจึงใช้เรื่องบริษัทเป็นข้ออ้าง โดยเชิญเจี่ยนซูไปรับประทานอาหารเย็นในฐานะเจ้าบ้าน พร้อมเอ่ยว่าเธอได้จองร้านอาหารท้องถิ่นที่มีชื่อเสียงไว้เรียบร้อยแล้ว

ผู้ที่ติดต่อเธอผ่านระบบหรือให้ข้อมูลการติดต่อไว้ล้วนได้รับการตรวจสอบจากระบบแล้วว่าไม่มีปัญหาเรื่องนิสัยส่วนตัว และเนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกที่เธอมาเมืองปินเฉิง เธอเองก็อยากลิ้มลองอาหารพื้นเมืองที่ชาวบ้านให้การยอมรับ จึงได้ตอบตกลงอย่างง่ายดาย

ทั้งสองคนกลับขึ้นรถรับส่งของโครงการและมาถึงประตูทางเข้า รถของไป๋จิ้งจอดอยู่ข้างป้อมรักษาความปลอดภัย มันคือรถออดี้ คิวสี่ สีขาวคันใหม่ที่เธอเพิ่งซื้อมาไม่นาน ซึ่งมีราคารวมค่าจดทะเบียนประมาณสองแสนหยวน

แต่เนื่องจากนี่คือรถที่ไป๋จิ้งซื้อด้วยน้ำพักน้ำแรงของตนเองทั้งหมด เธอจึงรักและถนัดถนี่กับมันมาก ภายในรถมีกลิ่นหอมและสะอาดสะอ้านเป็นอย่างยิ่ง

ไป๋จิ้งเติบโตมาจากสายงานขายจึงมีความเชี่ยวชาญในการสนทนาอย่างมาก เธอเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนา ส่วนเจี่ยนซูก็คอยตอบรับ และในระหว่างทาง ทั้งคู่ก็เริ่มมีความคุ้นเคยกันมากขึ้นเล็กน้อย

เมืองปินเฉิงมีขนาดไม่ใหญ่นัก การจะไปที่ใดจึงค่อนข้างใกล้และไม่มีปัญหาการจราจรติดขัดเหมือนในเมืองเทียนไห่ พวกเขาเดินทางถึงร้านอาหารที่ไป๋จิ้งจองไว้ภายในเวลาประมาณสิบนาที

ร้านนี้มีความเชี่ยวชาญด้านอาหารพื้นเมืองของเมืองปินเฉิง นั่นคือไก่ต้มน้ำมะพร้าว ก่อนหน้านี้เธอเคยอ่านรีวิวมาบ้าง มีร้านอาหารประเภทนี้อย่างน้อยหนึ่งร้อยแห่งในเมืองปินเฉิง และหากตัดสินตามคำแนะนำในโลกออนไลน์เพียงอย่างเดียว เธอก็ไม่แน่ใจว่าร้านไหนคือรสชาติดั้งเดิมที่สุด

ยิ่งไปกว่านั้น ทุกคำแนะนำมักจะมีข้อโต้แย้งปรากฏอยู่ด้านล่างเสมอ

บรรยากาศของร้านอาหารนั้นดีมาก สะอาดและสว่างไสว พร้อมการตกแต่งที่มีกลิ่นอายสไตล์ปินเฉิงอย่างเด่นชัด เพลงยอดนิยมในปัจจุบันกำลังบรรเลงอยู่ในร้าน ทำให้ผู้ที่เข้ามาใช้บริการรู้สึกผ่อนคลาย

ไป๋จิ้งดูเหมือนจะรู้จักร้านนี้เป็นอย่างดี ไม่จำเป็นต้องมีบริกรมาแนะนำอาหาร เพราะคำอธิบายของเธอก็เพียงพอแล้ว

เจี่ยนซูได้รับรู้ว่าร้านนี้เปิดมาหลายปีและไม่เคยเปิดสาขาแฟรนไชส์เลย ทั้งนี้เพื่อรักษาคุณภาพของการบริการและรสชาติอาหารเอาไว้

ปกติแล้วจะหาโต๊ะว่างได้ยากมาก แต่เนื่องจากไป๋จิ้งมักจะพาลูกค้ามาเลี้ยงอาหารที่นี่บ่อยครั้ง เธอจึงมีบัตรสมาชิกของทางร้าน ซึ่งทำให้เธอสามารถจองห้องส่วนตัวไว้ได้ล่วงหน้า

รสชาตินั้นยอดเยี่ยมมาก เนื้อไก่มีความสดและนุ่ม หอมอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำมะพร้าว เมื่อรับประทานคู่กับน้ำจิ้มที่ไป๋จิ้งปรุงให้ เธอรู้สึกว่ามันอร่อยและถูกปากเป็นอย่างยิ่ง

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ ไป๋จิ้งก็ได้ขับรถมาส่งเจี่ยนซูที่วิลล่า "คุณเจี่ยนคะ หากคุณต้องการความช่วยเหลืออะไรในช่วงไม่กี่วันนี้ โปรดติดต่อดิฉันได้ตลอดเวลาเลยนะคะ ดิฉันพร้อมให้บริการเสมอค่ะ" สำหรับลูกค้าที่มีศักยภาพสูง พวกเขาพร้อมสแตนด์บายรอเสมอ

ในระหว่างมื้ออาหาร เธอได้ทราบว่าเจี่ยนซูเป็นนักศึกษาที่มหาวิทยาลัยเทียนไห่ และมาที่นี่เพียงไม่กี่วันในช่วงวันหยุดวันชาติเท่านั้น

"ตกลงค่ะ ขอบคุณมากสำหรับวันนี้นะคะ ไก่ต้มน้ำมะพร้าวอร่อยมากจริงๆ ค่ะ"

"ยินดีเป็นอย่างยิ่งค่ะ ดีใจที่คุณชอบนะคะ ดิฉันมีคู่มือท่องเที่ยวเมืองปินเฉิงที่รวบรวมขึ้นมาเอง ได้ส่งเข้าวีแชทของคุณแล้ว หวังว่าคุณจะมีช่วงเวลาที่ยอดเยี่ยมในเมืองปินเฉิงนะคะ!"

"อืม ขอบคุณค่ะ" เจี่ยนซูกล่าวขอบคุณพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นเจี่ยนซูยิ้มในช่วงเวลาไม่กี่ชั่วโมงที่อยู่ด้วยกัน แม้จะเป็นเพียงรอยยิ้มเล็กน้อย แต่มันก็ชัดเจนว่าเป็นรอยยิ้มที่มาจากใจ เจี่ยนซูดูงดงามยิ่งขึ้นเมื่อยามยิ้มและดูเข้าถึงง่ายกว่าเดิมมาก

ดูเหมือนว่าเธอจะตัดสินใจทำในสิ่งที่ถูกต้องแล้ว วันนี้ถือเป็นผลลัพธ์ที่ดี เธอได้เพิ่มรายชื่อลูกค้ากระเป๋าหนักในวีแชทอีกหนึ่งราย ไป๋จิ้งฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีขณะขับรถกลับบ้าน

เมื่อกลับมาถึงวิลล่าอีกครั้ง เจี่ยนซูเดินสำรวจรอบบ้าน พื้นที่ที่กว้างขวางทำให้เธอรู้สึกไม่คุ้นชินอยู่บ้าง แต่หลังจากเชื่อมต่อโทรศัพท์กับลำโพงในห้องนั่งเล่นและเปิดเพลงคลอเบาๆ เธอก็รู้สึกดีขึ้นมาก

เครื่องนอนในห้องนอนหลักเป็นของใหม่ที่ผ่านการซักและเปลี่ยนมาอย่างดี มีกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำยาซักผ้า เพื่อให้มั่นใจว่าเธอจะสามารถเข้าพักได้ทุกเมื่อที่มาถึง

พนักงานทำความสะอาดจะมาซักและเปลี่ยนชุดใหม่ให้เป็นประจำ และประจวบเหมาะที่ชุดนี้เพิ่งจะถูกเปลี่ยนเมื่อวานนี้ จึงพร้อมสำหรับการใช้งานในทันที