บทที่ 235: เซิร์ทลงมือ! เขาจะบดขยี้แกให้ยับเยิน!
บทที่ 235: เซิร์ทลงมือ! เขาจะบดขยี้แกให้ยับเยิน!
"กลิ่นอายนี่มัน... พลังสายฟ้าของสวีชิว?"
"ไม่ใช่แค่พลังสายฟ้า แต่นี่มัน... อาณาเขตสายฟ้า?!"
ดวงตาของจวินหานเป็นประกาย เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา "เจ้าหนูนี่ มักจะมีอะไรมาให้เราประหลาดใจได้ตลอดเลยนะ!!"
โอวเหล่ยยกยิ้มอย่างภูมิใจ "แน่นอนอยู่แล้ว ก็เขาเป็นลูกทีมของฉันนี่นา!"
ได้ยินดังนั้น จวินหานก็รู้สึกอิจฉาขึ้นมาตงิดๆ "หนอย! กล้าดียังไงถึงได้ต้นกล้าดีๆ แบบนี้ไปอยู่ทีมแก โอวเหล่ย ทำไมแกไม่ยกเขาให้ฉันล่ะ!"
"ฝันไปเถอะ!" โอวเหล่ยด่าพลางหัวเราะ
ในขณะเดียวกัน กัปตันโล่เวทมนตร์และคนอื่นๆ ต่างก็รู้สึกหงุดหงิดเป็นบ้า ให้ตายสิ พวกนี้ยังมีแก่ใจมาล้อเล่นกันกลางสนามรบเนี่ยนะ?!
เห็นหัวพวกเราบ้างไหม?
อีกอย่าง พลังอาณาเขตที่สัมผัสได้จากที่ไกลๆ นั่นมันอะไรกัน?
หรือว่าต้าเซี่ยจะส่งราชันคนอื่นมานอกจากจวินหานและโอวเหล่ยอีก?
กัปตันโล่เวทมนตร์เริ่มรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้น
"ไม่หรอก ยังไงซะคนคนนั้นก็ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของปีศาจตนนั้นได้แน่!" เขาพยายามสงบสติอารมณ์ ย้อนกลับไปตอนนั้น... หน่วยโล่เวทมนตร์ต้องทุ่มเทกำลังมหาศาลกว่าจะจับกุมเวย์นได้ เขาไม่เชื่อว่าจะมีราชันคนไหนต่อกรกับหมอนั่นได้ และเมื่อดูจากกลิ่นอายอาณาเขตที่ปะทุขึ้นมา ฝ่ายนั้นยังดูไม่แข็งแกร่งเท่าเวย์นด้วยซ้ำ!
"ตอนนี้ ฉันต้องจดจ่อกับการจัดการไอ้สองคนนี้ก่อน!"
ในสนามรบ
สวีชิวปลดปล่อยอาณาเขตสายฟ้า เข้าปะทะกับอาณาเขตโลหิตคลั่งของเวย์น!
แม้เขาจะอยู่เพียงขั้นหกและยังไม่คุ้นเคยกับอาณาเขตจนมิอาจสำแดงพลังที่แท้จริงออกมาได้ทั้งหมด แต่เขายังมีวิญญาณยุทธ์ระดับ SSS มังกรสายฟ้า ซึ่งช่วยเสริมพลังอาณาเขตนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ หลังจากผสานเข้ากับมังกรสายฟ้า การควบคุมอาณาจักรสายฟ้าก็เริ่มไหลลื่นขึ้นเรื่อยๆ แม้ความรุนแรงจะยังเทียบกับอาณาเขตโลหิตคลั่งไม่ได้เพราะระดับพลังที่ต่างกัน แต่มันก็เพียงพอแล้ว!
"ถ้าความแข็งแกร่งของอาณาเขตไม่พอ ก็เอาด้านอื่นมาทดแทน!" สวีชิวคำรามกึกก้อง
วิญญาณยุทธ์พยัคฆ์ขาวกลายเป็นแสงพุ่งเข้าสู่ร่างกายเขา อักขระคำว่า 'ราชา'ที่แผ่ซ่านด้วยกลิ่นอายสังหารที่หนาวเหน็บค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนหน้าผาก!
ตอนนี้เขาผสานเข้ากับวิญญาณยุทธ์ถึงห้าตน!
เมื่อรวมกับเจตจำนงการต่อสู้จากการพิชิตหอคอยอาซูร่าชั้นที่เก้าและอาณาจักรสายฟ้า กลิ่นอายของเขาในตอนนี้ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าราชันธรรมดาเสียอีก!
เขาควงหอกพุ่งเข้าโจมตีเวย์นอย่างต่อเนื่อง
ตูม!
ร่างของเวย์นถูกฉีกกระชาก!
แต่ในวินาทีต่อมา ทะเลเลือดก็ม้วนตัวขึ้นสมานร่างเขาใหม่อีกครั้ง
"บอกแล้วไง ตราบใดที่ทะเลเลือดยังอยู่ ฉันก็ไม่มีวันตาย!"
"งั้นก็ทำให้ทะเลเลือดนี่หายไปซะ!" สวีชิวเอ่ยเสียงเย็น ปลดปล่อยพลังสายฟ้าที่บ้าคลั่งผสานเข้ากับพลังอาณาเขตแผ่กระจายไปทั่วทะเลเลือด ไม่เพียงเท่านั้น เพลิงนรกยังพวยพุ่งขึ้นมาแผดเผารอบด้าน ภายใต้การทำลายล้างของสายฟ้าและเปลวไฟ เลือดมหาศาลระเหยกลายเป็นไอ ระดับน้ำในทะเลเลือดเริ่มลดฮวบลงจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า!
เวย์นจ้องมองด้วยความพรั่นพรึง "เขาทำแบบนี้ได้จริงๆ เหรอ?!"
ใช้พลังดิบเถื่อนระเหยทะเลเลือดเนี่ยนะ?!
เขาไม่เคยจินตนาการถึงเรื่องแบบนี้มาก่อน และไม่คิดว่าจะมีใครทำได้จริงๆ!
"บ้าเอ๊ย ไอ้หมอนี่มันเป็นตัวอะไรกันแน่?"
"วิญญาณยุทธ์ตั้งเยอะ เจตจำนงการต่อสู้ก็เข้มแข็ง อยู่แค่ขั้นหกแต่กลับใช้ทั้งการผสานวิญญาณยุทธ์และพลังอาณาเขตได้..."
"บัดซบ! หมอนี่มันไม่ใช่คนแล้ว!"
เวย์นสั่นสะท้าน ความหวาดกลัวเริ่มผุดขึ้นในใจ แต่เขาจะยืนดูทะเลเลือดระเหยไปเฉยๆ ไม่ได้ เขาพุ่งเข้าจู่โจม กลายเป็นเงาสีเลือดพุ่งเข้าหา สวีชิว ในขณะเดียวกัน ราชาค้างคาวโลหิตก็หลอมรวมเข้ากับเขา ขนสีแดงงอกออกมาตามตัว และปีกเนื้อสีเลือดคู่ยักษ์ก็งอกออกมาจากแผ่นหลัง!
เขากางกรงเล็บตะปบอย่างบ้าคลั่งหวังจะฉีกร่างสวีชิวเป็นชิ้นๆ
ทว่าสวีชิวที่ใช้พลังอาณาจักรในตอนนี้แข็งแกร่งมาก เขารับมือการโจมตีของเวย์นได้อย่างง่ายดาย!
หอกของเขาเคลื่อนไหวประดุจมังกร ร่ายรำอย่างเป็นธรรมชาติ!
บางครั้งรวดเร็วประดุจดาวตก บางครั้งกระหน่ำแทงประดุจห่าฝน!
การป้องกันไร้ช่องโหว่!
การโจมตีรุนแรงประดุจไฟป่า! เวย์นไม่เพียงทำอะไรสวีชิวไม่ได้ ร่างของเขายังระเบิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ่งเร่งให้ทะเลเลือดระเหยเร็วขึ้นไปอีก!
ในตอนนั้นเอง ดาวตกเพลิงดวงหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า พร้อมเสียงคำรามกึกก้อง หมัดอัคนียักษ์ซัดตรงลงมาหาสวีชิว! การโจมตีที่คุ้นเคยทำให้สวีชิวนึกถึงบางอย่าง เขาตวัดหอกทัณฑ์เทพเจ้าสายฟ้าทำลายลูกไฟนั้นทิ้งเสีย เบื้องหน้าของเขาปรากฏชายชราผมบลอนด์คนหนึ่ง
สวีชิวมองอีกฝ่ายแล้วเอ่ยเรียบๆ "แกคือราชันที่ไปสร้างความวุ่นวายในต้าเซี่ยครั้งก่อนใช่ไหมล่ะ...? ฉันจำชื่อแกได้...เซิร์ท!"
แม้ครั้งก่อนอีกฝ่ายจะสวมหน้ากาก แต่เขาก็จำท่าทางและกลิ่นอายพลังวิญญาณได้!
"ฉันไม่รู้ว่าแกพูดถึงเรื่องอะไร"เซิร์ทเอ่ยเสียงเรียบ แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง "ต้าเซี่ยช่างบังอาจนัก กล้าบุกรุกถึงเมืองหลวงของประเทศอื่น!"
"วันนี้ ฉันจะฆ่าแกที่นี่ซะ!" เขาพูดด้วยท่าทีผดุงธรรม ประณามการกระทำของสวีชิว
สวีชิวรู้สึกขบขัน จากนั้นก็กลายเป็นความโกรธ
พวกแกบุกรุกพื้นที่คนอื่นได้?
แต่พวกเราทำไม่ได้งั้นเหรอ?
"มหาอำนาจของโลกงั้นเหรอ? ตลกสิ้นดี!"
ความโกรธทำให้สายฟ้ารอบตัวสวีชิวพุ่งพล่าน กลายเป็นแส้อัสนีฟาดฟันไปทั่ว เซอร์เทอร์หลบแส้สายฟ้าหลายเส้นก่อนจะปลดปล่อยอาณาจักรของตัวเองออกมา!
อาณาเขตรทั้งสองสายเข้ากดทับสวีชิว หวังจะสยบเขาให้ราบคาบ!
ผลลัพธ์ที่ได้นั้นชัดเจน อาณาเขตของราชันสองคนกดดันอาณาจักรของสวีชิวที่อยู่เพียงขั้นหกในทันที
เวย์นเห็นดังนั้นก็รู้สึกเสียหน้าอยู่ลึกๆ "ราชันสองคนต้องรุมนักรบขั้นหกคนเดียวเนี่ยนะ? น่าขันจริงๆ!"
"เวย์น เลิกพูดเพ้อเจ้อได้แล้ว ถ้าวันนี้มันไม่ตาย แกเตรียมโดนมันอัดหัวจมดินได้เลย!" เซิร์ทแค่นเสียงฮึดฮัด
เวย์นเองก็รู้ดีว่าพรสวรรค์ของสวีชิวนั้นน่ากลัวเพียงใด เขาโยนศักดิ์ศรีของราชันที่เหลืออยู่น้อยนิดทิ้งไปทันที และระเบิดพลังอาณาจักรเต็มที่ ควบแน่นหอกโลหิตยักษ์พุ่งเข้าใส่สวีชิว!
เซิร์ทเองก็ไม่ประมาท อาณาจักรเพลิงของเขาลุกโชน แผดเผาจนเปลวไฟควบแน่นเป็นหมัดอัคนีขนาดยักษ์!
เมื่อต้องเผชิญกับการโจมตีร่วมของราชันทั้งสอง สวีชิวยืนหยัดมั่นคง ถือหอกไว้แน่นไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว ทันใดนั้น เขาก็หยิบทรงกลมโลหะสีทองคำดำออกมาสามลูก นั่นคือ... ลูกแก้ววิญญาณอัสนีกัมปนาท!!
"วันนี้ฉันจะทำให้พวกแก... พ่ายแพ้จนยับเยิน!"
เขาจุดชนวนลูกแก้วทั้งสามลูกในคราวเดียว!
พริบตาเดียว สายฟ้าสีทองเจิดจ้าก็พาดผ่านไปทั่ว ภายใต้การควบคุมของสวีชิว พลังสายฟ้านี้ผสานเข้ากับอาณาจักรสายฟ้า ทำให้พลังของอาณาจักรพุ่งสูงขึ้นอย่างมหาศาล!
อาณาเขตที่เคยถูกกดดันกลับมาโต้กลับในทันที!
เขาแทงหอกออกไปสุดกำลัง สายฟ้านับไม่ถ้วนพันเกี่ยวกันจนกลายเป็นหอกอัสนียักษ์!
หอกโลหิตและหมัดอัคนีถูกทำลายพินาศด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว!
ราชันทั้งสองถูกซัดกระเด็นถอยหลังไป!
อาณาเขตทั้งสามพังทลายและสลายไปจากการปะทะครั้งนี้!
"บ้าเอ๊ย! บ้าที่สุด! ปีศาจชัดๆ!"
เซิร์ทจ้องมองสวีชิวที่ถูกแรงอัดจนถอยหลังไปเช่นกัน หนังศีรษะของเขาชาหนึบด้วยความกลัว ในตอนนี้เนื้อตัวของเขาหลายส่วนถูกเผาไหม้เป็นสีดำจากหอกสายฟ้า เมื่อมองไปที่สวีชิว แม้เขาจะได้รับบาดเจ็บไม่น้อย แต่ร่างกายก็กำลังฟื้นตัวอย่างรวดเร็วภายใต้เพลิงนรกที่แผดเผา!
เวย์นเองก็บาดเจ็บสาหัสและพยายามรักษาตัวด้วยการสูบเลือด แต่อาณาจักรของเขาพังไปแล้ว ทะเลเลือดหายไป และไม่มีใครอยู่แถวนี้เลย เขาจึงหันสายตาไปมองที่เซิร์ท...