บทที่ 180: วิญญาณยุทธ์เครื่องบินโบอิ้ง! ออกเดินทางสู่ถ้ำเนเธอร์เวิลด์!

"ใครที่ต้องการจะถอนตัว ให้ก้าวออกมาตอนนี้!"

จวินหานพูดจบก็กวาดสายตามองทุกคนที่อยู่ตรงนั้น ทว่าไม่มีใครก้าวออกมาแม้แต่คนเดียว

ทุกคนยืนตัวตรงอกผายไหล่ผึ่ง หลี่ซานเหอถึงกับเอ่ยเย้าว่า "ท่านผู้บัญชาการ ท่านพูดเพ้อเจ้ออะไรครับ? ในสำนักเทพยุทธ์ของเราไม่มีพวกขี้ขลาดหรอก!"

"นั่นสิครับ หรือว่าท่านเป็นฝ่ายกลัวซะเอง?"

"ฮ่าๆ ท่านครับ เลิกพูดเถอะ พวกเราไปกันได้แล้ว!"

เมื่อได้ยินดังนั้น จวินหานก็ยิ้มออกมาบางๆ เขาหันไปมองชายวัยกลางคนสวมแว่น "จางชิง เตรียมตัวออกเดินทาง!"

จางชิงพยักหน้าเล็กน้อย ทันใดนั้นแสงสว่างจ้าก็แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา

สวีชิวตาเป็นประกาย เขากำลังจะเรียกวิญญาณยุทธ์งั้นเหรอ?

วิญญาณยุทธ์นั้นมีรูปร่างและขนาดที่หลากหลาย บางตนใช้เพื่อการต่อสู้ บางตนใช้สนับสนุน และบางตนถูกออกแบบมาเพื่อการเดินทางโดยเฉพาะ อย่างวิญญาณยุทธ์คุนเผิงของเขาก็ใช้เดินทางได้รวดเร็วมาก เขาถึงขนาดเคยวางแผนว่าจะให้ทุกคนขี่คุนเผิงไปด้วยซ้ำ

แต่ดูเหมือนว่าสำนักเทพยุทธ์จะมีวิญญาณยุทธ์สำหรับเดินทางโดยเฉพาะอยู่แล้ว มันจะเป็นอะไรกันนะ? อินทรีทะเลทราย? วาฬยักษ์ลอยฟ้า? หรือจะเป็นวิญญาณยุทธ์ประเภทอาวุธอย่างเรือเซียนเมฆา?

สวีชิวมองดูแสงที่ค่อยๆ จางลงด้วยความคาดหวัง แต่ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้เขาถึงกับพูดไม่ออก สิ่งที่ปรากฏไม่ใช่เหล่านกหรือเรือเหาะ... แต่มันคือวัตถุสีทองอร่าม...

เครื่องบินโบอิ้ง 747!!

สวีชิวมุมปากกระตุกโดยไม่รู้ตัว เขาเคยเห็นวิญญาณยุทธ์ปืนกลแกตลิงมาก่อนแล้ว แต่เมื่อเทียบกับโบอิ้ง 747 ตรงหน้านี้ ปืนกลนั่นกลายเป็นของเด็กเล่นไปเลย

จางชิงเดินเข้ามาตบบ่าสวีชิว

"เป็นไง? วิญญาณยุทธ์เครื่องบินโบอิ้งระดับ S ของพี่ เท่ใช่ไหมล่ะ?"

"สุดยอดไปเลยครับ!" สวีชิวชูนิ้วโป้งให้ ใครจะไปคิดล่ะว่าจะมีอะไรแบบนี้!

ความหลากหลายของวิญญาณยุทธ์ช่วยเปิดหูเปิดตาให้เขาสูงขึ้นอีกระดับ

จากนั้นทุกคนก็ขึ้นเครื่อง สวีชิวพบว่าไม่ใช่แค่ภายนอกเท่านั้น แม้แต่โครงสร้างภายในก็เหมือนเครื่องบินจริงๆ ทุกประการ มีที่นั่ง โซฟา ลำโพง แม้กระทั่งถังดับเพลิง ร่มชูชีพ และมาตรวัดการบินต่างๆ... ขาดก็แค่พนักงานต้อนรับเท่านั้น

เครื่องบินทะยานขึ้นมุ่งหน้าสู่ถ้ำเนเธอร์เวิลด์ สวีชิวสังเกตว่ามันรวดเร็วกว่าเครื่องบินจริงๆ มาก น่าจะทะลุความเร็วเสียงไปไกลแล้ว แต่พอนั่งอยู่ข้างในกลับไม่มีอาการสั่นสะเทือนเลยแม้แต่น้อย มันราบรื่นและสะดวกสบายสุดๆ

ระหว่างการเดินทาง ทุกคนมารวมตัวกันเพื่อวางแผนกลยุทธ์ ด้านหน้ามีจอโปรเจกเตอร์โฮโลแกรมแสดงข้อมูลของถ้ำเนเธอร์เวิลด์

อสูรเนเธอร์ขั้น 3

ทหารโครงกระดูกขั้น 4

หญ้าวิญญาณสีน้ำเงินขั้น 5

สุนัขล่าเนื้อเนเธอร์ขั้น 6

อสูรกระทิงม้าขั้น 7

ภายในถ้ำเนเธอร์เวิลด์มีอสูรแปลกๆ ทุกรูปแบบ ทั้งสายวิญญาณ สายกายภาพ และสายพืช อะไรที่มีในสมรภูมิทะเลทราย ที่นี่ก็มี และอะไรที่สมรภูมิทะเลทรายไม่มี ที่นี่ก็มีครบ!

จากนั้นภาพหนึ่งก็ปรากฏขึ้น มันคืออสูรรูปหน้ามนุษย์ขนาดยักษ์ถือขวานยักษ์ ร่างกายแผ่กลิ่นอายวิญญาณและมีเขากระทั่งดูน่าสยดสยอง เพียงแค่เห็นภาพก็ทำเอาเสียวสันหลัง

"นี่คืออสูรที่ทรงพลังที่สุดในถ้ำเนเธอร์เวิลด์... สิ่งมีชีวิตระดับราชันขั้น 8 ราชากระทิงคลั่งเนเธอร์! พวกมันมีความฉลาดเทียบเท่ามนุษย์ และเราไม่มีหลักฐานว่ามันมีแค่ตัวเดียว อาจจะมีสองตัว หรือมากกว่านั้น! พวกมันคืออุปสรรคที่ใหญ่ที่สุดในการตามหาหญ้าลืมเลือน!!"

ขณะที่ทุกคนกำลังหารือกัน สวีชิวก็หยิบกระดานวาดรูปขึ้นมาสเก็ตช์ภาพสมุนไพรประหลาดชนิดหนึ่ง ใบของมันแบ่งออกเป็นสามส่วน มีหยดน้ำค้างราวกับไข่มุกเกาะอยู่ และตัวสมุนไพรเป็นสีเหลือง

"นี่คือหญ้าลืมเลือนครับ! บันทึกทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับมันมีน้อยมาก ผมเลยวาดออกมาให้ดูคร่าวๆ ตามความจำ" สวีชิวกล่าว

"ฉันสงสัยจัง ขนาดหมอระดับโลกยังไม่รู้จัก แล้วเธอไปรู้เรื่องพวกนี้มาจากไหน?" ทุกคนหันมามองเขาเป็นตาเดียว

ตั้งแต่เรื่องคำสาปที่เสี่ยวส่วงมองเห็น จนถึงความรู้เรื่องสมุนไพรหายาก พี่น้องคู่นี้มีความรู้ที่น่าทึ่งจนแม้แต่นักโบราณคดีหรือศาสตราจารย์ระดับท็อปยังเทียบไม่ติด สวีชิวได้แต่เกาจมูกแล้วบอกว่าอ่านเจอในหนังสือเบ็ดเตล็ด ทุกคนจึงไม่ซักไซ้ต่อเพราะรู้ว่าเป็นความลับส่วนตัว

ตูม!

วิญญาณยุทธ์เครื่องบินโบอิ้งพุ่งแหวกอากาศจนมาถึงเหนือเทือกเขาแห่งหนึ่ง ท้องฟ้าสีครามเปลี่ยนเป็นเมฆดำหนาทึบที่เต็มไปด้วย ไอเนเธอร์ มหาศาล พลังงานนี้เริ่มกัดกร่อนวิญญาณยุทธ์เครื่องบิน!

จางชิงมีสีหน้าเคร่งเครียด "สมกับเป็นเขตระดับ S แค่เข้ามาไอเนเธอร์ก็พุ่งพล่านเหมือนหนอนบ่อนไส้เลยแฮะ"

"สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือไอเนเธอร์ที่อยู่ทุกหนแห่ง ทุกคนระวังตัวด้วย! การฟื้นฟูพลังวิญญาณให้ใช้เฉพาะยาที่เราเตรียมมาเท่านั้น ห้ามดูดซับพลังงานจากที่นี่เด็ดขาด! ไม่งั้นถ้าไอเนเธอร์หลุดเข้าสู่ร่างกายล่ะก็ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ แน่!" จวินหานเตือน

สวีชิวมีท่าทางครุ่นคิด เขาครอบครอง กิเลนทมิฬ ซึ่งนอกจากจะควบคุมวิญญาณได้แล้ว ยังได้รับพรจากไอเนเธอร์ด้วย เขาจึงสงสัยว่าเขาสามารถดูดซับพลังงานที่นี่เพื่อเติมพลังให้ตัวเองได้หรือไม่?

ต่อให้กิเลนทมิฬทำไม่ได้ เขาก็ยังมี จอมตะกละเถาเที่ย ที่กลืนกินได้ทุกสรรพสิ่งอยู่ดี!

"ท่านครับ ผมต้องเตรียมตัวลงจอดแล้ว" จางชิงกล่าว

เครื่องบินลดระดับลงอย่างรวดเร็ว เมื่อเหลือระยะไม่กี่ร้อยเมตรจากพื้น วิญญาณยุทธ์เครื่องบินก็สลายไป ทุกคนลอยตัวอยู่กลางอากาศ แต่ไม่มีใครตื่นตระหนกเพราะทุกคนคือยอดฝีมือ ต่างคนต่างใช้ทักษะท่าร่างหรือเรียกวิญญาณยุทธ์เพื่อลงสู่พื้นอย่างมั่นคง

สวีชิวไม่ได้ทำอะไรเลย เขาปล่อยตัวร่วงลงมาประดุจดาวตกกระแทกพื้นดิน พละกำลังกายภาพขั้น 6 ของเขาทำให้ไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่ปลายนิ้ว!

เขามองไปที่กลิ่นอายวิญญาณอันมืดมิดรอบตัว แววตาวาววับพร้อมกับเริ่มกระตุ้นวิญญาณยุทธ์จอมตะกละเพื่อทดลองดูดซับพลังงานของที่นี่ทันที!