ตอนที่ 700 : ยอมรับไม่ได้

ตอนที่ 700 : ยอมรับไม่ได้

หน้าประตูศูนย์พักพิงมหาวิทยาลัยหนานหยาง

ชายคนหนึ่งเดินออกมาข้างหน้า แต่แววตาของเขากลับแฝงไปด้วยความเคียดแค้นอย่างรุนแรง เซี่ยหยวนไค่ก็ไม่รู้จะตอบคำถามของเขาอย่างไรไปชั่วขณะ

อะไรคือพวกเราทำอะไรลงไป!?

ผู้ชายคนนี้ป่วยหรือยังไง!

เดิมทีพวกเขาก็ยังคุยกันอยู่ดีๆ ไม่ใช่หรือไง พอสุดท้ายพวกเขาไม่ได้ตอบตกลงตามกลับไปด้วย ก็เลยจะหาเรื่องฝั่งของพวกเขา?

นี่มันจะเผด็จการเกินไปแล้วมั้ง!?

ความคิดก็แล่นอย่างรวดเร็ว ในหัวของเซี่ยหยวนไค่ก็มีแผนรับมือมากมายผุดขึ้นมา จากนั้นเขาก็ใช้ใบหน้าที่มีรอยยิ้มตอบกลับเกาเฉียงไปว่า

“พี่ชายคนนี้พูดอะไรน่ะ? พวกเราเอาชีวิตรอดกันอย่างยากลำบากอยู่ที่นี่มาโดยตลอด พวกเราแค่ไม่อยากจากบ้านเกิดไปอยู่ที่ไกลๆ ก็แค่นั้น พวกเราแค่ต้องการรอให้รัฐบาลฟืนฟูสถานการณ์กลับมาได้ แล้วพวกเราก็จะกลับไปหาครอบครัว ถูกไหมทุกคน?”

ประโยคหลังเขาพูดกับคนของเขาที่อยู่ข้างหลัง

ทันใดนั้นก็มีเสียงตอบรับเบาๆ ดังมาจากข้างหลัง

แต่เมื่อเขาหันกลับไปมองชายที่ถามคำถามเขาเมื่อครู่ เขาก็เห็นว่าบนใบหน้าของอีกฝ่ายยังคงเต็มไปด้วยความโกรธ

เกิดอะไรขึ้น?

พวกเราก็พูดชัดเจนขนาดนี้แล้ว ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงยังดูไม่พอใจอีกล่ะ?

เขาย่อมไม่รู้ว่าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเขาคนนี้เคยเผชิญกับเรื่องอะไรมาก่อน

“ควบคุมตัวคนพวกนี้ไว้!!”

เสียงตวาดดังขึ้นขัดจังหวะความสงสัยของเซี่ยหยวนไค่และดึงดูดความสนใจของทุกคนในที่นั้น!

เป็นหลี่ปั๋วเหวินที่พูดขึ้น!

จากสถานการณ์เมื่อครู่ เขาก็รู้แล้วว่าคนพวกนี้มีปัญหาจริงๆ!

บวกกับเกาเฉียงที่เป็นแบบนี้ งั้นก็ลองจับคนพวกนี้มาถามให้รู้เรื่องไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ?

สำหรับหัวหน้ากองพันต่อสู้ของฐานลวี่หยวน เรื่องนี้มันก็ง่ายแบบนี้แหละ ไม่ต้องอ้อมค้อมไปมาให้เสียเวลา

!!?

เกิดอะไรขึ้น!!?

ไม่กี่นาทีก่อนทั้งสองฝ่ายยังคุยกันดีๆ ถึงขั้นจะชักชวนให้ติดตามกลับไปอยู่เลย แล้วทำไมจู่ๆ ถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้!?

เซี่ยหยวนไค่อึ้งไปเลย

ผู้รอดชีวิตอย่างพวกเขาตั้งแต่ปีที่แล้วจนถึงตอนนี้ก็ปิดตัวเองอยู่แต่ในมหาวิทยาลัยหนานหยางแห่งนี้มาโดยตลอด นอกจากออกไปหาเสบียงที่ต้องการบ้างเป็นบางครั้งแล้ว ก็ไม่ค่อยได้ติดต่อกับผู้รอดชีวิตข้างนอกเลยจริงๆ

พูดอีกอย่างก็คือ พวกเขายังมีความคิดว่าสักวันโลกจะต้องกลับมาเป็นเหมือนเดิม

แกร๊กๆๆ——!!!

เสียงขึ้นลำกล้องปืนก็ดังขึ้นเป็นระลอก กองกำลังของฐานลวี่หยวนก็ตอบสนองอย่างรวดเร็วหลังจากได้ยินคำสั่งของหัวหน้าทีม!

พวกเขาถือปืนเล็งไปที่ผู้รอดชีวิตตรงหน้าด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไป!

คนพวกนี้ขอแค่ขยับเพียงนิดเดียว พวกเขาก็พร้อมจะยิงทิ้งทันที!

เพราะคำสั่งของหัวหน้าทีมก็เหมือนกับคำสั่งทหาร!

“เข้าใจผิดแล้ว!! ทุกคนต้องมีอะไรเข้าใจผิดกันแน่ๆ!! ได้โปรดอย่าทำแบบนี้ พวกเราค่อยๆ คุยกันก็ได้ พวกเราไม่เอาอะไรเลยก็ได้! พวกเราเป็นคนดีนะ!”

เซี่ยหยวนไค่ร้อนใจจนเหงื่อแตกพลั่ก เขาพยายามยอมอ่อนข้อเพื่อให้คนเหล่านี้จากไปทันที

รางวัลที่เขาเคยได้ยินก่อนหน้านี้และคำพูดชักชวนไร้สาระเขาไม่ต้องการอีกแล้ว ตอนนี้เขาหวังแค่ให้คนเหล่านี้รีบหายไปจากสายตาและไม่มารบกวนชีวิตเล็กๆ ของเขาอีกก็พอ

แต่น่าเสียดาย

เขาไม่รู้ว่าคนที่เขากำลังเผชิญหน้าอยู่คือใคร

ถ้าเปลี่ยนเป็นผู้รอดชีวิตคนอื่นในมณฑลกวางตุ้งที่เคยได้ยินชื่อของฐานลวี่หยวน พวกเขาอาจจะวิ่งหนีไปตั้งนานแล้วก็ได้ หรือไม่ก็แสดงท่าทีจริงใจที่สุดเพื่อขอร้องให้คนของฐานลวี่หยวนปล่อยพวกเขาไป

ที่น่ากลัวกว่านั้นคือ

ผู้รอดชีวิตบางคนที่อยู่ข้างหลังเขาไม่ได้มีความหนักแน่นเหมือนกับเขา พอเห็นปืนหลายกระบอกเล็งมาที่ตัวเอง พวกเขาก็ถึงกับตกใจจนหันหลังจะวิ่งหนี!

“ปังๆๆ——!!!”

สำหรับผู้รอดชีวิตที่กล้าหันหลังวิ่งหนีหลังจากได้ยินเสียงตะโกน สมาชิกทีมจากฐานลวี่หยวนก็ไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย และสาดกระสุนใส่ทันที!

ตุ้บ!!!

ผู้รอดชีวิต 3-4 คนที่คิดว่าวิ่งหนีไปก็คงจะไม่โดนอะไรก็ถูกยิงเข้าที่หลังจนหน้าล้มคะมำลงกับพื้นและตายคาที่!

“ซี้ด——!!!!”

เซี่ยหยวนไค่รู้สึกว่าวิญญาณของเขาสั่นสะเทือนและอดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึกๆ!

เขารู้ว่าคนพวกนี้รับมือยาก แต่ก็คิดไม่ถึงเลยว่าพวกเขาจะยิงได้อย่างเด็ดขาดขนาดนี้!!

แค่บอกว่าห้ามขยับ พอวิ่งหนีปุ๊บก็ยิงปั๊บเลยงั้นเหรอ!

สถานการณ์ที่วุ่นวายไปชั่วขณะก็กลับมาเงียบกริบอีกครั้ง!

กลุ่มผู้รอดชีวิตในมหาวิทยาลัยหนานหยางก็พากันมองดูกลุ่มคนติดอาวุธที่ถือปืนและกำลังเดินมาทางพวกเขาด้วยสายตาหวาดกลัว

คนของทีมต่อสู้ 20 คน ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็มัดตัวพวกเขาไว้ด้วยสายรัดเคเบิลไทร์จนหมด!

เซี่ยหยวนไค่เหม่อลอยไปชั่วขณะ

เขาไม่เคยคิดเลยว่ากลุ่มของเขาที่เคยดูเหมือนจะมีความแข็งแกร่งไม่เลวจะเปราะบางได้ถึงขนาดนี้

นี่คือพลังของการทำงานอย่างเป็นระบบงั้นเหรอ?

น่าเสียดายที่เขาถูกกำหนดให้ไม่ได้รับคำตอบนี้

หลังจากควบคุมคนเหล่านี้เสร็จ หัวหน้าทีมหลี่ก็ส่งสัญญาณให้หัวหน้าทีมย่อยอย่างโจวซินและเกาเฉียง ทั้งสองคนก็พยักหน้าอย่างเข้าใจทันทีว่าพวกเขาจะต้องทำอะไรต่อไป

จากนั้นพวกเขาก็ลากผู้รอดชีวิตที่อยู่ใกล้ๆ ออกมา 2-3 คน และเตรียมที่จะทำการสอบสวนที่จำเป็น

โดยเฉพาะกับเกาเฉียง ตั้งแต่เมื่อครู่หน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความโกรธ จากการพูดคุยเมื่อครู่เขาก็พอจะเดาออกคร่าวๆ แล้วว่าที่นี่อาจจะเคยเกิดเรื่องน่ากลัวบางอย่างขึ้น

ไม่เป็นไร

แค่ง้างปากของพวกมันแล้วเขาก็จะได้รู้คำตอบที่ละเอียดเอง

และเรื่องแบบนี้เขาก็ถนัดอยู่แล้ว

ไม่นาน คนของศูนย์พักพิง 5-6 คนรวมถึงเซี่ยหยวนไค่ก็ถูกลากไปยังที่ต่างๆ เพื่อแยกกันสอบสวน

และทิ้งคนที่กำลังนั่งยองๆ ให้รออย่างตัวสั่นเทาอยู่บนพื้น

พวกนี้เป็นแค่คนธรรมดาพวกเขาจะทนรับมือกับความโหดของคนจากฐานลวี่หยวนที่ชินกับความเป็นความตายได้ยังไง?

ไม่กี่นาที

คนที่ถูกพาตัวไปก็ส่งเสียงร้องโหยหวนที่น่ากลัวออกมา!!

คนของมหาวิทยาลัยหนานหยางก็มองไปทางต้นเสียงด้วยความหวาดกลัว ราวกับว่ามันได้ปลุกความทรงจำที่น่ากลัวบางอย่างของพวกเขาขึ้นมา บางคนก็เริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้ จนพึมพำกับตัวเองว่า

“ไม่ใช่ฉัน!! ฉันไม่ได้ทำ!! ฉันถูกบังคับนะ!!! ฮือๆๆ!!!”

หลี่ปั๋วเหวินที่อยู่ข้างๆ ก็มองดูคนที่เริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้เหล่านี้ด้วยสายตาเย็นชา เพราะในใจเขาก็พอจะเดาออกได้คร่าวๆ แล้ว

ถ้าเขาเดาไม่ผิด คนพวกนี้ส่วนใหญ่น่าจะเป็นพวกกินคน!

วันสิ้นโลกผ่านมานานขนาดนี้ แถมมหาวิทยาลัยแห่งนี้ก็ยังอยู่ห่างไกลจากชุมชน คนพวกนี้ถ้าไม่ได้ออกไปข้างนอกเลยแต่กลับอยู่รอดมาได้นานขนาดนี้ พวกเขาจะไปเอาอาหารและเสบียงมากมายขนาดนั้นมาจากไหน?

ก็คงต้องเอามาจากพวกเดียวกันเท่านั้นนั่นแหละ

และก็เป็นอย่างที่คิด

ผู้รอดชีวิตของที่นี่ที่ไม่เคยผ่านการทรมานอย่างหนักต่างก็สารภาพออกมา

เกาเฉียงที่มีเลือดหยดเต็มมือก็เดินเข้ามาหาหลี่ปั๋วเหวิน ก่อนจะกัดฟันพูดว่า

“พวกมันเคยกินคน!!”

หลี่ปั๋วเหวินก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ

เดาไม่ผิดจริงๆ

ในตอนนี้คนอื่นๆ ที่เอาคนไปสอบสวนก็ทยอยเดินกลับมารายงานและพูดเหมือนกับเกาเฉียงเป๊ะๆ

ผู้รอดชีวิตในมหาวิทยาลัยหนานหยางแห่งนี้ เพื่อที่จะมีชีวิตรอด ผู้รอดชีวิตส่วนใหญ่จึงยืนอยู่ในจุดยืนเดียวกับพวกกินคน พวกมันสังหารคนที่ไม่ยอมให้ความร่วมมือและเอาคนพวกนั้นมาเป็นอาหาร!

ตามที่คนพวกนั้นบอก ที่อาคารเรียนแห่งหนึ่งยังมีเหยื่อถูกขังอยู่อีก 10 กว่าคน

แม้ว่าวันสิ้นโลกจะโหดร้ายแค่ไหน แต่สำหรับคนที่ฆ่าคนและปรุงอาหารจากพวกเดียวกันเองเพื่อเอาชีวิตรอดก็เป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้อยู่ดี

ดังนั้น...

“เฝ้าคนพวกมันไว้! ไปดูกันว่าเราจะพอช่วยคนพวกนั้นออกมาได้ไหม!”

หลี่ปั๋วเหวินสั่งลูกน้องทันที

ไม่ไกลออกไป เซี่ยหยวนไค่ที่ตัวเปื้อนเลือดก็มองดูกลุ่มคนติดอาวุธด้วยความหวาดกลัว ในใจก็เหลือเพียงประโยคสามคำว่า

มันจบแล้ว!