บทที่ 30 เสี่ยวอู่: ถ้าข้าฆ่าถังซาน เขาจะดรอปวงแหวนหรือกระดูกวิญญาณไหมนะ?

บทที่ 30 เสี่ยวอู่: ถ้าข้าฆ่าถังซาน เขาจะดรอปวงแหวนหรือกระดูกวิญญาณไหมนะ?

เมื่อได้รับหญ้าซ่อนกลิ่นไปถือไว้ เสี่ยวอู่ในร่างกระต่ายก็ถึงกับอึ้งกิมกี่ไปทั้งตัว เดิมทีนางนึกว่าถังซานจะเป็นพวกเดียวกับนาง คือเป็นสัตว์วิญญาณแสนปีแปลงกายมา แต่ใครจะไปนึกว่าตัวตนของเขาจะซับซ้อนยิ่งกว่านั้นเสียอีก!

การรวมตัวกันระหว่างสัตว์วิญญาณแปลงกายกับมนุษย์อย่างนั้นหรือ?

'ถ้าข้าฆ่าถังซานทิ้งเสีย เขาจะดรอปวงแหวนวิญญาณหรือกระดูกวิญญาณออกมาไหมนะ?'

ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา มันก็วนเวียนอยู่ในหัวของเสี่ยวอู่ไม่ยอมหายไปไหน จักรพรรดิหญ้าเงินครามอาอิน... นางเคยได้ยินท่านแม่เล่าให้ฟังอยู่บ้าง แม้ว่าโดยธรรมชาติของโลกสัตว์วิญญาณทั้งสองเผ่าพันธุ์จะเป็นศัตรูคู่อาฆาตกัน—กระต่ายอรชรกินหญ้า ซึ่งก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผล—แต่สัตว์วิญญาณแสนปีสองตนที่เลือกแปลงกายเป็นมนุษย์ในท้ายที่สุดกลับกลายเป็นเพื่อนสนิทกันได้

เพียงแต่เสี่ยวอู่ไม่คาดคิดเลยว่า สุดท้ายแล้วท่านแม่ของนางก็ต้องพบกับจุดจบอันน่าสลดใจเช่นเดียวกัน อย่างไรก็ตาม มีสิ่งหนึ่งที่นางยืนยันได้ในตอนนี้ คือนางจะยังไม่ตายในเร็วๆ นี้แน่นอน!

'เสี่ยวอู่ สีหน้าของเจ้าบอกข้าว่าเจ้ากำลังคิดอะไรบางอย่างที่ไม่สุภาพเอาเสียเลย'

เมื่อถังซานเอ่ยปากขึ้นอย่างกะทันหัน เสี่ยวอู่ก็หัวเราะแห้งๆ พลางหลบสายตาที่จ้องมองมาของเขา

'บ้าน่า มันดูออกง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ? พี่เสี่ยวอู่กำลังตกอยู่ในอันตรายอีกแล้วเหรอเนี่ย?'

'อ่า... ฮ่ะๆ... เสี่ยวซาน เจ้าน่าจะเข้าใจผิดแล้วล่ะ ไม่มีอะไรหรอก'

เจียงหลี่ทนดูการต่อปากต่อคำของทั้งคู่ไม่ไหว จึงรีบเอ่ยเข้าเรื่องสำคัญทันที

'เอาล่ะ เสี่ยวอู่ กินหญ้าซ่อนกลิ่นนั่นเข้าไปเสีย พวกเรามีธุระสำคัญต้องออกไปข้างนอก เจ้าจะตามพวกเราไป หรือจะอยู่ที่โรงเรียนเพื่อรอให้คนมารับล่ะ?'

เจียงหลี่วางแผนจะไปที่บ่อน้ำแข็งและไฟแห่งหยินหยาง เพื่อนำร่างของราชาหญ้าเงินครามและอาอินไปไว้ที่นั่น จากนั้นจึงมุ่งหน้าสู่เมืองเทียนโต่ว ด้วยฐานะของตูกูโปและถังเยว่หัวที่นั่น การจัดการเรื่องสถานะการเข้าเรียนให้ถังซานย่อมเป็นเรื่องง่ายดาย

อีกอย่าง เมืองนั่วติงแห่งนี้มันเล็กเกินไป ในอดีตเขายังแข็งแกร่งไม่พอจึงต้องอยู่อย่างเจียมตัว แต่ตอนนี้เขาครอบครองตบะระดับวิญญาณพรหมยุทธ์ แถมยังมีถังเฮ่ายอดฝีมือระดับพรีเมียมคอยซุ่มอยู่แถวนี้เพื่อกำจัดอุปสรรคให้พวกเขาอีก มีหรือที่เขาจะไม่หาความสำราญให้ตัวเองบ้าง?

เสี่ยวอู่แสดงท่าทีว่าแม้ตนเองจะไม่ฉลาดนัก แต่นางก็รู้ว่าการอยู่ข้างกายเจียงหลี่และคนอื่นๆ คือทางเลือกที่ถูกต้องที่สุด นางมีจุดประสงค์อื่นในการมายังโลกมนุษย์ นั่นคือการตามหามนุษย์ที่มีพรสวรรค์สูงส่งเพื่อบ่มเพาะให้กลายเป็นคู่หูที่จะร่วมล้างแค้นผู้หญิงคนนั้นไปกับนาง นางรู้สึกว่าถังซานที่มีสายเลือดสัตว์วิญญาณครึ่งหนึ่งเป็นตัวเลือกที่ยอดเยี่ยมทีเดียว

ตอนนั้นนางยังอาศัยเสน่ห์สยบต้าหมิงและเอ้อหมิงได้ การจะทำให้มนุษย์ตัวน้อยอย่างถังซานหลงรักนางย่อมเป็นเรื่องกล้วยๆ ใช่ไหมล่ะ?

'ข้า... ข้าจะไปกับพวกเจ้าด้วย'

สิ้นคำพูด เสี่ยวอู่ก็ยัดสมุนไพรในมือเข้าปากและเริ่มเคี้ยวทันที เมื่อนางกลืนมันลงไป พลังงานประหลาดก็เริ่มไหลเวียนในร่างกาย ไม่นานนัก กลิ่นอายสัตว์วิญญาณที่เคยแผ่ออกมาตลอดเวลาก็หายไปอย่างสิ้นเชิง

'อืม... ไปกันเถอะ'

อีกด้านหนึ่ง หลังจากพวกเจียงหลี่จากไปได้ไม่นาน ชายหนุ่มผมสั้นมาดเท่ก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าหอพักเจ็ดของโรงเรียนวิญญาณจารย์ระดับต้นนั่วติง

การล้มเหลวในการรับเสี่ยวอู่เป็นศิษย์ติดต่อกันหลายวันไม่ได้ทำให้ความมั่นใจของกังจื่อลดน้อยลงเลย แต่มันกลับทำให้เขาแน่วแน่ยยิ่งขึ้น! เขาไม่ได้อยู่เฉยๆ ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา หลังจากครุ่นคิดอย่างหนัก กังจื่อก็ได้ใช้สติปัญญาอันน่าทึ่งรวบรวมแนวทางการฝึกฝนที่เจาะจงสำหรับกระต่ายอรชรขึ้นมาโดยเฉพาะ

เขาไม่เชื่อหรอกว่า หลังจากได้ฟังทฤษฎีไร้พ่ายของเขาในครั้งนี้ เสี่ยวอู่จะไม่ตื่นเต้นจนยอมสยบแทบเท้าทันที!

ปัง ปัง ปัง—

'บ้าเอ๊ย ใครกันเนี่ย!'

หวังเซิ่งเปิดประตูออกมาด้วยความรำคาญ แต่กลับต้องเจอกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของกังจื่อ

'อาจารย์อวี้ ท่านมาหาพี่เสี่ยวอู่ตั้งหลายครั้งแล้ว และก็ถูกปฏิเสธกลับไปทุกครั้ง ท่านยังจะกล้าโผล่หัวมาอีกเหรอ?'

'เอาเวลาไปเพิ่มพลังวิญญาณของตัวเองไม่ดีกว่าเหรอ? บางทีตอนนี้ท่านอาจจะเป็นยอดฝีมือระดับอัครวิญญาณจารย์ไปแล้วก็ได้นะ'

สิ้นเสียงตะโกนของหวังเซิ่ง นักเรียนทุนคนอื่นๆ ต่างก็จ้องมองอวี้เสี่ยวกังด้วยสายตาล้อเลียน แต่กังจื่อไม่ได้รู้สึกรำคาญแม้แต่น้อย

เขาค่อยๆ วางมือซ้ายไว้ที่หน้าอกและไขว้มือขวาไว้ข้างหลัง เชิดจมูกทำมุมสี่สิบห้าองศากับท้องฟ้า แสดงท่าทางประหนึ่งผู้รอบรู้ที่ยากจะหยั่งถึง

'เหอะๆ พวกชาวบ้านที่โง่เขลา พวกเจ้าไม่เข้าใจอะไรเลย ถ้าขาดการชี้แนะจากอาจารย์ผู้นี้ ชีวิตของยัยหนูเสี่ยวอู่นั่นคงต้องพังพินาศ'

'ปล่อยให้พวกคนเขลาเหล่านี้ริษยาในโชคชะตาที่ไม่มีอาจารย์ผู้นี้คอยชี้แนะต่อไปเถอะ!'

หนึ่งวินาที... สิบวินาที...

ผ่านไปหลายนาที อวี้เสี่ยวกังก็ยังไม่ได้ยินเสียงของเสี่ยวอู่ ซึ่งนั่นทำให้เขาเริ่มเสียการควบคุมตนเอง ปกติแล้วถึงเสี่ยวอู่จะปฏิเสธเขา แต่นางมักจะพูดอะไรออกมาบ้าง...

ความคิดที่ไม่เป็นมงคลผุดขึ้นในใจของเขา...

ปัง!

กังจื่อรีบพุ่งเข้าไปในหอพักเจ็ด เตียงของเสี่ยวอู่ยังอยู่ที่นั่น แต่ร่างของนางหายไปแล้ว!

'เสี่ยวอู่อยู่ที่ไหน?'

อวี้เสี่ยวกังถามกลุ่มคนที่มุงดูเหตุการณ์ด้วยความวิตกกังวล แต่คำตอบเดียวที่เขาได้รับคือเสียงหัวเราะของฝูงชน แทรกด้วยคำด่าทอถากถางบ้างเป็นระยะ

ในขณะนี้ กังจื่อโกรธจัดถึงขีดสุด เขาคือคุณชายน้อยแห่งตระกูลมังกรฟ้าทรราช เมื่อก่อนเชียนสวินจี๋เคยเหยียดหยามเขาเขายังพอทนได้ หรือแม้แต่ตอนที่เจียงหลี่ที่มีตบะระดับวิญญาณพรหมยุทธ์ดูหมิ่นเขา เขาก็ยังแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น!

แต่ตอนนี้ ทำไมนักเรียนทุนพวกนี้ที่เป็นเพียงชนชั้นล่างสุดของโลกวิญญาณจารย์ ถึงกล้ามาเยาะเย้ยเขาที่เป็นถึงยอดฝีมือระดับมหาวิญญาณจารย์เลเวล 29 กัน?

'พวกเจ้ากล้าล้อเลียนอาจารย์ผู้นี้รึ? พวกเจ้ามันไม่น่าให้อภัยจริงๆ!'

หลัวซานเผ้าที่ดูบื้อๆ แต่น่ารักถูกเขาเรียกออกมา เมื่อต้องเผชิญหน้ากับยอดฝีมือตัวจริง กังจื่ออาจจะดูขี้ขลาด แต่กับพวกนักเรียนทุนที่ไม่มีแม้แต่วงแหวนวิญญาณสักวง เขาจะซัดพวกมันด้วยหมัดหนักแน่นอน!

หวังเซิ่งเห็นว่าอวี้เสี่ยวกังดูท่าจะโกรธจริงจึงพึมพำคำเตือนออกมา แม้ทักษะวิญญาณของอาจารย์อวี้จะไม่สามารถสร้างความเสียหายจริงๆ ให้พวกเขาได้ แต่หอพักเจ็ดคือที่ที่พวกเขาต้องอาศัยอยู่ต่อไป

เขานึกภาพไม่ออกเลยว่ามันจะน่ารังเกียจขนาดไหนถ้ามีการปล่อยตดมหาประลัยออกมาในพื้นที่แคบๆ แห่งนี้

'อาจารย์อวี้ ใจเย็นก่อนครับ ผมรู้ว่าพี่เสี่ยวอู่ไปที่ไหน'

เมื่อได้ยินเช่นนั้น กังจื่อก็หยุดการเตรียมปล่อยทักษะวิญญาณลงทันที

ถังซานก็ถูกคนอื่นชิงตัวไปเป็นศิษย์แล้ว ถ้าเสี่ยวอู่ที่เป็นต้นกล้าชั้นดีที่มีพลังวิญญาณสมบูรณ์แต่กำเนิดหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยอีกคน เขาคงไม่รู้จะใช้วิธีไหนมาพิสูจน์ทฤษฎีไร้พ่ายของเขาได้อีก

เขาปรารถนาความก้าวหน้ามากเกินไปจริงๆ!

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากที่เขาสรุปเอาเองว่าถังซานเป็นเพียงหญ้าเงินครามที่กลายพันธุ์ เสี่ยวอู่ก็มีค่าทางยุทธศาสตร์ในสายตาเขามากกว่าอย่างเห็นได้ชัด เขาถึงขนาดวางแผนไปถึงอนาคตแล้วว่า หลังจากบ่มเพาะนางจนเป็นราชทินนามพรหมยุทธ์ เขาจะพาเสี่ยวอู่กลับไปยังตระกูลมังกรฟ้าทรราชกับเขาด้วย

จากนั้นถ้าเขาสามารถจัดแจงให้คนรุ่นหลังที่ไร้ประโยชน์ในตระกูลได้คู่กับเสี่ยวอู่ ลูกหลานที่เกิดมาจะต้องเป็นอัจฉริยะที่น่าทึ่งอย่างแน่นอน! ถึงตอนนั้น เขาไม่เชื่อหรอกว่าจะมีใครในตระกูลมังกรฟ้าทรราชกล้ามองข้ามเขา ผู้เป็นปรมาจารย์ด้านทฤษฎีอันดับหนึ่งของทวีป!