บทที่ 831 เจ้านี่แหละ! โม่โม่ มันขู่เรา!

โจวเยี่ยนตอบกลับ “จานเย็นสี่อย่าง มีพะโล้สามอย่างกับเนื้อเงาโคมไฟ เป็ดรมควันใบชาเป็นจานเรียกน้ำย่อย เมนูตุ๋นสองอย่าง เมนูนึ่งสองอย่างก็เป็นเมนูขาประจำ ของแห้งรวมมิตรหนึ่งอย่าง แล้วก็มีขาหมูตงพัวเป็นเมนูเด็ดปิดท้าย

กับข้าวที่กินกับข้าวสวยก็มีต้มเลือดหมูไส้ใหญ่ หมูสองไฟผักดอง หมูเส้นกลิ่นปลา เต้าหู้ผัดพริกเสฉวน แล้วก็ตบท้ายด้วยซุปหมูสักหม้อ อาจารย์ดูสิครับว่าแบบนี้ใช้ได้หรือเปล่า?”

เซี่ยวเหล่ยหักนิ้วมือนับตาม พอฟังจบก็หัวเราะ “กับข้าวสิบหกอย่าง แค่นี้ก็ต้องใช้ได้อยู่แล้วสิ! บ้านไหนเขากินเลี้ยงงานล้มหมูแล้วมีเป็ดรมควันใบชากับขาหมูตงพัวกันเล่า ปกติเขาก็เอาเศษเนื้อมาทำกินกันทั้งนั้น แต่นายนี่สิ เล่นเอาเนื้อส่วนที่ดีที่สุดของหมูทั้งตัวมาขึ้นโต๊ะหมดเลย”

โจวเยี่ยนหัวเราะ “มันต้องไม่เหมือนกันอยู่แล้วสิครับ งานเลี้ยงล้มหมูมันก็แค่ข้ออ้าง วันนี้หลัก ๆ คือหาโอกาสให้ทุกคนได้มากินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันส่งท้ายปีต่างหาก ทั้งปีแทบจะไม่มีโอกาสได้มากินข้าวด้วยกันเลย”

เซี่ยวเหล่ยพยักหน้า “ตกลง งั้นวันนี้ห้องครัวนี้อาจารย์โจวเป็นคนจัดการเลย นายจะให้ฉันทำอะไรก็สั่งมาได้เลย”

“มาครับ งั้นจุดไฟให้ผมก่อนเลย ผมเตรียมจะตุ๋นซี่โครงหมูแล้ว”

“นายก็ไม่เกรงใจกันบ้างเลยนะ”

“เรียกไม่ขยับใช่ไหมครับ? งั้นเดี๋ยวขาหมูตงพัว...”

“จัดให้เดี๋ยวนี้เลย! อาจารย์โจวจะเอาไฟอ่อน ไฟกลาง หรือไฟแรงดีล่ะ?”

“เอาไฟกลางสักพักก่อนแล้วกันครับ”

“จัดไป!”

เซี่ยหวาเฟิงนั่งอยู่หน้าประตู ช้อนฟองออกจนเกือบหมด ก็ปิดฝาหม้อดินใบใหญ่ แล้วเปลี่ยนเป็นไฟอ่อนตุ๋นไปเรื่อย ๆ เขาเริ่มจะคุ้นเคยกับจังหวะการสนทนาของโจวเยี่ยนและเซี่ยวเหล่ยแล้วล่ะ

เป็นความรู้สึกอบอุ่นที่แฝงไปด้วยความประหลาด ๆ

ใช่แล้ว มันแปลกประหลาดแบบนี้แหละ!

เขาไม่เข้าใจ แต่ก็ให้ความเคารพ

ดูออกเลยว่า เสี่ยวโจวยังถือว่าให้ความเคารพเขาอยู่บ้าง อย่างน้อยก็ยังพูดจาดีๆ ด้วย

พอได้ยินว่าโจวเยี่ยนจะทำซี่โครงหมูตุ๋นน้ำแดง เขาก็ไม่นั่งเฝ้าอยู่หน้าประตูแล้ว หันกลับเข้าไปดูและเรียนรู้ในห้องครัวแทน

เขายอมรับเลยว่าซี่โครงหมูตุ๋นน้ำแดงที่โจวเยี่ยนทำอร่อยกว่าจริง ๆ ไม่ใช่แค่เหยาเหยากับจือหลานที่ชอบกินนะ ตัวเขาเองก็ชอบกินเหมือนกัน

อะไรที่ควรเรียนก็ต้องเรียนสิ พอกลับไปหางโจว เขาก็จะได้เป็นราชาแห่งซี่โครงหมูตุ๋นน้ำแดงแล้ว!

โจวเยี่ยนก็ไม่หวงวิชา เริ่มตั้งแต่วิธีการเลือกซี่โครงหมู ไปจนถึงการผัดน้ำตาลไหม้ วิธีการตุ๋น วิธีการปรุงรส อธิบายอย่างละเอียดละออทุกขั้นตอน

เซี่ยหวาเฟิงฟังไปพยักหน้าไปรัว ๆ จดลงสมุดพกเป็นระยะ หรือไม่ก็เอ่ยถามข้อสงสัยของตัวเอง

“เสี่ยวโจว เธออธิบายแบบนี้ฉันก็เข้าใจแล้ว วิธีที่ฉันทำก่อนหน้านี้โดยรวมแล้วก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอก แต่ก็มีข้อบกพร่องอยู่บ้างจริง ๆ บางรายละเอียดก็ทำได้ไม่ดีพอ” เซี่ยหวาเฟิงมองโจวเยี่ยนปิดฝาหม้อ แล้วพยักหน้าอย่างเข้าใจแจ่มแจ้ง

โจวเยี่ยนยิ้มบางๆ “คุณอาเซี่ย อาหารที่รสชาติดีกับอาหารที่สมบูรณ์แบบ ความแตกต่างมันซ่อนอยู่ในรายละเอียดนี่แหละครับ ถ้าอยากจะทำอาหารให้อร่อยทิ้งห่างจากคนอื่น ก็ต้องควบคุมรายละเอียดให้ถึงขีดสุด ทักษะการใช้มีด การควบคุมไฟ การปรุงรส ทำให้ดีขึ้นอีกนิด ผลลัพธ์ที่ได้ก็จะแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยล่ะครับ”

“ได้เรียนรู้แล้วล่ะ” เซี่ยหวาเฟิงมองโจวเยี่ยน ทอดถอนใจด้วยความซาบซึ้ง “เธอเป็นครูที่ดีมากจริง ๆ”

“มิกล้าครับ มิกล้า พวกเราแค่แลกเปลี่ยนวิชากันเท่านั้นเองครับ” โจวเยี่ยนรีบถ่อมตัว แต่มุมปากกลับกดเอาไว้ไม่อยู่แล้ว

สวม [แม่พิมพ์ของชาติ] เปิดใช้ [สอนตามความถนัด] บวกกับประสบการณ์อันโชกโชนของเขา

เรื่องการสอนทำอาหารเนี่ย เขาไม่ยอมแพ้ใครหน้าไหนทั้งนั้น!

ดูจากการเปลี่ยนแปลงทางสายตาของคุณอาเซี่ยก็ดูออกได้ไม่ยากเลยว่า เขายอมสยบแล้ว

เซี่ยวเหล่ยพูดอย่างจริงจัง “แน่นอนสิ ตอนนี้อาจารย์โจวเป็นวิทยากรหนุ่มอันดับหนึ่งของฐานฝึกอบรมเล่อหมิงเลยนะ พอเขาเข้าสอนทีนึง พ่อครัวครึ่งค่อนเมืองเจียโจวก็พากันแห่มาฟังบรรยายกันหมด”

“เก่งขนาดนั้นเลยเหรอ?” เซี่ยหวาเฟิงแอบตกใจ

“สอบวัดระดับพ่อครัวระดับสามได้ที่หนึ่งของมณฑลทั้งสามรอบการสอบ สอบข้อเขียนได้ 97 คะแนน สูงสุดในประวัติศาสตร์ สอบปฏิบัติได้ 99.8 ที่หักไป 0.2 คะแนนเพราะกลัวเขาจะเหลิง ระดับนี้ไม่ได้ล้อเล่นนะ” เซี่ยวเหล่ยอธิบาย “คราวก่อนเขาเป็นตัวแทนพ่อครัวทั้งเมืองไปกล่าวสุนทรพจน์ในงานสรุปผลงานประจำปีของอุตสาหกรรมบริการ นั่นก็ถือเป็นการที่ผู้นำระดับเมืองให้การยอมรับในสถานะของเขาแล้ว ต่อไปถ้าทางเมืองจัดงานเลี้ยงต้อนรับผู้นำระดับสูง ถ้าเขาไม่มา ก็ไม่มีใครกล้าลงมือทำกับข้าวหรอก”

เซี่ยหวาเฟิงพยักหน้าอย่างครุ่นคิด ก่อนหน้านี้เขาได้ยินมาว่าเสี่ยวโจวสอบได้ที่หนึ่งของมณฑล แต่ก็ไม่ค่อยเข้าใจความหมายของคำว่าที่หนึ่งในวงการพ่อครัวสักเท่าไหร่ พอได้ฟังเซี่ยวเหล่ยพูดแบบนี้ เขาก็พอจะเข้าใจแล้วล่ะ

มุมปากของโจวเยี่ยนกระตุก เกือบจะกลั้นขำไว้ไม่อยู่

คำพูดของอาจารย์เขานี่มีทั้งจริงทั้งหลอก ฟังดูน่าเกรงขามสุด ๆ ไปเลย

เขารู้ว่าอาจารย์อยากจะสร้างเครดิตให้เขา เพื่อให้เขามีความมั่นใจมากขึ้นตอนอยู่ต่อหน้าว่าที่พ่อตา

คำพูดพวกนี้เขาคงพูดเองไม่ออกหรอก ก็มีแต่อาจารย์ของเขาที่เป็นปรมาจารย์ด้านการประชดประชันเหน็บแนมอันดับหนึ่งในรุ่นที่สามของสำนักข่งนี่แหละ ที่พูดออกมาได้หน้าตาเฉยโดยไม่หน้าแดงหรือใจเต้นแรงเลย จะว่าไป นิสัยของอาจารย์เขานี่ ไม่ว่าคนอื่นจะพูดอะไรก็สามารถรับส่งบทสนทนาได้หมด คุยกับเซี่ยหวาเฟิงได้เป็นคุ้งเป็นแควเลยล่ะ

คุยกันตั้งแต่เรื่องซี่โครงหมูตุ๋นน้ำแดงบนเตา ไปจนถึงเรื่องสถานการณ์ช่องแคบไต้หวัน พอเปลี่ยนเรื่อง ก็หันมาใส่ใจเรื่องสถานการณ์ระหว่างประเทศอีก ดูเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยราวกับเป็นเพื่อนซี้กันมาตั้งแต่ชาติปางก่อนเลยทีเดียว

เซี่ยหวาเฟิงมองเซี่ยวเหล่ยแล้วบอก “เหล่าเซี่ยว คืนนี้ผมกับเหล่าหลินแล้วก็พ่อตา หลอกล่อพวกภรรยาไปที่อื่นแล้วล่ะ กะว่าจะตั้งวงกินเหล้ารอบดึกกันหน่อย คุณจะมาแจมด้วยไหม? ที่เหล่าหลินมีเหมาไถเก่าเก็บอยู่สองขวด เสี่ยวโจวก็เก็บพะโล้ไว้ให้พวกเราเป็นกับแกล้มแล้วด้วย”

เซี่ยวเหล่ยได้ยินก็ตาเป็นประกาย “เอาสิ! คืนนี้ผมจะบอกเมียว่าจะมาเรียนทำเป็ดกับโจวเยี่ยน ทำเสร็จแล้วจะไปหาพวกคุณตั้งวงกินเหล้านะ”

“ตกลงตามนี้นะ” เซี่ยหวาเฟิงหัวเราะ

“ไปแน่นอน!” เซี่ยวเหล่ยพยักหน้า สายตาหันไปมองโจวเหมี่ยวที่กำลังหั่นผักอยู่ข้าง ๆ เอ่ยปากชวน “เหล่าโจว นายก็มาด้วยกันสิ!”

เซี่ยหวาเฟิงก็พูดสมทบ “นั่นสิ เหล่าโจว คุณลองหาวิธีดูสิ มาดื่มด้วยกันเถอะ”

โจวเหมี่ยวหยุดมีดในมือ คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วบอก “งั้นเดี๋ยวผมไปถามเถี่ยอิงดูก่อนนะ”

“เฮ้อ ถามก็คงไม่ได้หรอก” เซี่ยวเหล่ยส่ายหน้า

“อืม น่าจะยาก” เซี่ยหวาเฟิงก็ส่ายหน้าเช่นกัน

หั่นเนื้อเสร็จ โจวเหมี่ยวก็เดินออกไปรอบหนึ่ง

พอกลับมาก็พูดตรง ๆ เลยว่า “เถี่ยอิงบอกว่าไม่มีปัญหา”

“โอ้โห! เหล่าโจว ดูไม่ออกเลยนะเนี่ย สถานะในครอบครัวของนายก็ใช้ได้นี่นา!”

“ดูไม่ออกจริง ๆ ด้วย” เซี่ยหวาเฟิงพยักหน้าตาม ในสายตาของเขา ครอบครัวเสี่ยวโจวคนที่กุมอำนาจในบ้านน่าจะเป็นจ้าวเถี่ยอิง เพราะเธอดูค่อนข้างจะแข็งกร้าวกว่า

“ผมไปแจ้งให้เธอทราบต่างหากล่ะ ไม่ได้ไปปรึกษาสักหน่อย” สหายเหล่าโจวยกมุมปากขึ้น เผยให้เห็นความภูมิใจที่ซ่อนไว้ไม่อยู่

“จุ๊ ๆ”

“ไม่เชื่อหรอก!”

เซี่ยวเหล่ยกับเซี่ยหวาเฟิงส่ายหน้ารัว ๆ

โจวเยี่ยนอดขำไม่ได้ พวกผู้ชายวัยกลางคนคืนนี้จะตั้งวงกินเหล้าด้วยกัน มันมีความสุขขนาดนั้นเลยเหรอ?

ในห้องครัวกำลังยุ่งวุ่นวาย ส่วนโจวโม่โม่ที่เปลี่ยนมาใส่เสื้อกันหนาวบุนวมลายดอกกับรองเท้าผ้าใบ ก็กำลังพาเถียนเจียวกับพี่น้องตระกูลหลินเล่นกันอย่างสนุกสนาน “เถียนเจียว เมื่อกี้เจ้าเหลืองตัวนี้ขู่เธอใช่ไหม?” โจวโม่โม่กดตัวหมาสีเหลืองตัวหนึ่งไว้ มองเถียนเจียวที่น้ำตาคลอเบ้าแล้วถาม

เถียนเจียวพยักหน้าหงึกหงัก “อื้อ เจ้านี่แหละ! โม่โม่ มันขู่เรา!”

“เจ้าเหลืองงี่เง่า! เจ้าเหลืองงี่เง่า!” โจวโม่โม่กำหมัดเล็ก ๆ ทุบหัวเจ้าเหลืองดังป้าบ ๆ สองที “นี่เพื่อนรักฉันนะ! แกกล้าขู่เธอก็เท่ากับขู่ฉัน!”

หมัดสองหมัดนี้ลงน้ำหนักได้พอดีเป๊ะ มึนงงแต่ไม่กระทบกระเทือนสมอง

เจ้าหมาเหลืองกลอกตาไปมา ครางหงิง ๆ สองที ไม่กล้าขัดขืนแล้วก็ไม่กล้าเถียงด้วย

“เจ้าเหลือง รู้ผิดหรือยัง?” โจวโม่โม่ถาม

เจ้าหมาพยักหน้าหงึกหงัก

โจวโม่โม่หันไปมองเถียนเจียวแล้วถาม “เถียนเจียว เธอให้อภัยมันหรือยัง?”

เถียนเจียวคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าบอก “ก็ได้ งั้นเราจะให้อภัยมันสักครั้งนึงนะ คราวหน้าห้ามทำอีกนะเจ้าเหลือง”

โจวโม่โม่ถึงได้ปล่อยมือจากเจ้าหมาเหลือง โบกมือเล็ก ๆ ไล่ “ไปเถอะ”

เจ้าหมาเหลืองราวกับได้รับนิรโทษกรรม ครางหงิงทีหนึ่ง แล้วก็วิ่งหางจุกตูดหนีไปเลย

ไม่ได้พูดเล่นนะ หมาในหมู่บ้านพอเห็นโจวโม่โม่ต่างก็พากันหงอกันทั้งนั้นแหละ

ตัวไหนกล้าเห่ากล้าขู่ ก็โดนพวกพี่ชายของเธอเอาไม้ไล่ตีสั่งสอนมาหมดแล้ว ชื่อเสียงความดุร้ายของไดโนเสาร์น้อยระบือไกลไปทั่ว

โจวโม่โม่เหลือบไปเห็นไก่ตัวผู้ตัวใหญ่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็ออกคำสั่งทันที “ดูนั่นเร็ว! ไก่ตัวนั้นหลุดออกมาแล้ว พวกเราต้องจับมันกลับบ้าน!”

“ลุย!!”

หลินจิ่งสิงกับหลินปิ่งเหวินพุ่งตัวออกไปแล้ว

“เราไปด้วย” เถียนเจียวก้าวขาสั้น ๆ วิ่งไปได้สองก้าว ก็ล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น

เถียนฮุยที่นั่งอยู่หน้าประตูยังไม่ทันได้ลุกขึ้น เธอก็ปีนลุกขึ้นมาเองซะแล้ว ปัดฝุ่นที่ก้นแล้วก็วิ่งตามไปต่อ “รอเราด้วย โม่โม่”

โจวเยี่ยนเอาเนื้อลงไปตุ๋นในกระทะ แล้วก็เดินออกมาด้อม ๆ มอง ๆ ก็เห็นพวกผู้ใหญ่นืนเรียงแถวกันอยู่หน้าประตู มองดูเด็ก ๆ วิ่งไล่ไก่ไล่หมา พอเล่นจนเหนื่อย ก็พากันไปนั่งเรียงแถวรับแดดบนกองฟาง แบ่งปันขนมในกระเป๋าของแต่ละคนให้กันและกัน

รอยยิ้มบนใบหน้าของพวกผู้ใหญ่ไม่เคยจางหายไปเลย ได้แต่มองดูแบบนี้แหละ ขนาดวงสนทนายังไม่ตั้งกันเลย

จู่ ๆ โจวเจี๋ยก็ถอนหายใจออกมา “เมื่อนานมาแล้ว ตอนที่ฉันตัวแค่นี้ก็เคยมีความสุขแบบนี้เหมือนกันนะ”

“นี่ โม่โม่ เธอดูสิ พวกผู้ใหญ่นี่แปลกจังเลยนะ ทำไมถึงเอาแต่มองพวกเราแล้วก็ยิ้มบ้า ๆ บอ ๆ ล่ะ?” เถียนเจียวเอนหลังพิงโจวโม่โม่ เคี้ยวเยลลี่ข้าวโพดหนุบหนับ ถามด้วยความสงสัย

“นั่นสิ พวกเขามองอะไรกันน่ะ? แปลกจัง” โจวโม่โม่ยัดลูกอมรสผลไม้เข้าปาก ทำหน้าสงสัยเหมือนกัน

โจวเยี่ยนก็หัวเราะออกมา บางทีสิ่งที่ทุกคนกำลังมองอยู่ อาจจะเป็นตัวเองในอดีตที่เคยไร้เดียงสาและไม่มีเรื่องให้ต้องทุกข์ใจกระมัง

“พวกเขาเล่นกันสนุกจังเลยนะ แทบจะบ้าคลั่งกันอยู่แล้ว” เซี่ยเหยาเดินเข้ามา “ให้ฉันช่วยไหม? ฉันช่วยเติมไฟได้นะ”

โจวเยี่ยนส่ายหน้ายิ้ม ๆ “ไม่ต้องหรอก คุณไปนั่งอาบแดดคุยเล่นกับพวกป้า ๆ พี่ ๆ เถอะ พ่อของคุณคุมไฟได้ดีมากเลยนะ ตอนนี้เขาเป็นคนคุมไฟอันดับหนึ่งในครัวเลยล่ะ”

“จริงเหรอ?” เซี่ยเหยาได้ยินก็อดขำไม่ได้ “สหายเหล่าเซี่ยมีความตระหนักรู้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?”

“มีจิตวิญญาณแห่งการเรียนรู้สูงมากเลยล่ะ” โจวเยี่ยนพยักหน้ายิ้ม ๆ คุยกับเซี่ยเหยาสองสามประโยค ก็เหลือบไปเห็นโจวหมิงพาซ่งหว่านชิงมา

“เหยาเหยา! ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” ซ่งหว่านชิงลงจากรถ ก็วิ่งเข้ามากอดเซี่ยเหยาแน่น ๆ ทีหนึ่ง “ผอมลงนะ แล้วก็สวยขึ้นด้วยน้องสาวของพี่!”

“พี่หว่านชิง ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะ ใกล้จะแต่งงานแล้ว” เซี่ยเหยาพูดยิ้ม ๆ

“ขอบใจจ้ะ สองวันก่อนได้ยินโจวหมิงบอกว่าปีนี้เธอมาฉลองปีใหม่ที่ซูจี ฉันดีใจมากเลย อยากจะมาหาเธอตั้งนานแล้ว แต่สองวันนี้ที่บ้านกำลังซื้อของเตรียมงานอยู่ ก็เลยปลีกตัวมาไม่ได้เลย...”

หญิงสาวสองคนคุยกันอย่างมีความสุข

“คุณปู่ซ่งกับคนอื่น ๆ ไม่ได้มาเหรอครับ?” โจวเยี่ยนหันไปถามโจวหมิง

โจวหมิงพยักหน้าตอบ “ญาติที่บ้านเขาเลี้ยงข้าวน่ะ อาจารย์ของฉันก็เลยต้องไปทางโน้น มาไม่ได้น่ะ”

“งี้นี่เอง แค่ครูซ่งมาก็พอแล้วล่ะ” โจวเยี่ยนพยักหน้า ช่วงปีใหม่ก็มีงานเลี้ยงเยอะแยะ ครอบครัวแยกย้ายกันไปกินข้าวก็เป็นเรื่องปกติ พอเห็นพวกโจวหมิง โจวเยี่ยนก็นึกขึ้นมาได้ว่าก่อนหน้านี้เขาตกปากรับคำเรื่องงานแต่งงานของทั้งคู่เอาไว้แล้ว

โจวเยี่ยนกลับเข้ามาในครัว เซี่ยหวาเฟิงกับเซี่ยวเหล่ยกำลังคุยกันเรื่อง ‘สตาร์วอร์ส’ ของอเมริกากับโซเวียตที่มีผลกระทบต่อซูจีอยู่

“อาจารย์ครับ ผมมีเรื่องอยากจะขอคำชี้แนะจากอาจารย์หน่อยครับ” โจวเยี่ยนเดินเข้าไปบอก

เซี่ยวเหล่ยหยุดคุย หันมามองโจวเยี่ยน “อาจารย์โจว มีอะไรจะสั่งก็ว่ามาได้เลย”

โจวเยี่ยนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วบอก “ผมมีเพื่อนคนนึง เขารับจัดงานเลี้ยงกลางแจ้งหกสิบโต๊ะ แต่ว่าเมนูสามนึ่งเก้าตุ๋นเขาทำเป็นแค่สองอย่างเองน่ะครับ พอจะมีวิธีแก้ไขเฉพาะหน้าบ้างไหมครับ?”

เซี่ยวเหล่ยได้ยินก็อึ้งไปนิดหนึ่ง ก่อนจะหลุดขำออกมา “ถ้างั้นเพื่อนของนายคนนี้คงจะโง่ไปหน่อยมั้ง! ทำเป็นแค่สองอย่างก็กล้ารับงานเลี้ยงกลางแจ้งหกสิบโต๊ะแล้ว...”

“เดี๋ยวนะ” จู่ ๆ เซี่ยวเหล่ยก็ตระหนักอะไรบางอย่างได้ เบิกตากว้างขึ้นนิดหน่อย มองหน้าโจวเยี่ยนแล้วถาม “เพื่อนที่นายว่าน่ะ คงไม่ใช่ตัวนายเองหรอกใช่ไหม?”