บทที่ 250 - นายกล้าหลอกลวงชายหนุ่มผู้ใสซื่ออย่างฉันงั้นเหรอ

บทที่ 250 - นายกล้าหลอกลวงชายหนุ่มผู้ใสซื่ออย่างฉันงั้นเหรอ

★★★★★

หลังจากที่เฉาหมิงเดินจากไปแล้ว

หลินเฟิงถึงค่อยสงบสติอารมณ์และเริ่มครุ่นคิดถึงปัญหาเรื่องบุคลากรในทีมอย่างจริงจัง

ในเมื่อต้องการจะทำโปรเจกต์พัฒนาที่ดิน

แถมยังเป็นการเตรียมความพร้อมสำหรับสถานที่ท่องเที่ยวในอนาคตอีก

ดังนั้นย่านศูนย์กลางการค้าแห่งนี้ก็จะต้องพึ่งพาสถานที่ท่องเที่ยวเพื่อความอยู่รอด

มีเพียงชื่อเสียงของสถานที่ท่องเที่ยวและชื่อเสียงของย่านศูนย์กลางการค้าที่คอยส่งเสริมซึ่งกันและกันเท่านั้น

ถึงจะสามารถสร้างผลประโยชน์ได้อย่างยั่งยืน

ดังนั้นหลินเฟิงจึงตระหนักได้ว่าภายในทีมโปรเจกต์นี้จำเป็นจะต้องมีบุคลากรที่มีความสามารถเฉพาะด้านอยู่ด้วย

อย่างเช่นบุคลากรระดับสูงที่มีประสบการณ์ด้านการบริหารจัดการในอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว

อีกอย่างหลินเฟิงก็รู้ดีจากการอ่านข้อมูลว่าสาเหตุที่ทำให้เมืองชิงซานกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดฮิตได้นั้น

ส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะการถ่ายทำคลิปวิดีโอสั้นๆ

หลินเฟิงรู้ดีว่าในยุคปัจจุบันแพลตฟอร์มวิดีโอสั้นเหล่านี้สามารถสร้างผลประโยชน์ได้อย่างมหาศาล

ดังนั้นลึกๆ ในใจของหลินเฟิงจึงหวังว่าจะสามารถหาบุคลากรที่มีความเชี่ยวชาญด้านการจัดการแพลตฟอร์มเข้ามาร่วมทีมได้

เพราะหลินเฟิงตั้งใจจะสร้างย่านศูนย์กลางการค้าที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวขึ้นมาบนที่ดินแปลงนี้

สมมติว่าในอนาคตสถานที่ท่องเที่ยวเมืองชิงซานเกิดหมดความนิยมขึ้นมา

ย่านศูนย์กลางการค้าก็ยังคงมีจุดแข็งในการแข่งขันและสามารถดึงดูดผู้คนให้เข้ามาได้ด้วยตัวเอง

ความทะเยอทะยานของหลินเฟิงนั้นยิ่งใหญ่นัก

เขาหวังว่าตัวเองจะสามารถสร้างย่านศูนย์กลางการค้าที่ไม่เหมือนใครขึ้นมาได้

หลังจากที่หลินเฟิงใช้เวลาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ในขณะที่เขากำลังจะลุกขึ้นยืนเพื่อเดินออกจากห้องทำงาน จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น

มันคือเสียงแจ้งเตือนจากระบบตอนที่มีภารกิจใหม่นั่นเอง

[ติ๊ง...]

[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ปลดล็อกภารกิจเสริม ค้นหาบุคลากรผู้มีความสามารถเฉพาะด้าน]

[โฮสต์ต้องการจะตอบรับภารกิจนี้หรือไม่]

[คำใบ้ ในภารกิจเสริมครั้งนี้ระบบจะสุ่มมอบเบาะแสที่เกี่ยวข้องให้เป็นระยะเพื่อช่วยให้โฮสต์สามารถค้นหาบุคลากรที่ต้องการได้เร็วขึ้น]

พอได้ยินแบบนั้นหลินเฟิงก็ตอบรับภารกิจทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดเลยสักนิด

ตั้งแต่ที่อัปเกรดระบบ ภารกิจบางอย่างที่ระบบมอบหมายให้ก็ไม่ใช่แค่เรื่องเงินทองธรรมดาๆ อีกต่อไปแล้ว

หลินเฟิงสามารถสัมผัสได้ว่าภารกิจที่ระบบมอบให้ในตอนนี้ ส่วนใหญ่ก็เพื่อช่วยปูทางให้เขาในอนาคตสามารถก้าวไปได้ไกลยิ่งขึ้น

แถมตอนนี้หลังจากที่ระบบมอบหมายภารกิจนี้ให้แล้วก็ยังบอกอีกว่าจะคอยให้คำใบ้เป็นระยะๆ

ถ้าอย่างนั้นภารกิจนี้ก็คงไม่ได้ยากเย็นอะไรแล้วล่ะ

อีกอย่างต่อให้ระบบจะไม่มอบหมายภารกิจนี้มาให้ ตัวหลินเฟิงเองก็ตั้งใจจะไปตามหาบุคลากรที่มีความสามารถและดึงตัวเข้ามาร่วมโปรเจกต์นี้อยู่แล้ว

นี่มันตรงกับสิ่งที่หลินเฟิงต้องการจะทำพอดี การตอบรับภารกิจนี้จึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

[โฮสต์ได้ตอบรับภารกิจค้นหาบุคลากรผู้มีความสามารถแล้ว ตอนนี้ความคืบหน้าของภารกิจคือสองในห้า]

หลินเฟิงชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นแถบความคืบหน้าของภารกิจ

เพิ่งจะตอบรับภารกิจไปเมื่อกี้ ทำไมตอนนี้ถึงทำสำเร็จไปแล้วตั้งสองคนล่ะเนี่ย

แต่หลินเฟิงก็เป็นคนฉลาดหลักแหลม

แค่ลองคิดทบทวนดูเขาก็เข้าใจทันทีว่าสองคนนี้หมายถึงใคร

หนึ่งในนั้นก็คงหนีไม่พ้นเถียนเสี่ยวอู่ที่หลินเฟิงเพิ่งจะค้นพบในไซต์งานก่อสร้างฮวานเล่อเฉิงอย่างแน่นอน

เพราะตอนนั้นหลินเฟิงก็ใช้ฟีเจอร์ประเมินคะแนนของระบบตรวจสอบจนรู้ว่าเถียนเสี่ยวอู่เป็นบุคลากรที่มีพรสวรรค์

ลึกๆ ในใจของหลินเฟิงตั้งใจจะดึงตัวคนคนนี้เข้ามาร่วมในโปรเจกต์ตั้งนานแล้ว

ส่วนอีกคนนึงนั้น...

หลินเฟิงก็พอจะเดาออกอยู่เหมือนกัน

และเพื่อเป็นการพิสูจน์ข้อสันนิษฐานในใจของตัวเองว่าถูกต้องหรือไม่

หลินเฟิงจึงต่อสายหาฮุ่ยจื่อทันที

"ฮุ่ยจื่อ ตามตัวเฉาหมิงมาพบฉันที ฉันมีเรื่องจะคุยกับเขาสักหน่อย"

หลังจากฮุ่ยจื่อวางสายเธอก็ลองนึกดูและรีบเดินตรงดิ่งไปยังโซนทำงานของทีมการลงทุนระยะสั้นของรองประธานหวังทันที

และก็เป็นไปตามคาด เธอเห็นเฉาหมิงกำลังนั่งไขว่ห้างจิบกาแฟอยู่ข้างๆ โต๊ะทำงานของเจียงเชา

"นายดูนายสิยังต้องนั่งทำงานหัวฟูอยู่เลย ส่วนประธานหลินเพิ่งจะเอ่ยปากชมฉันมาหมาดๆ ว่าแผนการพัฒนาของฉันทำออกมาได้ยอดเยี่ยมมาก"

เจียงเชารัวนิ้วพิมพ์คีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว

พลางตวัดสายตามองเฉาหมิงอย่างเคืองๆ "เลิกมาโอ้อวดต่อหน้าฉันได้แล้ว ตอนนี้ฉันกลายเป็นทาสบริษัทเต็มตัวแล้วเนี่ย"

"ขืนนายยังเอาแต่โอ้อวดแบบนี้ต่อไปนายจะต้องโดนกรรมตามสนองแน่"

เฉาหมิงเบิกตากว้าง "จะเป็นไปได้ยังไงกัน"

"หุบปากกาของนายไปเลย ฉันไม่มีทางโดนกรรมตามสนองหรอก"

แต่ผลปรากฏว่าพอพูดจบเขาก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง

"เฉาหมิง ประธานหลินเรียกตัวให้ไปพบที่ห้องทำงานเดี๋ยวนี้น่ะ"

เฉาหมิงรู้สึกเหมือนร่างกายแข็งทื่อ เขาค่อยๆ หันขวับกลับไปช้าๆ และเห็นใบหน้าอันคุ้นเคยของฮุ่ยจื่อ

"ฉันเพิ่งจะออกมาจากห้องทำงานของประธานหลินเองนะ ทำไมถึงเรียกฉันกลับไปอีกล่ะเนี่ย"

ฮุ่ยจื่อเอ่ยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม "ฉันเพิ่งจะได้รับสายเมื่อกี้นี้เอง ประธานหลินบอกให้คุณไปพบเดี๋ยวนี้เลยค่ะ"

ฮุ่ยจื่อจงใจเน้นเสียงคำว่าเมื่อกี้นี้เป็นพิเศษ

เฉาหมิงรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"ถ้าอย่างนั้นฉันก็ต้องกลับไปสินะ"

จนกระทั่งเฉาหมิงเคาะประตูห้องทำงานของหลินเฟิง เขาก็ยังคิดไม่ออกเลยว่าทำไมหลินเฟิงถึงเรียกเขากลับมาอีก

"ประธานหลิน คุณเรียกผมมามีธุระอะไรเหรอครับ"

เฉาหมิงนั่งลงฝั่งตรงข้ามหลินเฟิงพลางเอ่ยถาม

เขามองเห็นหลินเฟิงกำลังจ้องหน้าเขาด้วยรอยยิ้มโดยไม่ยอมพูดอะไร

ชั่วขณะหนึ่งเฉาหมิงก็รู้สึกขนลุกซู่ไปหมดทั้งตัว

"มีอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะครับ ทำแบบนี้ผมชักจะกลัวแล้วนะ"

เฉาหมิงยกมือขึ้นลูบแขนตัวเอง เขารู้สึกเหมือนไก่กำลังจะออกไข่เป็นตัว

รอยยิ้มที่มีความหมายแอบแฝงปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลินเฟิงก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ให้นายทำโปรเจกต์พัฒนาที่ดินเมืองชิงซานแล้ว พรุ่งนี้นายก็ไปทำงานกับรองประธานหวังพร้อมกับเจียงเชาเลยก็แล้วกัน"

เฉาหมิงถึงกับอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก

เขาคิดไม่ถึงเลยว่าที่หลินเฟิงเรียกตัวเขามาก็เพื่อจะประกาศเตะเขาออกจากโปรเจกต์นี้

หลังจากที่เฉาหมิงดึงสติกลับมาได้เขาก็เอ่ยถามหลินเฟิงด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

"พี่เฟิง เรื่องนี้ไม่จริงใช่ไหม พี่กำลังล้อผมเล่นอยู่ใช่ไหมเนี่ย"

ตอนนี้เฉาหมิงเลิกเรียกประธานหลินแล้ว เพราะเขาตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อหมดแล้วจริงๆ

สิ่งที่เฉาหมิงไม่รู้ก็คือหลังจากที่หลินเฟิงประกาศว่าจะเตะเฉาหมิงออกจากโปรเจกต์นี้ไปแล้ว

หลินเฟิงก็เห็นแถบความคืบหน้าของภารกิจในระบบลดลงจากสองในห้าเหลือเพียงหนึ่งในห้าทันที

ในตอนนี้หลินเฟิงก็เข้าใจเกณฑ์การประเมินของระบบอย่างแจ่มแจ้งแล้ว

น่าจะเป็นเพราะตราบใดที่บุคคลนั้นถูกหลินเฟิงดึงตัวเข้ามาร่วมโปรเจกต์พัฒนาที่ดินแปลงนี้ ก็จะถูกนับว่าเป็นบุคลากรที่หลินเฟิงหามาได้

แต่หลินเฟิงก็รู้ตัวดีว่ามาตรฐานของเขานั้นค่อนข้างสูง

ไม่ใช่ว่าใครหน้าไหนเขาก็จะดึงตัวเข้ามาร่วมทีมหมด

ความจริงที่เรียกตัวเฉาหมิงมาก็เพื่อจะทดสอบข้อสันนิษฐานของตัวเองเท่านั้นแหละ

ตอนนี้หลังจากที่แกล้งเตะเฉาหมิงออกจากโปรเจกต์ชั่วคราว หลินเฟิงก็เข้าใจข้อสันนิษฐานของตัวเองอย่างถ่องแท้แล้ว

แต่ในตอนนี้เมื่อเห็นสีหน้าของเฉาหมิง

จู่ๆ หลินเฟิงก็เกิดอยากจะแกล้งเฉาหมิงขึ้นมา

สีหน้าของเขายังคงราบเรียบ เขาพยักหน้าด้วยความจริงจังก่อนจะพูดขึ้น

"ฉันลองอ่านแผนการพัฒนาที่นายเขียนมาก่อนหน้านี้อย่างละเอียดแล้ว ถึงแม้นายจะทำออกมาได้ดีแต่ฉันรู้สึกว่าแนวคิดของนายมันไม่ค่อยตอบโจทย์กับแผนการของฉันสักเท่าไหร่"

"นายเป็นคนมีความสามารถนะ เพียงแต่นายไม่ค่อยเหมาะกับโปรเจกต์ของฉันก็เท่านั้นเอง"

เฉาหมิงเบิกตากว้างจ้องมองหลินเฟิงด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เขาพยายามจับจ้องใบหน้าของหลินเฟิงเพื่อค้นหาร่องรอยของการล้อเล่น

แต่ท่าทีขึงขังจริงจังของหลินเฟิงก็ทำให้เฉาหมิงหลงเชื่อเข้าอย่างจัง

"อย่าทำแบบนี้สิพี่เฟิง ให้โอกาสผมอีกสักครั้งเถอะนะ อย่าทำร้ายผมแบบนี้เลย"

เฉาหมิงจ้องมองหลินเฟิงด้วยสายตาตัดพ้อ

ในตอนนี้ลึกๆ ในใจของเฉาหมิงรู้สึกสิ้นหวังเล็กน้อย

ดูท่าคงจะโดนปากกาของเจียงเชาสาปแช่งเข้าให้แล้วจริงๆ สินะ

ตัวเขาก็แค่แวะไปโอ้อวดต่อหน้าเจียงเชานิดๆ หน่อยๆ เอง

ผลปรากฏว่าตอนนี้เขาต้องมาสูญเสียโอกาสในการร่วมทีมไปเสียแล้ว

กรรมตามสนองเร็วจนเฉาหมิงรู้สึกขมขื่นใจไปหมด

"พี่จะไม่รั้งผมไว้จริงๆ เหรอครับ"

ประกายความหวังในดวงตาของเฉาหมิงหม่นแสงลง

เขาก้มหน้ามองดูเท้าของตัวเองด้วยความสิ้นหวัง

ในตอนนี้

ในใจของเฉาหมิงกำลังพยายามหาข้ออ้างต่างๆ นานามาแก้ตัว เพื่อไม่ให้เจียงเชาหัวเราะเยาะเขาได้ถนัดนัก

แต่ผลปรากฏว่าเมื่อไม่ได้รับการตอบสนองจากหลินเฟิงเสียที พอเงยหน้าขึ้นไปเขาก็เห็นหลินเฟิงกำลังกลั้นขำอยู่

เฉาหมิงลองคิดทบทวนดูครู่หนึ่ง เขาก็เริ่มจะเข้าใจปฏิกิริยาของหลินเฟิงแล้ว

"พระเจ้าช่วย นี่นายหลอกฉันงั้นเหรอ"

"นายกล้าหลอกลวงชายหนุ่มผู้ใสซื่ออย่างฉันงั้นเหรอ"

เฉาหมิงโอดครวญออกมาพร้อมกับชี้หน้าหลินเฟิงด้วยมือที่สั่นระริก ราวกับกำลังต่อว่าชายหนุ่มผู้ไร้หัวใจก็ไม่ปาน

หลินเฟิงกระแอมไอเบาๆ เพื่อกลั้นรอยยิ้มเอาไว้ "เอาล่ะๆ ฉันแค่ล้อเล่นเท่านั้นแหละ"

"ฉันก็แค่อยากจะทดสอบความแข็งแกร่งทางจิตใจของนายดูหน่อย"

เฉาหมิงถอนหายใจยาวออกมาอย่างโล่งอก

หลินเฟิงสังเกตเห็นว่าตอนที่เขาตัดสินใจดึงตัวเฉาหมิงกลับเข้ามาร่วมทีมอีกครั้ง

แถบความคืบหน้าของภารกิจในระบบก็ขยับเพิ่มขึ้นอีกครั้ง

ดูท่าเกณฑ์การประเมินก็คงจะเป็นอย่างที่เขาสันนิษฐานเอาไว้จริงๆ ด้วย

"เอาล่ะ ที่ฉันเรียกนายมาครั้งนี้ก็มีธุระสำคัญจริงๆ นั่นแหละ"

หลินเฟิงหุบรอยยิ้มและพูดกับเฉาหมิงด้วยใบหน้าจริงจัง

ตอนนี้พอเฉาหมิงเห็นสีหน้าจริงจังของหลินเฟิงเขาก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมา

แต่โชคดีที่หลังจากนั้นหลินเฟิงก็พูดแต่เรื่องงาน

"ตอนนี้โปรเจกต์ของเรายังขาดแคลนผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านอยู่อีกหลายคน"

"ฉันหวังว่านายจะสามารถไปหาคนที่มีความสามารถและสามารถแสดงฝีมือในโปรเจกต์ที่ดินแปลงนี้ออกมาได้นะ"

หลินเฟิงเห็นว่าก่อนหน้านี้เฉาหมิงก็ทำงานด้านบุคคลของบริษัทออกมาได้ค่อนข้างดี

ดังนั้นเขาจึงอยากให้เฉาหมิงช่วยสอดส่องหาบุคลากรเหล่านี้ให้หน่อย

แน่นอนว่าเรื่องนี้เฉาหมิงย่อมต้องตอบตกลงอย่างไม่ลังเล "วางใจเถอะ เรื่องนี้ฉันจะคอยเป็นหูเป็นตาให้แน่นอน"

"ถ้าเจอคนที่มีฝีมือเมื่อไหร่ ฉันจะรีบคว้าตัวมาให้เร็วที่สุดเลย"

เฉาหมิงพูดด้วยใบหน้ามุ่งมั่น

หลินเฟิงพยักหน้ารับ

ครั้งนี้หลังจากที่เดินออกจากห้องทำงานของหลินเฟิง เฉาหมิงก็ไม่ได้เดินเตร็ดเตร่ไปมาในบริษัทอีกแล้ว

แต่กลับเดินตรงดิ่งกลับไปที่มหาวิทยาลัยอย่างว่าง่าย

เพราะกลัวว่าหลินเฟิงจะเรียกเขากลับไปแล้วล้อเล่นอะไรบ้าๆ บอๆ อีก

[จบแล้ว]