บทที่ 6 คำทักทาย

บทที่ 6 คำทักทาย

"วู้ววว!"

หลู่เถามองดูข้อมูลดินแดนใหม่ด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข เขากวาดสายตามองวัสดุในคลังและดำเนินการอัปเกรดหอสังเกตการณ์ทันที เนื่องจากรัศมีการมองเห็นรอบด้านแบบเดิมนั้นไม่ครอบคลุมพื้นที่ที่ขยายออกไปอีกต่อไปแล้ว

มันถูกอัปเกรดขึ้นสู่ระดับสามเช่นกัน

หากปราศจากการมองเห็นรอบด้าน หลู่เถาจะรู้สึกไม่ค่อยปลอดภัยนัก เพราะอย่างไรเสียตอนนี้ดินแดนของเขาก็มีรัศมีถึงสามกิโลเมตร ซึ่งหมายความว่ามีเส้นผ่านศูนย์กลางกว้างถึงหกกิโลเมตร นับว่าใหญ่กว่าตอนเริ่มต้นมากทีเดียว

ระมัดระวังไว้ก่อนย่อมดีกว่า!

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ—

ผู้พัฒนาเกมอย่างเป็นทางการยังไม่ได้มอบช่วงเวลาคุ้มครองผู้เล่นใหม่ให้แก่เหล่าลอร์ดที่เพิ่งมาถึงเหล่านี้เลย

แม้จะผ่านไปไม่ถึงหนึ่งวัน แต่ความจริงคือมีลอร์ดจำนวนนับสิบล้านคนได้จบชีวิตลงแล้วในช่วงเวลาสั้นๆ นี้

สาเหตุที่เรื่องนี้ไม่ได้สร้างความแตกตื่นในช่องแชทโลกมากนัก เป็นเพราะเมื่อเทียบกับจำนวนลอร์ดทั้งหมดหลายหมื่นล้านคน ข่าวการถูกกำจัดและเสียชีวิตของคนไม่กี่ล้านจึงไม่ได้ดูเป็นเรื่องใหญ่โตอะไร

ที่สำคัญกว่านั้นคือ ความคิดของคนจำนวนมากยังไม่ได้ปรับเปลี่ยนอย่างสมบูรณ์

พวกเขายังคงยึดติดกับอัตลักษณ์การเป็น "ภัยพิบัติที่สี่" และดูแคลนทุกสรรพสิ่ง โดยอาจมองข้ามไปว่านี่คือเกมแห่งความตายที่ไม่มีโอกาสครั้งที่สอง

อย่างไรก็ตาม อีกไม่นานคนเหล่านี้จะค่อยๆ ตื่นจากภวังค์และเริ่มจริงจังกับเกม "การแข่งขันแห่งทวยเทพ" นี้อย่างแท้จริง

"เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ถึงเวลาพักผ่อนเสียที!"

หลังจากตรวจสอบความปลอดภัยของดินแดนผ่านการมองเห็นรอบด้าน และเห็นเหล่าทหารโครงกระดูกเริ่มจัดกำลังป้องกันด้วยตัวเอง หลู่เถาก็รู้สึกเบาใจและเตรียมตัวพักผ่อน

ข้างกายเขา

ฟูลิยาซึ่งเฝ้ารออยู่ก่อนแล้วมองมาที่หลู่เถา ใบหน้าของเธอแฝงแววแห่งความคาดหวังเล็กน้อย "นายท่านคะ ให้หม่อมฉันรับใช้ปรนนิบัติการพักผ่อนของท่านไหมคะ?"

เอ่อ—

หลู่เถาถึงกับชะงักไป

เมื่อมองดูฟูลิยาที่มีทั้งรูปร่างและหน้าตาระดับท็อป กอปรกับท่าทางที่เชื่อฟังอย่างไร้ที่ติ อีกทั้งเธอยังมีเส้นผมสีขาวนุ่มสลวยที่มาพร้อมกับเครื่องประดับผมชุดเมด มันช่างตรงสเปกของหลู่เถาเข้าอย่างจัง

แต่ปัญหาคือเขาเพิ่งจะมาถึงทวีปแห่งทวยเทพวันนี้ และยังไม่มีอารมณ์คิดเรื่องพรรค์นั้น อีกทั้งเขายังแอบกังวลว่าร่างที่แท้จริงของฟูลิยาอาจจะเป็นสิ่งที่เขาไม่อาจยอมรับได้

ดังนั้น แม้จะรู้สึกหวั่นไหวอยู่บ้าง แต่หลู่เถาก็ยังคงปฏิเสธไป "ไม่ต้องหรอก"

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง

หลู่เถาจึงสั่งการว่า "ดินแดนของข้าเพิ่งเริ่มพัฒนาและยังมีปัญหาอีกมาก ความแข็งแกร่งของเจ้านั้นยอดเยี่ยม ข้าจะแบ่งปันการมองเห็นรอบด้านของหอสังเกตการณ์ให้แก่เจ้า ฝากเจ้าช่วยใส่ใจสถานการณ์ภายในดินแดนให้มากขึ้นด้วยนะ"

ฟูลิยาย่อตัวลงอย่างสง่างามและตอบอย่างจริงจังว่า "ตามบัญชาค่ะ นายท่าน!"

หลังจากฝากฝังความปลอดภัยของดินแดนไว้กับฟูลิยา หลู่เถาก็เข้าไปยังห้องนอนใหญ่ที่ฟูลิยาเตรียมไว้เพื่อพักผ่อน โดยไม่กังวลเรื่องความปลอดภัยเลยแม้แต่น้อย

จะว่าอย่างไรดีล่ะ?

ฟูลิยาคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา หากมีอันตรายใดที่ฟูลิยาไม่อาจแก้ไขได้ การที่เขาอยู่ด้วยก็คงไม่มีประโยชน์อะไรอยู่ดี สู้เข้านอนให้เต็มอิ่มจะดีกว่า

หลังจากส่งหลู่เถาเข้าห้องนอนใหญ่และช่วยส่งเขาเข้านอนเรียบร้อยแล้ว ฟูลิยาก็เดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องนอนใหญ่ของหลู่เถา ความอ่อนโยนและสง่างามบนใบหน้าของฟูลิยาก็เลือนหายไปจนสิ้น แทนที่ด้วยท่าทางที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและเด็ดขาด

เธอครุ่นคิด "แบบนี้ไม่ได้การ นายท่านยังไม่มีผู้ใต้บังคับบัญชาระดับหัวกะทิที่สามารถจัดการงานสำคัญๆ ได้เลย ถ้าเป็นอย่างนั้น ข้าคงต้องเสียเวลาไปกับการบริหารจัดการดินแดนโดยไม่จำเป็น ซึ่งจะทำให้เวลาที่ข้าจะได้อยู่เคียงข้างนายท่านลดน้อยลงไปด้วย"

ไม่นานนัก

ฟูลิยาก็ตัดสินใจ หากหลังจากนายท่านอัญเชิญผู้ใต้บังคับบัญชาใหม่ในวันพรุ่งนี้แล้วยังไม่มีใครที่มีความสามารถพอจะรับหน้าที่ภายนอกได้ เธอจะลงมือฝึกฝนทหารโครงกระดูกบางตนด้วยตัวเองเพื่อให้เลื่อนขั้นเป็นนักรบโครงกระดูก และให้นักรบโครงกระดูกเหล่านั้นนำทัพทหารโครงกระดูกไปทำภารกิจกวาดล้างดินแดนแทน เพื่อที่เธอจะได้อยู่ปรนนิบัตินายท่านได้อย่างสบายใจ

ส่วนเรื่องการเพิ่มระดับความแข็งแกร่งของตัวเองนั้น ฟูลิยาไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิด

เพราะอย่างไรเสีย เธอก็เป็นเพียงเมดของนายท่านเท่านั้น

...

ค่ำคืนผ่านไปอย่างสงบสุข

ในวันรุ่งขึ้น หลู่เถาตื่นขึ้นตามนาฬิกาชีวิตของตนเอง

หลังจากลุกขึ้นล้างหน้าและรับประทานอาหารโดยมีฟูลิยาคอยดูแล หลู่เถาก็เดินไปยังค่ายทหารระดับต้นที่ตั้งอยู่ใต้หอคอยอัญเชิญอันเดด

"อัญเชิญ!" หลู่เถามองไปที่หอคอยอัญเชิญอันเดดด้วยรอยยิ้มแห่งความคาดหวัง "หวังว่าครั้งนี้จะติดคริติคอลทางคุณภาพนะ จะได้มีบุคลากรระดับบัญชาการบ้าง... หรืออย่างน้อยก็ขอพวกอัจฉริยะที่สามารถนำทัพกองกำลังของฉันได้"

ฟูลิยารู้ดีว่าทหารโครงกระดูกไม่สามารถทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพหากขาดผู้นำระดับหัวกะทิ และแน่นอนว่าหลู่เถาก็ตระหนักในเรื่องนี้เช่นกัน

ดังนั้น ในตอนนี้เขาจึงคาดหวังการติดคริติคอลทางคุณภาพมากกว่าทางจำนวนเสียอีก

วูบ—

หอคอยอัญเชิญอันเดดเปล่งแสงสีฟ้าเยือกเย็นออกมา

ในเวลาเดียวกัน เสียงของระบบก็ดังขึ้นในหัวของหลู่เถา

การอัญเชิญสำเร็จ กระตุ้นการติดคริติคอลคุณภาพหนึ่งร้อยเท่า! ท่านได้รับ: อัศวินไร้หัว 1 นาย, องครักษ์โครงกระดูก 9 นาย, นักรบโครงกระดูก 20 นาย

ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ—

แสงสีมืดมิดสามสิบสายพุ่งกระจายออกมาจากหอคอยอัญเชิญอันเดดโดยตรง หลังจากตกลงสู่พื้น พวกมันก็เปลี่ยนร่างเป็นนักรบอันเดดสามสิบตนที่ทำความเคารพหลู่เถาอย่างพร้อมเพรียงกัน

"ขอน้อมคำนับนายท่านผู้สูงส่งและทรงอำนาจสูงสุด!"

หลู่เถามองดูอัศวินไร้หัวที่เป็นคนพูดด้วยความสงสัยว่าเขาพูดออกมาได้อย่างไร แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้เอ่ยปากถามออกไป

อัศวินไร้หัว—

ชื่อบุคคล: อาเบล

ระดับความแข็งแกร่งปัจจุบัน: ระดับสี่

ความจงรักภักดี: 100 (จงรักภักดีอย่างสมบูรณ์)

ศักยภาพการเติบโตปัจจุบัน: ระดับนักบุญขั้นสูงสุด

"เป็นระดับหัวกะทิที่มีชื่อเฉพาะตัวด้วย!" ดวงตาของหลู่เถาเป็นประกายในขณะที่เขามองดูอัศวินไร้หัว - อาเบล ด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่ง

เมื่อมีอาเบล เขาก็สามารถมอบหมายทหารโครงกระดูกทั้งหมดให้อยู่ภายใต้การบัญชาการของอาเบล เพื่อไปกวาดล้างทุกสิ่งภายในดินแดน หรือแม้แต่ออกไปสำรวจและพิชิตพื้นที่ภายนอกที่ไกลออกไปได้

จากนั้นหลู่เถาก็กวาดสายตามองนักรบอันเดดตนอื่นๆ

องครักษ์โครงกระดูก—

ระดับความแข็งแกร่งปัจจุบัน: ระดับสาม

ความจงรักภักดี: 100 (จงรักภักดีอย่างสมบูรณ์)

ศักยภาพการเติบโตปัจจุบัน: ระดับราชันช่วงต้น

...

นักรบโครงกระดูก—

ระดับความแข็งแกร่งปัจจุบัน: ระดับหนึ่ง

ความจงรักภักดี: 100 (จงรักภักดีอย่างสมบูรณ์)

ศักยภาพการเติบโตปัจจุบัน: ระดับเก้าขั้นสูงสุด

...

หลังจากดูข้อมูลของพวกมันคร่าวๆ แล้ว หลู่เถาก็เลื่อนสายตาไปหยุดที่อาเบล "อาเบล"

อาเบลก้มตัวลงเล็กน้อย น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเคารพอย่างถึงที่สุด:

"นายท่าน อาเบลรอน้อมรับคำบัญชาครับ!"

หลู่เถากล่าวว่า "องครักษ์โครงกระดูก นักรบโครงกระดูก และทหารโครงกระดูกทั้งหมด ข้ามอบหมายให้เจ้าเป็นผู้บัญชาการและนำทัพ"

"จงกำจัดภัยคุกคามทั้งหมดภายในดินแดน รวบรวมทรัพยากรและวัสดุต่างๆ และจงพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อรวบรวมวัสดุทั้งหมดที่จำเป็นในการอัปเกรดหอคอยอัญเชิญอันเดดให้ครบก่อนเที่ยงคืนของวันนี้"

ฟึ่บ—

อาเบลรับคำสั่งทันที "ตามบัญชาครับ นายท่าน!"

หลู่เถาพยักหน้าให้พรางมองอาเบล "ไปได้!"

หลังจากทำความเคารพอีกครั้ง อาเบลก็จูงม้าศึกที่มีเปลวไฟวิญญาณลุกโชนในดวงตา พร้อมนำเหล่าองครักษ์โครงกระดูก นักรบโครงกระดูกระดับหัวกะทิ และทหารโครงกระดูกทั้งหมดที่เฝ้าปราสาทโบราณออกเดินทางไป

หลู่เถามองตามกองทัพโครงกระดูกที่เกรียงไกรเดินจากไปพลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

ในขณะเดียวกัน เขาก็หันไปหาฟูลิยาที่อยู่ข้างกาย "ความปลอดภัยของปราสาทโบราณรวมถึงความปลอดภัยของข้า ฝากไว้กับเจ้าด้วยนะ ฟูลิยา!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

ใบหน้าของฟูลิยาก็เผยรอยยิ้มที่อ่อนโยน ดวงตาของเธอเป็นประกายสดใส "ถือเป็นเกียรติของฟูลิยาค่ะ นายท่าน"

หลู่เถามองดูรอยยิ้มบนใบหน้าของฟูลิยา เขารู้สึกว่าวันนี้เธอดูตื่นเต้นยิ่งกว่าเมื่อวานเสียอีก แม้เขาจะไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดก็ตาม

อย่างไรก็ดี เขาไม่ได้ติดใจอะไร เพราะอย่างไรเสียความจงรักภักดีแบบสัมบูรณ์ 100% ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เขามอบความไว้วางใจในความปลอดภัยของตนให้แก่ฟูลิยาและกองกำลังของเขาได้อย่างเต็มที่

ก็นะ นอกจากวิธีนี้แล้ว ดูเหมือนเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นอยู่ดี