ตอนที่ 720 ยาลูกกลอนเหยียดขาเบิกตาโพลง

ตอนที่ 720 ยาลูกกลอนเหยียดขาเบิกตาโพลง

หลิวหรูเยียนก็ไม่ได้อยากจะรีบร้อนอะไรหรอก แต่เธอสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของร่างกายตัวเองอย่างชัดเจน วันนั้นของเดือนใกล้จะมาถึงแล้ว ถ้าไม่รีบมาเติมพลังหยางสักหน่อย ดีไม่ดีวันนั้นของเดือนนี้คงจะทรมานอีกแน่

และด้วยเหตุนี้เอง หลังจากทำงานเสร็จเธอถึงได้นั่งเครื่องบินตามมา พอมาถึงที่นี่นอกจากจะได้เติมพลังหยางแล้ว ยังถือโอกาสมาเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจไปในตัวด้วย

ต้องรู้ไว้ก่อนนะว่า ตั้งแต่ทั้งสองคนตกลงคบกัน ก็ยังไม่เคยไปเที่ยวด้วยกันเลย ถึงครั้งนี้จะมีคนอื่นมาด้วย แต่นี่ก็ไม่ใช่การมาฮันนีมูนเสียหน่อย คนเยอะหน่อยก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็ครึกครื้นดี

เช้าวันรุ่งขึ้น นาฬิกาชีวภาพของหลินโม่ที่เพิ่งจะกลับมาเป็นปกติก็ต้องเลื่อนออกไปอีกครั้ง วันนี้ไม่มีใครมาปลุกพวกเขา ทุกคนเลยได้นอนตื่นสายกันอย่างหาได้ยาก

สิบโมงเช้า คุณหนูหยวนมาทุบประตู เพื่อจะไปทำภารกิจเช็กอินของวันนี้ให้เสร็จ หลินโม่เพิ่งจะเปิดประตูห้อง คุณหนูหยวนก็เหลือบไปเห็นรองเท้าของหลิวหรูเยียนวางอยู่หน้าประตูเข้าพอดี

เมื่อเห็นดังนั้น เธอก็เบิกตากว้างขึ้นทันที จากนั้นก็ใช้เท้าเกี่ยวประตูห้องปิดดังปัง ขังหวังฉู่กับหัวหน้าห้องไว้ข้างนอก แล้วเอามือปิดปากหลินโม่พร้อมกับดันตัวเขาเข้าไปข้างใน

"ไอ้เจ้าหมาดำน้อย นายจะใจกล้าเกินไปหน่อยมั้ง นายถึงกับเรียกไก่มาเลยเหรอ!" คุณหนูหยวนเบิกตากว้างเอ่ยปากถาม

หลินโม่:???

จากนั้นเขาก็ดิ้นหลุดจากการปิดปากของคุณหนูหยวน แล้วถ่มน้ำลายด่า "เรียกไก่บ้าอะไรล่ะ ในห้องฉันไม่มีไก่โว้ย!"

"ยังจะมาแกล้งทำเป็นไขสืออีก ผู้หญิงคนนั้นยังไม่กลับไปใช่ไหม ซ่อนตัวอยู่ในห้องน้ำใช่ไหมล่ะ ฉันได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวหมดแล้วนะ นี่ โรงแรมหรูระดับเรานี่มีบริการแบบนี้ด้วยเหรอ? หรือว่ามีพนักงานเสิร์ฟแอบสอดนามบัตรใบเล็กๆ เข้ามาใต้ประตูห้องนาย?

คืนนึงเท่าไหร่ล่ะ นายไม่ต้องเกร็งไปหรอก วางใจได้ เรื่องนี้พี่หยวนไม่เอาไปบอกหลิวหรูเยียนหรอก ปากฉันน่ะรูดซิปสนิทสุดๆ เลยล่ะ~~" คุณหนูหยวนไม่เชื่อ จากนั้นก็เอ่ยปากถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นนิดๆ

ล้อเล่นน่า ในห้องน้ำยังมีเสียงล้างหน้าล้างตาดังอยู่เลย แถมบนราวแขวนผ้าก็ยังมีเสื้อผ้าผู้หญิงแขวนอยู่อีก ถ้าไม่ใช่เพราะนามบัตรใบเล็กๆ ที่โรงแรมแอบสอดเข้ามา จะมีบริการแบบนี้ได้ยังไง!

หลินโม่: .

"ไม่มีจริงๆ เธอคือ..."

"เธอคืออะไร? หรือว่าจะเป็นแม่ม่ายทรงเครื่อง? นายนี่ร้ายไม่เบาเลยนะ วางใจเถอะ ฉันไม่ให้พวกหวังฉู่เข้ามาหรอก เดี๋ยวตอนพวกเราออกไปเที่ยว นายก็ให้เธอแอบกลับไปเองแล้วกัน วางใจได้ พี่หยวนอย่างฉันน่ะรักเพื่อนที่สุดแล้ว" พูดจบ คุณหนูหยวนก็ยังไปเคาะประตูห้องน้ำแล้วตะโกนเรียก "นี่ แม่ม่ายข้างในน่ะฟังให้ดีนะ ออกมาเถอะ ฉันไม่ได้เป็นคนของฝั่งผัวเธอหรอกนะ ออกมาให้ฉันดูหน้าหน่อยว่าเป็นยังไง แล้วเรื่องนี้ฉันจะถือว่าแล้วกันไป!"

สิ้นเสียง ประตูห้องน้ำก็เปิดออก หลิวหรูเยียนถือผ้าขนหนูเช็ดผมเดินออกมาจากข้างในพลางหัวเราะเบาๆ "แม่ม่ายทรงเครื่องได้ยินแล้วค่ะ เป็นไง หุ่นฉันทำเอาเธออิจฉาเลยใช่ไหมล่ะ!"

พูดพลาง หลิวหรูเยียนก็ยังจงใจแอ่นอกขึ้นนิดๆ ด้วย

เมื่อเห็นดังนั้น คุณหนูหยวนก็ถอยหลังกรูดไปหลายก้าว ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงอย่างแรง ชี้หน้าหลิวหรูเยียน "เธอ เธอ เธอ เธอ!"

"เธออะไรของเธอล่ะ มองไม่ออกเลยนะว่าหยวนหยวนเธอก็รักเพื่อนใช้ได้เลยนี่นา ถึงกับช่วยเพื่อนปิดบังเรื่องแบบนี้ด้วย" หลิวหรูเยียนพูดจบก็หันไปมองหลินโม่ด้วยสายตาที่มีความหมายลึกซึ้ง "น้องชาย ดูท่าทางต่อไปพี่คงต้องระวังพวกนายหลอกพี่แล้วล่ะ นายทำตัวดีๆ หน่อยนะ~~"

หลินโม่: .

นกยวนยางเอ๊ย! ถุย โดนปรักปรำชัดๆ! เขาไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิด แต่ผลออกมากลับกลายเป็นว่าเขาเป็นเซียนในเรื่องพรรค์นี้ไปซะได้ แบบนี้มันตกกระไดพลอยโจนชัดๆ

"ไปให้พ้นเลย อย่ามาปรักปรำลูกน้องฉันนะ เธอกำลังเป็นมนุษย์เงินเดือนทำงานหัวซุกหัวซุนอยู่ที่เจียงหนิงไม่ใช่เหรอ? ทำไมจู่ๆ ถึงโผล่มาอยู่ในห้องโม่ไจ๋ได้ล่ะ? เธอวาร์ปมาได้เหรอ?" คุณหนูหยวนเบิกตากว้างถาม

สำหรับเรื่องนี้ หลินโม่ก็อดกลอกตาใส่เธอไม่ได้ "อะแฮ่ม พี่หยวน เห็นชัดๆ ว่าเมื่อคืนเธอนั่งเครื่องบินมานะ!"

วาร์ปมาเนี่ยนะ มันใช่เรื่องเหรอ ตอนนี้ก็ไม่ใช่ยุคโบราณเสียหน่อย วิชาเดินทางพันลี้ในชั่วข้ามคืนนั่นมันวิชาของพวกเทพเซียนแล้ว สมัยนี้อย่าว่าแต่เดินทางพันลี้ในวันเดียวเลย ต่อให้หลายพันลี้ก็ไม่มีปัญหา

"อย่างนั้นเหรอ? ถุย ฉันต้องให้นายเตือนด้วยหรือไง ฉันไม่รู้เหรอว่าเธอนั่งเครื่องบินมาน่ะ? ประเด็นคือเมื่อคืนตอนพวกเรากลับมา เธอยังไม่มาไม่ใช่เหรอ?" คุณหนูหยวนตอนแรกก็ทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกออก จากนั้นก็รู้สึกเหมือนโดนดูถูกจนสติแตก

หลิวหรูเยียนได้ยินก็กลอกตาใส่ เช็ดผมไปพลางเอ่ยปากพูดไปพลาง "เห็นชัดๆ ว่าฉันมาหลังจากที่พวกนายกลับมาแล้วไงล่ะ!"

"แล้วทำไมเธอไม่บอกสักคำล่ะ? ตกใจหมดเลย ฉันนึกว่าโม่ไจ๋ใจแตกไปซะแล้ว!" คุณหนูหยวนพูดอย่างไม่พอใจ

สำหรับเรื่องนี้ หลิวหรูเยียนถึงกับโมโหจนหลุดขำ เมื่อกี้เธอจะช่วยผู้ชายของฉันปิดบังเรื่องพรรค์นั้น ฉันยังไม่โมโหเลยนะ เธอยังจะไม่พอใจอีก "ฉันจำเป็นต้องบอกเธอด้วยเหรอ ทำไมล่ะ ถ้าฉันไม่มานอนที่นี่ จะให้ไปนอนซุกผ้าห่มกับเธอหรือไง! สารอนินทรีย์มันไม่มีสารอาหารหรอกนะ!"

"สารอนินทรีย์? เธอหมายความว่าไงอะ?" คุณหนูหยวนหันไปมองหลินโม่แล้วถาม

หลินโม่ได้ยินก็อ้าปากค้าง จะให้อธิบายยังไงล่ะเนี่ย จะบอกตรงๆ ว่าคุณหนูหยวนไม่มีท่อส่งพลังหยางงั้นเหรอ?

"เธอบอกว่าพี่ใสซื่อบริสุทธิ์น่ะ! สารอนินทรีย์ไง ไม่มีอะไรเจือปนเลย ใสซื่อบริสุทธิ์" หลินโม่ชูนิ้วโป้งให้

คุณหนูหยวนได้ยินก็พยักหน้า "นับว่าเธอรู้จักพูด! เอาล่ะ เธอมาก็ดีแล้ว วันนี้ควนเม่ยเดี้ยงไปแล้ว บ่นว่าปวดขา พวกเราไปเที่ยวกัน ถ้าเวลายังเหลือก็กลับเจียงหนิงวันนี้เลย แต่ถ้าดึกแล้วพรุ่งนี้ค่อยกลับ gogogo!"

ไม่นานนัก หลินโม่กับหลิวหรูเยียนก็เดินออกจากห้องมา หวังฉู่กับหัวหน้าห้องเห็นฉากนี้เข้า ก็ถึงกับอึ้งไปเหมือนกัน คิดไม่ถึงเลยว่าการมีแฟนจะต้องมีการจู่โจมแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียงแบบนี้ด้วย

ทุกคนออกไปหาอะไรกินกันง่ายๆ แล้วก็ออกเดินทางไปเที่ยว ก่อนไป หลินโม่ก็เอาแผ่นแปะเท้ากันหนาวให้หลิวหรูเยียนคู่หนึ่งด้วย ยังไงเสียอุณหภูมิที่นี่ก็หนาวเกินไปจริงๆ

คุณหนูหยวนกับหวังฉู่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง แปะไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ แล้ว เพราะที่เมื่อวานเล่นได้สนุกสุดเหวี่ยงขนาดนั้น ก็เกี่ยวพันกับเจ้าของชิ้นเล็กๆ นี่แหละ

เสือโคร่งไซบีเรีย อัลปาก้า ลูกเพนกวิน กวางเรนเดียร์ กวางโร ไข่ หรือแม้แต่หมีขั้วโลก ก็มีให้ดูครบทุกตัว

แต่ส่วนใหญ่ก็มีแค่คุณหนูหยวนที่เดินเล่นสนุกอยู่คนเดียว หวังฉู่คอยถ่ายรูปให้หัวหน้าห้อง เพราะวันนี้ควนเม่ยออกมาไม่ได้ ก็เลยไม่มีทางถ่ายฟุตเทจได้

ส่วนหลินโม่กับหลิวหรูเยียน ทั้งสองคนเดินตามหลังทุกคนอยู่เงียบๆ

มองดูเสื้อโค้ทตัวหนาบนตัวหลิวหรูเยียน หลินโม่ก็อดหัวเราะไม่ได้ "ว่าแต่ คุณไม่ได้บอกว่าเสื้อผ้าแพงๆ หน่อยมันจะอุ่นกว่าเหรอ? สวยแถมยังไม่ดูเทอะทะด้วย ทำไมไม่เห็นคุณใส่มาล่ะ?"

ยังไงเสียตอนที่ไปเดินช้อปปิ้งซื้อเสื้อผ้าเป็นเพื่อนหลิวหรูเยียน เสื้อกันหนาวของเธอตัวนึงก็ปาเข้าไปตั้งหลายพันหยวน ใส่แล้วก็อุ่นจริงๆ แถมยังให้ความรู้สึกเหมือนมันสร้างความร้อนได้ด้วยซ้ำ

เมื่อได้ยิน หลิวหรูเยียนก็อดกลอกตาใส่เขาไม่ได้ "ฉันไม่ได้โง่นะ เสื้อผ้าพวกนั้นถึงจะกันหนาวได้ แต่มันก็ต้องดูสถานที่ด้วยใช่ไหมล่ะ อยู่ที่เจียงหนิงบ้านเรา หรือพื้นที่ทางใต้มันก็เอาอยู่หรอก แต่ที่นี่ที่ไหนล่ะ? อุณหภูมิติดลบตั้งหลายสิบองศา เสื้อผ้าราคาหลักพันมันก็เอาไม่อยู่หรอกนะ ที่นี่ ถ้าอยากได้ทั้งความอบอุ่นและแฟชั่น ก็มีเสื้อผ้าอยู่ชนิดเดียวเท่านั้นแหละ"

หลินโม่: "เสื้อผ้าอะไรอะ?"

หลิวหรูเยียน: "โง่จัง ก็เสื้อโค้ทขนมิ้งค์ไงล่ะ!"

ที่นี่ เสื้อโค้ทขนมิ้งค์ในสายตาผู้หญิงมีสถานะสูงกว่าทองคำเสียอีก อุณหภูมิติดลบยี่สิบสามสิบองศาใส่เดินออกมา ไม่เพียงแต่จะไม่หนาว แต่ถึงขั้นร้อนได้เลย ถ้าเป็นผู้หญิงที่รูปร่างหน้าตาดีใส่ ก็จะมีความงดงามที่แปลกตาไปอีกแบบ ดูแฟชั่นสุดๆ

แน่นอนว่า เสื้อผ้าทุกชนิดก็เลือกคนใส่ ถ้าคนที่รูปร่างกำยำเกินไปใส่ มองจากไกลๆ คนไม่รู้คงนึกว่าหมีควายเดินมา

แต่ไม่ว่าจะยังไง ในเรื่องของการให้ความอบอุ่น ของชิ้นนี้ก็ได้รับการยอมรับอย่างเป็นเอกฉันท์

"งั้นเหรอ? แล้วทำไมคุณไม่ใส่มาล่ะ?" หลินโม่ถาม

ถึงแม้ที่บ้านเขาจะไม่เคยซื้อสิ่งที่เรียกว่าเสื้อโค้ทขนมิ้งค์ แต่เขาก็รู้ว่า เสื้อโค้ทขนมิ้งค์ดีๆ ราคามันก็แพงเอาเรื่องอยู่ แต่หลิวหรูเยียนไม่น่าจะขัดสนเงินแค่นั้นนะ

"ฉันไม่มีหรอก" หลิวหรูเยียนแบมือสองข้างอย่างจนใจ

หลินโม่:???

"ระดับคุณเนี่ยนะจะไม่มีขนมิ้งค์?"

"ทำไมฉันต้องมีขนมิ้งค์ด้วยล่ะ อีกอย่างฉันก็ไม่ได้ชอบด้วย แต่แม่ฉันน่ะมีเสื้อโค้ทขนมิ้งค์อยู่หลายตัวเลยนะ หนังจับดูแล้วลื่นปรื๊ดๆ เลยล่ะ แต่ฉันไม่ชอบใส่เท่านั้นเอง" หลิวหรูเยียนเอ่ยปาก

ถึงแม้รูปร่างหน้าตาแบบหลิวหรูเยียนจะใส่อะไรก็สวยไปหมด แต่คนเราก็ย่อมมีความชอบส่วนตัวเป็นธรรมดา เรื่องนี้ก็พอเข้าใจได้

ในขณะที่ทุกคนกำลังเที่ยวเล่นอยู่ข้างนอก ควนเม่ยที่อยู่ในโรงแรมก็ร้องโอดครวญออกมา "ไอ้พวกเวรเอ๊ย ไอ้พวกเวร!"

ในตอนที่ทุกคนไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย หัวข้อที่หลี่ซือหยามาเป็นสัตว์พาหนะที่เอ่อร์ปินก็กลายเป็นกระแสไวรัลในอินเทอร์เน็ตไปแล้ว

ซึ่งก็คือวิดีโอที่พวกหวังฉู่กับหัวหน้าห้องเร่งปั่นกันจนเสร็จเมื่อคืนนี้นั่นแหละ

ในวิดีโอ คุณหนูหยวนกับควนเม่ยประสานงานกันได้อย่างไร้ที่ติ เมื่อก่อนผลงานของหลี่ซือหยาถ้าไม่ใช่แต่งหญิงแบบเป๊ะปัง ก็เป็นวิดีโอตามหาญาติที่เต็มไปด้วยพลังบวก นี่เป็นครั้งแรกที่เริ่มก้าวเข้าสู่วงการหลุดโลก

【ซือหยาไปเอ่อร์ปินเหรอ? งั้นฉันก็ไปบ้าง!】

【หลี่ซือหยาไปเป็นสัตว์พาหนะที่เอ่อร์ปิน? งั้นฉันต้องไปลองสัมผัสดูซะหน่อยแล้ว!】

【ส่งต่อกันไป หลี่ซือหยาขี่ได้ตามสบาย!】

【ส่งต่อกันไป หลี่ซือหยาจ่ายเงินก็ขี่ได้แล้ว!】

【สำนักวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวเอ่อร์ปิน: ยินดีต้อนรับสู่เอ่อร์ปิน แต่โปรดระมัดระวังความปลอดภัยด้วยนะครับ!】

【คุยบ้าอะไรกันเนี่ย ให้แกขี่ก่อนเลย!】

【สำนักวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวเอ่อร์ปิน: แบบนั้นก็ปลอดภัยแล้วครับ!】

เดิมทีช่วงนี้ ยอดนักท่องเที่ยวที่นี่ก็เยอะมากอยู่แล้ว บล็อกเกอร์คนดังในเน็ตหลายคนก็แห่กันมาเที่ยว กระแสความดังของหลี่ซือหยาย่อมไม่ต้องพูดถึง ทางการก็เลยเข้ามาร่วมวงสร้างสีสันด้วย

เพียงชั่วข้ามคืน หลายคนก็รู้ข่าวที่หลี่ซือหยาอยู่ที่นี่ ถึงขนาดที่ลานสกีที่พวกเขาไปเมื่อวาน ก็มีจำนวนนักท่องเที่ยวเพิ่มขึ้นไม่น้อยเลย

ส่วนเรื่องที่ชื่อเสียงของหลี่ซือหยาจะป่นปี้ เรื่องนี้ไม่มีใครสนใจหรอก ยังไงซะขอแค่ดังก็พอแล้ว

หลังจากดูสัตว์น้อยน่ารักกันจนพอใจแล้ว เดินเที่ยวจนหนำใจแล้ว คุณหนูหยวนก็ไม่มีอะไรให้ค้างคาใจอีก จากนั้นทุกคนก็ไปโรงอาบน้ำท้องถิ่นเพื่ออาบน้ำขัดตัวกัน

ต้องยอมรับว่า ในเรื่องของวัฒนธรรมการอาบน้ำขัดตัว ที่นี่ยังคงเป็นต้นตำรับที่สุด โรงอาบน้ำที่นี่ดีกว่าที่เจียงหนิงตั้งเยอะ ไม่ใช่แค่สถานที่กว้างขวาง แต่ยังหรูหราอลังการด้วย ถ้ามองจากข้างนอก คนไม่รู้คงนึกว่าเป็นโรงแรมระดับดาวด้วยซ้ำ

แถมยังได้ยินมาว่า ในเรื่องของการอาบน้ำขัดตัว เอ่อร์ปินยังไม่ใช่ที่สุด ทางฝั่งมณฑลเหลียวหนิงยังมี 'เกาะชิงเหอ' ที่มีพื้นที่กว่าแสนตารางเมตร แค่คิดก็ขนลุกแล้ว

หลินโม่กับหวังฉู่สองคนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากนัก แต่พอหลิวหรูเยียน คุณหนูหยวน และหัวหน้าห้อง สามสาวเดินออกมา ให้ความรู้สึกเหมือนถูกขัดเงามาเลยทีเดียว

"ว้าว~~ โรงอาบน้ำที่นี่สุดยอดขนาดนี้เลยเหรอ? ถึงกับมีเอฟเฟกต์ขัดเงาเลยด้วย?" หลินโม่เบิกตากว้างถามด้วยความเหลือเชื่อนิดๆ

เวลานี้ สีหน้าของสามสาวแตกต่างกันไป คุณหนูหยวนมีสีหน้าสดชื่นแจ่มใส หัวหน้าห้องก็ดูพึงพอใจมาก มีเพียงหลิวหรูเยียนคนเดียวที่หน้าแดงระเรื่อ

"แน่นอนสิ คุณป้าขัดให้ละเอียดมากเลยนะ ดูสิ นี่คืออะไร!" พูดพลาง คุณหนูหยวนก็หยิบก้อนขี้ไคลกลมๆ ออกมาให้ดู

หลินโม่:???

"นี่คืออะไรอะ?"

"ก็ขี้ไคลบนตัวฉันไงล่ะ ฉันตั้งใจจะเก็บสะสมไว้!" คุณหนูหยวนพูดอย่างหน้าไม่อาย

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนก็พร้อมใจกันถอยหลังไปสองก้าว รักษาระยะห่างจากคุณหนูหยวน เพิ่งจะเคยได้ยินว่ามีการเก็บสะสมของพรรค์นี้ด้วย แต่ก้อนขี้ไคลของคุณหนูหยวนนี่ใหญ่กว่าไข่นกกระทาเสียอีก มองไม่ออกเลยนะว่าเธอจะซกมกขนาดนี้ ยาลูกกลอนเหยียดขาเบิกตาโพลง ชัดๆ!

จากนั้นหลินโม่ก็ปรายตามองหลิวหรูเยียนที่มีรอยริ้วแดงบนใบหน้าแวบหนึ่ง ก่อนจะดึงเธอมาถามเสียงเบา "คุณคงไม่ได้ขัดออกมาเยอะแยะหรอกใช่ไหม!"

"บ้าสิ ตัวฉันออกจะสะอาด" หลิวหรูเยียนค้อนขวับ

ต้องรู้ไว้ก่อนนะว่า ที่พักของหลินโม่ก็มีฟองน้ำขัดขี้ไคลอยู่ เมื่อก่อนบนตัวหลิวหรูเยียนอาจจะขัดออกมาได้เยอะ แต่ตอนนี้ ต่อให้มี ก็น่าจะไม่ได้มีเยอะขนาดนั้น!

"แล้วคุณหน้าแดงทำไมล่ะครับ?" หลินโม่ถามด้วยความสงสัย

เมื่อได้ยิน คุณหนูหยวนที่อยู่ข้างๆ ก็หัวเราะร่วน "จะเป็นอะไรได้อีกล่ะ ก็เธอทนเจ็บไม่ไหวน่ะสิ พอคุณป้าเขาออกแรงนิดหน่อย เธอก็ร้องโอดโอยแล้ว!"

"แหงล่ะ ออกแรงเยอะขนาดนั้น จะไม่ให้เจ็บได้ยังไง?" หลิวหรูเยียนกระชับคอเสื้อให้แน่นขึ้น

คุณหนูหยวน: "แต่ฉันไม่เห็นเจ็บเลยนี่นา!"

"กระดานซักผ้าอย่างเธอจะไปเจ็บอะไรล่ะ ไม่มีจุดรับน้ำหนักเลยสักนิด คุณป้าเขาหิ้วเธอขึ้นมาขัดเหมือนหิ้วปลาไหล ยังบ่นว่าเกะกะมือเลย!" หลิวหรูเยียนกลอกตาใส่เธอ

หลินโม่: .

สรุปว่ามีทฤษฎีนี้ด้วยเหรอเนี่ย? แต่พอมองดูท่าทางที่หลิวหรูเยียนเอามือกอดอก เขาก็พอจะเดาอะไรออกรางๆ แล้ว

ไม่มีเหตุผลอื่นใดหรอกนอกจากหลิวหรูเยียนหุ่นดีเกินไป ผิวก็บอบบาง หน้าอกก็เลยโดนขัดจนเจ็บ ตรงกันข้ามกับคุณหนูหยวนที่ไม่มีความกังวลในเรื่องนี้เลย เพราะด้านหน้ากับด้านหลังก็แบนราบเหมือนกัน

"ถุย เธอน่ะสิกระดานซักผ้า เธอว่าใครแบนยะ!" คุณหนูหยวนทำท่าจะพุ่งเข้าไปสู้ตาย แต่กลับถูกหลิวหรูเยียนใช้มือข้างเดียวกดหัวเอาไว้ "ใครแบนก็รู้อยู่แก่ใจนั่นแหละ เอาเป็นว่าคนที่ไม่เจ็บก็คือคนแบน จริงไหมหัวหน้าห้อง!"

หัวหน้าห้องได้ยิน หน้าก็แดงก่ำ ก็ช่วยไม่ได้นี่นา เธอก็เจ็บเหมือนกัน แรงมือของคุณป้าคนขัดตัวเยอะมากจริงๆ ยังไงเสียก็เป็นมืออาชีพกว่าตอนอยู่เจียงหนิงตั้งเยอะ แถมยังขัดให้ทั่วทั้งตัวแบบไม่ให้เหลือซอกหลืบไหนเลย ขัดซะจนเธอเขินไปหมดแล้ว

"เอ่อ... ก็เจ็บนิดหน่อยจริงๆ แหละจ้ะ!"

คุณหนูหยวน: ┭┮﹏┭┮