บทที่ 30 หัตถ์เงาภูตพลิกฟ้า

บทที่ 30 หัตถ์เงาภูตพลิกฟ้า

เมื่อมีภูตระบบผู้ช่วยคอยสนับสนุน เหล่าผู้บำเพ็ญเซียนย่อมสามารถทำความเข้าใจความรู้พื้นฐานของเกมได้บ้างแล้ว

“ทักษะระดับเทพ?! ตอนนี้ข้ายังใช้ได้เพียงท่าโจมตีต่อเนื่องธรรมดาๆ ท่าเดียว กลับมีคนบรรลุทักษะระดับเทพได้แล้ว! เป็นไปไม่ได้!”

……

“เสียงเมื่อครู่นี้คือใครกัน? คือเซียนของโลกใบนี้รึ? ช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน!”

……

“บัดซบ! ทำไมเคล็ดวิชาที่ข้าเคยเรียนมาถึงใช้ไม่ได้! คนผู้นั้นบรรลุทักษะได้อย่างไรกัน?”

……

หมู่บ้านเริ่มต้นกว่าเก้าพันแห่ง ผู้บำเพ็ญเซียนเกือบหนึ่งล้านคน มีทั้งเจ้าสำนัก ผู้อาวุโสจากสำนักใหญ่ รวมถึงศิษย์สืบทอดและศิษย์หลักจากสำนักเล็กๆ ปฏิกิริยาของแต่ละคนล้วนแตกต่างกันไป

ทว่าสิ่งที่มีเหมือนกันคือ ความตกตะลึงและเหลือเชื่อ

ณ หมู่บ้านเริ่มต้นหมายเลข 8594 ปรมาจารย์โยวเสวียนกำลังร่วมมือกับเจ้าแห่งยอดเขาทั้งสิบหกคนสังหารหัวหน้าเต่ายักษ์ได้หนึ่งตัว ดรอปอุปกรณ์สีน้ำเงินมาได้สามชิ้น เดิมทีนึกว่าจะนำหน้าทุกคนในที่นี้เสียแล้ว กลับถูกข่าวนี้ตบหน้าเข้าอย่างจัง

“ทักษะระดับเทพ... คนผู้นี้ต้องมีที่มาไม่ธรรมดาแน่นอน บางทีอาจจะเป็นสัตว์ประหลาดเฒ่าขอบเขตทารกวิญญาณที่เร้นกายอยู่ในโลกแห่งการบำเพ็ญเซียน พวกเราต้องเร่งความเร็วแล้ว มิฉะนั้นตำแหน่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งการบำเพ็ญเซียนของสำนักเจิ้นอี้ย่อมสั่นคลอนเป็นแน่”

……

ณ หมู่บ้านเริ่มต้นหมายเลข 0001 บุรุษผู้หนึ่งที่สวมชุดผ้าเริ่มต้นและถือกระบี่เหล็กเริ่มต้น แต่กลับกำลังต่อสู้กับปูทะเลระดับ 7 หลังจากได้ยินประกาศจากระบบ เขาก็แทงกระบี่เข้าที่ข้อต่อของปูทะเล ปลิดชีพมันลงในทันที

เขาหยุดฝีเท้าลง แล้วพึมพำกับตนเอง: “ดีมาก ถึงกับมีคนได้รับเกียรติยศเช่นนี้ตัดหน้าข้าไปก้าวหนึ่ง รอเถอะ วันใดที่ได้พบกัน ข้าจะปลิดชีพเจ้าด้วยมือข้าเอง!”

……

ณ หมู่บ้านเริ่มต้นหมายเลข 9526 ภายในสวนแห่งหนึ่ง

เด็กหนุ่มที่ริมฝีปากแดงฟันขาวหน้าตาน่ารักคนหนึ่งในตอนนี้กำลังนั่งอยู่บนม้านั่ง แกว่งขาไปมา ในมือถือขนมเปี๊ยะชิ้นหนึ่งส่งเข้าปาก เขาไม่ได้ใส่ใจประกาศจากระบบที่ดังขึ้นติดต่อกันสามครั้งเลยแม้แต่น้อย

เบื้องหน้าของเขา ยายแก่คนหนึ่งมองเขาด้วยสายตาเปี่ยมด้วยความรัก แล้วกล่าวว่า: “หลานรัก ลูกผู้ชายตัวจริงต้องมีปณิธานอันยิ่งใหญ่ ยายเองก็ไม่อยากจะกักขังเจ้าไว้ในสถานที่เล็กๆ แห่งนี้ ไปผจญภัยเถอะ ศาสตราเทพเล่มนี้คือสิ่งที่บิดาของเจ้าเคยใช้งาน ตอนนี้ให้เจ้าเป็นผู้สืบทอดมัน”

“ต้องไปสู้กับคนอื่นรึ? ตกลงขอรับ ข้าชอบสู้กับคนอื่นที่สุดเลย!”

……

ส่วนไป๋เซี่ยที่เป็นต้นเหตุของเรื่องกลับไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยแม้แต่น้อย ในตอนนี้เขากำลังมองดูตัวเลข “1000” ในช่องเหรียญทองของกระเป๋าสัมภาระแล้วหัวเราะร่า เมื่อครู่ยังบ่นว่าจนอยู่เลย ตอนนี้กลับกลายเป็นเศรษฐีในชั่วข้ามคืน เขาเข้าใจความรู้สึกของพวกเศรษฐีใหม่ได้อย่างลึกซึ้งเลยทีเดียว

“ช่าง... สะใจจริงๆ!”

ชื่อของทักษะย่อมต้องชื่อว่า “หัตถ์เซียนอวิ๋น” ผลของมันคือ: ใช้งานกับเป้าหมายใดๆ ในระยะ 50 เมตร สามารถสุ่มขโมยไอเทมชิ้นใดก็ได้บนร่างเป้าหมาย อัตราความสำเร็จขึ้นอยู่กับค่าโชคลาภ ช่องว่างระดับของทั้งสองฝ่าย และระดับเลเวลของทักษะ หากมีเป้าหมายที่ชัดเจนอัตราความสำเร็จจะเพิ่มขึ้นด้วย ระดับในปัจจุบันคือ LV2 ใช้ 500 MP ไม่สามารถใช้งานซ้ำกับเป้าหมายเดิมได้ภายใน 30 วินาที ระดับความชำนาญ 1/1,000,000

สมกับเป็นทักษะสีชมพู ระดับความชำนาญจาก LV2 ไป LV3 ถึงกับต้องใช้ 1,000,000 แต้ม เกินจริงยิ่งกว่าวิชาเก็บเกี่ยวเสียอีก แต่ความสามารถนั้นแข็งแกร่งมาก

ไป๋เซี่ยเหลือบมองของที่เขาขโมยมาได้ ซึ่งต้องมีการตรวจสอบก่อน

เนตรทำลายมายา!

หอกยาวเหล็กขาว: หอกยาวที่ตีขึ้นจากแร่เหล็กขาวใต้ดิน

คุณภาพ: ระดับสูง

ระดับที่ต้องการ: 10

อาชีพที่ต้องการ: อาชีพสายนักรบ

โจมตีกายภาพ: 300

โจมตีเวท: 0

กายา +20

พละกำลัง +30

พุ่งทะยาน +1 LV

ความทนทาน: 100/100

อาวุธสองมือไป๋เซี่ยเพิ่งจะตีได้เป็นครั้งแรก แม้เขาจะใช้ไม่ได้ แต่อาวุธชิ้นนี้ในบรรดาอุปกรณ์สีน้ำเงินก็น่าจะนับว่าเป็นของชั้นยอดแล้ว คุณสมบัติที่เพิ่มมารวม 50 แต้มเกือบจะไล่ทันอุปกรณ์สีม่วงเต็มที ทั้งยังเพิ่มระดับทักษะให้อีก 1 ระดับ

พุ่งทะยานคือทักษะขั้น 1 ของนักรบอาวุธหนัก น่าจะอยู่ในระดับเดียวกับกางเขนตัดของไป๋เซี่ย อุปกรณ์ที่เพิ่มระดับทักษะแบบนี้ไป๋เซี่ยพยากรณ์ได้เลยว่าตลาดต้องเดือดแน่นอน เมื่อระดับของมอนสเตอร์สูงขึ้น พลังป้องกันย่อมสูงตาม การโจมตีปกติย่อมตามไม่ทัน พลังทำลายล้างยังต้องพึ่งพาทักษะเป็นหลัก ในตอนนั้น การมีระดับทักษะเพิ่มมาหนึ่งระดับย่อมหมายถึงความเสียหายที่เพิ่มขึ้นมหาศาล

“น่าเสียดายที่เป็นเพียงอุปกรณ์สีน้ำเงิน” ตอนนี้ไป๋เซี่ยถือศาสตรามาร +7 อยู่ในมือ มีหรือจะชายตามองอาวุธสีน้ำเงิน

มอนสเตอร์สีขาวดรอปไอเทมสีน้ำเงินได้สูงสุด นี่คือขีดจำกัดที่ระบบตั้งไว้ หัตถ์เซียนอวิ๋นต่อให้ร้ายกาจเพียงใดก็ไม่มีทางขโมยได้อุปกรณ์สีม่วง

ทว่า ยังมีศาสตราเทพที่เป็นรางวัลจากระบบอีกหนึ่งชิ้น

ต่างหูโชคลาภ: ต่างหูที่แกะสลักขึ้นจากผลึกแกนสัตว์โชคลาภ มีผลในการนำพาโชคลาภมาสู่ผู้สวมใส่

คุณภาพ: ศาสตราเทพขั้นกลาง

ระดับที่ต้องการ: 10

อัตราความสำเร็จของทักษะ +30%

ความเสียหายของทักษะ +30%

ทักษะติดมากับอุปกรณ์: วาสนาหนุนนำ, วาสนาพลิกผัน

วาสนาหนุนนำ: ทักษะติดตัว ค่าโชคลาภ +5 ไม่ใช้มานา ไม่มีระยะเวลาคูลดาวน์

วาสนาพลิกผัน: ภายใน 5 วินาทีค่าโชคลาภเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว ไม่ใช้มานา ระยะเวลาคูลดาวน์ 1 ชั่วโมง ใช้งานได้ 3 ครั้งต่อวัน

ความทนทาน: ไม่มีวันพังทลาย

“คุณสมบัติแข็งแกร่งมาก!” ในที่สุดไป๋เซี่ยก็ได้เห็นอุปกรณ์ที่เพิ่มค่าโชคลาภเสียที เขาเคยคุยกับหัวหน้าหมู่บ้าน ตามที่หัวหน้าหมู่บ้านบอก ค่าโชคลาภนอกจากสมบัติล้ำค่าในตำนานบางชิ้นแล้ว มีอุปกรณ์น้อยชิ้นมากที่จะเพิ่มมันได้

เขาสวมใส่มันทันที ค่าโชคลาภเพิ่มขึ้นเป็น 35 และในยามคับขันยังสามารถเพิ่มเป็นเท่าตัวกลายเป็น 70 ได้อีกด้วย ค่าโชคลาภ 30 แต้มก็ทำให้ไป๋เซี่ยโชคดีไปเสียทุกที่ ได้รับภารกิจลับมาไม่น้อยแล้ว ใครจะรู้ว่า 70 แต้มจะเหนือล้ำไปถึงเพียงไหน

อีกด้านหนึ่ง ตามคำสั่งของไป๋เซี่ย เรมใช้หางฟาดทีเดียวหนูเขมือบหินตัวนั้นก็สิ้นชีพ ไป๋เซี่ยได้รับ 10 เหรียญทองแดง ส่วนค่าประสบการณ์นั้น ค่าประสบการณ์ของผู้เล่นและสัตว์เลี้ยงจะแยกจากกัน ไม่มีการแบ่งกันไป ค่าประสบการณ์ของหนูเขมือบหินหนึ่งตัวสำหรับ 《วิชาสุริยันแดง》 ขั้น 1 สองดาวในตอนนี้ถือว่าไม่พอแม้แต่จะอุดซอกฟัน แถบค่าประสบการณ์ของไป๋เซี่ยยังคงแสดงผลที่ 0%

“โชคุโฮ เป็นเพราะระดับคุณภาพเคล็ดวิชาของข้าสูงขึ้นหรือ? ทำไมค่าประสบการณ์ที่มอนสเตอร์พวกนี้ให้ถึงน้อยลงขนาดนี้?” ไป๋เซี่ยเอ่ยถามโชคุโฮโดยตรง

“ตอบเจ้านาย ระดับคุณภาพเคล็ดวิชาที่สูงขึ้นเป็นเพียงสาเหตุเล็กน้อยเจ้าค่ะ ปัจจัยที่ใหญ่กว่าคือตอนนี้ท่านได้เข้าสู่ขอบเขตของขั้น 1 อย่างเป็นทางการแล้ว ทุกครั้งที่เพิ่มขึ้นหนึ่งดาวล้วนต้องการค่าประสบการณ์มหาศาล การเลื่อนจากศูนย์ดาวไปหนึ่งดาวเป็นช่วงที่พิเศษมาก เงื่อนไขการเลื่อนระดับจะเกิดการเปลี่ยนแปลง เช่น ครั้งนี้ท่านเพียงแค่สังหารมอนสเตอร์ไม่กี่ตัวก็ได้แล้ว แต่ในอนาคตอาจจะเปลี่ยนเป็นเงื่อนไขที่ต้องทำภารกิจให้สำเร็จแทนเจ้าค่ะ”

ไป๋เซี่ยถึงบางอ้อ เรื่องนี้คล้ายกับสถานการณ์ในโลกความเป็นจริงมาก ระดับสร้างรากฐานขั้นสมบูรณ์เลื่อนระดับเป็นหลอมลมปราณหนึ่งดาวเพียงแค่ฝึกฝนตามเคล็ดวิชาเซียนช่วงเวลาหนึ่งก็พอ แต่หลังจากหนึ่งดาวไปแล้วการเลื่อนระดับจะลำบากยากเข็ญยิ่ง บางทีผ่านไปหลายปีหรือหลายสิบปีก็ยังยากจะก้าวหน้า ได้ยินว่าหลังจากขอบเขตหลอมลมปราณเข้าสู่ขอบเขตทะเลรวมปราณยังต้องกินโอสถวิเศษเฉพาะทาง และขอบเขตทารกวิญญาณขึ้นไปจะต้องเผชิญกับทัณฑ์อัสนีอีกด้วย

สรุปแล้ว เกมนี้ค่อนข้างใกล้เคียงกับความจริง รูปแบบการเลื่อนระดับล้วนสอดคล้องกับโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนมาก สมกับเป็นเกมออนไลน์ของโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนจริงๆ

เมื่อเข้าใจสาเหตุแล้ว ไป๋เซี่ยก็เริ่มล่าสังหารมอนสเตอร์ต่อไป เพราะหัตถ์เซียนอวิ๋นค่อนข้างเปลืองมานา สำหรับมอนสเตอร์สีขาวเขาจึงคร้านจะใช้งาน อย่างไรเสียดรอปออกมาสูงสุดก็แค่ไอเทมสีน้ำเงิน ซึ่งยังไม่มีค่าเท่ากับยาฟ้ากลางหนึ่งขวดเลย

ในระหว่างนั้น เขายังได้ทดลองใช้วิชาเซียนที่เขาแอบเรียนมาทีละอย่าง

ระบบส่งข้อความแจ้งเตือนมาอย่างต่อเนื่อง เตือนว่าเขาเรียนรู้ทักษะสีน้ำเงินสี่ทักษะคือ 《ย่างก้าวสองขั้ว》, 《เคล็ดกระบี่หวนวายุ》, 《ย่างก้าวสี่ลักษณ์》, 《ฝ่ามือทลายศิลา》 และทักษะสีม่วง 《เคล็ดกระบี่วายุอัสนี》 สำเร็จแล้ว

เพียงแต่ รางวัลนั้นมีไม่มากนัก การบรรลุทักษะสีน้ำเงินเป็นคนแรกได้รางวัล 1 เหรียญทอง ตอนบรรลุเคล็ดกระบี่วายุอัสนีได้รางวัล 10 เหรียญทอง นอกจากนั้นก็ไม่มีอะไรอีก

ที่แย่ยิ่งกว่าคือ ย่างก้าวสองขั้วและย่างก้าวสี่ลักษณ์ถึงกับใช้ระยะเวลาคูลดาวน์ร่วมกับย่างก้าววิญญาณ ครั้งหนึ่งใช้ได้เพียงอย่างเดียว เท่ากับว่าพวกมันไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง อย่างไรเสียย่างก้าววิญญาณก็เป็นทักษะสีม่วง ผลลัพธ์ย่อมแข็งแกร่งกว่าวิชาท่าเท้าทั้งสองนี้มาก

เคล็ดกระบี่หวนวายุ LV1: อัญเชิญปราณกระบี่ธาตุลมโจมตีศัตรูสูงสุด 10 รายในระยะ 50 เมตร ความเสียหาย 500% ใช้ MP 200 แต้ม ระยะเวลาคูลดาวน์ 30 วินาที (ระดับความชำนาญ 1/5000)

ฝ่ามือทลายศิลา LV1: ควบแน่นรอยฝ่ามือไร้ธาตุสายหนึ่งโจมตีศัตรูเป้าหมายเดี่ยวในระยะ 50 เมตร ความเสียหาย 800% ใช้ MP 300 แต้ม ระยะเวลาคูลดาวน์ 60 วินาที (ระดับความชำนาญ 1/5000)

ทักษะสีน้ำเงินสองอย่าง อย่างหนึ่งโจมตีหมู่ อย่างหนึ่งระเบิดพลังเป้าหมายเดี่ยว ผลลัพธ์ล้วนแข็งแกร่งกว่าทักษะสีขาวอย่างกางเขนตัดและระบำกระบี่อยู่มาก แต่ทว่า เมื่อเทียบกับเคล็ดกระบี่วายุอัสนีแล้ว กลับยังห่างชั้นกันอยู่มาก

เคล็ดกระบี่วายุอัสนี LV1: อัญเชิญเงากระบี่ยักษ์ธาตุลมและอัสนีคู่โจมตีเป้าหมายในระยะ 100 เมตร และจุดระเบิดพลังวายุอัสนีภายในเงากระบี่ยักษ์สร้างความเสียหายจังหวะที่สอง ความเสียหายเงากระบี่ยักษ์ 1500% ความเสียหายจากการระเบิด 3000% ใช้ MP 500 แต้ม ระยะเวลาคูลดาวน์ 30 นาที (ระดับความชำนาญ 1/10000)

อัตราความเสียหายที่น่าสะพรึงกลัว ระยะเวลาคูลดาวน์ที่ยาวเหยียด ทำให้ทักษะนี้กลายเป็นท่าไม้ตายก้นหีบของไป๋เซี่ย คาดว่าคงจะได้ใช้เฉพาะตอนสังหารบอสเท่านั้น

และในพริบตาที่ไป๋เซี่ยบรรลุเคล็ดกระบี่วายุอัสนีได้สำเร็จ โชคุโฮที่เดินตามเขามาเงียบๆ ตลอดก็พลันเอ่ยปากขึ้น: “เจ้านาย ตอนนี้ท่านครอบครองทักษะที่ไม่ใช่อาชีพหลักครบ 10 ทักษะแล้ว ช่องทักษะของท่านเต็มแล้วเจ้าค่ะ หากต้องการได้รับทักษะใหม่เพิ่ม ท่านจำเป็นต้องลืมทักษะใดทักษะหนึ่งไปก่อนเจ้าค่ะ”

ไป๋เซี่ยชะงัก เมื่อครู่เขายังคิดจะเรียนทักษะพลังโจมตีสูงๆ เพิ่มอีกสักหน่อย เผื่อเจอหน้าบอสจะได้ใช้คอมโบชุดเดียวปลิดชีพได้เลย นึกไม่ถึงว่าจะมีข่าวนี้โผล่มา ระบบนี้ไม่มีช่องโหว่ให้เจาะได้ง่ายๆ จริงๆ ด้วย

“ทักษะที่ไม่ใช่อาชีพหลัก 10 ทักษะมีอะไรบ้าง?”

“ประกอบด้วย กบเร้นกาย, กายามังกรแท้, วิชามังกรท่อง, ย่างก้าววิญญาณ, หัตถ์เซียนอวิ๋น, ย่างก้าวสองขั้ว, เคล็ดกระบี่หวนวายุ, ย่างก้าวสี่ลักษณ์, ฝ่ามือทลายศิลา และเคล็ดกระบี่วายุอัสนี เจ้าค่ะ”

“โจมตีต่อเนื่องไม่นับรึ?”

“ใช่เจ้าค่ะ นี่คือทักษะที่ระบบมอบให้ ไม่กินพื้นที่ช่องทักษะเจ้าค่ะ”

เดิมทีไป๋เซี่ยยังคิดจะเรียนท่าโจมตีรุนแรงในกระเป๋าสัมภาระด้วย แต่ในเมื่อช่องทักษะมีจำกัด เช่นนั้นก็ต้องยอมสละไป อย่างไรเสียทักษะนี้ก็เป็นเพียงทักษะสีขาว ผลลัพธ์พอๆ กับกางเขนตัด เรียนไปไม่ช้าก็เร็วก็ต้องถูกแทนที่ ถือเป็นการสิ้นเปลืองเปล่าๆ

เขาเลือกที่จะลืมย่างก้าวสองขั้วและย่างก้าวสี่ลักษณ์ ทักษะทั้งสองนี้ล้วนไร้ประโยชน์ ไป๋เซี่ยจึงไม่รู้สึกเสียดาย ในใจของเขากำลังครุ่นคิดอยู่ว่า จะทำอย่างไรถึงจะแอบเรียนรู้วิชาเซียนระดับเซียนจากสำนักเจิ้นอี้มาได้เพิ่มอีก

ตัวอย่างเช่น สามสิบหกกระบวนท่าหัตถ์เงาภูตของเจียงอวิ๋นคง และสามสิบหกกระบวนท่าพลิกฟ้าของเจียงหลงหลิง วิชาเซียนระดับเซียนมนุษย์ทั้งสองนี้ตามคำแนะนำของเนตรทำลายมายา หากนำมารวมกันจะสามารถกลายเป็นวิชาเซียนระดับเซียนปฐพีที่ทรงพลังอย่างยิ่งในชื่อ “หัตถ์เงาภูตพลิกฟ้า” ได้

น่าเสียดาย เส้นทางการโคจรของเคล็ดวิชาจำเป็นต้องเห็นตอนที่อีกฝ่ายใช้งานถึงจะมองเห็นได้ครบถ้วน มิฉะนั้นย่อมไม่มีทางเรียนรู้ได้เลย ด้วยนิสัยของเจียงหลงหลิง ไป๋เซี่ยคาดการณ์ว่าหากไม่มีสถานการณ์พิเศษจริงๆ คงเป็นไปไม่ได้ที่จะแอบเรียนวิชาของนางมาได้