บทที่ 64 โฉมหน้าโรงพยาบาลจิตเวช

หลังจากก้าวผ่านประตูใหญ่ของศูนย์ฟื้นฟูจิตใจสำหรับชนชั้นสูงเข้ามา ก็จะพบกับสวนหย่อมสำหรับให้คนไข้เดินเล่นพักผ่อน

ภายในสวนหย่อมมีแม้กระทั่งศาลาพักใจ ตกแต่งอย่างมีระดับ ราวกับว่าที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาลจิตเวช แต่เป็นคฤหาสน์ของใครสักคน

แต่ทว่าในสวนหย่อมกลับไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านนัก มีเพียงคนแก่สองสามคนนั่งอยู่บนรถเข็น หรือไม่ก็นั่งอยู่บนม้านั่งหินในศาลา จับจ้องมองมาที่กลุ่มของไป๋อู้

ถัดจากสวนหย่อมเข้าไป จะเป็นอาคารสำนักงานของเหล่าแพทย์และพยาบาล และเมื่อเดินทะลุอาคารเหล่านี้ไป ถึงจะได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของโรงพยาบาลจิตเวชแห่งนี้——

กำแพงสูงตระหง่านปรากฏขึ้นตรงหน้ากลุ่มของไป๋อู้ โครงสร้างของมันดูแปลกประหลาดมาก กำแพงสูงล้อมรอบพื้นที่บริเวณหนึ่งเอาไว้ ราวกับว่าที่นี่คือเรือนจำ

"ดูเหมือนโรงพยาบาลจิตเวชแห่งนี้ จะไม่ธรรมดาซะแล้วสิ ขังคนไว้ข้างในเพียบเลย" ไป๋อู้หันไปมองอู่จิ่ว

อู่จิ่วพยักหน้ารับ:

"สมมติว่าถ้านายมีอำนาจล้นฟ้า แล้วมีศัตรูทางการเมือง หรือหมากตัวไหนที่หมดประโยชน์แล้ว แต่ก็ฆ่าทิ้งไม่ได้ นายก็แค่ยัดเยียดข้อหาคนบ้าให้พวกมัน แล้วจับขังไว้ในโรงพยาบาลจิตเวชที่ไม่มีวันได้ออกมาก็สิ้นเรื่อง"

ไป๋อู้นึกถึงหนังสายลับในชาติก่อน ที่องค์กรอย่างเคจีบีก็มักจะใช้วิธีแบบนี้อยู่บ่อยๆ

"แสดงว่าในโรงพยาบาลแห่งนี้ มีคนใหญ่คนโตอยู่เพียบเลยสินะครับ?"

"ต้องเรียกว่า 'อดีต' คนใหญ่คนโตต่างหากล่ะ"

การจะเข้าไปด้านในกำแพงสูงได้ มีเพียงทางเดียวคือต้องผ่านประตูเหล็กที่ปิดทึบ ซึ่งนี่ก็คือทางเข้าออกเพียงแห่งเดียวของโรงพยาบาลจิตเวชแห่งนี้

ที่ประตูเหล็ก มีช่องเล็กๆ สำหรับให้ยื่นบัตรประจำตัวเท่านั้น

หลังจากพวกอู่จิ่วแสดงบัตรประจำตัวแล้ว ประมาณสามสิบวินาที ประตูเหล็กก็ค่อยๆ เปิดออก

สายตาของไป๋อู้ยังคงจับจ้องไปที่กำแพงสูง:

【กำแพงสูงที่มีความหนาถึง 6.2 เมตร ต่อให้นายจะโกรธจนเลือดขึ้นหน้า นายก็ไม่มีทางพังกำแพงนี้เข้าไปได้หรอก】

หมายเหตุไม่ได้บรรยายว่ากำแพงสูงแค่ไหน แต่กลับบอกความหนาของกำแพงแทน... จู่ๆ ไป๋อู้ก็รู้สึกเหมือนกำลังออกไปสำรวจโลกภายนอกหอคอยยังไงยังงั้น

ความคิดของเขาแล่นอย่างรวดเร็ว

"ถ้าระบบรักษาความปลอดภัยของโรงพยาบาลจิตเวชแห่งนี้มันแน่นหนาขนาดนี้... แล้วลูกสาวของคนใหญ่คนโตคนนั้น ถูกลักพาตัวออกไปได้ยังไง ก็ต้องผ่านกำแพงสูงกับประตูเหล็กนี่ไปให้ได้สิ ชักจะน่าสนุกขึ้นมาแล้วสิ"

หลังจากเดินผ่านกำแพงสูงเข้ามา อู่จิ่วก็พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า:

"จากนี้ไป พวกเราตกอยู่ในสายตาของกล้องวงจรปิดทั้งหมดแล้วนะ"

ไป๋อู้ไม่ได้ใส่ใจนัก ถือโอกาสทดสอบพลังของพรสวรรค์ลำดับไปในตัวเลยก็แล้วกัน ยิ่งไปกว่านั้น:

"การถูกจับตามอง จริงๆ แล้วก็เป็นเรื่องดีเหมือนกันนะ ขอแค่แสดงละครได้เนียนพอ รับรองว่าได้ผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึงแน่ๆ"

ตอนที่ไป๋อู้พูดประโยคนี้ ท่าทางของเขาดูกะล่อนและยียวนกวนประสาท แตกต่างจากมาดขรึมๆ ปกติอย่างสิ้นเชิง

อู่จิ่วขมวดคิ้ว ถึงแม้ตอนที่ไป๋อู้ข่มขวัญติงไท่เซิง ท่าทางของเขาก็ดูเป็นพวกอันธพาลเหมือนกันก็เถอะ

เมื่อเดินผ่านกำแพงสูงเข้ามา ก็จะพบกับลานกว้างขนาดประมาณสนามบาสเกตบอล แต่ไม่ได้ดูหรูหราเหมือนสวนหย่อมด้านนอก แถมยังดูคึกคักวุ่นวายกว่ามาก

ในลานกว้างเล็กๆ แห่งนี้ มีคนกำลังเล่นหมากรุก แต่ตัวหมากบนกระดานกลับไม่ได้เรียงตามกฎเกณฑ์การเล่นใดๆ เลย แต่กลับถูกเอามาต่อเป็นรูปอะไรสักอย่าง บางคนก็กำลังอ่านหนังสือ แต่ดันถือหนังสือกลับหัว บางคนก็น้ำลายยืด ยืนยิ้มแหยๆ จ้องมองอู่จิ่วกับไป๋อู้

ไป๋อู้มองดูคนพวกนี้ ไม่เห็นหมอเลยสักคน แถมคนพวกนี้ก็ไม่ได้แกล้งบ้าด้วย บ้าจริงจังกันทั้งนั้น

ในตอนนั้นเอง ก็มีหมอคนหนึ่งเดินตรงดิ่งเข้ามาหา พร้อมกับตวาดถามว่า:

"หยุดนะ! พวกนายเป็นคนไข้ตึกไหน ทำไมฉันถึงไม่เคยเห็นหน้าพวกนายเลย!"

อู่จิ่วกำลังจะอธิบาย แต่ไป๋อู้ยกมือขึ้นห้ามไว้ แล้วส่งยิ้มกะล่อนให้หมอคนนั้น

"เจิ้งตั๋วสี่ แกกลับเข้าไปข้างในเดี๋ยวนี้เลยนะ บอกกี่ครั้งแล้ว ว่าห้ามขโมยเสื้อกาวน์ของหัวหน้าแผนกมาใส่"

พยาบาลคนหนึ่งดึงตัวหมอคนนั้นไว้ ท่าทางของเธอดูรุนแรงไม่เบา

"ปล่อยนะ! ฉันเป็นหมอ! ฉันเป็นหมอ! ช่วยด้วย! คนไข้ก่อกบฏแล้ว!" เจิ้งตั๋วสี่แหกปากโวยวายเสียงดังลั่น

อู่จิ่วถึงเพิ่งจะเข้าใจว่า นี่คือคนไข้ที่ขโมยเสื้อกาวน์หมอมาใส่นี่เอง

โรงพยาบาลจิตเวชแห่งนี้ มีคนบ้าของแท้เยอะจริงๆ แฮะ

หลังจากพยาบาลคนนั้นจัดการพาคนไข้กลับเข้าไปข้างในเรียบร้อยแล้ว เธอก็เดินกลับออกมาด้วยท่าทีเหนื่อยล้าเล็กน้อย เธอเดินมาหาพวกอู่จิ่ว แล้วถามขึ้นว่า:

"ขอโทษด้วยนะคะ พอดีคนไข้อาละวาดนิดหน่อยน่ะค่ะ คุณหมอติดธุระออกไปข้างนอก พวกคุณคือ...?"

"พวกเรามาจากกองกำลังสำรวจ รับหน้าที่มาสืบคดีที่คุณหนูเยี่ยนหายตัวไปครับ"

อู่จิ่วแสดงบัตรประจำตัว ส่วนไป๋อู้ก็จ้องมองพยาบาลสาวด้วยสายตาแทะโลม

"ใหญ่จัง" เขาจ้องไปที่จุดใดจุดหนึ่ง แล้วพูดออกมาตรงๆ ไม่อ้อมค้อม

หลินอู๋โหรวขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ ส่วนเยี่ยเว่ยหมิงก็ทำหน้างงๆ

พยาบาลสาวไม่ได้สนใจไป๋อู้ เธอหันไปพูดกับอู่จิ่วว่า:

"อ๋อ เข้าใจแล้วค่ะ ตามฉันมาสิคะ เมื่อก่อนเธอพักอยู่ที่ชั้นหกค่ะ"

พยาบาลสาวเดินนำทางไป

พอเธอหันหลังให้ ไป๋อู้ก็จ้องไปที่บั้นท้ายของเธอ แล้วพูดออกมาตรงๆ อีกครั้งว่า:

"เด้งซะด้วย"

หลินอู๋โหรวถลึงตาใส่ไป๋อู้ แต่ไป๋อู้ก็ไม่แคร์หรอก การแสดงความน่ารังเกียจแบบนี้ จะช่วยเพิ่มความสมจริงได้มากยิ่งขึ้น ระหว่างที่อยู่ในลิฟต์ขึ้นไปยังชั้นหก เขาก็ชวนพยาบาลสาวคุยเจ๊าะแจ๊ะไปเรื่อยเปื่อย

ทำตัวเหมือนพวกเฒ่าหัวงูหื่นกามไม่มีผิด

เยี่ยเว่ยหมิงเริ่มจะเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว ส่วนอู่จิ่วก็ยังคงตีหน้าขรึมเหมือนเดิม

พอลิฟต์ขึ้นมาถึงชั้นหก พยาบาลสาวก็ขอตัวไปทำธุระอื่น ไป๋อู้ก็ยังทำหน้าเสียดาย แลบลิ้นเลียริมฝีปาก:

"ใครบ้างล่ะจะไม่ชอบพยาบาลใส่ถุงน่องสีขาวน่ะ?"

"นี่แกมักมากจนสมองกลับไปแล้วหรือไงฮะ?" หลินอู๋โหรวด่าทอ

หลินเม่ยเม่ยนี่ใสซื่อจริงๆ ไป๋อู้ไม่ถือสาหรอก เพราะความรังเกียจของเขา จะช่วยเพิ่มความเนียนให้กับการแสดงครั้งนี้ ส่วนพี่เตี้ยกับเสี่ยวเยี่ยจื่อ น่าจะเดาเจตนาของเขาออกแล้วล่ะ

ไป๋อู้เริ่มสำรวจโครงสร้างของชั้นหก ชั้นนี้มีห้องพักทั้งหมดยี่สิบสองห้อง

แต่ละห้องห่างกันสี่เมตร เขาและเยี่ยเว่ยหมิงลองทดสอบดู โดยเข้าไปอยู่ในห้องที่ติดกันสองห้อง ก็พบว่าห้องเก็บเสียงได้ดีมาก แทบจะไม่ได้ยินเสียงจากห้องตรงข้ามเลย

ทั่วทั้งชั้นหกดูเงียบเหงาและว่างเปล่า ในยี่สิบสองห้องนั้น มีคนไข้พักอยู่แค่สามห้องเท่านั้น

เป้าหมายที่ถูกลักพาตัวไป ชื่อว่า เยี่ยนจิ่ว

ที่น่าสนใจก็คือ ห้องของเยี่ยนจิ่ว อยู่ระหว่างห้อง 6-17 และ 6-19 และทั้งสองห้องนี้ ก็มีคนไข้อาศัยอยู่

นั่นหมายความว่า เดิมทีชั้นนี้มีคนพักอยู่สี่คน สามคนพักอยู่ติดกัน ส่วนอีกคนหนึ่งพักอยู่ที่ห้อง 6-4 ซึ่งอยู่ค่อนข้างไกลจากสามคนนี้

"เป้าหมายมีเพื่อนบ้านอยู่ใกล้ๆ ก็ถือว่าเป็นเรื่องดีนะ ถึงจะไม่มีกล้องวงจรปิด แต่เราก็อาจจะถามหาเบาะแสจากเพื่อนบ้านได้บ้าง"

หลินอู๋โหรวพยายามเสนอความคิดเห็น

เยี่ยเว่ยหมิงพยักหน้าเห็นด้วย แล้วพูดว่า:

"พยาบาลสาวคนเมื่อกี้ก็น่าจะรู้อะไรบ้างเหมือนกันนะ ถ้าเราลองถามคนไข้กับพนักงานในโรงพยาบาลจิตเวชดู ก็อาจจะเจอเบาะแสอะไรบ้างก็ได้ใช่ไหมครับ?"

ส่วนอู่จิ่วก็ทำหน้าเหมือนจะถามว่า "ตี๋เหรินเจี๋ย ท่านเห็นเป็นประการใด" แล้วหันไปมองไป๋อู้

ไป๋อู้ยังคงทำตัวกะล่อน ส่ายหน้าพร้อมกับหัวเราะเบาๆ :

"เดี๋ยวฉันจะบอกอะไรให้ฟังอย่างนึง แล้วพวกนายก็จะเข้าใจเอง ว่าทำไมพวกกองกำลังรักษาการณ์ ถึงได้ยอมปล่อยให้พวกเราเข้ามาสืบคดีในโรงพยาบาลจิตเวชแห่งนี้ได้หน้าตาเฉยแบบนี้"

"เรื่องอะไรล่ะ?" อู่จิ่วถาม

"เจิ้งตั๋วสี่ หมอที่เราเจอที่ชั้นล่างเมื่อกี้นี้ คือหมอจริงๆ ส่วนพยาบาลที่มาต้อนรับพวกเรานั่นแหละ... คือคนไข้ที่ปลอมตัวมา"

ตอนที่ไป๋อู้อยู่ชั้นล่าง แล้วมองไปที่ตึกนี้และเจิ้งตั๋วสี่ หมายเหตุก็เด้งข้อความนี้ขึ้นมา

【ในตึกนี้ไม่มีคนปกติอยู่เลยแม้แต่คนเดียว เมื่อก่อนเคยมีอยู่คนนึง แต่สุดท้ายก็บ้าตามไปแล้ว และคนๆ นั้นก็อยู่ตรงหน้านายนี่แหละ กำลังถูกโอตาคุที่คลั่งไคล้การคอสเพลย์เป็นพยาบาลสาวรุ่นเดอะลากตัวไป】

(จบบท)