บทที่ 270 สถานที่ซ่อนสมบัติ 40

บทที่ 270 สถานที่ซ่อนสมบัติ 40

ช่างซ่อมสวมเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีซีดกลับไม่พบเลยว่า สัตว์ประหลาดที่เพิ่งจะวิ่งไล่ล่าพวกเขากับลิงแมนดริลพวกนั้นที่พวกเขาเจอในป่าก่อนหน้านี้จะเป็นสิ่งมีชีวิตชนิดเดียวกัน ในเวลานี้เมื่อได้ยินดังนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เขาอดไม่ได้ที่จะพึมพำออกมา "ถ้าอย่างนั้นพวกมันก็ดุร้ายกว่าลิงแมนดริลข้างนอกพวกนั้นตั้งเยอะเลยนะ ลิงแมนดริลข้างนอกพวกนั้นแค่คิดจะไล่พวกเราออกจากอาณาเขต แต่ไอ้พวกนี้กะจะฆ่าล้างโคตรเลยนะ..."

"บางทีลิงแมนดริลข้างนอกพวกนั้น อาจจะรู้ว่าพวกเราจะต้องมาที่นี่ ดังนั้นจึงตั้งใจเก็บพวกเราไว้เป็นเสบียงให้กับลิงแมนดริลกลายพันธุ์พวกนี้ล่ะมั้ง?" หมอที่มัดผมหางม้าต่ำกลับไม่มีความรู้สึกดีๆ ต่อลิงแมนดริลข้างนอกพวกนั้นเลยแม้แต่น้อย ภายในใจเต็มไปด้วยความหวาดระแวงต่อพฤติกรรมที่ผิดปกติของลิงแมนดริลฝูงนั้น

เมื่อได้ยินดังนั้น ช่างซ่อมสวมเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีซีดก็ตกใจเล็กน้อย ยกมือขึ้นเกาหัว "ไม่ขนาดนั้นมั้ง สัตว์เดรัจฉานพวกนั้นฉลาดขนาดนี้เลยเหรอ?"

เขาพูดพลาง ก็เริ่มครุ่นคิดอีกครั้ง "ไม่รู้เหมือนกันว่าไอ้พวกที่เพิ่งจะวิ่งไล่ล่าพวกเราเมื่อกี้ทำไมจู่ๆ ถึงวิ่งหนีไป เมื่อกี้ฉันดูจากท่าทีของพวกมัน ยังนึกว่าจะเป็นศึกหนักอีกตั้งหาก"

ปัญหาที่เขาเสนอขึ้นมานี้ ก็เป็นความสงสัยในใจของหมอที่มัดผมหางม้าต่ำและเถ้าแก่ร่างท้วมเช่นกัน ยังไงเสียจากความดุร้ายในแววตาของลิงแมนดริลกลายพันธุ์พวกนั้นก่อนหน้านี้ ก็ไม่ดูเหมือนว่าจะยอมปล่อยพวกเขาไปกลางคันเลย

แต่ถึงอย่างไรพวกเขาก็ไม่ใช่ลิงแมนดริลกลายพันธุ์พวกนั้น จึงไม่รู้เช่นกันว่าตกลงแล้วความคิดของพวกมันคืออะไรกันแน่

ทว่า เนื่องจากพวกเขากำลังเดินย้อนกลับไปตามทางเดิม ดังนั้นอย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวล ว่าจะก้าวเข้าไปในอาณาเขตของสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า จนทำให้ลิงแมนดริลกลายพันธุ์ฝูงนั้นล่าถอยไปเอง ด้วยเหตุนี้หมอที่มัดผมหางม้าต่ำและเถ้าแก่ร่างท้วมจึงไม่ได้ลุกลี้ลุกลนมากจนเกินไป

ทั้งสามคนปรึกษาหารือเกี่ยวกับแผนการรับมือหลังจากนี้อยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้น สีหน้าของหมอที่มัดผมหางม้าต่ำก็เปลี่ยนไป ขมวดคิ้วเอ่ยเสียงต่ำ "ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ?"

"อะไรเหรอ?"

เถ้าแก่ร่างท้วมมองไปยังเธอ เมื่อเห็นสีหน้าของหมอที่มัดผมหางม้าต่ำ ก็คาดเดาว่าบางทีเธออาจจะมองเห็นอะไรจากไอเทมหนูของตัวเอง จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม "เธอเห็นอะไรงั้นเหรอ?"

คิ้วของหมอที่มัดผมหางม้าต่ำขมวดเข้าหากัน สีหน้าค่อนข้างเคร่งเครียด

"ไอเทมหนูของฉันตัวนั้นคอยตามลิงแมนดริลกลายพันธุ์พวกนั้นไปข้างหน้าตลอด ฉันเห็นว่าในสถานที่ซ่อนสมบัติแห่งนี้ มีลิงแมนดริลกลายพันธุ์แบบนั้นหลายสิบตัวหลั่งไหลออกมาจากทางแยกพวกนั้นอย่างต่อเนื่อง แถมจำนวนก็ยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ไม่รู้เลยว่าสถานที่แห่งนี้ตกลงแล้วมีลิงแมนดริลกลายพันธุ์อยู่กี่ตัวกันแน่!"

ดวงตาทั้งสองข้างของเธอราวกับกำลังมองดูอะไรบางอย่าง คิ้วยิ่งขมวดลึกขึ้นเรื่อยๆ "พวกมันดูเหมือน... กำลังมุ่งหน้าไปในทิศทางเดียวกัน?"

เมื่อได้ยินข่าวนี้ เถ้าแก่ร่างท้วมและช่างซ่อมสวมเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีซีดก็ตระหนักได้ว่าสถานการณ์ไม่ถูกต้อง ต่างก็รีบลุกขึ้นยืนทันที

ช่างซ่อมสวมเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีซีดมีสีหน้าตึงเครียด "เกิดอะไรขึ้น? พวกมันไปทางไหนกันหมด? คงไม่ได้คิดจะมารวมหัวกันดักทางพวกเราหรอกนะ?"

หมอที่มัดผมหางม้าต่ำส่ายหน้า สีหน้าเคร่งเครียดแฝงไปด้วยความสับสนเล็กน้อย "ไม่ใช่ พวกมันดูเหมือนกำลังมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกของสถานที่ซ่อนสมบัติทั้งหมด"

"ทางนั้นจะต้องมีของที่ไม่ธรรมดาอะไรอยู่แน่ๆ" เถ้าแก่ร่างท้วมตัดสินใจ เขามองไปยังผู้เล่นอีกสองคน

"พวกเราต้องตามไปดูหน่อยแล้ว"

ช่างซ่อมสวมเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีซีดยังคงมีความลังเลอยู่บ้าง ยังไงเสียความดุร้ายของลิงแมนดริลกลายพันธุ์พวกนั้นพวกเขาก็ต่างประจักษ์แก่สายตากันหมดแล้ว

แต่หมอที่มัดผมหางม้าต่ำก็พยักหน้าแล้วจริงๆ "ไปกันเถอะ ฉันสงสัยว่านี่อาจจะเป็นฝีมือของผู้หญิงผมขาวคนนั้น บางทีสมบัติชิ้นสุดท้ายอาจจะใกล้ปรากฏออกมาแล้วก็ได้"

ผู้เล่นเก่าทั้งสองคนต่างก็ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้ว ช่างซ่อมสวมเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีซีดย่อมไม่มีทางที่จะปฏิเสธได้

ทำได้เพียงแค่ตามผู้เล่นเก่าทั้งสองคนไป ช่วยกันขนย้ายของที่ขวางประตูออกไปอีกครั้ง จากนั้นก็เปิดประตู ให้หมอที่มัดผมหางม้าต่ำเป็นคนนำทาง หลายคนรีบมุ่งหน้าไปตามทิศทางที่ลิงแมนดริลกลายพันธุ์พวกนั้นมุ่งหน้าไปอย่างรวดเร็ว

……

ในเวลานี้ ลั่วเยว่เจี้ยนได้เดินเตร็ดเตร่มาถึงมุมที่ไม่รู้จักแห่งหนึ่งแล้ว

ห่างจากตอนที่เธอออกจากพื้นที่ที่มีสระน้ำบรรจุของเหลวสีดำจนเต็มแห่งนั้น ก็ผ่านมาหนึ่งชั่วโมงแล้ว

ในขณะนี้ ลั่วเยว่เจี้ยนสามารถสัมผัสได้อย่างเลือนราง ว่าตัวเองเริ่มเกิดความปรารถนาต่อกลิ่นหอมของเหล้าอันเย้ายวนในอากาศขึ้นมาเล็กน้อยแล้ว

ความปรารถนานั้นคล้ายคลึงกับคนที่กระหายน้ำมาทั้งวัน แล้วจู่ๆ ก็มองเห็นบ่อน้ำพุใสสะอาดอย่างไรอย่างนั้น ยังพอจะสามารถฝืนระงับเอาไว้ได้ แต่ความปรารถนาชนิดนี้ก็มีอยู่จริง

ลั่วเยว่เจี้ยนรู้สึกว่าคาดว่าอีกไม่นานนัก ตัวเองก็จะสามารถกลับคืนสู่สภาวะในตอนแรกสุดที่ได้กลิ่นหอมของเหล้าสายนี้แล้ว

ได้เวลากลับไปแล้ว

เมื่อคิดดังนี้ ลั่วเยว่เจี้ยนก็เริ่มหันหลังและเดินย้อนกลับไปตามทางเดิมทันที

กลิ่นหอมของเหล้าในอากาศราวกับเป็นสิ่งนำทางบางอย่าง ที่คอยนำทางให้ลั่วเยว่เจี้ยนมุ่งหน้ากลับไปยังเส้นทางเดิมอย่างไม่ผิดเพี้ยนแม้แต่ก้าวเดียว

ทว่ามีบางสิ่งบางอย่างนำหน้าเธอไปก้าวหนึ่ง

ลั่วเยว่เจี้ยนซ่อนตัวอยู่ตรงมุมเลี้ยว มองดูสัตว์ประหลาดขนสีดำที่ไม่รู้จักชื่อเบื้องหน้าหนึ่งตัว สองตัว ไปจนถึงเป็นฝูง กำลังเบียดเสียดกันเข้าไปในทางเดินลับที่ถูกเธอเปิดออก ภายในหัวเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

สัตว์ประหลาดฝูงนี้มันตัวอะไรกันเนี่ย? โผล่มาจากไหนกันล่ะ?

ลั่วเยว่เจี้ยนตกใจจริงๆ เธอมาถึงสถานที่ซ่อนสมบัติแห่งนี้อย่างน้อยก็ต้องเกือบสองวันแล้ว ตลอดทางก็เดินเตร็ดเตร่ไปทั่ว ไม่เห็นเลยว่าในสถานที่ซ่อนสมบัติแห่งนี้ยังมีสิ่งมีชีวิตอื่นใดนอกจากเธออยู่อีก?

ทำไมจู่ๆ ถึงมีสิ่งมีชีวิตประหลาดขนดำโผล่ออกมาเยอะขนาดนี้ได้ล่ะ?

เมื่อดูจากจำนวนของเจ้าพวกนี้ อย่างน้อยก็ต้องมีหลายสิบตัวแล้วใช่ไหม? หรือว่าพวกมันจะมุดขึ้นมาจากใต้ดินกันหมดเลย?

ภายในใจของลั่วเยว่เจี้ยนตอนนี้ค่อนข้างจะร้อนรนอยู่บ้าง

เพราะตอนนี้เธออยากจะรีบไปให้ถึงสระน้ำที่บรรจุเหล้าสีดำจนเต็มแห่งนั้นอย่างรวดเร็ว

อันที่จริงหากพิจารณาตามหลักเหตุผลแล้ว หากสัตว์ประหลาดขนสีดำฝูงนั้นเอาแต่อุดอยู่ที่ทางเดิน รอเดี๋ยวพอลั่วเยว่เจี้ยนสูญเสียสติสัมปชัญญะเพราะเหล้าสีดำพวกนั้นแล้ว จะต้องพุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิตอย่างแน่นอน

ถึงตอนนั้นเมื่อพุ่งไปอยู่ตรงหน้าสัตว์ประหลาดขนสีดำพวกนั้น ก็จะต้องถูกฉีกทึ้งจนแหลกเป็นชิ้นๆ ในชั่วพริบตาอย่างแน่นอน

แต่หากพิจารณาจากความรู้สึกแล้ว ลั่วเยว่เจี้ยนในตอนนี้อยากจะรีบไปให้ถึงสระน้ำที่บรรจุเหล้าสีดำจนเต็มแห่งนั้นจริงๆ!

เชี่ย กลิ่นหอมของเหล้าอันรุนแรงในอากาศมันกำลังยั่วยวนเธอชัดๆ ลั่วเยว่เจี้ยนในตอนนี้รุ่มร้อนใจเป็นอย่างมาก อยากจะลองลิ้มรสดูว่าเหล้าสีดำนั่นมันจะหอมเหมือนกับที่เธอได้กลิ่นหรือไม่

ส่วนของเหลวสีดำเพียงเล็กน้อยในกระติกน้ำของเธอ มันถูกผลาญไปจนเกือบหมดตั้งแต่ตอนที่เธอค่อยๆ ทิ้งรอยหยดทำเครื่องหมายเอาไว้ก่อนหน้านี้แล้ว รอจนกระทั่งตัดสินใจจะกลับมาในตอนท้าย เธอก็เทของเหลวในกระติกน้ำออกมาจนหมดรวดเดียวเลย

พอลองคิดดูตอนนี้ ลั่วเยว่เจี้ยนก็แทบอยากจะตบหน้าตัวเองสักฉาด อย่างน้อยก็เหลือไว้ให้ตัวเองสักอึกสิ!

เธอหันหลังไป อยากจะข่มความปรารถนาในใจของตัวเองลงสักหน่อย

และในตอนที่เธอหันหลังกลับไปนั่นเอง เธอกลับมองเห็นด้วยความตกตะลึง ว่าตรงมุมเลี้ยวของทางเดินเบื้องหน้า ผู้เล่นสามคนกำลังเดินทางมาอย่างเหน็ดเหนื่อย

เชี่ย ที่แท้เกมรอบนี้ก็ยังมีผู้เล่นคนอื่นรอดชีวิตอยู่อีกเหรอ?!

อ้อ ไม่ถูกสิ ถ้าผู้เล่นคนอื่นตายกันหมด ถ้าอย่างนั้นเธอก็คงได้รับชัยชนะในเกมผ่านกลไกการันตีไปตั้งนานแล้ว ลั่วเยว่เจี้ยนลืมเรื่องนี้ไปซะสนิทเลย

แต่ผู้เล่นสามคนนี้ก็เจ๋งโคตรเหมือนกันนะ ไม่รู้ว่าพวกเขาใช้วิธีไหนถึงหาที่นี่เจอได้

ไม่ใช่แค่ลั่วเยว่เจี้ยนที่ประหลาดใจเป็นอย่างมาก ผู้เล่นสามคนที่มองเห็นร่างผมขาวเบื้องหน้าก็เผยสีหน้าประหลาดใจเช่นกัน ทันใดนั้นทั้งสามคนก็หยุดฝีเท้าลงอย่างระแวดระวัง ไม่กล้าเข้าใกล้เลยแม้แต่ก้าวเดียว

ช่างซ่อมสวมเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีซีดสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว "ทะ...ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ? คงไม่ได้มาจับตัวฉันหรอกนะ?"