บทที่ 22: บัตรโชคร้าย

หลังจากเจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสองนายแสดงบัตรประจำตัว พวกเขาก็เริ่มสอบถามรายละเอียดตามระเบียบปฏิบัติ

แต่ก่อนที่เจียงเฉิงจะได้ทันขยับปาก อวี๋เสี่ยวเสี่ยวที่ยืนอยู่ข้างกายก็ถลาออกไปข้างหน้าทันที

เธอรีบส่ายหน้าพลางละล่ำละลักบอกเจ้าหน้าที่ "คุณตำรวจคะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขาเลยค่ะ ผู้ชายคนนี้พยายามจะหลอกฉันแต่งงาน คือผู้ใหญ่ทางบ้านน่ะเคยหมั้นหมายเราไว้ แต่พอฉันได้ลองศึกษาดูใจเขาก็พบว่าเขาไม่ได้เป็นแค่ไบเซ็กชวลนะ แต่เขายังชอบแต่งหญิงด้วย... ฉันเลยบอกเลิกรากับเขาไปตั้งนานแล้ว แต่วันนี้เขากลับตามมารังควานฉันถึงที่นี่ คุณผู้ชายท่านนี้เขาแค่มีน้ำใจเข้ามาช่วยฉันจากการถูกคุกคามเท่านั้นเองค่ะ"

เมื่อเห็นการออกหน้าปกป้องของอวี๋เสี่ยวเสี่ยว เจียงเฉิงก็อดที่จะรู้สึกพึงพอใจไม่ได้~

เขาสังเกตเห็นว่าท่าทีที่เธอมีต่อเขามันดูสนิทสนมขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด ในวินาทีนี้ 'ยอดเขา' อันนุ่มหยุ่นของเธอก็เบียดกระแทกกับแขนของเขาอีกครั้งอย่างตั้งใจ

เจียงเฉิงตบไหล่เธอเบาๆ เป็นเชิงปลอบโยน "ไม่ต้องกังวลนะ"

"มีเรื่องเข้าใจผิดกันหรือเปล่าครับ? ดูแล้วก็น่าจะเป็นแค่เรื่องทะเลาะเบาะแว้งส่วนตัว ทางที่ดีค่อยๆ พูดค่อยๆ จากันดีกว่านะ" คุณตำรวจเริ่มทำหน้าที่เป็นคนกลางไกล่เกลี่ย

จางอวี่หน้าแดงก่ำพลางตะกุกตะกัก "เข้าใจผิดอะไรกัน! หมายความว่ายังไงฮะ! ที่นี่มีกล้องวงจรปิดนะ! ฉันขอสั่งให้"

ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะพูดจบประโยค เจียงเฉิงก็จัดการเลือกใช้ 'บัตรโชคร้าย' ที่เพิ่งได้รับรางวัลมา ใส่ตัวจางอวี่ตรงๆ ทันที!

ปุด... ปุดดด~

จู่ๆ เสียงประหลาดก็ดังออกมาจากร่างกายของจางอวี่

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างพิกล พลันหยุดพูดชะงักไปดื้อๆ

ดวงตาของเขาลนลานมองซ้ายมองขวา ขาทั้งสองข้างหนีบเข้าหากันแน่นโดยอัตโนมัติ ก้นค่อยๆ โก่งออกด้านหลังทีละนิด มือทั้งสองข้างก็เริ่มเลื่อนมากุมท้องเอาไว้

ในวินาทีนั้น เขาเริ่มสัมผัสได้ถึง 'กระแสน้ำอุ่น' ที่กำลังพุ่งพล่านอยู่ในลำไส้อย่างบ้าคลั่งและพยายามจะพุ่งพวยออกมาด้านนอก ความรู้สึกที่คุ้นเคยแต่อันตรายนี้ทำให้นึกถึงเหตุการณ์ฝังใจในวัยเด็ก...

ตอนนั้นเขายังเด็กมาก อยู่แค่ชั้นประถมสาม

วันหนึ่งคุณครูเรียกให้เขายืนขึ้นตอบคำถาม บังเอิญว่าวันนั้นเขามีอาการท้องเสียอยู่ด้วย

เขายืนขึ้นอย่างประหม่า และในจังหวะนั้นเองที่เขารู้สึกปวดตดขึ้นมากะทันหัน

นั่นเป็นครั้งแรกที่เด็กน้อยอย่างเขาเข้าใจความหมายของสุภาษิตที่ว่า: 'ในวันที่ท้องเสีย อย่าได้ไว้ใจตดแม้แต่ครั้งเดียว'

เพราะในวันนั้น ด้วยความไร้เดียงสา เขาคิดว่าถ้าแค่ค่อยๆ ปล่อยตดออกมาเบาๆ ระหว่างตอบคำถาม... ทุกอย่างก็น่าจะผ่านไปได้โดยไม่มีใครรู้

แต่ความจริงพิสูจน์แล้วว่าตรรกะของเขานั้นผิดพลาดมหันต์!

สิ่งที่เขาปล่อยออกมาวันนั้นมันไม่ใช่แค่ลม แต่มันมาทั้งเนื้อทั้งน้ำ... เขาไม่มีวันลืมสีหน้าขาวซีดและขยะแขยงของเพื่อนทั้งห้องรวมถึงคุณครูบนโพเดียมได้เลย

และในวินาทีนี้เอง ความรู้สึกที่หายสาบสูญไปนานแสนนานนั้นได้กลับมาเยือนเขาอีกครั้ง!

จางอวี่ที่หน้าแดงก่ำเพราะพยายามกลั้นสุดชีวิตได้แต่พร่ำบอกตัวเองในใจว่า...

"ห้ามไว้ใจตดเด็ดขาด"

หลังจากท่องคาถาในใจไปหลายจบ จางอวี่ก็เริ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อย่างช้าๆ พยายามควบคุมร่างกายทุกส่วนให้มั่นคงที่สุด ก็นะ... ที่นี่มีทั้งกล้องวงจรปิดและผู้คนมากมาย เขาจะไม่มีวันยอมให้เหตุการณ์ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเด็ดขาด!

อย่างไรก็ตาม โลกใบนี้มักไม่เป็นไปตามที่ใจหวัง

จางอวี่ค้นพบว่า 'ก๊าซ' ในร่างกายของเขามันเริ่มขยายตัวมากขึ้นเรื่อยๆ เหงื่อกาฬไหลพรากออกมาไม่หยุด

พลันเขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า วันนี้เขายังไม่ได้กินอะไรเลยนี่นา...

เขาเพิ่งจะหาความสุขกับกิ๊กเก่าในโรงแรมไปเมื่อกี้เอง หรือว่า... 'ไอ้จ้อน' ของกิ๊กเก่ามันจะมีพิษกันแน่!? ลำไส้เขาถึงได้ถูกโจมตีหนักขนาดนี้!

จางอวี่หน้าซีดเผือดพลางเอ่ยถามทุกคนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เอ่อ... ขอโทษนะครับ ห้องน้ำชั้นหนึ่งไปทางไหนเหรอครับ?"

เขาต้องใช้พยายามอย่างมหาศาลเพื่อควบคุมลมหายใจแล้วเค้นคำพูดออกมา

แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามควบคุมแค่ไหน ทุกอย่างก็สายเกินไปเสียแล้ว...

กระแสน้ำอุ่นที่แสนคุ้นเคย พร้อมกับศักดิ์ศรีที่สั่งสมมาตลอดยี่สิบกว่าปี เริ่ม 'รั่วไหล' ออกมาทีละนิดๆ~

เมื่อเห็นใบหน้าที่ขาวซีดและท่าทางแปลกๆ ของเขา คุณตำรวจก็อดที่จะถามด้วยความเป็นห่วงไม่ได้ "คุณครับ เป็นอะไรหรือเปล่า? รู้สึกไม่สบายตรงไหนไหม?"

จางอวี่ขมิบก้นแน่นกว่าเดิม เขาพยายามสูดหายใจเข้าช้าๆ ริมฝีปากสั่นระริกขณะจะเอ่ยปาก "นิด... หน่อย... เร็ว..."

เขาไม่กล้าพูดอะไรมากกว่านั้น เพราะเขารู้สึกได้ทันทีว่าพอเปิดปากปุ๊บ กล้ามเนื้อหูรูดก็ดูจะผ่อนคลายตามไปด้วย!

จากตอนแรกที่รั่วออกมาแค่ไม่กี่หยด พอกลั้นใจพูดออกมา มันก็ทะลักออกมาเพิ่มอีกเป็นโหล

และเขาสัมผัสได้ลางๆ ว่า 'ภูเขาไฟลูกใหญ่' กำลังเตรียมจะปะทุออกมาในอีกไม่ช้า...

แม้จางอวี่จะพยายามควบคุมสถานการณ์อย่างสุดความสามารถ แต่มันก็ทำได้เพียงแค่ชะลอการระเบิดครั้งใหญ่เท่านั้น

สิ่งที่ต้องมา... สุดท้ายมันก็ต้องมา เขาเริ่มรู้สึกว่าเป้ากางเกงของตัวเองมันชุ่มโ่ช่ไปหมดแล้ว

คนรอบข้างต่างคิดว่าท่าทางของเขาแค่ดูแปลกๆ

แต่สำหรับเจียงเฉิง ผู้เป็นคนใช้ 'บัตรโชคร้าย' เขาย่อมรู้ดีว่าจางอวี่กำลังเผชิญกับอะไร

การทำหน้าเหมือนโลกจะแตกแบบนั้นโดยไม่มีสาเหตุ มันต้องมีปัญหาเรื่อง 'ทางออก' แน่ๆ~

และตอนนี้ดูเหมือนจางอวี่จะลืมเรื่องแจ้งความหรือเรื่องตบหน้าไปจนหมดสิ้นแล้วด้วยสิ

เจียงเฉิงฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาเดินเข้าไปใกล้จางอวี่พลางตบไหล่หมอนั่นแรงๆ "โถ่พี่ชาย... ถ้าไม่สบายก็บอกสิครับ ไม่ต้องอายหรอก เดี๋ยวคุณตำรวจเขาจะช่วยพาไปเอง"

พอยิ่งโดนเจียงเฉิงตบไหล่เขย่าตัว จางอวี่ก็ต้องสูดลมหายใจเข้าลึกพลางขมิบหูรูดจนเกร็งไปทั้งร่าง

เขาค่อยๆ หันหน้าไปหาเจียงเฉิงด้วยใบหน้าที่แดงก่ำจนเกือบม่วง ดวงตาเบิกโพลงจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ทุกครั้งที่เจียงเฉิงเขย่าตัวเขา เขาก็ยิ่งขยับเข้าใกล้จุดปะทุเข้าไปทุกที!

"...พา... ไป... ห้อง... น้ำ..."

หลังจากกัดฟันเค้นคำพูดออกมา จางอวี่ก็ไม่กล้าปริปากอีกเลย

ทว่าในวินาทีนั้นเอง กลิ่นเหม็นรุนแรงก็เริ่มพวยพุ่งออกมาจากตัวเขา...

"เชี่ย! กลิ่นอะไรวะ เหม็นชะมัดเลย!"

"นั่นสิ ท่อส้วมแตกหรือเปล่าเนี่ย? แต่มันไม่น่าใช่นะ ห้องน้ำก็อยู่ตั้งไกล!"

"มีรถดูดส้วมขับผ่านหน้าโรงแรมเหรอ?"

"อึ๋ย... คุณพระ กลิ่นสดชื่นเชียว! ใครอึราดหรือเปล่าเนี่ย? โตๆ กันแล้วนะ ทำไมคุมตัวเองไม่ได้เลย"

"..."