บทที่ 347 - สังหาร

หนานกงปู้เหยียนเงยหน้าขึ้นมอง

ก็เห็นว่าตรงประตูทางเข้าลานหน้า มีเงาร่างชุดขาวดุจหยกสายหนึ่งปรากฏขึ้นแล้ว

เป็นหลี่ชีเสวียนนั่นเอง

และข้างกายของหลี่ชีเสวียน ยังมีศิษย์จวนยอดฝีมือที่สวมชุดขาวเช่นเดียวกันอย่างเซียวเหยี่ยติดตามมาด้วย

ในฐานะที่เป็นศิษย์หอยอดฝีมือที่เจ็ดเหมือนกัน หนานกงปู้เหยียนย่อมรู้จักเซียวเหยี่ยเป็นอย่างดี

การตอบสนองของผู้พิทักษ์กฎเชียนฮ่วนนั้นรวดเร็วเป็นอย่างยิ่ง

ชั่วพริบตาที่ท่อนแขนถูกฟันจนขาดสะบั้น เขาก็พุ่งตัวเข้าไปหาหนานกงปู้เหยียนในทันที

เขาเคยประจักษ์ถึงฝีมือของหลี่ชีเสวียนมาแล้ว

ภายใต้สภาพร่างกายเช่นนี้ เขารู้ดีว่าตนเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลี่ชีเสวียนอย่างแน่นอน

ดังนั้นจึงคิดจะควบคุมตัวหนานกงปู้เหยียนเอาไว้เป็นตัวประกันให้เร็วที่สุด

ทว่าหลี่ชีเสวียนกลับเร็วกว่าเขามาก

วิชาย่างก้าวแสงทองในระยะประชิด แทบจะทำงานในเสี้ยววินาทีที่ความคิดผุดขึ้นมา ชั่วพริบตาเดียวเขาก็มาถึงข้างกายของหนานกงปู้เหยียนแล้ว

ผู้พิทักษ์กฎเชียนฮ่วนเพียงแค่รู้สึกตาพร่ามัว

ใบหน้าของหลี่ชีเสวียนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

ทำให้เขาตกใจจนต้องรีบหยุดชะงัก แล้วถอยร่นกลับไปอย่างรวดเร็ว

พร้อมกันนั้นก็มีเสียงดังพรึ่บ

เงาร่างพลันแบ่งออกเป็นสามสาย

พุ่งทะยานหลบหนีไปในสามทิศทางที่แตกต่างกัน

"ขวา" เซียวเหยี่ยเอ่ยปากขึ้นมาทันที

หลี่ชีเสวียนลงมือ วิชาชักดาบวายุคลั่งถูกงัดออกมาใช้

ประกายดาบสว่างวาบขึ้นมาก่อน จากนั้นเสียงแหวกอากาศแหลมกังวานถึงจะดังตามมา

กลางอากาศสาดกระเซ็นไปด้วยแสงสีเลือด

ตุบ

ร่างของผู้พิทักษ์กฎเชียนฮ่วนร่วงหล่นลงพื้น ถูกฟันขาดครึ่งท่อนที่เอว

ไอเย็นสีขาวโพลนแผ่ซ่านไปตามรอยตัด ชั่วพริบตาเดียวก็แช่แข็งบาดแผลเอาไว้ ไม่มีเลือดไหลรินออกมาเลยแม้แต่หยดเดียว

"แค่ก แค่ก ... "

บนใบหน้าของผู้พิทักษ์กฎเชียนฮ่วนเผยให้เห็นความตื่นตระหนกและโกรธเกรี้ยว

แววตาของเขากลอกกลิ้ง บนร่างลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิง อักขระยันต์เปลวเพลิงนับสิบสายถูกกระตุ้นให้ทำงาน กลายร่างเป็นมังกรเพลิง พุ่งทะยานเข้าม้วนตัวโจมตีใส่หลี่ชีเสวียน

ในเวลาเดียวกัน ยันต์คืนวสันต์ระดับสูงก็ถูกกระตุ้นด้วยพลังจิตวิญญาณ อัดแน่นเข้าสู่ร่างกายของตนเองอย่างต่อเนื่อง คล้อยตามแสงสีเขียวที่สว่างวาบขึ้นมาเป็นระลอก

ร่างท่อนบนและท่อนล่างของผู้พิทักษ์กฎเชียนฮ่วน กลับขยับเข้าหากันเองโดยอัตโนมัติ

ในขณะที่กำลังจะฟื้นฟูกลับคืนสู่สภาพเดิม หลี่ชีเสวียนกลับร่ายรำวิชาดาบอย่างบ้าคลั่ง ชั่วพริบตาเดียวก็ฟันทำลายมังกรเพลิงจนสิ้นซาก เพียงแสงสลัวสว่างวาบ เขาก็มาปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าผู้พิทักษ์กฎเชียนฮ่วนแล้ว

เหยียบลงบนแผ่นหลังของเขา ดาบน้ำแข็งจ่อเข้าที่ลำคอเรียบร้อยแล้ว

"ไม่ อย่าฆ่าข้า" เมื่อสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันรุนแรง ผู้พิทักษ์กฎเชียนฮ่วนก็ร้องอุทานขอความเมตตา "ข้ารู้ ... "

ยังกล่าวไม่ทันจบ ประกายดาบก็สว่างวาบ ศีรษะร่วงหล่นลงพื้น กลิ้งขลุกๆ ไปด้านข้าง

ไร้ซึ่งรอยเลือดไหลรินออกมาเช่นกัน บาดแผลถูกแช่แข็งปิดผนึกเอาไว้อีกครั้ง

บนใบหน้าของผู้พิทักษ์กฎเชียนฮ่วน ยังคงหลงเหลือสีหน้าไม่อยากจะเชื่อเป็นครั้งสุดท้าย

ราวกับคิดไม่ถึงว่าตนเองจะตายลงเช่นนี้ ยิ่งคิดไม่ถึงว่า ในสถานการณ์ที่หลี่ชีเสวียนเป็นฝ่ายกุมความได้เปรียบอย่างเด็ดขาดแล้ว กลับไม่ได้บีบบังคับหรือทรมานสอบสวนตนเองเลยแม้แต่น้อย ทว่ากลับลงมือสังหารตนเองไปเสียดื้อๆ

พลังชีวิตอันอัดแน่นและทรงพลังสายหนึ่ง หลั่งไหลออกมาจากซากศพ พุ่งเข้าสู่รอยสักมังกรเทวะบนหน้าอกของหลี่ชีเสวียน

จากนั้น ในชั่วพริบตาก็มีเศษเกล็ดมังกรชิ้นใหม่จำนวนหกสิบเจ็ดชิ้นถูกสร้างรูปร่างขึ้นมา

เมื่อรวมกับของเดิมที่เหลืออยู่อีกสามสิบสามชิ้น

ยามนี้เกล็ดมังกรบนรอยสักมังกรเทวะตรงหน้าอกของหลี่ชีเสวียน มีชิ้นส่วนที่ถูกสร้างรูปร่างจนสำเร็จอย่างสมบูรณ์รวมทั้งสิ้นหนึ่งร้อยชิ้น สามารถนำมาใช้ฝึกฝนเคล็ดวิชายุทธ์และทักษะการต่อสู้ได้

ในเวลาเดียวกัน พลังงานบริสุทธิ์สายหนึ่งก็แผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างกายอย่างรวดเร็ว ช่วยฟื้นฟูพละกำลังที่สูญเสียไปจากการต่อสู้เมื่อครู่

หลี่ชีเสวียนหลับตาลงเล็กน้อย เฝ้ารอคอยต่อไป ผู้พิทักษ์กฎเชียนฮ่วนในฐานะหนึ่งในสิบสองผู้พิทักษ์กฎแห่งลัทธิไท่ผิง พลังฝีมือสูงส่งเพียงใด พลังงานที่มอบให้หลังจากตายไปสมควรต้องมีไม่น้อย

ทว่าหลี่ชีเสวียนรอคอยอยู่หลายสิบลมหายใจ ก็พบว่ารอยสักมังกรเทวะบนหน้าอกไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงอันใดเกิดขึ้นอีก

ในขณะเดียวกัน พลังชีวิตที่ส่งผ่านมาจางซากศพของผู้พิทักษ์กฎเชียนฮ่วน ก็สิ้นสุดลงอย่างสมบูรณ์แล้ว

หลี่ชีเสวียนประหลาดใจอยู่ภายในใจ "เกิดเรื่องอันใดขึ้น"

"ผู้พิทักษ์กฎเชียนฮ่วนผู้นี้เป็นถึงหนึ่งในสิบสองผู้พิทักษ์กฎแห่งลัทธิไท่ผิง พลังงานที่แฝงอยู่ กลับเทียบเท่ากับยอดฝีมือระดับภูผาสมุทรบันไดขั้นที่สิบเพียงคนเดียวเท่านั้น ... "

"ไม่ค่อยถูกต้องนัก" หลี่ชีเสวียนรู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมาก

เซียวเหยี่ยเดินเข้ามา นั่งย่อตัวลงตรวจสอบซากศพอย่างละเอียด "หากข้าเดาไม่ผิด ร่างกายนี้ก็เป็นเพียงร่างจำแลงร่างหนึ่งของผู้พิทักษ์กฎเชียนฮ่วนเท่านั้น" เขากล่าวด้วยความมั่นใจเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อหลี่ชีเสวียนได้ยินเช่นนั้น ถึงได้กระจ่างแจ้งในใจ แบบนี้ถึงจะถือว่าปกติ

ทว่าผู้ใช้วิชายันต์เหล่านี้ฆ่ายากฆ่าเย็นเสียจริง โดยพื้นฐานแล้วแทบทุกคนล้วนมีร่างจำแลงคนละร่างหรือหลายร่างกันทั้งนั้น

ผู้พิทักษ์กฎเชียนฮ่วนยิ่งขึ้นชื่อเรื่องการมีร่างจำแลงมากมาย

หลี่ชีเสวียนหันหน้าไปมองหนานกงปู้เหยียน ยามนี้หญิงสาวได้เช็ดคราบน้ำตาที่หางตาออกไปแล้ว นางนำศพของน้องชายอย่างหนานกงอีเยวี่ย ไปวางไว้คู่กับมารดาอย่างเงียบๆ

"ขอบคุณ" นางเงยหน้ามองหลี่ชีเสวียน ประสานมือคารวะเพื่อแสดงความขอบคุณ

หลี่ชีเสวียนมองดูศพของหนานกงอีเยวี่ยทั้งสองคน อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจออกมา

เร่งฝีเท้ามาอย่างเต็มที่แล้ว ทว่าท้ายที่สุดก็ยังมาช้าไป น่าเสียดายที่ตอนเซียวเหยี่ยสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ การตอบสนองก็ช้าไปก้าวหนึ่งแล้ว รอจนกระทั่งหลี่ชีเสวียนตามมาถึง หนานกงอีเยวี่ยก็ถูกสังหารไปเสียแล้ว

เมื่อมองดูหญิงสาวตรงหน้า ที่เห็นได้ชัดว่าจิตใจแหลกสลายไปหมดแล้ว ทว่าก็ยังพยายามฝืนรักษาสติสัมปชัญญะเอาไว้อย่างเต็มที่ ชั่วขณะหนึ่งหลี่ชีเสวียนก็ไม่รู้จะเอ่ยคำใดดี

การปลอบโยนผู้อื่น ไม่ใช่สิ่งที่เขาถนัดมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ ชะตากรรมเช่นนี้ หลี่ชีเสวียนก็ไม่ได้รู้สึกว่าคำพูดปลอบใจจะสามารถสร้างประโยชน์อันใดให้แก่หนานกงปู้เหยียนได้เลย

หลี่ชีเสวียนช่วยหนานกงปู้เหยียนจัดการเก็บศพของมารดาและน้องชายของนางอย่างเงียบๆ และนำร่างกายของหนานกงเวิ่นหย่ามาประกอบเข้าด้วยกัน

วิชาปรสิตวิถียันต์ของลัทธิไท่ผิง ก่อนที่พลังวิถียันต์จะถูกกระตุ้น ผู้ที่ถูกสิงร่างแท้จริงแล้วจะไม่อาจรู้ตัวได้เลย ไม่ได้มีความแตกต่างอันใดกับคนปกติทั่วไป

หลังจากฝังศพครอบครัวเสร็จสิ้น หนานกงปู้เหยียนและหลี่ชีเสวียนก็เดินทางกลับไปที่จวนยอดฝีมือที่เจ็ดด้วยกัน

นางจะกลายเป็นยอดฝีมือ และฝึกฝนวิชาอยู่ที่นี่

หญิงสาวผู้มีรูปโฉมงดงามเย็นชาที่แต่เดิมก็เป็นคนพูดน้อยอยู่แล้วผู้นี้ ยิ่งดูเงียบขรึมมากยิ่งขึ้นไปอีก แววตาที่มองดูผู้คน ล้วนไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ใดๆ ทั้งสิ้น

ราวกับกำลังมองก้อนหิน มองดูสัตว์ก็ไม่ปาน

มีเพียงยามที่มองมาทางหลี่ชีเสวียนเท่านั้น สีหน้าของนางถึงจะมีความผ่อนคลายที่ซ่อนเร้นไว้อย่างลึกซึ้งปรากฏให้เห็นอยู่บ้าง

ส่วนหลี่ชีเสวียนก็ไม่ได้รั้งอยู่ที่หอยอดฝีมือที่เจ็ดนานนัก

ในช่วงบ่าย เขาก็เดินทางกลับมาที่หน่วยจ้าวเยี่ย

หลังจากเหล่านักรบจ้าวเยี่ยทำการซ่อมแซมตลอดทั้งคืน ที่ทำการของหน่วยจ้าวเยี่ยก็ฟื้นฟูความน่าเกรงขามในอดีตกลับมาได้ไม่มากก็น้อย

ทว่าเห็นได้ชัดว่า หลังจากผ่านพ้นเหตุการณ์ความวุ่นวายในครั้งนี้ หน่วยจ้าวเยี่ยแห่งเมืองต้าเยี่ยก็ยากที่จะมีพลังฝีมือในการรับมือกับภูตผีปีศาจได้อีกต่อไป ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของจำนวนคนหรือจำนวนยอดฝีมือระดับสูง ล้วนไม่เพียงพอที่จะสนับสนุนหน้าที่ความรับผิดชอบของตนเองได้อีกแล้ว

หญิงสาวนักรบกำลังรอคอยการกลับมาของหลี่ชีเสวียนอยู่ในหอแขวนดาบจ้าวเยี่ย

"ข้าได้รับคำสั่งโยกย้ายจากจวนผู้ตรวจการแล้วล่ะ" ทันทีที่พบหน้า หญิงสาวนักรบมี่ลี่ก็พูดเข้าประเด็นทันที

หลี่ชีเสวียนกล่าวด้วยความสงสัย "คำสั่งโยกย้ายหรือ จวนผู้ตรวจการไม่ใช่หน่วยงานระดับสูงกว่าของหน่วยจ้าวเยี่ยเสียหน่อย เหตุใดถึงออกคำสั่งโยกย้ายให้เจ้าได้ล่ะ"

หญิงสาวนักรบมี่ลี่ค่อยๆ เอ่ยปากกล่าวว่า "เพราะเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเจดีย์สยบมาร หน่วยจ้าวเยี่ยย่อมไม่อาจนิ่งดูดายได้"

"หมายความว่าอย่างไรกัน" หลี่ชีเสวียนรีบถามต่อ

หญิงสาวนักรบมี่ลี่อธิบายว่า "จวนผู้ตรวจการได้รับข่าวมาว่า เสี่ยวหมิงหวังผู้นำกองทัพกบฏตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะต้องตีเมืองต้าเยี่ยให้แตกภายในฤดูเหมันต์ ดังนั้นจึงมุ่งเป้าหมายมาที่เจดีย์สยบมารภายในเมืองต้าเยี่ย"

"พวกมันจะทำลายเจดีย์สยบมารงั้นหรือ" หลี่ชีเสวียนตกใจเป็นอย่างมาก

นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลยนะ

หากเจดีย์สยบมารพังทลายลง ด้วยจำนวนคนตายและ 'คุณภาพ' ของคนที่ตายทั้งในและนอกเมืองต้าเยี่ยในแต่ละวัน เกรงว่าภูตผีปีศาจคงจะออกอาละวาดไปนานแล้ว

นี่ถือเป็นเรื่องใหญ่ระดับฟ้าถล่มเลยทีเดียว

และยังเป็นเรื่องอันตรายที่ท้าทายต่อความโกรธแค้นของผู้คนทั้งใต้หล้าอีกด้วย

เขาบ้าไปแล้วหรือ

[จบแล้ว]