บทที่ 29 ควบคุมคิริกายะ

บทที่ 29 ควบคุมคิริกายะ

“รีบ ๆ ทำให้มันจบ ๆ พรุ่งนี้ต้องไปยามาบูกิ  เพื่อท้าดวลคนเก่งที่สุดของที่นั่นอีก”

หลังจากเสิร์ฟลูกอวดฝีมือไปแล้ว คิริกายะก็เริ่มวางแผนตารางของวันพรุ่งนี้ในหัว

ปัง!

ในขณะที่เขากำลังเหม่อลอย เสียงปะทะลูกดังสนั่นก็ดังขึ้นในสนาม

ลูกเทนนิสพุ่งวูบ เด้งพื้นแล้วพุ่งไปชนรั้วตาข่ายด้านหลังคิริกายะในพริบตา

“เรียวนัน ได้แต้ม! คะแนน 15:0!”

ยามาโตะมองไม่เห็นลูกรีเทิร์นของเรียวนันชัดเจนนัก แต่รอยลูกบนพื้นนั้นชัดเจนแจ๋วแหวว เขาจึงขานคะแนนทันที

“อะไรนะ?!”

คิริกายะสะดุ้งเล็กน้อย หันขวับกลับไปมองด้วยความไม่อยากเชื่อ

เขาเห็นลูกเทนนิสติดคาอยู่กับตาข่ายเหล็ก

ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง

เขาขยี้ตาตัวเอง ไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น

นั่นมันซูเปอร์สปีดเสิร์ฟของเขานะ!

ต่อให้ไม่ใช่ลูกเสิร์ฟเต็มกำลัง แต่ความเร็วลูกก็เกินกว่าความสามารถในการรับลูกของผู้เล่นมัธยมต้นส่วนใหญ่ไปไกลโข

อีกฝ่ายรับได้ง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ?

“เหม่อตั้งแต่เริ่มการแข่งขัน ไม่ใช่นิสัยที่ดีเลยนะ”

เรียวนันเดินกลับไปตั้งท่ารับลูกอีกฝั่งอย่างใจเย็น ราวกับว่าเมื่อกี้เขาแค่ทำเรื่องขี้ประติ๋ว

ลูกเสิร์ฟที่คนนอกมองว่าเร็วจี๋ สำหรับเขาแล้วมันก็ไม่ต่างจากภาพสโลว์โมชันเท่าไหร่

“หมอนี่...”

คิริกายะขมวดคิ้ว

เขาเพิ่งตระหนักได้ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าไม่ใช่ไก่อ่อนที่เขาเคยเจอมาก่อนหน้านี้

ใครก็ตามที่รับลูกซูเปอร์สปีดเสิร์ฟของเขาได้ง่าย ๆ ต่อให้ไม่ใช่ลูกเต็มกำลัง ก็ประมาทไม่ได้เด็ดขาด

ฟึ่บ!

โยนลูกเทนนิสขึ้นฟ้าอีกครั้ง วินาทีที่ลูกลอยถึงจุดสูงสุด จิตวิญญาณและสมาธิของคิริกายะรวมกันเป็นหนึ่งเดียว แล้วเขาก็หวดไม้ลงมาอย่างสุดกำลัง

พร้อมกับเสียงปะทะหนักหน่วง

ลูกเทนนิสมุดต่ำ พุ่งข้ามสนามในพริบตา และเด้งขึ้นตรงหน้าเรียวนัน

ความเร็วเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเทียบกับลูกก่อนหน้านี้

“เร็วขึ้นเยอะเลย”

“แต่ก็ยังไม่พอ...”

ขณะพูด เรียวนันขยับเท้าเล็กน้อย วาดวงสวิงออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ

ปัง!

เสียงปะทะใส ๆ ดังขึ้น

รูม่านตาของคิริกายะหดเกร็ง

แม้เขาจะพอเดาได้ตั้งแต่ตอนเสิร์ฟแล้ว แต่พอเห็นเรียวนันตีโต้กลับมาได้จริง ๆ เขาก็ยังตกใจอยู่ดี

อีกฝ่ายรับซูเปอร์สปีดเสิร์ฟได้ง่ายดายขนาดนี้เชียว!

“ความแข็งแกร่งของฉันไม่ได้มีแค่นี้หรอก”

คิริกายะตั้งสติอย่างรวดเร็ว

นอกจากซูเปอร์สปีดเสิร์ฟ เขายังมีเทคนิคที่ทรงพลังยิ่งกว่า นั่นคือ ซูเปอร์สปีดสแมช !

เมื่อเทียบกับลูกเสิร์ฟ

ความเร็วของซูเปอร์สปีดสแมชอาจจะไม่เร็วเท่า แต่ความอันตรายนั้นสูงกว่ามาก

เพราะผลของความเร็วฉับพลันในการเสิร์ฟกับการตีโต้  มันคนละเรื่องกัน

สำหรับการรับลูกเสิร์ฟ มีเวลาเหลือเฟือให้สังเกต และด้วยระยะห่างที่มากที่สุดระหว่างผู้เล่นทั้งสองคน ฝ่ายรับสามารถเตรียมตัวได้อย่างเต็มที่

แต่การตีโต้ระหว่างแรลลี่นั้นต่างออกไป

การตีโต้เน้นผลลัพธ์ทันที อย่าว่าแต่เตรียมตัวเลย แทบจะไม่มีเวลาให้คิดด้วยซ้ำ

ต่อให้ซูเปอร์สปีดสแมชจะช้ากว่าซูเปอร์สปีดเสิร์ฟเล็กน้อย แต่ความกดดันของมันนั้นเหนือกว่าลูกเสิร์ฟหลายขุม

“เหม่ออีกแล้ว?”

เสียงเรียบ ๆ ดึงสติคิริกายะกลับสู่โลกความเป็นจริง

“แย่ล่ะ!”

กว่าเขาจะรู้ตัวว่าลูกข้ามตาข่ายมาแล้ว ก็สายเกินไปที่จะวิ่งไล่ตาม ทำได้แค่มองลูกตกพื้นและพุ่งออกนอกเส้นไปอย่างหมดหนทาง

ถ้าเป็นลูกรีเทิร์นธรรมดา ต่อให้ขยับตัวหลังจากลูกข้ามตาข่ายมาแล้ว เขาก็ยังมีโอกาสรับทัน

ความเร็วคืออาวุธที่ร้ายกาจที่สุดของเขา

แต่ความเร็วในการตีลูกของเรียวนันมันน่าเหลือเชื่อ ด้วยความเร็วของเขา ถ้าไม่เริ่มวิ่งก่อนลูกข้ามตาข่าย ก็ไม่มีทางทัน

ปัง!

เรียวนัน ได้แต้ม! คะแนน 30:0!

“ผู้เล่นสายความเร็วเหมือนกันสินะ?”

คิริกายะกระชับไม้เทนนิสในมือแน่นขึ้น

จากการตีโต้ทั้งสองลูก ดูเหมือนเรียวนันจะเป็นผู้เล่นสายความเร็วเช่นกัน

ลูกรีเทิร์นความเร็วสูงเมื่อกี้ ยิ่งยืนยันข้อสันนิษฐานนี้

ปัง! ปัง! ปัง!

คิริกายะเดาะลูกเทนนิสลงพื้น สีหน้าเคร่งขรึม

ผลงานในสองแต้มที่ผ่านมา ทำให้เขาต้องหันมามองคู่ต่อสู้ใหม่อย่างจริงจังในที่สุด

ปัง!

เขาหวดซูเปอร์สปีดเสิร์ฟเต็มกำลัง ความเร็วลูกพุ่งถึงขีดสุด

ในพริบตาเดียว ลูกเด้งพื้นแล้วพุ่งไปยังพื้นที่นอกเส้นกว้าง

แต่ก็เหมือนกับสองลูกก่อนหน้า

ก่อนที่ลูกจะหลุดออกนอกเส้น เรียวนันก็ไปดักทางไว้แล้ว

“เร็วมาก!”

รูม่านตาของคิริกายะหดเกร็ง ร่างกายตึงเครียดขึ้นมาทันที

ความคิดเพิ่งแล่นผ่าน เสียงปะทะก็ดังขึ้น ลูกเทนนิสถูกสแมชสวนกลับมาด้วยความเร็วที่น่าตกใจ

“จะเล่นความเร็วสินะ?!”

แววตาของคิริกายะฉายแววมุ่งมั่น ในการดวลความเร็ว เขาไม่เคยกลัวใครหน้าไหนทั้งนั้น

เขาเคลื่อนที่ไปที่จุดตกในพริบตา แล้วตวัดไม้สวนกลับไป

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปะทะดังต่อเนื่อง ทั้งสองฝ่ายเปิดฉากดวลความเร็วสูง ต่างฝ่ายต่างตีสวนกลับไปก่อนที่ลูกจะทันได้ตกพื้น

“วงสวิงเร็วมาก”

ยามาโตะอุทานด้วยความทึ่ง

จากมุมมองของเขา วงสวิงของทั้งคู่เป็นเพียงภาพเบลอ ยากที่จะมองทันด้วยตาเปล่า

วงสวิงความเร็วสูงขนาดนี้ ย่อมส่งผลให้ลูกมีความเร็วสูงลิ่วตามไปด้วย

“เล่นกับกัปตันได้ขนาดนี้ ถือว่าสุดยอดมากเลยนะเนี่ย”

“บอลเร็วเกินไป ทั้งการเคลื่อนที่ วงสวิง และความเร็วลูก ทุกอย่างเร็วไปหมด”

“ยอดฝีมือชัด ๆ”

“ทำไมฉันรู้สึกว่ากัปตันดูเล่นชิล ๆ จัง?”

“ไม่ต้องรู้สึกหรอก ดูหน้าคนฝั่งตรงข้ามสิ ดำจนจะเป็นก้นหม้อแล้ว สภาพต่างกับกัปตันราวฟ้ากับเหว!”

ถึงตอนนี้ สมาชิกชมรมจำนวนมากทำตามเป้าหมายการฝึกได้เกิน 50% แล้ว

เสียงตีโต้ที่ดังถี่รัวและต่อเนื่องดึงดูดความสนใจของผู้คนมากขึ้นเรื่อย ๆ

ทุกคนหยุดการฝึกซ้อมชั่วคราวแล้วมายืนมุงดูอยู่รอบสนาม

แม้จะดูเหมือนการแข่งขันที่ดุเดือด แต่ใครที่มีตาหน่อยก็จะมองออกว่าเรียวนันดูผ่อนคลายแค่ไหน

โดยเฉพาะปรากฏการณ์หนึ่งที่ทำให้ทุกคนมองคิริกายะด้วยความสงสาร

พื้นที่การเคลื่อนไหวของเรียวนันเล็กลงเรื่อย ๆ

ชาวเซย์งาคุทุกคนรู้ดีว่านั่นหมายถึงอะไร

“ต่อไปจะเป็นโชว์เดี่ยวของกัปตันแล้วสินะ”

ไคโด อิตสึกิ ส่ายหน้า

“นี่มัน!”

เมื่อเห็นว่าเรียวนันยืนนิ่งอยู่กับที่ แต่ลูกกลับพุ่งเข้าหาตัวเขาเอง คิริกายะก็ถึงกับอึ้ง

อาณาเขต !

มันคืออาณาเขต!

คิริกายะสูดหายใจเข้าลึก

เทคนิคที่เขาเคยเห็นแต่ในการแข่งทางทีวี กลับมาปรากฏอยู่ตรงหน้าในความเป็นจริง!

แถมคนใช้ยังเป็นแค่เด็ก ม.ต้น!

ปัง!

ความเหม่อลอยเพียงชั่ววูบทำให้คิริกายะพลาดจังหวะการคืนลูก

เรียวนันได้แต้มไปอย่างง่ายดาย

40:0!

เกมพอยต์!

“อาณาเขตของกัปตันนี่มันน่าสิ้นหวังจริง ๆ”

“นั่นสิ ครั้งแรกที่เห็น ฉันตกใจแทบแย่ นั่นมันเทคนิคระดับมืออาชีพชัด ๆ”

“จริง ๆ คู่แข่งก็ไม่ได้อ่อนนะ ลูกเร็วมาก ฉันว่าถ้ายามาโตะลงไปคงโดนอัดเละ”

“ตราบใดที่กัปตันไม่โดนอัด ยามาโตะจะเป็นยังไงก็ช่างมันเถอะ~”

“ถามอย่างสุภาพ: นายใช่ยามาโตะหรือเปล่า?”

“ยามาโตะ เลิกเรียกชื่อฉันได้แล้ว เดี๋ยวกัปตันเข้าใจผิด~”

...

ทุกคนหัวเราะเฮฮา

นับตั้งแต่ผลการฝึกซ้อมพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด ทุกคนก็เทิดทูนเรียวนันดั่งพระเจ้า สถานะของเขาในชมรมเทนนิสนั้นสูงส่งมาก เหนือกว่า ริวซากิ สุมิเระ เสียอีก

ปัง!

เรียวนัน ได้แต้ม! สกอร์ 1:0!

ระหว่างที่คุยกัน เรียวนันก็เบรกเกมเสิร์ฟและคว้าชัยในเกมแรกไปได้อย่างง่ายดาย

ทั้งสองฝ่ายสลับฝั่ง เกมที่สองเรียวนันเป็นฝ่ายเสิร์ฟ

“แข็งแกร่งมาก”

ร่างกายของคิริกายะสั่นเทาเล็กน้อย

ไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นสุดขีด

ที่เขาตระเวนท้าดวลยอดฝีมือจากโรงเรียนต่าง ๆ ก็เพราะที่ฟุกะเซ็นมันน่าเบื่อ ไม่มีคู่ต่อสู้ที่เก่งพอจะทำให้เขาเอาจริงได้

หลังจากท้าดวลมาหลายโรงเรียน ในที่สุดเขาก็เจอคนที่สร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับเขาได้สักที

“ตื่นเต้นขนาดนั้นเลยเหรอ?”

เรียวนันยิ้มมุมปาก

ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นในหัว

[ติ๊ง!...]

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน