บทที่ 27 ผู้นำที่แท้จริงของเซย์งาคุ

บทที่ 27 ผู้นำที่แท้จริงของเซย์งาคุ

บ่ายวันต่อมา

ช่วงเวลากิจกรรมชมรม

เรียวนันเดินมาถึงห้องพักโค้ช พร้อมกับแผนการฝึกซ้อมที่นันจิโร่ร่างมาให้

ในเวลานี้ ริวซากิ สุมิเระ ขมวดคิ้วมุ่น

เธอมองดูแผนการฝึกซ้อมในมือ ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้เอ่ยปาก

“นี่มันไม่... เยอะเกินกว่าการฝึกปกติไปหน่อยเหรอ? นันจิโร่เป็นคนกำหนดจริง ๆ เหรอเนี่ย?”

“ตาแก่เป็นคนกำหนดครับ ผมแค่เพิ่มเข้าไปอีกเท่าตัวจากของเดิม แล้วก็เพิ่มวิธีฟื้นฟูร่างกายแบบเฉพาะตัวของผมเข้าไปนิดหน่อย”

ความจริงแล้ว ไอ้วิธีฟื้นฟูร่างกายที่ว่า ก็แค่ข้ออ้างบังหน้าเพื่อให้สมาชิกฟื้นตัวเร็วด้วยผลของรูนเท่านั้นแหละ

“ต่อให้ตัดออกครึ่งหนึ่ง ปริมาณการฝึกเดิมมันก็ยังยากมากอยู่ดี...”

ยังไม่ทันที่ ริวซากิ สุมิเระ จะพูดจบ เรียวนันก็พูดแทรกขึ้น

“ผมไม่ได้คาดหวังให้พวกเขาทำครบตามแผนอยู่แล้วครับ”

“แล้วเธอจะ...?”

คำพูดนี้ทำเอา ริวซากิ สุมิเระ งงเป็นไก่ตาแตก

ถ้าไม่หวังให้ทำครบ แล้วจะตั้งเป้าไว้สูงลิ่วขนาดนั้นเพื่ออะไร?

“โค้ชครับ ในเมื่อเลือกที่จะมอบอำนาจให้ผมแล้ว ก็ช่วยเชื่อในการตัดสินใจของผมเถอะ”

“ทำตามที่ผมบอก นี่แหละทางลัดสู่แชมป์ที่ตรงไปตรงมาที่สุด!”

พูดจบ เรียวนันก็เดินออกจากห้องพักโค้ชไป

ทิ้งให้ ริวซากิ สุมิเระ ยืนกระวนกระวายอยู่คนเดียว

ความจริงแล้วหลักการมันง่ายนิดเดียว

จุดอ่อนของมนุษย์ไงล่ะ

ยิ่งตั้งเป้าหมายไว้สูง ต่อให้รู้ว่าทำไม่สำเร็จ พวกเขาก็จะพยายามทำให้ได้อย่างน้อย 50%

และไอ้ 50% นี่แหละ คือส่วนที่มีคุณภาพที่สุด

ชาติก่อนเรียวนันเรียนเอกจิตวิทยามา

เขายังพอจำเทคนิคเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนี้ได้

เหมือนร้านขายอาหารเช้าที่แม่เขาเปิดในชาติก่อนนั่นแหละ

แค่เปลี่ยนคำถามจาก ‘รับไข่ไหมคะ?’ เป็น ‘รับไข่หรือแฮมดีคะ?’ ก็เป็นการบีบให้ลูกค้าต้องเลือกโดยไม่รู้ตัว

แค่เปลี่ยนคำพูดนิดเดียว ยอดขายไข่ดาวในอาหารเช้าก็พุ่งขึ้นเป็นเท่าตัว

ไข่ฟองละตั้งสองหยวน จะเพิ่มทีก็ต้องคิดหน่อย

...

สมาชิกชมรมเทนนิสทยอยมาถึงกันเรื่อย ๆ

เวลานี้ ริวซากิ สุมิเระ ได้แปะแผนการฝึกซ้อมใหม่ไว้ที่บอร์ดประชาสัมพันธ์แล้ว

สมาชิกที่เดินเข้าสนามมา ต่างถูกดึงดูดด้วยเนื้อหาการฝึกซ้อมใหม่ทันที

ไม่ดูก็แล้วไป แต่พอดูแล้วถึงกับช็อก

แทบทุกคนทำหน้าเหมือนเห็นผี

“นี่... ตารางฝึกนี้เอาจริงดิ?”

“แน่ใจนะว่านี่คือฝึก ไม่ใช่ฆาตกรรม?”

“แค่รอบเดียวฉันก็รู้สึกเหมือนจะตายแล้ว นี่ต้องทำตั้งสองรอบ”

“จะมีคนตายไหมเนี่ย?”

“จบกัน ได้ข่าวว่ากัปตันคนใหม่เป็นคนร่างแผนนี้ เขาต้องกะฆ่าเราแน่ ๆ!”

เสียงโอดครวญดังระงมไปทั่วชมรมเทนนิส

ในตอนนั้นเอง เสียงที่เปี่ยมด้วยอำนาจก็ดังขึ้น

“ทุกคนไปวอร์มอัป แล้วเริ่มฝึกซ้อมประจำวันซะ! ใครไม่อยากทำ ก็ไปเขียนใบลาออก!”

เมื่อเห็นเรียวนันมาถึง

สมาชิกที่บ่นอุบอิบเมื่อครู่ต่างหุบปากเงียบกริบ

พวกเขายังไม่ลืมวีรกรรมที่เรียวนันทำไว้เมื่อวานจนได้เป็นกัปตัน ต่อให้ในใจจะไม่เต็มใจเป็นพันครั้ง แต่ก็ไม่มีใครกล้าหือ

จะลาออกยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่

ในโลก Prince of Tennis โรงเรียนญี่ปุ่นให้ความสำคัญกับกิจกรรมชมรมมาก ซึ่งมีผลต่อเกรดเฉลี่ยปลายภาค

คะแนนกิจกรรมชมรมไม่ถึงเกณฑ์ จะส่งผลกระทบโดยตรงต่อการเรียนต่อและการจบการศึกษา

ทุกคนมองเรียวนันด้วยสายตาอ้อนวอน

ผ่านไปครู่ใหญ่ ยามาโตะ ยูได ก็พูดขึ้นอย่างลังเล

“กัปตันครับ ปริมาณการฝึกขนาดนี้มันเป็นไปไม่ได้ที่จะทำสำเร็จ แค่รอบเดียวก็ยากมากแล้ว อย่าว่าแต่สองรอบเลยครับ...”

เรียวนันกวาดตามองทุกคนแล้วพูด

“ทำไม่ได้ กับ ไม่ทำ มันคนละเรื่องกัน ความแข็งแกร่งของฉันก็ได้มาจากการฝึกแบบนี้แหละ ถ้าอยากเก่งเหมือนฉัน ก็ก้มหน้าก้มตาฝึกไปซะ!”

เขาพูดออกมาได้หน้าตาเฉยโดยไม่กะพริบตา

การใช้ชีวิตมาสองชาติภพ ทำให้สกิล ‘ตอแหล’ ของเขายังคงแพรวพราว

ทุกคนพูดไม่ออก แต่ก็ไม่มีใครสงสัยคำพูดของเรียวนัน เพราะความแข็งแกร่งของเขามันประจักษ์ชัดอยู่แล้ว

พวกเขาไม่มีทางเชื่อหรอกว่าเรียวนันไม่เคยฝึก

“อยากเก่งแบบสบาย ๆ ไม่คิดว่าฝันเฟื่องไปหน่อยเหรอ?”

เรียวนันพูดเสียงเย็น

ใต้หล้านี้ มีแต่ฉันคนเดียวเท่านั้นแหละที่ฝันแบบนั้นได้!

“ทุกคน แยกย้ายไปฝึกซ้อม!”

“ครับ!”

สมาชิกขานรับเสียงดัง

จากนั้นพวกเขาก็วิ่งไปที่สนามกีฬากลาง การฝึกอย่างแรกคือการวิ่ง และนี่ก็เป็นรายการที่ง่ายที่สุดในแผนการฝึกทั้งหมดแล้ว ไอ้ของจริงน่ะอยู่ข้างหลังต่างหาก

สมาชิกบางคนที่มาสาย พอเห็นตารางฝึกและเพื่อน ๆ ที่กำลังวิ่งอยู่ ก็จำต้องวิ่งตามไปแม้จะไม่เต็มใจก็ตาม

ส่วนเรียวนัน

แน่นอนว่าเขาเดินไปยืนดูทุกคนวิ่งอยู่ข้างสนามอย่างสบายใจ

“เธอไม่วิ่งเหรอ?”

โค้ชริวซากิถามอย่างสงสัย

“การฝึกพวกนี้ไม่ค่อยมีผลกับผมแล้วล่ะครับ”

เรียวนันตอบกลับด้วยมาดนิ่ง ๆ น่าหมั่นไส้

ฝึกเหรอ?

ชาตินี้ไม่มีทางฝึกหรอก

ทำไมต้องฝึกในเมื่อนอนเฉย ๆ ก็เก่งได้? งานหนักแบบนั้นปล่อยให้พวกเด็ก ๆ ทำไปเถอะ

...

ผ่านไปสักพัก

ยามาโตะเป็นคนแรกที่วิ่งครบตามกำหนด

“แฮ่ก~ แฮ่ก~ แฮ่ก~”

ยามาโตะหอบหายใจอย่างหนัก ตาแดงก่ำ ในปากเหมือนจะมีรสคาวเลือดจาง ๆ

ขนาดร่างกายแข็งแรงอย่างเขา ยังแทบทรุดกับแค่รายการแรก

“อย่านั่ง ยืนขึ้น อีกสิบนาทีจะเริ่มฝึกรายการต่อไป”

เห็นยามาโตะทำท่าจะนั่งลง เรียวนันก็พูดห้ามทันที

นั่งลงทันทีหลังออกกำลังกายหนัก ๆ นี่มันฆ่าตัวตายชัด ๆ

“เน... เหนื่อยเกินไปแล้ว”

“ตอนนี้ไม่อยากพูดอะไรเลย หัวใจเต้นแรงจนเจ็บไปหมด”

“ไม่เคยวิ่งต่อเนื่องนานขนาดนี้มาก่อนเลย”

“เป็นความผิด... เป็นความผิดของพวกนายนั่นแหละ เดิมทีฉันกะจะวิ่งช้า ๆ แต่พวกนายดันเร่งสปีดซะเร็วเชียว”

“ฉันก็โดนคนอื่นลากสปีดมาเหมือนกัน”

สมาชิกคนอื่น ๆ ทยอยวิ่งเข้าเส้นชัย สภาพแต่ละคนดูเหมือนหมาหอบแดด

บางคนวิ่งจนอาเจียนออกมา

สภาพดูไม่ได้ของพวกเขาทำให้นักเรียนที่เดินผ่านสนามเทนนิสต้องมองด้วยความตกใจ

“เกิดอะไรขึ้นกับชมรมเทนนิสเนี่ย?”

“เพิ่งเคยเห็นพวกเขาซ้อมหนักขนาดนี้เป็นครั้งแรก”

“ตอนแรกฉันก็กะจะเข้าชมรมเทนนิสนะ แต่โดนชมรมบาสดึงตัวไปซะก่อน”

“น่ากลัวชะมัด~”

...

“ใครวิ่งเสร็จแล้ว พักสิบนาที แล้วเริ่มรายการต่อไปได้เลย!”

ยังไม่ทันจะได้พักให้หายเหนื่อย เรียวนันก็เริ่มประกาศรายการฝึกต่อไป

เสียงโอดครวญอย่างสิ้นหวังดังระงมมาจากสนามเทนนิส

ด้วยผลของรูนฝึกฝนที่ช่วยเร่งอัตราการฟื้นตัว 500% การพักสิบนาทีจะมีประสิทธิภาพมากกว่าเดิมหลายเท่า

“ในเมื่อตัดสินใจแล้วว่าเป้าหมายปีนี้คือแชมป์ระดับประเทศ ก็จงทำตัวให้สมกับเป็นคนที่จะไปคว้าแชมป์หน่อย! ถ้าอยากเก่งเหมือนฉัน ก็แค่ทำตามที่บอก!”

“พรสวรรค์กำหนดขีดจำกัดสูงสุด แต่ความพยายามกำหนดความแข็งแกร่ง ทุกคนมีศักยภาพที่จะเป็นตัวจริง และมีความแข็งแกร่งที่จะไปยืนอยู่บนจุดสูงสุดได้!”

“ลองคิดดูสิ เซย์งาคุเคยได้แชมป์ระดับประเทศไหม? พวกนายยังเต็มใจมาอยู่ชมรมเทนนิสเซย์งาคุ แค่เพื่อมาฆ่าเวลาไปวัน ๆ จริง ๆ เหรอ?”

“จะใช้ชีวิต ม.ต้น แบบซังกระตาย หรือจะสู้ให้สุดแบบไม่มีอะไรต้องเสียใจ การตัดสินใจอยู่ในมือพวกนายเอง”

หนังสร้างแรงบันดาลใจที่ดูมาในชาติก่อนไม่ได้เสียเปล่า

ทุกคำพูดกระแทกใจสมาชิกชมรมอย่างจัง

“ทุกคนลุกขึ้นมาซ้อมต่อ! ฉันอยาก... ฉันอยากช่วยให้เซย์งาคุคว้าแชมป์ แล้วพวกนายล่ะ?!”

ยามาโตะที่ครบกำหนดเวลาพักแล้ว จู่ ๆ ก็ตะโกนลั่น

ทันใดนั้น สมาชิกทีมที่ยังพักไม่ครบเวลาก็พากันลุกขึ้นมาทำรายการฝึกที่สองต่อทันที

มุมปากของเรียวนันกระตุก

พูดไปตั้งเยอะ ยังไม่สู้ประโยคเดียวของ ยามาโตะ ยูได เลย สมแล้วที่มีพรสวรรค์ ‘ปลุกขวัญกำลังใจ’

อีกด้านหนึ่ง

ริวซากิ สุมิเระ ที่กลับมาที่ห้องพักโค้ช มองดูภาพรวมของชมรมเทนนิส แววตาฉายอารมณ์ที่ต่างไปจากเดิม

“ไม่ได้เห็นเซย์งาคุเป็นแบบนี้มานานแล้วนะ”

ทั่วทั้งเซย์งาคุเต็มไปด้วยชีวิตชีวา

แม้การฝึกจะเหนื่อยแสนสาหัส แต่ไม่มีใครอู้งาน ทุกคนตั้งใจฝึกซ้อมจนครบ

ทั้งหมดนี้ดูเหมือนจะเป็นความเปลี่ยนแปลงที่เรียวนันนำมา

การแข่งขันเมื่อวาน ผสมกับประโยคเด็ดวันนี้ที่ว่า ‘อยากเก่งเหมือนฉัน’ ก่อให้เกิดปฏิกิริยาเคมีที่ปลุกชีวิตชีวาให้ชมรมเทนนิสทั้งชมรม

“เรียวนัน...”

“เซย์งาคุกำลังจะได้ต้อนรับผู้นำที่แท้จริงแล้วสินะ”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน