บทที่ 12 ฉันได้เรียนรู้อะไรมากมายเลยล่ะ

บทที่ 12 ฉันได้เรียนรู้อะไรมากมายเลยล่ะ

หลังจากอิ่มหนำสำราญเป็นที่เรียบร้อย เขาก็จัดการเก็บกวาดทำความสะอาดข้าวของเครื่องใช้ทุกชิ้นจนสะอาดเอี่ยมอ่อง แล้วก็ห่ออาหารที่เหลือเก็บเอาไว้ ซึ่งนั่นก็ช่วยแก้ปัญหาเรื่องอาหารเย็นของเขาไปได้ในตัว

แต่ว่านะ...

ไป๋หลวนก้มมองดูอาหารปริมาณสำหรับสองที่ด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

มันก็นานมากแล้วที่เขาไม่ได้เข้าครัวลงมือทำอาหารกินเอง พอได้ทำทีก็เลยเผลอตัวทำซะเพลิน บวกกับความหิวโซที่รู้สึกเหมือนกินวัวได้ทั้งตัว ก็เลยเผลอทำซะเยอะแยะขนาดนี้

เขาตั้งใจจะเก็บไว้กินเป็นมื้อเย็นหนึ่งที่ แล้วอีกที่นึงจะเอาไปไว้ไหนดีล่ะเนี่ย?

จะทิ้งก็ใช่ที่ ขืนทำแบบนั้นก็เสียดายของแย่

จะเก็บไว้กินเป็นมื้อเช้าพรุ่งนี้ มันก็ออกจะดูเยอะเกินไปหน่อย

ที่นี่พอจะมีวิธีการเก็บรักษาอาหาร อย่างพวกตู้เย็นเอไออะไรทำนองนั้นบ้างไหมนะ?

ก็ห้องครัวออกจะใหญ่โตแถมอุปกรณ์ครบครันซะขนาดนี้ มันก็น่าจะมีอยู่แหละมั้ง ลองเดินหาดูหน่อยดีกว่า

ไป๋หลวนหิ้วกล่องข้าวเบนโตะสองกล่อง เดินสำรวจไปทั่วห้องครัว

โซนนั้นเอาไว้ทำขนมหวานกับเค้ก โซนนี้สำหรับทำพาสต้า โซนตรงนู้นเอาไว้ทำของเสียบไม้ปิ้งย่าง แล้วก็โซนตรงนั้นเอาไว้ทำของทอด...

ไม่ว่าจะมองยังไง สเกลของห้องครัวแห่งนี้มันก็ใหญ่โตมโหฬารเกินไปจริงๆ ถ้ามีคนมากพอล่ะก็ สามารถเนรมิตที่นี่ให้กลายเป็นถนนสายอาหารได้สบายๆ เลยล่ะ

ในขณะที่ไป๋หลวนกำลังบ่นอุบอิบอยู่ในใจถึงนิสัยของเฮอร์ต้า ที่มักจะชอบสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกสุดหรูหราอลังการขึ้นมาตามอำเภอใจ แต่พอหมดความสนใจก็ปล่อยทิ้งไว้ให้ฝุ่นเกาะซะอย่างนั้น จู่ๆ ดวงตาของเขาก็เปล่งประกายขึ้นมา

ไป๋หลวนเหลือบไปเห็นตู้เย็นสีม่วงเครื่องหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่

เยี่ยมไปเลย นี่แหละคือสิ่งที่ฉันกำลังตามหาอยู่พอดี

ไป๋หลวนเดินเข้าไปหาตู้เย็นด้วยท่าทางร่าเริง ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปเปิดประตูตู้เย็นเอไอนั้น จู่ๆ ก็มีเสียงอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นมา

"นายเป็นใครน่ะ?"

เสียงนั่นมันดังมาจากไหนกันนะ?

ไป๋หลวนหันซ้ายหันขวามองหา แต่ก็ไม่พบต้นตอของเสียงนั้นเลย

"เอามือนายออกไปจากหน้าฉันเดี๋ยวนี้นะ!"

"?"

ตู้เย็นเอไอพูดได้งั้นเหรอ?

ไป๋หลวนรีบชักมือกลับจากประตูตู้เย็นเอไอ แล้วก็เห็นจุดสีน้ำเงินเข้มปรากฏขึ้นตรงบริเวณที่เขาเพิ่งจะจับไปเมื่อครู่นี้

ดูเหมือนว่านี่จะเป็นรูปลักษณ์ของปัญญาประดิษฐ์สุดล้ำที่ถูกติดตั้งเอาไว้ในตู้เย็นเอไอเครื่องนี้ล่ะมั้ง

ว่าแต่ ทำไมถึงต้องเอาเอไอมาติดตั้งไว้ในตู้เย็นเอไอด้วยล่ะเนี่ย?

ก็ข้างๆ กันนี่มันเป็นสายพานผลิตวัตถุดิบเลยไม่ใช่หรือไง อยากได้วัตถุดิบตอนไหนก็หยิบเอาตอนนั้น แทบจะไม่มีความจำเป็นต้องเก็บรักษาอะไรเลยด้วยซ้ำ

หรือว่า... ภายในตู้เย็นเอไอเครื่องนี้ จะมีสมบัติล้ำค่าที่หาตัวจับยากซ่อนอยู่? อย่างเช่นโสมพันปี? รูปแกะสลักหมื่นปี? หรือเต่าล้านปี?

"ฉันจะถามอีกครั้งนะ นายเป็นใคร? แล้วทำไมถึงพยายามจะเปิดฉันหา?"

"อ้อ ฉันชื่อไป๋หลวนน่ะ พอดีวันนี้ฉันเพิ่งจะใช้ครัวทำอาหารกิน แล้วก็เผลอทำเยอะไปหน่อย ก็เลยกะว่าจะเอามาฝากไว้ในตัวนายสักกล่องนึงน่ะ"

ไป๋หลวนชูกล่องเบนโตะในมือขึ้นเล็กน้อย เพื่อโชว์ให้ตู้เย็นเอไอดู

"ทำอาหารงั้นเหรอ? ที่นี่มีคนอื่นมาทำอาหารกินเองด้วยเหรอเนี่ย? ตั้งแต่ความหลงใหลในการทำอาหารของคุณเฮอร์ต้าจืดจางลง ฉันก็ไม่ได้เห็นสิ่งมีชีวิตหน้าไหนเข้ามาทำอาหารที่นี่ตั้งนานนมแล้วนะ"

นั่นแปลว่าที่ผ่านมาก็มีแต่พวกหุ่นเชิดเฮอร์ต้า ไม่ก็ตัวคุณเฮอร์ต้าเองงั้นเหรอที่เข้ามาทำอาหารน่ะ?

ไม่น่าเชื่อเลยแฮะว่าคุณเฮอร์ต้าจะมีช่วงเวลาที่คลั่งไคล้การทำอาหารกับเขาด้วย ฉันล่ะอยากรู้จริงๆ ว่าฝีมือการทำอาหารของเธอจะอยู่ในระดับไหนกัน

ไป๋หลวนเชื่อว่าคุณเฮอร์ต้าสามารถทำอาหารให้ออกมารสชาติดีได้ แต่เขาก็เชื่อสนิทใจเลยว่าเธอคงไม่ยอมลงมือทำอาหารแบบธรรมดาๆ แน่นอน

เรื่องนี้ก็มีบันทึกเอาไว้ในวิดีโอโปรโมตของคุณเฮอร์ต้าด้วยนี่นา

"ว่าแต่ ความสามารถในการเก็บรักษาอาหารของนายน่ะ มันเจ๋งแค่ไหนกันเชียว?"

คำถามลอยๆ ของไป๋หลวนดูเหมือนจะไปจี้จุดอ่อนของตู้เย็นเอไอเข้าอย่างจัง มันสั่นริกๆ เล็กน้อย ก่อนจะแผดเสียงคำรามออกมา:

"นี่นายกล้าตั้งข้อกังขาในความสามารถระดับมืออาชีพของฉันเชียวเรอะ!?"

"สรุปก็คือ นายเก่งเรื่องการเก็บรักษาอาหารมากเลยสินะ?"

"แน่นอนสิ! ฉันน่ะเก่งเรื่องการเก็บรักษาอาหารสุดๆ ไปเลยล่ะจะบอกให้! โครงสร้างภายในของฉันใช้เทคโนโลยีที่หาตัวจับยาก ไม่ว่าของที่เอาเข้าไปจะอยู่ในสภาพไหน ตอนเอาออกมามันก็จะอยู่ในสภาพนั้นเป๊ะๆ ร้อยเปอร์เซ็นต์!

ขนมหวานชิ้นที่เก่าแก่ที่สุดที่ถูกเก็บไว้ในตัวฉันน่ะ อายุอานามมันมากกว่านายซะอีกนะ! แต่ถ้าลองเอามันออกมากินดู รสชาติของมันก็ยังอร่อยเหมือนเพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ จากเตาเลยล่ะ!"

บางที ถ้าไป๋หลวนได้ยินเรื่องสรรพคุณของตู้เย็นเอไอเครื่องนี้ตอนที่เขาเพิ่งจะตื่นขึ้นมาเมื่อเช้านี้ล่ะก็ เขาคงจะตกใจอ้าปากค้างไปแล้วล่ะมั้ง

แต่หลังจากที่ต้องเผชิญกับเรื่องน่าตกตะลึงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตั้งแต่เรื่องพรมวิเศษ สวนพฤกษศาสตร์ ไปจนถึงห้องแล็บ ภูมิต้านทานของไป๋หลวนที่มีต่อเครื่องไม้เครื่องมือสุดแสนจะทรงพลังเหล่านี้ก็เพิ่มสูงขึ้นปรี๊ดเลยทีเดียว

แทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาเพิ่งจะมาอยู่ที่นี่ได้ไม่ถึงสองวันด้วยซ้ำ

และก็แทบจะจินตนาการไม่ออกเหมือนกันว่า ถ้านับรวมเวลาที่เขาขลุกอยู่ในห้องมืดขนาดย่อมเข้าไปด้วยแล้ว จริงๆ เขากินเวลาอยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้วกันแน่

ดังนั้น เมื่อต้องมาทนฟังคำโอ้อวดสรรพคุณตัวเองด้วยความภาคภูมิใจของตู้เย็นเอไอ ไป๋หลวนจึงทำเพียงแค่ตอบปัดๆ ไปอย่างขอไปทีว่า:

"ว้าว สุดยอดไปเลยแฮะ งั้นตอนนี้ฉันเอากล่องเบนโตะนี่ใส่เข้าไปได้แล้วใช่ไหม?"

"...ทำไมนายถึงได้ดูใจเย็นและยอมรับเรื่องพวกนี้ได้ง่ายดายขนาดนี้เนี่ย?"

"ก็เพราะว่าที่นี่มีแต่สิ่งประดิษฐ์หน้าตาแบบนายเดินเพ่นพ่านไปมาเต็มไปหมดเลยน่ะสิ"

"ฟังดูแทงใจดำชะมัด แต่มันก็เป็นเรื่องจริงล่ะนะ"

แต่แล้ว จู่ๆ ตู้เย็นเอไอก็เปลี่ยนน้ำเสียงและพูดขึ้นมาว่า:

"แต่การจะเอาของมาเก็บไว้ในตัวฉันน่ะ มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอกนะ!

คุณเฮอร์ต้าได้ป้อนข้อมูลพารามิเตอร์เกี่ยวกับอาหารรสเลิศจำนวนมหาศาลเอาไว้ในตัวฉัน ซึ่งมันก็ถูกนำมาใช้เป็นเกณฑ์ในการตัดสินของฉัน ในฐานะผู้ชี้ขาดด้านรสชาติอาหาร! ถ้าอาหารที่นายทำมันไม่ผ่านเกณฑ์ความอร่อยของระบบตรวจสอบของฉันล่ะก็ อาหารของนายก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะถูกเก็บไว้ในตัวฉันหรอกนะจะบอกให้!"

"นี่มันคือการทดสอบงั้นเหรอ?"

"ถูกต้อง นี่แหละคือการทดสอบ! อาหารที่รสชาติไม่ได้เรื่องน่ะ ไม่มีค่าพอให้เก็บรักษาเอาไว้หรอก! ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่จะให้คุณเฮอร์ต้ารับประทานเลย! ฉันจะเป็นคนปกป้องต่อมรับรสของคุณเฮอร์ต้าเอง!"

ไม่ว่าจะฟีงยังไง ไป๋หลวนก็สัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นอันแรงกล้าจากปัญญาประดิษฐ์เครื่องนี้จริงๆ

ดูเหมือนคุณเฮอร์ต้าจะใส่ข้อมูลและเงื่อนไขต่างๆ ลงไปในโปรแกรมตอนที่เธอเขียนมันขึ้นมาเยอะเกินไปหน่อยล่ะมั้ง

ตู้เย็นเอไอไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติมอีก ทันใดนั้น แขนกลหลายข้างก็ยื่นออกมาจากตัวเครื่องของตู้เย็นเอไอ และคว้ากล่องเบนโตะไปจากมือของไป๋หลวน

ไป๋หลวนตีมือแขนกลที่พยายามจะมาแย่งกล่องเบนโตะจากมืออีกข้างของเขาออกไปอย่างหน้าตาเฉย พร้อมกับพูดว่า:

"อย่ามายุ่งกับอาหารเย็นของฉันนะ ฉันจะฝากไว้แค่งล่องเดียวเท่านั้นแหละ"

"หึ! ทำมาเป็นหยิ่งยโส! บางทีนายอาจจะไม่มีสิทธิ์เอาเข้าไปเก็บไว้ได้เลยแม้แต่กล่องเดียวก็ได้!"

กล่องเบนโตะถูกแขนกลนำไปวางไว้ตรงหน้าเอไอ แสงเลเซอร์สแกนถูกยิงออกมาจากดวงตาของเอไอ กวาดสแกนกล่องเบนโตะตั้งแต่บนลงล่างอย่างละเอียดถี่ถ้วน

ตู้เย็นเอไอทำการประเมินผลอย่างจริงจังสุดๆ ขนาดจุดสีน้ำเงินบนหน้ามันยังขมวดคิ้วเข้าหากันเลย

ไป๋หลวนยืนมองดูอยู่ข้างๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าอาหารพื้นบ้านธรรมดาๆ ที่เขาทำขึ้นมาอย่างลวกๆ มันจะอยู่ในระดับไหนกันแน่

"เอ๊ะ? เดี๋ยวก่อนนะ... มีบางอย่างผิดปกติ... สิบ ไม่สิ เก้าส่วนของมันไม่ถูกต้อง..."

น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อของตู้เย็นเอไอดังขึ้น และในขณะเดียวกัน แขนกลของมันก็ไม่ได้หยุดนิ่ง มันค่อยๆ ยกกล่องเบนโตะขึ้นมาด้วยความแม่นยำสูง เปิดฝาล็อกออก และเริ่มสังเกตดูอาหารที่อยู่ข้างใน

"นี่มันก็แค่อาหารพื้นบ้านธรรมดาๆ ชัดๆ แถมวัตถุดิบก็เป็นแค่ระดับมาตรฐานของที่พักคุณเฮอร์ต้าเท่านั้นเอง แต่ทำไม... ทำไม..."

"เกิดอะไรขึ้น? ทำไมนายถึงทำหน้าเหมือนระบบกำลังจะรวนแบบนั้นล่ะ?"

"...อาหารที่นายทำ ได้รับการประเมินจากระบบตรวจสอบของฉัน ว่าเป็นอาหารมื้อที่ยอดเยี่ยมที่สุดเลยน่ะสิ"

เดี๋ยวนะ นี่สูตรโกงที่ระบบเขียนขึ้นมาให้มันทรงพลังขนาดนี้เชียวเหรอเนี่ย?

ขนาดตอนนี้ฝีมือการทำอาหารของเขาที่รสชาติก็แค่งั้นๆ ยังสามารถทะยานขึ้นมาถึงระดับนี้ได้ ถ้าเขากลับเข้าไปฝึกปรือฝีมือในห้องมืดขนาดย่อมเพิ่มเติมล่ะก็ ไป๋หลวนแทบจะจินตนาการไม่ออกเลยว่าอาหารที่เขาทำออกมามันจะวิเศษวิโสขนาดไหน

อาหารที่เขาทำมันจะมีเอฟเฟกต์แสงวิบวับพุ่งออกมาด้วยไหมเนี่ย? มันจะสามารถรักษาโรคร้ายได้หรือเปล่านะ?

หรือว่ากินเข้าไปแล้วเสื้อผ้าจะฉีกขาดกระจุยกระจาย?

เอ่อ ไอ้เรื่องเสื้อผ้าขาดเนี่ยอาจจะเกินเบอร์ไปหน่อย ขืนทำแบบนั้นมีหวังเขาโดนลูกค้าไล่ฟันหัวแบะแหงๆ

"ฉันขอถอนคำพูดที่เคยสบประมาทนายเอาไว้ก่อนหน้านี้ก็แล้วกัน นายคือเชฟที่ควรค่าแก่การนับถือจริงๆ"

แขนกลค่อยๆ ปิดฝากล่องเบนโตะอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็ทำท่าทางราวกับกำลังหามเกี้ยวหรูหรา ประคบประหงมพามันเข้าไปเก็บไว้ในตู้เย็นเอไออย่างทะนุถนอม

ไป๋หลวนก็ถือโอกาสนี้ชะโงกหน้าเข้าไปดูภายในตู้เย็นเอไอด้วย เดิมทีไป๋หลวนคิดว่าตู้เย็นเอไอคงไม่มีพื้นที่เก็บของมากนัก แต่ทันทีที่ประตูตู้เย็นเอไอเปิดออก ไป๋หลวนก็ตระหนักได้ทันทีว่าเขาคิดผิดถนัด

ตู้เย็นเอไอเครื่องเล็กๆ นี้ แท้จริงแล้วใช้เทคโนโลยีการขยายมิติพื้นที่ และพื้นที่ว่างภายในของมันก็กว้างขวางใหญ่โตกว่าที่เห็นภายนอกมากนัก

อาหารเลิศรสสารพัดชนิดถูกจัดวางเรียงรายทั้งแนวตั้งและแนวนอนอยู่ภายในนั้น ดูอัดแน่นเต็มไปหมด ซึ่งนี่ก็เป็นคำอธิบายได้เป็นอย่างดีว่าทำไมขนมหวานชิ้นนั้นถึงถูกเก็บเอาไว้นานขนาดนั้น

ก็เพราะว่ามันมีของอร่อยๆ อยู่ในนี้เยอะแยะเต็มไปหมดน่ะสิ มันก็เลยไม่ถึงคิวของมันสักทีไงล่ะ

แขนกลนำกล่องเบนโตะของเขาไปวางไว้ในช่องแช่ที่ดีที่สุดของตู้เย็นเอไอและจัดเก็บมันเอาไว้อย่างดี

จากนั้น ประตูตู้เย็นเอไอก็ปิดลงดังคลิก

"ฉันหวังว่านายจะแวะมาทำอาหารบ่อยๆ นะ แล้วก็เอาอาหารเลิศรสมาเพิ่มในคลังแสงของฉันอีกเยอะๆ ล่ะ"

แทนที่จะมานั่งทำอาหาร ตอนนี้ไป๋หลวนอยากจะชำแหละตู้เย็นเอไอเครื่องนี้ เพื่อศึกษาเทคโนโลยีการขยายมิติพื้นที่ในการจัดเก็บของมันมากกว่า

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของไป๋หลวนก็สั่นเตือนขึ้นมา

นี่คือเวลาที่เขาตั้งนาฬิกาปลุกเอาไว้ล่วงหน้า สี่โมงเย็นแล้วสินะ

นั่นก็หมายความว่า...

ในที่สุดไป๋หลวนก็จะได้กลับไปนอนกลิ้งเกลือกในห้องของตัวเองเสียที

เขาบอกลาตู้เย็นเอไออย่างลวกๆ แล้วมุ่งหน้าตรงดิ่งกลับไปที่ห้องของตัวเองทันที

ต้องพักผ่อน! ฉันต้องรีบพักผ่อนเดี๋ยวนี้เลย! วันนี้วันเดียวฉันยัดความรู้เข้าสมองไปเยอะเกินไปแล้ว!

หลังจากที่ไป๋หลวนจากไปได้สักพัก หุ่นเชิดเฮอร์ต้าหลายตัวก็เดินมาที่ตู้เย็นเอไอ เคาะเบาๆ ที่ตัวเครื่องเพื่อปลุกให้เอไอทำงาน

"คุณเฮอร์ต้าจะรับประทานอาหารเย็นแล้วงั้นเหรอ?"

เหล่าหุ่นเชิดเฮอร์ต้าพยักหน้าเบาๆ เป็นการตอบรับ

น้อยคนนักที่จะรู้ว่า ภายในตู้เย็นเอไอนั้นมีการแบ่งลำดับชนชั้นกันอย่างเข้มงวด ทุกชั้นต่างก็มีความสามารถในการเก็บรักษาอาหารที่ยอดเยี่ยมเท่าเทียมกัน แต่เมื่อไล่ระดับจากชั้นบนสุดลงมา ความอร่อยของอาหารก็จะลดหลั่นกันลงมาตามลำดับ

เวลาที่คุณเฮอร์ต้าจะรับประทานอาหาร เธอมักจะเลือกหยิบอาหารรสเลิศจากชั้นบนสุดเสมอ ส่วนพวกที่อยู่ชั้นล่างๆ น่ะเหรอ...

พวกมันก็แค่ถูกวางทิ้งไว้อย่างนั้นแหละ ยังไงซะมันก็ไม่มีทางบูดเสียอยู่แล้ว

แขนกลของตู้เย็นเอไอยื่นออกมา และหยิบเอาสิ่งที่มันประเมินว่าอร่อยที่สุดในตู้เย็นเอไอออกมา—นั่นก็คือกล่องเบนโตะของไป๋หลวน:

"จากข้อมูลการประเมิน กล่องเบนโตะกล่องนี้เหมาะสมที่จะเป็นอาหารเย็นของคุณเฮอร์ต้ามากที่สุดครับ!"

...

กล่องเบนโตะถูกส่งตรงไปถึงมือของเฮอร์ต้า

"กล่องเบนโตะงั้นเหรอ? แถมยังใส่มาในกล่องเบนโตะหน้าตาบ้านๆ แบบนี้อีก? นี่โปรแกรมมันรวนหรือเปล่าเนี่ย?"

แต่แล้วเฮอร์ต้าก็คิดขึ้นมาได้ว่าโปรแกรมที่เธอเขียนขึ้นมากับมือคงไม่น่าจะรวนได้ง่ายๆ เธอจึงเปิดกล่องเบนโตะออกดู

หุ่นเชิดเฮอร์ต้าที่ยืนห้อมล้อมอยู่รอบๆ ตัวเฮอร์ต้า ยื่นตะเกียบคู่หนึ่งให้กับเธอ เฮอร์ต้ารับตะเกียบมาและจ้องมองกับข้าวสามอย่างและซุปหนึ่งอย่างที่อยู่ภายในกล่อง

"หน้าตาก็ดูน่ากินใช้ได้เลยนี่"

เฮอร์ต้าคีบไก่ชิ้นโตเข้าปากแล้วเคี้ยว

"โอ๊ะ? รสชาติดีเยี่ยมไปเลยนี่นา ดูเหมือนว่าโปรแกรมของฉันจะไม่ได้มีปัญหาอะไรจริงๆ ซะด้วย..."