บทที่ 16 ผู้กล้าแลกเงินและหลอมเงิน(1)

บทที่ 16 ผู้กล้าแลกเงินและหลอมเงิน(1)

☆

ทุกอย่างกำลังเป็นไปตามแผนของผม ผมเดินไปยังถนนหลักอย่างสบายใจ ถึงแม้ผมยังคิดว่ามีคนเดินตามผมอยู่ แต่มันก็ไม่ได้เกิดขึ้น ผมเดินลึกเข้าไปในส่วนที่ลึกที่สุดของสลัมผ่านถนนหลัก

พระอาทิตย์ย้ายไปทางทิศตะวันตก มันคงใช้เวลาอีกสักเล็กน้อย แล้วค่อยหายลับเข้าไปในขอบฟ้า หมดเวลาไปอีกหนึ่งวัน ผมอยากไปให้ถึงถนนหลักโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้และเริ่มหาโรงแรม เมื่อผมคิดถึงครั้งแรกที่ผมมาที่นี่ในสามเดือน มันเป็นสถานที่ที่ผมได้หลับนอนอย่างสุขสบายในห้องนอนอันสุดแสนจะธรรมดา อากาศไม่ได้ร้อนชื้น ไม่ต้องนอนบนพื้นดินอันแห้งแล้งที่คอยขโมยความอบอุ่นไปจากร่างกายของคุณ แน่นอนว่ามันทำให้ผมอิ่มเอมมากเหลือเกิน

「โอ๊ะๆ ฉันจำได้ ถ้าฉันไปทางนี้ มันคงไม่ดีสักเท่าไหร่」

การเข้าพักในโรงแรมธรรมดาๆ คุณจำเป็นต้องใช้เพียงแค่หนึ่งเหรียญเงินแถมยังได้เงินทอนอีกด้วย ไม่เหมือนที่ญี่ปุ่นหรือที่อื่นๆ มันไม่มีอาหารเช้าให้หรอกนะ และห้องก็ยังเล็กมากอีกด้วย การเริ่มต้นด้วยโรงแรมราคาถูก แม้ผมจะจ่ายด้วยเหรียญทอง พวกเขาก็คงไม่มีปัญญาหาเงินมาทอนให้ผมได้อยู่ดี และในโรงแรมชั้นสูงที่ไม่มีปัญหาเกิดขึ้นเลย มันก็ยังต้องการให้ผมยืนยันตัวตน ซึ่งมันไม่มีทางเป็นไปได้เลยตั้งแต่แรกแล้ว

ถ้ามันเป็นไปได้ ผมอยากแลกเหรียญทองสักหน่อย ให้มันเป็นเหรียญทองแดงใหญ่และเหรียญเงิน ผมจึงเริ่มออกค้นหาสถานที่ที่ทำธุรกิจรับแลกเปลี่ยนเงินตรา

แม้ว่าอัตราค่าธรรมเนียมสำหรับธุรกิจรับแลกเปลี่ยนเงินตราในถนนหลักไม่แพงอย่างที่คิด มันถูกมากๆ, เพียงแค่ต้องยืนยันตัวตนของคุณ ถ้าหากคุณต้องการแลกเหรียญทองหรือมากกว่านั้น นั่นเอง ที่ทำให้ผมต้องมาแลกเงินในสลัมแบบนี้ ซึ่งผมสามารถแลกเงินได้จำนวนมหาศาลและไม่ต้องกังวลเรื่องการซักถามข้อมูล กระนั้นค่าธรรมเนียมก็ไม่ได้ถูกเลย มันค่อนข้างแพงพอสมควร

「ฉันควรจะไปที่นั่น」

ผมเดินสุ่มเข้าไปในร้านที่ทำธุรกิจรับแลกเปลี่ยนเงินตรา

「โย่ เด็กน้อย อยากแลกเงินเหรอ?」

ชายผู้ซึ่งเหมาะมากกับชื่อ “ดารูมะกล้ามโต” เขาเรียกผมด้วยเสียงทุ้มต่ำ มาคิดดูว่าคนรับแลกเงินมีร่างกายกำยำขนาดนี้ หรือ เขาอาจจะได้รับการว่าจ้างมาให้เป็นคนคุ้มกันจากองค์กรไหนสักแห่ง

「อ่า ใช่ ผมอยากแลกเหรียญทองสักหน่อย」

「เหรียญทองรึ? เท่าไหร่ล่ะ?」

แค่หนึ่งเหรียญก็น่าจะพอครับ ผมอยากแลกับเหรียญทองแดงใหญ่กับเหรียญเงิน」

เขาเอาเครื่องชั่งออกมาและใส่เหรียญทองที่ผมยื่นให้เขาทางด้านขวา และใส่น้ำหนักถ่วงอีกข้าง มันดูคล้ายๆกับตาชั่งสองแขนเลย

「จริงดิ มันเป็นแท้แน่นอน หักลบกับค่าธรรมเนียม ก็จะได้ 5 เหรียญเงินใหญ่ 23 เหรียญเงิน และ 20 เหรียญทองแดงใหญ่」

***[ค่าธรรมเนียม 25 %]***

ส่วนแบ่งของเขาได้ประมาณ 25 เหรียญเงิน

「แพงจัง」

「ถ้าเอ็งไม่ชอบ ก็ไปแลกอันที่มันถูกกฎหมายก็ได้นะ ข้าไม่ว่าอะไร」

ถึงแม้ค่าธรรมเนียมแลกเงินในที่แบบนี้ย่อมสูงกว่าค่าเฉลี่ยทั่วไปในสลัม มันก็ไม่ได้เกินทนนัก ในเมื่อผมอยากไปหาโรงแรมเร็วๆ ผมเลยเงียบไว้ ชายคนนั้นเอาเหรียญทองแดงใหญ่ออกมา เหรียญเงิน และเหรียญเงินใหญ่ มาวางตรงหน้าผม เขาเริ่มนับมันทีละเหรียญทีละเหรียญ

ตอนนั้นเอง ผมก็สามารถรับรู้ได้ถึงความมุ่งร้ายที่ออกมาจากผู้ชายคนนั้น ไม่สิ มันแฝงไปด้วยความอาฆาต

มันมีบางอย่าง ดูเหมือนว่าวันนี้ สัญชาตญาณของผมทำงานดีกว่าปกติ แต่ผมก็ยังระวังตัวและเฝ้าดูต่อไป

「เสร็จแล้ว ฉันไม่น่าจะนับพลาดนะ อ่ะ เอานี่ไป」

อย่างไรก็ตาม ผมก็ไม่สามารถระบุการกระทำที่น่าสงสัยจากผู้ชายคนนั้นได้ อย่างที่คิด สัญชาตญาณมันก็ได้แค่ความรู้สึก แม้มันออกจะดูไร้เหตุผล ผมยังสามารถรู้สึกได้ถึงจิตอันมุ่งร้ายจากชายคนนั้น และเข้าใจเหตุผลได้ทันทีหลังจากที่รับเงินมาแล้ว

「ฮ๊า อย่างนี้นี่เอง เฮ้ย」

「อะไร? มีอะไ- …อั้ก!?」

ผมคว้าไปที่คอของเขา ซึ่งเขากำลังเผลอพอดี ผมอัดเขาใส่กำแพงที่อยู่ด้านหลัง

「แก-ไอ้เด็กเวร……, อะไรวะ?, ก็ฉันให้เหรียญเงินแกไปแล้วไม่ใช่เหรอ?…」

「เหรียญเงินงั้นเหรอ? แกหมายถึงเหรียญทองแดงพวกนี้ใช่มั้ย?」

「อะไ-……!?」