บทที่ 1 ปลดล็อกระบบตามใจปรารถนา และสนุกไปกับชีวิตมหาลัย

บทที่ 1 ปลดล็อกระบบตามใจปรารถนา และสนุกไปกับชีวิตมหาลัย

มหาวิทยาลัยเจียงเฉิง หอพักชายอาคาร 7 ห้อง 510

แปดโมงเช้าแล้ว คลาสเรียนหลายวิชาเริ่มต้นขึ้น แต่นักศึกษาชายทั้งสี่คนในห้องยังคงนอนหลับสนิท ไม่มีทีท่าว่าจะลุกไปเรียน

นี่คงเป็นธรรมเนียมปฏิบัติของเด็กมหาลัย... การโดดเรียนคาบเช้า! ก็เพิ่งผ่านความเหนื่อยยากตลอดสามปีในมัธยมปลายมาหมาดๆ พอมาเจอสภาพแวดล้อมที่ผ่อนคลายแบบนี้ ใครจะไปทนไหว

ทันใดนั้น นักศึกษาชายคนหนึ่งก็เบิกตาโพลงและลุกพรวดขึ้นนั่ง เสียงที่ดังก้องในหัวพร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมที่ปรากฏตรงหน้า ทำให้ซูไป๋ตื่นเต็มตา

[ระบบมหาเศรษฐีตามใจปรารถนาทำการผูกมัดเสร็จสิ้น]

[เป้าหมายของระบบคือช่วยให้โฮสต์ใช้ชีวิตอย่างอิสระและทำตามใจตัวเอง]

[ทุกพฤติกรรมที่ทำตามใจปรารถนาจะได้รับรางวัลจากระบบ]

[นอกจากนี้ ทุกการใช้จ่ายเพื่อปรนเปรอตัวเอง จะได้รับเงินคืนแบบสุ่ม 2 ถึง 10 เท่า!]

[หมายเหตุ: ระบบทำงานด้วยความโปร่งใส ทรัพย์สินทั้งหมดมาจากแหล่งที่มาที่ถูกต้องตามกฎหมาย!]

ให้ตายเถอะ นี่มันระบบสูตรโกงในตำนานชัดๆ ซูไป๋ประหลาดใจระคนดีใจ

เขาพลันคิดขึ้นมาได้ว่า การตื่นสายและโดดเรียนนับเป็นการทำตามใจตัวเองด้วยไหม ทันทีที่คิดจบ ระบบก็แจ้งเตือนอีกครั้ง

[ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์ตื่นสายและโดดเรียน รับรางวัลเงินสด 1,000 หยวน]

ซูไป๋รีบเช็กข้อความในโทรศัพท์ทันที

[ธนาคารการก่อสร้างแห่งประเทศจีน] บัญชีลงท้ายด้วย 8577 ของท่านมียอดเงินเข้า 1,000 หยวน ยอดคงเหลือปัจจุบัน 2,200 หยวน...

เดิมทีเขามีเงินค่ากินอยู่แค่ 1,200 หยวนที่ป้าเพิ่งให้มาเมื่อวาน ตามประสาเด็กมหาลัยฐานะธรรมดา แต่ตอนนี้จู่ๆ ก็มีเงินโอนเข้ามาเพิ่มทรัพย์สินเป็นเกือบสองเท่า

ซูไป๋ปิ๊งไอเดียทำตามใจตัวเองขึ้นมาทันที และอยากทดสอบระบบด้วย เขารีบลุกจากเตียง แต่งตัว แล้ววิ่งตรงไปที่โรงอาหารเพื่อสั่งมื้อเช้าชุดใหญ่

หม่าล่าทั่ง ไก่ทอดชิ้นโต น่องเป็ดพะโล้ และหลัวซือเฝิ่น... การกินของมันๆ แคลอรีสูงตั้งแต่เช้าตรู่แบบนี้ ต้องนับว่าทำตามใจตัวเองแน่ๆ

[ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์ทานอาหารเช้ามากเกินพอดี ใช้จ่ายไป 43 หยวน ทริกเกอร์เงินคืน 10 เท่า รับเงินสด 430 หยวน]

เสียงแจ้งเตือนเงินเข้าจากธนาคารดังขึ้นพร้อมกัน

"ซูไป๋ มาทานมื้อเช้าเหรอ"

เมื่อหันไปตามเสียงทัก เขาก็พบกับ เซี่ยหลิน อาจารย์ที่ปรึกษาของเขา แม้จะได้ชื่อว่าเป็นอาจารย์ แต่จริงๆ เธอคือรุ่นพี่ที่เพิ่งเรียนจบและกำลังต่อป.โท โดยรับจ๊อบเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาไปด้วย

ซูไป๋ทักทายอย่างสุภาพ "สวัสดีครับ อาจารย์เซี่ย"

"กินมื้อใหญ่แต่เช้า ระวังอาหารไม่ย่อยนะ" เซี่ยหลินเตือนด้วยความหวังดี

"ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมจะไปฟิตเนสต่อ เลยต้องตุนพลังงานไว้หน่อย"

"อ๋อ งั้นก็ทานให้อร่อยนะ ฉันไปทำธุระก่อนล่ะ บ๊ายบาย"

เซี่ยหลินทักทายสั้นๆ แล้วก็ขอตัวไป เธอจำได้ว่าเช้านี้ซูไป๋มีคลาสทฤษฎีการเมือง แสดงว่าเขากำลังโดดเรียน

เธอรู้แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร สมัยนี้เด็กมหาลัยโดดเรียนบ้างเป็นเรื่องปกติ ขอแค่ตอนสอบปลายภาคเอาตัวรอดได้ก็พอ ถ้าจะให้เข้มงวดจริงๆ สมัยก่อนเธอเองก็โดดเรียนไปไม่ใช่น้อย

สไตล์การดูแลนักศึกษาของเธอค่อนข้างผ่อนคลาย บวกกับความเป็นรุ่นพี่ที่สวยและใจดี ทำให้เธอเป็นที่รักของนักศึกษามาตั้งแต่เปิดเทอม ส่วนเรื่องที่ซูไป๋บอกว่าจะไปฟิตเนส แน่นอนว่าเขาแค่พูดเป็นข้ออ้าง การออกกำลังกายต้องใช้ความมีวินัย ซึ่งมันไม่เข้ากับระบบตามใจปรารถนาเลยสักนิด

หลังจัดการมื้อเช้าจนเกลี้ยง ซูไป๋ก็กลับมาที่หอพักและเปิดคอมพิวเตอร์ เพื่อนร่วมห้องยังคงหลับสนิท เขาไม่อยากเล่นเกมกวนคนอื่น เลยตัดสินใจดูซีรีส์ออนไลน์แทน ช่วงนี้มีซีรีส์ทั้งในและต่างประเทศดองไว้เพียบ ได้เวลาตามเก็บสักที

ดูไปได้สักพัก ระบบก็แจ้งเตือนอีกครั้ง

[ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์ดูซีรีส์ในช่วงเวลาอันมีค่าที่ควรใช้เรียนหนังสือ ช่างเอาแต่ใจเสียนี่กระไร! รับรางวัล 2,000 หยวน]

ดูซีรีส์แล้วได้เงินด้วย ไม่เลวเลย ซูไป๋ดำดิ่งลงไปในเนื้อเรื่องอย่างเมามัน

เวลาล่วงเลยไปจนเลยเก้าโมงเช้า เพื่อนร่วมห้องเริ่มทยอยตื่น บางคนเตรียมตัวไปเรียนคลาสที่สองของวัน เพิ่งเปิดเทอมปีหนึ่งได้ไม่นาน ส่วนใหญ่ยังห่วงภาพลักษณ์ เลยไม่ค่อยโดดเรียนคลาสสายๆ แน่นอนว่าบางคนไปเรียนก็เพื่อจะได้เห็นหน้าเทพธิดาในดวงใจ

หวังฮ่าวหราน ที่นอนเตียงข้างๆ วันนี้ไม่มีเรียน เขาตื่นมาเปิดแล็ปท็อปแล้วเข้าเกมสไตล์อนิเมะทันที เขาเป็นโอตาคุตัวยง แต่เป็นแบบกลมกลืนกับคนทั่วไป ไม่ได้แต่งตัวหรือทำตัวแปลกแยก

เวลาว่างเขาชอบดูอนิเมะและเล่นเกมอย่างเงียบๆ โดยตั้งปณิธานว่าจะไม่ยอมเติมเงินเด็ดขาด เขาเป็นคนนิสัยดี ไม่มีพิษมีภัย ตลอดหนึ่งเดือนมานี้ หวังฮ่าวหรานคือคนที่ซูไป๋เข้าด้วยได้ดีที่สุดในหอพัก

สาเหตุหลักเป็นเพราะอีกสองคนมีนิสัยค่อนข้างรับมือยาก พวกเขามักทำเรื่องเหนือความคาดหมายโดยอาศัยความรวยของที่บ้าน ทำเอาคนปกติอย่างพวกเขาสองคนถึงกับพูดไม่ออก

เมื่อเห็นว่าเพื่อนร่วมห้องตื่นกันหมดแล้ว ซูไป๋ก็ปิดซีรีส์ ดูจนเบื่อแล้วหาเกมเล่นบ้างดีกว่า เขาล็อกอินเข้าเกม ลีกออฟเลเจนด์ส ทันทีที่เปิดหน้าจอ โฆษณาสกินก็เด้งขึ้นมารัวๆ

ปกติซูไป๋จะกดปิดโฆษณาพวกนี้ทิ้งอย่างไม่ไยดี สกินเกมมันไม่เกี่ยวกับคนจนๆ อย่างเขา ซื้อมาก็ไม่ได้บวกดาเมจ ใช้สกินฟรีที่แจกมาก็ถมเถแล้ว แต่ตอนนี้เมื่อมีระบบตามใจปรารถนา ความคิดของเขาก็เปลี่ยนไป

ถ้าซื้อสกินเกมเยอะๆ รวดเดียว จะนับว่าทำตามใจตัวเองไหมนะ หลังจากได้รับการยืนยันจากระบบ ซูไป๋ก็กดเลือกสกินจำนวนมากที่เล็งไว้นานแต่ต้องอดใจไม่ซื้อเพราะความจน

ตอนนี้ในบัญชีเขามีเงิน 4,630 หยวน เขาอยากใช้เงินให้มากที่สุด เพราะระบบให้เงินคืนทันที ยิ่งจ่ายเยอะยิ่งได้คืนเยอะ ทั้งสกิน ก๊อดฟิสต์! สปิริตบลอสซัม! และสกินแชมเปียนชิปที่กลับมาขายแบบจำกัดเวลา! สรุปง่ายๆ คืออันไหนถูกใจ เขาเหมาหมด!

ราคารวมทั้งหมดอยู่ที่ 4,396 หยวน ไม่เลวเลย ตัวเลขกำลังสวย

[ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์ทำตามใจตัวเองด้วยการเปย์สกินเกม ทริกเกอร์เงินคืน 5 เท่า รับเงินสด 21,980 หยวน]

ยอดเงินในบัญชีพุ่งทะลุ 22,000 หยวนไปเรียบร้อยแล้ว

หาเงินไวขนาดนี้มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว ซูไป๋คิดในใจ มหาวิทยาลัยเจียงเฉิงเป็นถึงมหาลัยท็อป 985 ของประเทศ และเขากำลังเรียนเอกวิทยาการคอมพิวเตอร์ซึ่งเป็นสายงานยอดฮิต แม้แต่รุ่นพี่ที่จบไปได้งานบริษัทอินเทอร์เน็ตเงินเดือนสูงๆ ก็ยังหาเงินไม่ได้ถึง 22,000 หยวนต่อเดือนเลยด้วยซ้ำ

แถมรายได้ก้อนนี้ยังมาจากการที่เขานั่งกดมือถือเล่นเพลินๆ แค่ครึ่งเช้า เมื่อมีทุนมากขึ้น เขาก็สามารถเลือกใช้จ่ายเพื่อตามใจตัวเองในระดับที่หรูหราขึ้นได้ แล้วความมั่งคั่งก็จะยิ่งพอกพูนเหมือนลูกบอลหิมะ

ยิ่งไปกว่านั้น ระบบบอกว่าหากเขาตามใจตัวเองในระดับที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น รางวัลจะไม่ใช่แค่เงินสด แต่เป็นรถสปอร์ต นาฬิกาหรู คฤหาสน์ และฟังก์ชันลับสุดยอดอีกมากมาย นี่สินะชีวิตของมหาเศรษฐีระดับเทพ ช่างอลังการจริงๆ!

ซูไป๋ตื่นเต้นอยู่พักหนึ่งก็ตั้งสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว เขาเป็นพวกจิตใจแข็งแกร่งพอตัว เลิกคิดเรื่องหาเงินก่อน ขอจัดสักตาเพื่อลองสกินใหม่ดีกว่า

หวังฮ่าวหรานที่เพิ่งเล่นเกมไปได้ครึ่งทาง ลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจและบังเอิญเห็นหน้าจอเกมของซูไป๋เข้าพอดี เขาถึงกับสะดุ้ง "เชี่ย พี่ไป๋ ไปเหมาสกินพวกนี้มาตอนไหนเนี่ย รวมๆ แล้วน่าจะทะลุพันหยวนเลยมั้ง"

"อืม เพิ่งจัดไปเมื่อกี้นี้เอง รวมๆ ก็สี่พันกว่าหยวน"

"???" หวังฮ่าวหรานทำหน้าเหวอ เกิดอะไรขึ้น ซูไป๋เป็นสายฟรีและประหยัดเหมือนเขาแท้ๆ ทำไมจู่ๆ ถึงเปย์หนักขนาดนี้

ซูไป๋หัวเราะร่วน "สารภาพตรงนี้เลยละกัน จริงๆ แล้วฉันก็เป็นลูกเศรษฐีรุ่นสองเหมือนกันน่ะ"

"เดี๋ยว ทำไมต้องมีคำว่า เหมือนกัน..." หวังฮ่าวหรานเพิ่งนึกขึ้นได้ "เวรเอ๊ย สรุปฉันเป็นคนจนคนเดียวในห้องนี้งั้นดิ"

ยังไม่ทันที่ซูไป๋จะพูดอะไร หวังฮ่าวหรานก็เกาหัวแกรกๆ พลางยิ้มกว้าง "เออ แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกันแฮะ พี่ไป๋รวยระดับนี้ถือว่าปกติละ ไม่งั้นเจอไอ้สองตัวประหลาดนั่นเข้าไป เล่นเอาภาพลักษณ์คนรวยในหัวฉันเพี้ยนไปหมด"

ซูไป๋เพียงแค่ยิ้มรับ การอยู่หอพักมหาลัยแล้วเจอคนแปลกๆ เป็นเรื่องธรรมดา ประเทศนี้มีประชากรตั้ง 1.4 พันล้านคน ถ้าไม่เจอคนแปลกๆ บ้างแล้วจะเห็นความหลากหลายทางพันธุกรรมได้ยังไง

"พี่ไป๋ยังไม่รู้ดิ เมื่อคืนตอนพี่ไม่อยู่ ฉู่หมิงเจ๋อกับเซวียเทาทะเลาะกันอีกแล้วนะ"

ฉู่หมิงเจ๋อกับเซวียเทาคือชื่อของเพื่อนร่วมห้องอีกสองคน

"เรื่องอะไรล่ะ"

"ก็เรื่องผู้หญิงไง ฉู่หมิงเจ๋อไปชอบผู้หญิงคนนึง แต่เซวียเทาดันไปหาว่ายัยนั่นสร้างภาพทำตัวใสซื่อ ลับหลังก็คงไม่ต่างจากผู้หญิงคนอื่น สองคนนั้นเลยเปิดศึกน้ำลายกัน"

"แต่ฉันจำได้ว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ได้สนใจฉู่หมิงเจ๋อเลยไม่ใช่เหรอ" ซูไป๋นึกย้อนไป

"ก็ใช่น่ะสิ แค่รักเขาข้างเดียวแท้ๆ ยังเอามาทะเลาะกันเป็นเรื่องเป็นราวได้ เหลือเชื่อจริงๆ"

พวกผู้ชายสายเปย์แบบถวายหัวเนี่ย มีให้เห็นทุกยุคทุกสมัยนั่นแหละ ซูไป๋ฟังแล้วก็คิดว่าเป็นเรื่องขำขัน

แต่ หอพักเทพธิดา ที่สาวน้อยคนนั้นอาศัยอยู่ก็ค่อนข้างน่าสนใจทีเดียว ในบรรดาสาวๆ ทั้งสี่คน มีถึงสามคนที่สวยโดดเด่นสะดุดตาและมีสไตล์ของตัวเอง พวกเธอจึงถูกขนานนามให้เป็นหอพักเทพธิดา

คนที่ฉู่หมิงเจ๋อตามจีบชื่อว่า เฉินอวี่เซิง เป็นสาวสวยสไตล์พี่สาวที่ดูโตและเย็นชา เธอเรียนอยู่ปีหนึ่งเหมือนพวกเขา ส่วนสูงร้อยเจ็ดสิบกว่าเซนติเมตร มาพร้อมกับเรียวขายาวสวยได้รูป

ใบหน้าที่สวยคมและเย็นชาของเธอนั้นโดดเด่นยิ่งกว่าดาราดัง แถมยังเรียนวิทยาการคอมพิวเตอร์เหมือนกับซูไป๋

ว่ากันว่าเธอเคยปล่อยโปรเจกต์โอเพนซอร์สของตัวเองลงเน็ตตั้งแต่ตอนมัธยมปลาย พอเปิดเทอมมาได้ไม่นานก็มีศาสตราจารย์มาเชิญให้ไปร่วมแล็บวิจัยแล้ว เรียกได้ว่าเป็นอัจฉริยะตัวจริง

เธอตกเป็นเป้าสายตาของอาจารย์และนักศึกษามาตั้งแต่ตอนฝึกทหาร ถึงแม้ปกติจะทำหน้านิ่งไร้อารมณ์ แต่ก็มีคนพยายามเข้ามาตีสนิทอยู่เสมอ

แต่เธอก็ปฏิเสธพวกที่เข้ามาประจบอย่างไม่ไยดี พร้อมประกาศกร้าวว่า "ฉันไม่อยากมีความรัก และไม่รับของฟรีจากใครทั้งนั้น"

บางทีอาจจะเป็นเพราะความเด็ดเดี่ยวแบบนี้ ที่ทำให้ฉู่หมิงเจ๋อรู้สึกว่าเธอพิเศษกว่าคนอื่น ส่วนเซวียเทากลับมองว่าเฉินอวี่เซิงกำลังสร้างภาพ ความคิดแบบนี้มันก็ปกติ คนเราทุกคนย่อมมีมุมมืดซ่อนอยู่

ซูไป๋ไม่ได้ใส่ใจเรื่องความบาดหมางของเพื่อนร่วมห้องหรอก เขาแค่รู้สึกว่ามันตลกดี เขาหันกลับมาโฟกัสที่เกมตรงหน้าอย่างรวดเร็ว

เขาเล่น เวย์น เลนบนไปหนึ่งตา ตามด้วย ยาสุโอะ เลนกลางอีกหนึ่งตา สกอร์รวมสองตาคือ 1 คิล 17 ตาย

"ไม่ไหวๆ แรงก์ ซิลเวอร์ เกมนี้มันเถื่อนเกินไป ฉันรับมือไม่ไหวแล้ว ต้องจ้างคนมาแบกซะหน่อย"

ไม่รอช้า ซูไป๋เปิดแอปจ้างคนแบกเกมขึ้นมาทันที เขาเลือกหมวด ลีกออฟเลเจนด์ส แล้วจัดเรียงราคาจากสูงไปต่ำ การยอมจ่ายเงินแพงหูฉี่เพื่อจ้างคนมาแบกก็ถือเป็นการทำตามใจตัวเองอย่างหนึ่ง

ซูไป๋เลื่อนดูและพบว่าพวกที่คิดราคาแพงสุดส่วนใหญ่เป็นโปรเพลเยอร์หรืออดีตโปรเพลเยอร์ ข้ามไปให้หมด มีแต่ผู้ชาย น่าเบื่อชะมัด

จะเสียเงินตั้งมากมายมานั่งเล่นเกมกับผู้ชายทำไม สู้กดจับคู่เล่นกับหวังฮ่าวหราน ให้ ซิลเวอร์ สองคนไปตายเอาดาบหน้าด้วยกันยังจะดีซะกว่า

ซูไป๋ตัดสินใจกดตัวกรอง เฉพาะผู้หญิง อย่างไม่ลังเล ผลการค้นหาปรากฏรูปภาพสาวสวยสไตล์เน็ตไอดอลละลานตาเต็มไปหมด แบบนี้สิถึงจะน่าสนใจ!

หลังจากเลื่อนดูอยู่พักหนึ่ง ซูไป๋ก็สะดุดตาเข้ากับคนแบกเกมสาวที่มีไอดีว่า อวี่เซี่ย เมื่อเทียบกับคนอื่น เธอไม่ได้ใช้รูปตัวเองที่ผ่านการแต่งฟิลเตอร์มาตั้งเป็นโปรไฟล์ด้วยซ้ำ

เธอทิ้งไว้แค่คลิปเสียงแนะนำตัวสั้นๆ เสียงของเธอไพเราะน่าฟังมาก ฟังดูเหมือนเด็กสาววัยรุ่น แต่ก็แฝงความเย็นชาสไตล์พี่สาวที่ชวนให้จินตนาการไปไกล

น่าเสียดายที่หญิงสาวระบุไว้ชัดเจนในคำแนะนำตัวว่าจะไม่รับงานที่ส่อไปในทางชู้สาวหรืออนาจาร รับแค่เล่นเกมอย่างเดียว ราคาค่าตัวของเธออยู่ที่ 200 หยวนต่อชั่วโมง

ราคานี้มันเกือบจะเท่ากับค่าตัวของโปรเพลเยอร์ทั่วไปแล้ว คำถามคือ ความมั่นใจอะไรที่ทำให้คนแบกเกมสาวคนนี้กล้าตั้งราคาแพงหูฉี่ขนาดนี้?

คำตอบนั้นง่ายนิดเดียว: เพราะแรงก์ของเธอคือ ชาเลนเจอร์ เซิร์ฟเวอร์เกาหลี 1,000 แอลพี ไงล่ะ!