บทที่ 04 ลูกเขยบ้านนอกบุกถึงประตูบ้าน

บทที่ 04 ลูกเขยบ้านนอกบุกถึงประตูบ้าน

คนที่เข็นรถจักรยานเข้ามาก็คือเฉิงเสวียหมิน

ตอนแรกเขายังไม่ค่อยแน่ใจว่าใช่บ้านของเฝิงเจียโย่วหรือเปล่า กำลังเดินวนเวียนอยู่หน้าประตูเพื่อหาคนถามทาง

ประจวบเหมาะกับที่เห็นเฝิงเจียโย่วเดินปาดน้ำตาออกมาจากข้างในพอดี ทำเอาเขาชะงักงันไปชั่วขณะ สิ่งแรกที่เขาทำคือมองไปที่หน้าท้องของเธอ

นูนออกมานิดๆ จริงด้วย

เฝิงเจียโย่วเองก็เห็นเฉิงเสวียหมินที่หน้าประตูเหมือนกัน ตอนแรกเห็นแค่เสี้ยวหน้าเธอเลยยังไม่ค่อยแน่ใจ

พอเขาหันหน้ามาเต็มตัว เธอก็ถึงกับยืนอึ้งตะลึงงันอยู่กับที่! พอหมอนั่นส่งยิ้มซื่อๆ มาให้ เฝิงเจียโย่วก็กลั้นอารมณ์ไว้ไม่อยู่อีกต่อไป เธอตะโกนออกมาด้วยความอัดอั้นตันใจสุดขีด "เฉิงเสวียหมิน ทำไมคุณถึงเพิ่งมา"

น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความน้อยอกน้อยใจนี้ทำเอาเฉิงเสวียหมินปวดหนึบในหัวใจ เขาทิ้งรถจักรยานในมือให้ล้มพิงกำแพง แล้วรีบสาวเท้าก้าวเข้าไปหาทันที! แต่ฝีเท้าของเฝิงเจียโย่วนั้นไวกว่า เธอเปลี่ยนจากร้องไห้เป็นหัวเราะแล้ววิ่งโผเข้าหาเขา! จากนั้นทั้งสองก็โผเข้ากอดกัน!

ในขณะเดียวกัน เสียงร้องตะโกนด้วยความน้อยใจของเฝิงเจียโย่ว ก็ทำให้เพื่อนบ้านในละแวกนั้นแตกตื่นเช่นกัน

ทุกคนต่างพากันวิ่งออกมาดู และเห็นฉากที่ทั้งสองคนกำลังกอดกันกลมพอดี

พ่อเฝิงทนดูไม่ได้ จึงหมุนตัวเดินกลับเข้าบ้านไป! "คุณกลับมาทำไมเนี่ย ตามนังลูกล้างผลาญนั่นกลับมาไม่ได้เหรอ"

เมื่อเห็นสามีเดินหน้ามุ่ยกลับมา แม่เฝิงก็ยิ่งร้อนใจ กลัวว่าลูกสาวคนโตที่ไม่รู้จักความจะวิ่งเตลิดเปิดเปิงออกไปท่ามกลางความมืดมิดค่ำคืน ขืนหกล้มหกลุกขึ้นมาจะทำยังไง

"เขามาแล้ว!"

พ่อเฝิงตอบเสียงอู้อี้ แล้วเดินไปนั่งแหมะลงที่เดิมอย่างหัวเสีย เพื่อรอให้พวกเขาก้าวเข้ามา

"หา ใครมานะ"

แม่เฝิงยังตั้งสติไม่ทันจึงถามย้ำอีกประโยค

แต่ยังไม่ทันที่พ่อเฝิงจะตอบว่าเป็นใคร เสียงของนังตัวล้างผลาญประจำบ้านก็ดังลั่นมาจากลานหน้าบ้าน "คุณปู่เฉียนคะ นี่เฉิงเสวียหมินคนรักของหนูค่ะ เขาเพิ่งเดินทางมาจากส่านเป่ย!"

"อยากตายนักใช่มั้ย!"

พอแม่เฝิงได้ยินประโยคนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไปในพริบตา เธอเก็บอาการไม่อยู่อีกต่อไป รีบพุ่งพรวดออกจากบ้านไปลากตัวนังลูกสาวจอมฉีกหน้าวงศ์ตระกูลกลับมา! ประกาศเปิดตัวเหรอเนี่ย

เฉิงเสวียหมินเองก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่า ผู้หญิงอย่างเฝิงเจียโย่วจะบ้าบิ่นได้ขนาดนี้! ท่ามกลางคำถามของบรรดาเพื่อนบ้าน เธอกล้าแนะนำเฉิงเสวียหมินออกไปแบบนั้น ทั้งๆ ที่พวกเขาสองคนเพิ่งจะลักลอบได้เสียกัน แต่ยังไม่ได้ไปจดทะเบียนสมรสให้ถูกต้องตามกฎหมายเลยด้วยซ้ำ

เข้าข่ายชิงสุกก่อนห่าม ยังไม่ได้ตีตั๋วให้เรียบร้อยนั่นแหละ

ปกติเรื่องพรรค์นี้ในยุคสมัยนี้ ปิดบังกันแทบตายก็ยังไม่ทัน แต่นี่เฝิงเจียโย่วกลับห้าวเป้ง ประกาศเปิดตัวต่อหน้าธารกำนัลซะอย่างนั้น! อีกอย่าง อย่างน้อยก็ควรจะกระซิบบอกเฉิงเสวียหมินล่วงหน้า ให้เตรียมตัวเตรียมใจสักหน่อยสิ! "คนรักของเจียโย่วเหรอจ๊ะ แต่งงานกันที่ส่านเป่ยแล้วเหรอเนี่ย ทำไมไม่เคยได้ยินพ่อแม่หนูพูดถึงเลยล่ะ"

"แต่งงานแล้วนี่เอง มิน่าล่ะฉันถึงมองว่าหน้าท้องของเจียโย่วนูนๆ ขึ้นมา ที่แท้ก็ท้องแล้วใช่มั้ยเนี่ย"

"ครูกู้ ยินดีด้วยนะจ๊ะ บ้านคุณนี่ถือว่ามีเรื่องมงคลสองชั้นเลย แล้วจะจัดงานเลี้ยงฉลองเมื่อไหร่ล่ะ"

การแนะนำตัวเสียงดังฟังชัดของเฝิงเจียโย่ว ทำให้เพื่อนบ้านในละแวกนั้นฮือฮาขึ้นมาทันที

พอเห็นแม่ของเธอเดินตามออกมา ทุกคนก็พากันเข้าไปทักทายแสดงความยินดี

แต่สำหรับแม่เฝิงแล้ว คำพูดเหล่านั้นช่างบาดหูและน่าอับอายสิ้นดี ลับหลังคนพวกนี้ ไม่รู้ว่าจะเอาลูกสาวและครอบครัวตระกูลเฝิงของเธอไปนินทาสนุกปากยังไงบ้าง! "เฉิงเสวียหมิน นี่แม่ฉัน รีบเรียกแม่สิ!"

ในขณะที่เฉิงเสวียหมินกำลังคิดอยู่ว่าจะตีตั๋วรับผิดชอบหญิงสาวดีหรือไม่ เขาก็ถูกดึงตัวมาอยู่ตรงหน้าผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนเฝิงเจียโย่วในเวอร์ชันมีอายุ แล้วเธอก็สั่งให้เขาเรียกอีกฝ่ายว่าแม่! นี่มันรวบรัดตัดตอนเกินไปแล้ว เฉิงเสวียหมินตั้งรับแทบไม่ทัน ตอนที่เขากำลังจะอ้าปากเรียกแม่ อีกฝ่ายก็ถลึงตาใส่เฝิงเจียโย่วแล้วพูดเสียงแข็งว่า "เข้าบ้านไปก่อนเถอะ อย่ามายืนขายขี้หน้าอยู่ตรงนี้เลย!"

ประกาศให้รู้กันทั่วแล้ว นังลูกล้างผลาญของเธอจงใจชัดๆ นังนี่ไม่สนชื่อเสียงหน้าตาของตัวเองเลยสักนิด! ตอนนี้เพื่อนบ้านทั้งลานบ้าน ต่างก็รู้กันหมดแล้วว่าลูกเขยชาวนาบ้านนอกของตระกูลเฝิง บุกมาหาถึงหน้าประตูบ้าน! นังตัวล้างผลาญนี่กำลังบีบบังคับให้เธอยอมรับลูกเขยคนนี้ ไม่ยอมรับก็ต้องรับแล้ว!

ว่าแล้วเชียว แม่ยายไม่ชอบขี้หน้าเขาจริงๆ ด้วย! "ไม่ต้องไปสนใจแม่หรอก คุณมาทันตามกำหนดเวลา ต่อให้แม่ไม่อยากรับก็ต้องรับคุณอยู่ดี!"

ตอนนี้เฝิงเจียโย่วยืดอกแอ่นท้องด้วยความภูมิใจสุดๆ เธอใช้สองมือควงแขนเฉิงเสวียหมินไว้แน่น แล้วพูดว่า "ไปเถอะ เชื่อฟังแม่ เราเข้าบ้านกันก่อน!"

มาทันตามกำหนดเวลาเหรอ หมายความว่าไง ช่วยอธิบายให้ชัดเจนกว่านี้หน่อยได้ไหม

เฉิงเสวียหมินถูกลากเข้าไปในเรือนชั้นกลางของลานบ้านซื่อเหอย่วนอย่างงงๆ ทิ้งให้เพื่อนบ้านด้านหลังซุบซิบนินทากันอย่างออกรสออกชาติ "สถานการณ์มันเป็นยังไงกันเนี่ย ครูกู้ดูเหมือนจะไม่ค่อยชอบขี้หน้าลูกเขยที่เพิ่งมาถึงคนนี้เลยนะ"

"จะไปชอบลงได้ยังไงล่ะ ได้ยินมาว่าเจียโย่วไปคว้าเอาชาวนาแถวส่านเป่ยมาเป็นผัว ผู้หญิงที่หยิ่งทะนงอย่างครูกู้ จะไปยอมรับลูกเขยเปื้อนโคลนจากบ้านนอกได้ยังไง"

"ลูกเขยบ้านนอกเหรอ มิน่าล่ะครูกู้ถึงได้ทำหน้าบุญไม่รับขนาดนั้น ถ้าเป็นลูกสาวฉัน ฉันก็ไม่ยอมหรอก!"

"คอยดูเถอะ บ้านตระกูลเฝิงได้มีเรื่องครึกครื้นให้ดูสนุกแน่!"

...

"พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้รอง นี่เฉิงเสวียหมินของฉันเอง!"

หลังจากเข้ามาในเขตลานบ้านของตัวเอง เฝิงเจียโย่วถึงได้แนะนำเฉิงเสวียหมินให้พี่ชายและพี่สะใภ้รู้จัก แล้วเธอก็หันไปแนะนำพวกเขาให้เฉิงเสวียหมินฟังต่อ "เสวียหมิน นี่พี่ใหญ่ของฉันเฝิงเจียเจา แล้วก็นี่พี่สะใภ้ใหญ่เคออวี้เหมย!"

"แล้วก็นี่ซุนจวนพี่สะใภ้รอง ส่วนเรื่องของพี่รองคุณก็รู้แล้ว เขาไปใช้แรงงานอยู่ที่กองพลน้อยก่อสร้างและผลิตแห่งยูนนาน ตอนนี้ยังไม่ได้กลับเข้าเมือง!"

เรื่องราวภายในครอบครัวของเฝิงเจียโย่ว เธอเคยเล่าให้เฉิงเสวียหมินฟังตั้งแต่ตอนที่พวกเขายังคบกันอยู่แล้ว

ตอนนี้ทั้งพ่อแม่ พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ใหญ่ และพี่สะใภ้รองต่างก็ทยอยย้ายกลับเข้าเมืองมาหมดแล้ว เหลือแค่พี่รองที่ไปใช้แรงงานในยูนนานที่ยังไม่ได้กลับมา

แล้วก็มีน้องสาวคนเล็กอีกคน ที่ถูกส่งไปฝากเลี้ยงไว้กับญาติในชนบทแถบชานเมืองหลวง ซึ่งเฉิงเสวียหมินก็ยังไม่รู้ว่ารับตัวกลับมาหรือยัง

พอเฝิงเจียโย่วแนะนำเสร็จ เฉิงเสวียหมินก็เอ่ยทักทายตามมารยาท "สวัสดีครับพี่ใหญ่ พี่สะใภ้ใหญ่ สวัสดีครับพี่สะใภ้รอง!"

"เข้าไปคุยกันในบ้านก่อนเถอะ!" เฝิงเจียเจากำลังไม่กล้ารับคำว่าพี่ใหญ่จากอีกฝ่าย เขาต้องเข้าไปดูท่าทีของแม่ในบ้านก่อน

แต่จากที่เฝิงเจียโย่วประกาศเปิดตัวไปเมื่อครู่ ต่อให้ตระกูลเฝิงไม่อยากรับลูกเขยคนนี้ ก็คงต้องจำใจรับแล้วล่ะ! "งั้นเราเข้าไปข้างในกันเถอะ!" เฝิงเจียโย่วเองก็รู้ดีว่า ตระกูลเฝิงจะยอมรับเฉิงเสวียหมินเป็นลูกเขยหรือไม่ อำนาจตัดสินใจอยู่ที่ผู้อาวุโสสองคนในบ้าน

ไม่อย่างนั้นพวกพี่ๆ ที่อยู่ข้างนอกนี่ ก็คงไม่มีใครกล้ารับคำทักทายจากเฉิงเสวียหมินหรอก

"คุณจะตื่นเต้นไปทำไม งัดเอาความหน้าด้านหน้าทนแบบตอนอยู่ที่เฉิงเจียวานออกมาใช้สิ!"

อาจเป็นเพราะสัมผัสได้ถึงความเกร็งของเฉิงเสวียหมิน เฝิงเจียโย่วจึงช่วยจัดเสื้อผ้าให้เขาพลางหัวเราะคิกคัก

ยัยตัวแสบ นี่มันแม่จอมเจ้าเล่ห์ชัดๆ คราบน้ำตาบนหน้ายังเช็ดไม่แห้งเลยแท้ๆ! เฉิงเสวียหมินมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความเอ็นดูปนสงสาร แล้วพูดติดตลกกลับไป "ผมว่าคนที่ตื่นเต้นน่าจะเป็นคุณมากกว่านะ ผมจะไปมีเรื่องอะไรให้ต้องตื่นเต้นล่ะ"

เฉิงเสวียหมินผ่านการใช้ชีวิตมาแล้วถึงสองชาติภพ มีสถานการณ์ไหนบ้างที่เขาไม่เคยเจอ

ตรงกันข้ามกับเฝิงเจียโย่ว เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนเลยว่าหัวใจของเธอกำลังเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ

"เอาล่ะ แค่ได้ยินคุณพูดแบบนี้ก็ถือว่าสำเร็จไปครึ่งนึงแล้ว!"

เฝิงเจียโย่วพยักหน้ารับ ปัดฝุ่นที่ขากางเกงให้เฉิงเสวียหมิน แล้วกำชับว่า "เดี๋ยวฉันจะเป็นคนพูดเอง ถ้าคุณไม่จำเป็นต้องอ้าปากก็พยายามเงียบไว้ให้มากที่สุดนะ!"

"รับทราบๆ ก็เหมือนคืนนั้นแหละ ผมจะนอนนิ่งๆ พยายามไม่ขยับเขยื้อน แล้วปล่อยให้คุณเป็นคนออกลีลาเอง!"

เฉิงเสวียหมินรับคำเป็นปี่เป็นขลุ่ย ไม่วายขุดเรื่องคืนที่เขาโดนผู้หญิงรุกเข้าหาขึ้นมาล้อเลียน

"อยากตายนักใช่มั้ย!"

ชั่วพริบตาเดียว เฝิงเจียโย่วก็หน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย เธอค้อนขวับใส่เขาอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะกึ่งลากกึ่งจูงเขาเข้าไปในโถงบ้านตระกูลเฝิง! ...

[จบแล้ว]