ตอนที่ 5  ลูกชายคนโต ได้รับพลังพิเศษ!!!!

ตอนที่ 5  ลูกชายคนโต ได้รับพลังพิเศษ!!!!

เสิ่นจวินหรูใช้เวลาไม่น้อยในการกักตุนเสบียง พอกลับถึงบ้าน ก็พบว่าบ้านคึกคักมาก

ฟู่เหยียนชวน เฝ้าอยู่ที่หน้าประตูบ้าน พอเห็นเธอกลับมา ก็ลอบถอนหายใจโล่งอก แล้วรีบวิ่งออกมารับถุงตะกร้าผักหนักอึ้ง และปลาตะเพียนฝรั่งตายตัวโตจากมือเธอ

ในยุคนี้ ขอแค่มีเนื้อสัตว์สักนิดก็ถือว่าหรูหรา — ปลาตายก็ยังถือว่าดีแล้ว

ฟู่เหยียนชวนถามเสียงเบา

“ทำไมไปนานขนาดนั้น? ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

เสิ่นจวินหรูพยักหน้า รู้ว่าเขาเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรหรอก วางใจได้”

พอเห็นว่าเธอไม่มีท่าทีผิดปกติ เขาก็พยักหน้ารับ

“งั้นเธอไปพักเถอะ เดี๋ยวผมทำกับข้าวเอง”

เสิ่นจวินหรูพยักหน้า — เพราะเธอทำอาหารไม่เก่ง เรื่องในครัวจึงตกเป็นหน้าที่ของฟู่เหยียนชวนเสมอ

ทันทีที่เธอปรากฏตัว ลูกหลานทุกคนก็ทยอยกันเรียกหา

ฟู่เหวินเหริน (ลูกชายคนโต) ยิ้ม

“แม่กลับมาแล้ว!”

ลูกสะใภ้คนโตทักทันที

“แม่คะ!”

หลานชายคนโตพูดจาน่ารัก

“คุณย่ากลับมาแล้ว~ ขอบคุณที่ไปซื้อกับข้าวครับ!”

หลานชายคนเล็กก็ยิ้ม

“คุณย่าครับ!”

ส่วนหลานสาวคนโตวิ่งเข้ามากอด เสียงอ้อน

“คุณย่า~ หนูคิดถึงคุณย่าจังเลย~”

เสิ่นจวินหรูลูบศีรษะหลานสาวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน มองหน้าคนในครอบครัวที่มีชีวิตอยู่ครบถ้วน แล้วหัวใจก็พองโต น้ำตาคลอเบ้าเกือบไหลออกมา

เธอยิ้มทั้งน้ำตา

“ดีดีดี... พวกหนูดีๆ ทั้งนั้นเลย... คุณย่าคิดถึงพวกหนูเหลือเกิน”

ดีจริง ๆ … พวกเขายังมีชีวิตอยู่

พวกเขาไม่ได้ถูกแผ่นดินไหวครั้งนั้นพาไปทั้งหมด

ชาตินี้ เธอจะไม่มีวันปล่อยให้ครอบครัวของลูกชายคนโต ต้องประสบชะตากรรมโหดร้ายจนสูญสิ้นอีก

ฟู่เหวินเหรินเห็นแม่ตาแดง ๆ ก็ถามด้วยความเป็นห่วง

“แม่เป็นอะไรหรือเปล่า?”

เสิ่นจวินหรูยิ้มและส่ายหน้า

“ตามแม่มา แม่มีเรื่องจะพูดกับลูก”

เขาจึงเดินตามเธอไปที่ห้องนอน แล้วก็เห็นแม่ถือกรรไกรไว้ในมือ — เหมือนตอนเด็ก ๆ ที่จะตัดเล็บให้เขา

แต่ไม่ทันจะทันตั้งตัว — กรรไกรกลับจิ้มลงบนปลายนิ้วจนเลือดซึมออกมา!

เขาเจ็บจี๊ด พร้อมร้องออกมา

“แม่! แม่ทำอะไรน่ะครับ?”

“เงียบไปเลย!” เสิ่นจวินหรูพูดอย่างเร่งรีบ ไม่ได้มีเวลาจะอธิบาย

เธอนำเลือดของลูกชายไปแตะบนลูกแก้วหยกประดับของ จี้หยกจักรพรรดิ์ประจำตระกูล

แล้วก็เกิดสิ่งมหัศจรรย์ขึ้น — หยกดูดซับเลือดทันที พร้อมกับเปล่งแสงสีแดงวาบ!

ชั่วขณะนั้นเอง ฟู่เหวินเหรินรู้สึกเหมือนมีบางอย่างแล่นเข้าสู่สมอง เขารู้สึกว่าร่างกายร้อนผ่าว มีพลังพลุ่งพล่านเต็มตัว ราวกับใช้แรงไม่หมด

เขาหยิบกรรไกรขึ้นมา แล้วต่อหน้าต่อตาแม่ — ก็บีบกรรไกรแบนจนบุบได้เหมือนบีบเส้นหมี่!

ฟู่เหวินเหรินตกตะลึง

“แม่! ผม... ผมรู้สึกเหมือนแรงเยอะขึ้นจริง ๆ!”

เสิ่นจวินหรูมองกรรไกรที่บิดเบี้ยว พยักหน้าด้วยสีหน้าพึงพอใจ

“เห็นแล้วๆ — แต่บ้านเรามีแค่กรรไกรอันเดียว ลูกช่วยคืนรูปเดิมให้แม่หน่อยได้มั้ยจ๊ะ”

เขาก็รีบทำตาม พริบตาเดียวก็บีบกรรไกรกลับเป็นสภาพเดิม — ถ้าไม่ได้ทำเองกับมือ คงนึกว่ากำลังฝันอยู่แน่ๆ

“แม่... นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?” เขาถามอย่างงุนงง

เสิ่นจวินหรูจึงอธิบายให้ลูกชายคนโตฟัง

“นี่คือจี้หยกประจำตระกูลของเรา — ถ้าให้เลือดหยดลงไปแล้ว หยกจะเลือกเจ้าของ และเจ้าของก็จะได้พลังพิเศษ”

ฟู่เหวินเหรินอึ้ง เขารับข้อมูลนี้ไม่ไหว

“แม่... สมัยนี้พูดเรื่องพวกนี้มันถือว่า ‘งมงาย’ นะครับ...”

แต่คำตอบของแม่คือ — ฝ่ามือหนึ่งเพี้ยะลงบนหัวลูกชายสุดรัก!

“งมงายบ้าอะไร! ดูมือลูกซะก่อน — ไม่มีแผลเลย! แล้วมันงมงายตรงไหนห๊ะ!”

เขารีบก้มมองปลายนิ้วตัวเอง — ไม่มีแผล ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน

ชายผู้ใช้ชีวิตเกือบ 30 ปี แทบจะเริ่มสงสัยว่าชีวิตตัวเองจริงหรือฝัน

เสิ่นจวินหรูพูดอย่างจริงจัง

“ต่อไปนี้ สิ่งที่แม่จะบอก — จำใส่หัวไว้ให้ดี! ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ห้ามบอกใครเด็ดขาด! แค่ตัวลูกคนเดียวรู้ก็พอ!”

ฟูู่่เหวินเหรินค่อยๆ รวบรวมสติ แล้วพยักหน้าอย่างจริงจัง

เสิ่นจวินหรูกล่าวเสียงต่ำ

“อีกสามวัน เราจะถูกส่งไป ‘ชนบท’ ลูกเองก็ไม่รอด จะถูกส่งไปเมืองถังพร้อมกับภรรยาและลูกๆ ทั้งสามคน… จนกระทั่งปี 1976 เกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ ลูกจะถูกฝังทั้งครอบครัวในยามหลับ ศพยังหาไม่เจอ…”

ฟู่เหวินเหรินหน้าซีดเผือด

“แม่… นี่แม่ไม่ได้ล้อผมนะ?”

เสิ่นจวินหรูถลึงตา

“แม่ไม่มีเวลามาล้อเล่นหรอก — แล้วลูกไม่ได้เห็นเองเหรอว่าหยกนั่นมอบพลังพิเศษให้ลูกได้จริงๆ!”

ฟู่เหวินเหรินยังคงไม่สามารถย่อยข้อมูลทั้งหมดได้ทันที

เสิ่นจวินหรูตบไหล่ลูกชาย

“ลูกต้องมีชีวิตรอดให้ได้ จำไว้นะ — จดจำเวลาที่แผ่นดินไหวให้แม่น ห้ามหลับลึก ต้องรีบหนี ห้ามให้แม่ต้องเห็นลูกหลานตายหมด แล้วแม้แต่ศพก็ไม่มีให้เก็บ!”

ฟู่เหวินเหรินยังสงสัย

“แม่รู้ได้ยังไง?”

เสิ่นจวินหรูไม่ปิดบังลูกชาย

“เพราะว่า....แม่ได้เกิดใหม่อีกครั้งไงหล่ะ!!!”

ฟู่เหวินเหริน: “...”

ผมฟังไม่ผิดใช่ไหมครับ... แม่พูดจริงจังขนาดนี้ ผมยังกล้าสงสัยได้อยู่เหรอ...

เสิ่นจวินหรูไม่สนใจว่าลูกจะเชื่อหรือไม่ เธอรีบพูดต่อ

“แม้ว่าพลังของลูกจะไม่ได้เทพอะไร แต่มีแรงเยอะก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย ตอนถูกส่งไป ลูกต้องปกป้องครอบครัวให้ได้”

ฟู่เหวินเหรินที่ถูกแม่บ่นว่าพลัง ‘ธรรมดา’ ก็ได้แต่พยักหน้า

“รู้แล้วครับ แม่วางใจเถอะ”

เขาเหมือนนึกอะไรขึ้นได้

“แม่รู้ไหมว่าใครเป็นคนแจ้งจับพวกเรา?”

เสิ่นจวินหรูไม่ปิดบัง

“นังหลินเป่าจู กับผัวของหล่อน”

หลินเป่าจูมีเล่ห์เหลี่ยม แต่ไม่น่าจะต่ำขนาดนั้น เสิ่นจวินหรูมั่นใจว่ามีคนอยู่เบื้องหลังแน่นอน — และคนนั้นก็คือ “จู้เจี้ยนซาน” สามีของหลินเป่าจู

เขาไม่ใช่คนดี — สองผัวเมียร่วมมือกัน เพราะจู้เจี้ยนซานไม่พอใจที่พ่อบ้านนี้ขวางทางเขาเป็นผู้อำนวยการโรงเรียน ส่วนหลินเป่าจูก็อยากได้สมบัติของบ้านนี้

ทั้งสองคนมีเป้าหมายของตัวเอง — และสมคบคิดจนครอบครัวนี้ต้องพังพินาศ

ฟู่เหวินเหรินโกรธจัด

“เป็นพวกมัน? พวกเราช่วยเหลือพวกเขามาตั้งเยอะ กลับมาแทงข้างหลังแบบนี้? เดี๋ยวผมไปซัดมันเลย!”

เสิ่นจวินหรูดุทันที

“หยุดเลย! ถ้าลูกไปทำแบบนั้น พวกมันจะรู้ว่าเรารู้ความจริง แบบนั้นเราจะไม่มีเวลาวางแผนอะไรเลยนะ โง่จริงๆ!”

ถูกแม่ด่าว่า “โง่” ฟู่เหวินเหรินได้แต่กัดฟันอดกลั้น

วันนี้แม่ดูมีอำนาจผิดปกติ รู้สึกเหมือนฟ้าถล่มก็ยังมีแม่อยู่ — ให้ความรู้สึกอบอุ่นและมั่นใจ

“แม่จะปล่อยมันไปจริงๆ เหรอ?”

เสิ่นจวินหรูยิ้มเยาะ

“ไม่มีทาง! แม่เตรียม ‘ของขวัญชิ้นใหญ่’ รอพวกมันอยู่!”

ฟู่เหวินเหรินเลิกคิ้ว

“แม่ ยังมีอะไรที่ปิดบังผมอีกไหม?”

เสิ่นจวินหรูยื่นมือออกมา เขาจับมือนั้นไว้ — มือที่เคยถือมีดผ่าตัด มือที่คุ้นเคยและอบอุ่นเหมือนในความทรงจำ

ทันใดนั้น เสิ่นจวินหรูก็ส่ง “จิต” พาทั้งสองเข้าสู่ มิติหยก

ฟู่เหวินเหรินเห็นแสงวาบ ผ่านไปเพียงเสี้ยววินาที เขาก็พบว่าตัวเองมาอยู่ในที่ที่ไม่รู้จัก

เบื้องหน้าคือกองผักผลไม้จำนวนมาก ข้าวสาร แป้ง น้ำตาล ขนม ฯลฯ

เขาตกใจมาก

“นี่... นี่มัน... ผมตาฝาดหรือเปล่า?”

เสิ่นจวินหรูพอใจกับท่าทางตะลึงของลูกชาย

“นี่แหละ ความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของแม่ — หยกวิเศษนี้คือมิติพื้นที่ แม่ใช้มันกักตุนเสบียงไว้เต็มเลย พอแม่กับพ่อ และน้องชายของลูกถูกส่งไปจังหวัดซานซี ก็ไม่ต้องกลัวอดตาย!”

ฟู่เหวินเหรินขมวดคิ้ว

“แล้วทำไมต้องเป็นน้อง ไม่ใช่ผม? ผมอยากไปกับแม่ด้วย — อยากพาลูกๆ ไปอยู่กับแม่...”

เสิ่นจวินหรูแยกเขี้ยวใส่

“ก็ใครใช้ให้ลูกไม่เรียนหมอล่ะ! ถ้าลูกเรียนหมอ ก็ได้ไปกับแม่แล้ว — ดันไปเลือกเรียนสถาปัตย์อะไรนั่น!”

ฟู่เหวินเหรินที่ถูกบ่นเรื่องคณะก็ได้แต่เงียบ

“แม่แน่ใจนะ ว่าพวกเราที่เมืองถังไม่ได้ตายเพราะอดตาย?”

เสิ่นจวินหรูจ้องเขม็ง

“โทษใครไม่ได้ — ลูกไม่มีพลังอื่นเลย มีแค่แรง ไม่มีมิติอย่างแม่ ถ้าลูกเปิดมิติเหมือนแม่ได้ แม่จะแบ่งของพวกนี้ให้ครึ่งหนึ่งเลย!”

ฟู่เหวินเหริน โอ๊ย... เจ็บจี๊ดในใจเลย

ทันใดนั้นเอง — เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น...

จบตอน 5

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

เอาละเว้ยๆๆๆ เสียงที่คุ้นเคย คือเสียงอะไรน๊าาาาา มาลุ้นกันตอนหน้านะคะทุกคน!!!