บทที่ 20 พ่อค้าคนกลาง

บทที่ 20 พ่อค้าคนกลาง

พ่อค้าอสุรกายรับขนมซาจิมาไปพลางเหลือบมองรถซาเล้งของยฺวี่เจียงที่ดูจะบอบบางเหลือเกินท่ามกลางสายลมและหยาดฝน

“ช่างเถอะ เห็นแก่ที่พวกเรามีสีผิวโทนเดียวกัน”

“500 เหรียญคริสตัล แถมผ้าใบกันน้ำความหนาแน่นสูงกับม้วนคัมภีร์คราฟต์ของให้อีกหนึ่งใบ ฉันลดให้มากกว่านี้ไม่ได้แล้ว ผ้าใบกันน้ำของฉันมีข้อดีคือทำความสะอาดง่ายมากด้วยนะ”

“ตกลง!” ยฺวี่เจียงรู้จังหวะว่าควรพอเมื่อไหร่ เธอเปิดหน้าจอแสงขึ้นมาเพื่อสแกนชำระเงินทันที

“ที่นี่มีร่มขายไหม”

พ่อค้าอสุรกายก้มมองผ้าคลุมกันน้ำกันไฟของตนเอง สายตาของเขาคล้ายจะบอกว่า ‘เจ้าคิดว่าคนอย่างข้าจำเป็นต้องใช้ของเกรดต่ำอย่างร่มด้วยหรือ’

“ฉันน่าจะมีคนอื่นที่อยากซื้อขนห่านป่านะ รอสักสองนาทีได้ไหม”

พ่อค้าอสุรกายพยักหน้าอย่างสำรวม “เห็นแก่ขนมหวานนั่น ฉันเหลือขนห่านป่าทั้งหมด 900 กรัม ถ้าเธอขายหมดนี่ได้ ฉันจะให้ของขวัญแถมไปอีกชิ้น”

การทำงานกลางสายฝนมันน่ารำคาญอยู่แล้ว ถ้าขายหมดเกลี้ยงได้ก็คงจะดีไม่น้อย นานๆ ทีจะเจอวิลล่าเศรษฐี เอ๊ย ลูกค้ากระเป๋าหนักแบบนี้

ยฺวี่เจียงรีบเปิดรายชื่อเพื่อนแล้วเรียก ‘เอกซ์’ กับ ‘เงาโดดเดี่ยวในแม่น้ำเย็น’ ทันที

“เอาขนห่านป่าไหม มีผ้ากันน้ำแถมให้ด้วยนะ ขนาด 450 กรัม ราคา 500 เหรียญคริสตัล โอกาสทองแบบนี้พลาดไม่ได้แล้ว!”

【ได้รับ 500 เหรียญคริสตัล และแบตเตอรี่ 2 ก้อน จากผู้เล่น เอกซ์】

การแจ้งเตือนรับของขวัญมาถึงเร็วกว่าข้อความตอบกลับเสียอีก

เอกซ์: “ขอบใจ”

เงาโดดเดี่ยวในแม่น้ำเย็นรออยู่สองวินาทีก่อนจะเอ่ยถามว่า “ขนห่านป่าคืออะไรเหรอ”

ยฺวี่เจียงส่งรูปภาพของที่เธอเพิ่งซื้อมาให้เขาดูโดยตรง “ว่ากันว่ามันใส่สบายและอุ่นกว่าขนเป็ด เอาไปทำเสื้อกันหนาวขนเป็ดได้น่ะ”

อย่างไรเสียเงินจำนวนนี้ก็ไม่ใช่ก้อนเล็กๆ และพวกเขาก็เพิ่งจะเป็นเพื่อนกันเมื่อวาน การจะซักถามสักหน่อยจึงเป็นเรื่องปกติ

เงาโดดเดี่ยวในแม่น้ำเย็นเพิ่งใช้เหรียญคริสตัลซื้อวัตถุดิบไปเมื่อวาน ทำให้ตอนนี้เขาเหลือเงินติดตัวอยู่เพียง 512 เหรียญคริสตัลเท่านั้น

หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง เขาก็ตัดสินใจส่งเหรียญคริสตัลมาให้

ของราคาแพงขนาดนี้ย่อมต้องให้ความอบอุ่นที่ดีเยี่ยม และมันก็เป็นสิ่งที่เขาต้องการอยู่พอดี ซื้อก็ซื้อ! ขอลองเสี่ยงดูสักตั้ง!

ยฺวี่เจียงสแกนจ่ายเงินไปกว่าหนึ่งพันเหรียญคริสตัล และการทำธุรกรรมที่ได้ประโยชน์ร่วมกันทุกฝ่ายก็เสร็จสิ้นลง

พ่อค้าอสุรกายทิ้งน้ำหอมปรับอากาศในรถไว้ให้ด้วยความยินดีก่อนจะหายลับไปบนท้องถนน

ยฺวี่เจียงอารมณ์ดีมากที่เจอโชคดีตั้งแต่เช้าตรู่

น้ำหอมปรับอากาศของพ่อค้าอสุรกายไม่เพียงแต่จะช่วยเพิ่มความหอม แต่มันยังมีเอฟเฟกต์ช่วยให้อบอุ่นและกันหนาวได้ในระดับหนึ่ง

(เมื่อกลิ่นหอมอันอบอุ่นอบอวลไปทั่วทั้งรถ คุณจะรู้สึกผ่อนคลายสบายใจ)

มันสามารถใช้งานได้นานประมาณหนึ่งเดือน

ยฺวี่เจียงปิดหน้าต่างรถและเริ่มเปิดโต๊ะคราฟต์ของทันที

แบบแปลนการคราฟต์เสื้อกันหนาวที่พ่อค้าอสุรกายให้มานั้นมีระดับสูงกว่าเสื้อผ้าให้ความอบอุ่นทั่วไป

นอกจากจะใช้ขนห่านป่าแล้ว ยังสามารถใช้ขนของอสุรกายหรือผ้าฝ้ายในการทำได้ด้วย

การคราฟต์ของหนึ่งชิ้นจะเพิ่มค่าความเหนื่อยล้า 15 แต้ม ซึ่งมากกว่าเสื้อผ้าให้ความอบอุ่นถึงสองเท่า

หลังจากคราฟต์เสร็จสามชิ้น ค่าความเหนื่อยล้าของยฺวี่เจียงก็พุ่งไปถึง 45 แต้ม

ผ้าที่พ่อค้าอสุรกายให้มามีหลายสี ได้แก่ สีเทาเข้ม สีชมพูบาร์บี้ และสีเขียวขี้ม้า

ยฺวี่เจียงบอกพวกเขาว่าการแจกจ่ายจะเป็นไปตามลำดับก่อนหลังของการซื้อ และตัวเธอเองก็ยังไม่ได้เลือกสีไว้ล่วงหน้าเช่นกัน

เงาโดดเดี่ยวในแม่น้ำเย็น: “สีอะไรก็ได้ ขอแค่ให้อุ่นก็พอ”

หลังจากได้รับของไปแล้ว เงาโดดเดี่ยวในแม่น้ำเย็นก็กล่าวว่า “สีนี้สวยมากเลย ฉันชอบมาก! เสื้อตัวนี้ดีจริงๆ แค่สัมผัสก็รู้เลยว่าอุ่น พอดีฉันเพิ่งคราฟต์การ์ดชิ้นส่วนรถยนต์ไฟฟ้าได้ใบหนึ่งเลยส่งไปให้แทนคำขอบคุณนะ”

เอกซ์: “...เธอยังขาดการ์ดชิ้นส่วนระดับสามอีกไม่กี่ใบ ฉันจะจัดหาให้เอง แต่ขอร้องล่ะ สลับสีกับฉันไม่ได้จริงๆ เหรอ”

เขาไม่ได้สงสัยเลยว่าอีกฝ่ายจะเลือกก่อน เพราะผ้าสีเทาเข้มมันเห็นชัดเจนอยู่ในรูปที่ส่งมา

แต่สีนี้แหละที่ทำเอา ‘สือซวี่’ ถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง เขาทำใจรับมันไม่ได้จริงๆ

ยฺวี่เจียงเห็นเขาพูดถึงเรื่องการ์ดชิ้นส่วนก็ตาสว่างหายง่วงทันที “ฉันยังขาดอีกสองใบ จริงๆ แล้วถ้าคุณให้ฉันใบหนึ่ง ฉันก็สลับสีให้ได้นะ”

ช่างหัวสีชมพูบาร์บี้สิ ต่อให้เป็นสีแดงสลับเขียว ถ้าเขายอมให้แบตเตอรี่ เธอก็ยอมแลกทั้งนั้น!

【ได้รับ การ์ดชิ้นส่วนรถยนต์ไฟฟ้าระดับสาม 2 ใบ จากผู้เล่น เอกซ์】

“ขอบใจนะ” ยฺวี่เจียงส่งเสื้อกันหนาวสลับสีไปให้เขาอย่างมีความสุข

ตอนนี้เธอมีเสื้อผ้าให้อุ่นกาย และวัตถุดิบสำหรับอัปเกรดรถเป็นระดับสามก็ครบถ้วนแล้ว!

เธอจะรอจนกว่าแบตเตอรี่จะหมดเกลี้ยงก่อนค่อยทำการอัปเกรด

ยฺวี่เจียงเปลี่ยนมาสวมชุดอัสซอลท์สูทแล้วปีนขึ้นไปบนที่นั่งคนขับก่อนจะเริ่มออกรถ

สายฝนเริ่มโหมกระหน่ำหนักขึ้นเรื่อยๆ จนที่ปัดน้ำฝนหน้ารถดูเหมือนจะขยับเขยื้อนอย่างยากลำบาก

เมื่อบวกกับสภาพอากาศเช่นนี้ ความยากในการเก็บกู้ทรัพยากรตามข้างทางก็ยิ่งทวีคูณ

เดิมทีเพราะฝนตกหนัก ยฺวี่เจียงจึงลังเลที่จะลงจากรถไปเก็บวัตถุดิบเพราะเกรงว่าจะกระทบต่อค่าพลังชีวิต แต่หลังจากตระหนักอะไรบางอย่างได้ เธอก็คว้าแผ่นพลาสติกมาคลุมหัวแล้วพุ่งตัวออกไปกลางสายฝนโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

พุ่มไม้เตี้ยๆ ที่เคยเป็นของหาง่ายและเก็บได้ทั่วไปตามท้องถนน กำลังเริ่มบางตาลงเรื่อยๆ!

นี่ไม่ใช่สัญญาณที่ดีเลย แม้จะยังมีหลงเหลืออยู่ตามริมทางบ้าง แต่เธอต้องเก็บรวบรวมไว้ให้ได้มากที่สุด

ความเร็วรถของยฺวี่เจียงจึงช้าลงด้วยเหตุนี้ แต่เธอก็ไม่ลืมที่จะส่งข้อความเตือนไปยังรายชื่อเพื่อนของเธอ

หลังจากผ่านไปเกือบทั้งวัน ยฺวี่เจียงเก็บ ‘กิ่งไม้เล็ก’ มาได้มากกว่าหนึ่งร้อยกิ่ง และค้นพบกล่องอีกสองใบ

เป็นกล่องไม้หนึ่งใบ และกล่องเหล็กหนึ่งใบ

เธอไม่คาดคิดเลยว่าในกล่องไม้จะซ่อนคำสาปไว้ มันคือเถาวัลย์หนามที่ทิ่มแทงใครก็ตามที่เปิดมันออก

【พืชหนามปริศนา: มีความเหนียวเป็นเลิศ สามารถนำไปทำเชือกได้หลังจากทำให้แห้งแล้ว

ไม่เป็นไรหรอก! มันไม่มีพิษ แค่ทำให้ร่างกายอ่อนแอไปห้านาทีเท่านั้น ทนๆ เอาหน่อยเถอะ แต่ถ้าทนไม่ไหวก็ช่วยไม่ได้นะ ฮี่ๆ!】

ยฺวี่เจียง: ...

【ผู้เล่นได้รับความสำเร็จ ‘รู้สึกเหมือนถูกสูบวิญญาณ’ แหมๆ คุณนี่ช่างโชคดีเจอเรื่องที่มีโอกาสเกิดน้อยนิดขนาดนี้เชียว เพื่อเป็นการปลอบใจ กล่องใบต่อไปที่คุณเจอจะได้รับโบนัสคริติคอลสองเท่า!】

นั่นหมายความว่าถ้าเจออสุรกาย มันก็จะโผล่มาเป็นสองเท่าด้วยหรือเปล่านะ

ทันทีที่ติดสถานะอ่อนแอ ยฺวี่เจียงก็รู้สึกหมดเรี่ยวแรงไปทั้งตัว! เธอเซื่องซึมจนแม้แต่จะแบกฟืนสองมัดก็ยังเป็นเรื่องลำบาก

หลังจากผ่านช่วงเวลานั้นไป เธอก็เดินทางต่อจนได้พบกับกล่องเหล็กใบแรกตั้งแต่เริ่มเกมมา

ทรัพยากรที่ได้รับ: ยางสำหรับวิ่งบนหิมะ 2 เส้น, รองเท้าลุยหิมะ 1 คู่, บิสกิตบีบอัด 5 ห่อ, น้ำแร่ 3 ขวด

จำนวนไอเทมดูเหมือนจะไม่เยอะ แต่ด้วยผลของคริติคอลสองเท่าทำให้จำนวนเพิ่มขึ้น ตอนนี้เธอจึงมียางสำหรับวิ่งบนหิมะถึง 4 เส้น!

ต่อมาเธอก็เจออีกกล่อง: การ์ดขยายช่องกระเป๋าระดับเริ่มต้น 2 ใบ, ฝาครอบฉนวนกันความร้อนสำหรับพืช 1 อัน

การเก็บเกี่ยวครั้งนี้ถือว่าดีทีเดียว นี่เป็นครั้งที่สองที่เธอได้ขยายช่องกระเป๋า ซึ่งต้องใช้การ์ดสองใบเพื่อเพิ่มอีก 10 ช่อง และในระดับต่อๆ ไปข้อกำหนดก็จะยิ่งสูงขึ้น

วิกฤตการณ์ช่องเก็บของเต็มในตอนนี้ได้รับการคลี่คลายแล้ว ในขณะที่พลังงานของรถซาเล้งใกล้จะหมดลง เธอก็เดินทางมาได้เกือบหนึ่งร้อยกิโลเมตรแล้ว

【การอัปเกรดรถเป็นระดับสามใช้เวลา 10 นาที โปรดยืนยันว่าผู้เล่นต้องการดำเนินการอัปเกรดหรือไม่】

ยฺวี่เจียงเลือกที่จะอัปเกรดตรงนั้นเลยในตอนที่ฝนเริ่มซาลง และเธอก็ยังจัดการซอมบี้ธรรมดาไปได้อีกสองตัวเพื่อหาเหรียญคริสตัลเพิ่ม

ในวันแรกที่ต้องเผชิญกับบทลงโทษ ‘ความว่างเปล่า’ หน้าต่างแชทสาธารณะก็เต็มไปด้วยเสียงคร่ำครวญ

【ช่วยด้วย! มันไม่มีกล่องเลยจริงๆ ฝนก็ตกหนัก รถก็มีแค่ผ้าใบพลาสติกขาดๆ แถมยังเก็บวัตถุดิบไว้อัปเกรดรถไม่ทันด้วย แล้วฉันจะทำภารกิจประจำสัปดาห์ให้เสร็จได้ยังไง (ร้องไห้)】

【ฉันไม่เข้าใจเลย ไหนตกลงกันว่าจะร่วมมือกันให้ทุกคนได้คนละหนึ่งร้อยคะแนนไง ทำไมมันกลายเป็นแบบนี้ไปได้】

【ฉันเป็นหวัดแล้ว ค่าพลังชีวิตยังลดไม่หยุดเลย ทั้งหนาวทั้งหิว ใครก็ได้ช่วยที ฮือๆๆ】

ซิซิลี: 【พวกคุณต้องการอะไรกันบ้าง วันนี้เป็นวันเกิดของฉัน ฉันแบ่งขายให้ได้นะ ฉันมีวัตถุดิบอัปเกรดรถระดับสองเหลืออยู่ ขนมปังสามแถวแลกกับเหล็กหนึ่งก้อน】

ผู้เล่น 3479: 【ไปไกลๆ เลย! นี่เธอฉวยโอกาสชัดๆ! ของแพงขนาดนั้นใครจะไปซื้อลง!】

ซุยเฟิง 220: 【คนอื่นเขาอุส่าห์หวังดี ถ้าราคาไม่ถูกใจก็ไม่ต้องแลกสิ เอาอย่างนี้ไหม ทุกคนเอาทรัพยากรมามอบให้คนที่ขัดสนก่อนจะรีเซ็ตระบบเถอะ จะได้ไม่เสียของไปเปล่าๆ】

ผู้เล่น 3479: 【แกก็ไปไกลๆ ด้วยอีกคน! เสียงดีดลูกคิดรางแก้วของแกมันดังกระแทกหน้าฉันจนเจ็บไปหมดแล้ว! ฉันรำคาญแกมานานแล้ว ไอ้คนดีจอมปลอม!】

สตรอว์เบอร์รีแคนดี้: 【เห็นคนเก็บผ้าฝ้ายกันตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้เลย ฉันไม่กล้าขายเลยแฮะ มีข่าววงในอะไรหรือเปล่า】

ควงควงควง: 【ไม่รู้สิ แต่ดูจากสภาพอากาศแบบนี้ อุณหภูมิน่าจะลดต่ำลงไปอีกแน่ๆ】

จักรยาน 28 นิ้ว: 【ถ้าเป็นไปได้ สองวันนี้พยายามวิ่งทำระยะทางให้ได้เยอะๆ เถอะ สภาพอากาศหลังจากนี้อาจจะแย่ลงกว่าเดิมอีก】

มันเป็นเช่นนั้นจริงๆ และยฺวี่เจียงก็คิดแบบเดียวกัน หนึ่งร้อยกิโลเมตรคือเกณฑ์เฉลี่ยขั้นต่ำสำหรับสัปดาห์นี้

การทำภารกิจให้สำเร็จล่วงหน้าย่อมทำให้อุ่นใจกว่า และเธอจะได้มีกำลังพอที่จะรับมือกับเหตุการณ์ฉุกเฉินที่อาจเกิดขึ้นในภายหลัง

ในเมื่อเริ่มมียางสำหรับวิ่งบนหิมะปรากฏออกมาให้เห็นแล้ว ลางสังหรณ์ของเธอมันบอกว่าเรื่องนี้ไม่สู้ดีนัก