บทที่ 252: ตกลงว่าจะช่วยใครกันแน่

บทที่ 252: ตกลงว่าจะช่วยใครกันแน่

สายถูกตัดไปอย่างกะทันหัน ทางฝั่งนั้นเงียบสงัดราวกับป่าช้า

ปัง !

ผู้รับผิดชอบหน้าดำคร่ำเครียด ยกมือขึ้นทุบโต๊ะตรงหน้าอย่างแรง แทบจะตะคอกออกมา: "ยังจะมัวยืนบื้ออะไรกันอยู่อีก ? เร็วเข้า ! ไปช่วยคนสิ ! "

ในพริบตาเดียว บอดี้การ์ดทั้งหมดของคฤหาสน์ตระกูลเหยียนก็ถูกเรียกมารวมตัวกัน คนที่ตรวจกล้องวงจรปิดก็ตรวจไป คนที่หาเบาะแสก็หาไป และยังมีคนที่ถูกส่งตรงไปยังที่เกิดเหตุ... โดยมีผู้รับผิดชอบของทางคฤหาสน์เป็นคนนำทีมไปเอง

ขับรถฝ่าความเร็วราวกับพายุบุเต็งมาจนถึงที่เกิดเหตุ สภาพรถติดได้รับการคลี่คลายจนหมดแล้ว

ผู้รับผิดชอบหน้าดำทะมึนกระโดดลงจากรถ โทรศัพท์สายแรกก็ต่อสายหาหมิงเกอทันที น้ำเสียงหดหู่สิ้นหวังราวกับพ่อแม่เสียก็ไม่ปาน

"นายน้อยหมิง เกิดเรื่องแล้วครับ..."

หมิงเกอหน้าดำคร่ำเครียด ฟังสายที่โทรมาซึ่งนับว่าเป็นข่าวร้ายอย่างแน่นอนนี้ แต่สุดท้ายกลับน่าประหลาดใจที่เขาไม่ได้โกรธ และไม่ได้โมโหเลย

แต่กลับพูดกับผู้รับผิดชอบคฤหาสน์ด้วยน้ำเสียงราบเรียบไปประโยคหนึ่งว่า: "แก รอความตายได้เลย ! "

สายถูกตัดไปอีกครั้ง ผู้รับผิดชอบหน้าซีดเผือดลงในพริบตา ขาอ่อนจนแทบจะยืนไม่อยู่

จบ... จบเห่แล้ว

ทางฝั่งหมู่บ้านใจกลางเมือง สายลับใต้บังคับบัญชาของหมิงเกอเห็นสีหน้าเขาไม่ค่อยดี ก็เลยเอ่ยถามเสียงเบา: "นายน้อยหมิง อาการบาดเจ็บของคุณยังไม่หายดีเลย ดูสีหน้าคุณแย่มาก เอาเป็นว่า ไปพักผ่อนก่อนดีไหมครับ ? "

"ไม่ต้อง ! "

เค้นสองคำนี้ออกมาจากไรฟัน หมิงเกอกระโดดลงมาจากรถ แหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย มองไปที่ตำแหน่งชั้นบนสุดของตึกพักอาศัย

ชั้นสามสิบไฟสว่างอยู่ ชั้นสามสิบเอ็ดก็ไฟสว่างอยู่เช่นกัน

พอมองจากข้างล่างขึ้นไป ก็มองไม่เห็นเลยว่าข้างในสถานการณ์เป็นยังไงบ้าง

ต่อให้หมิงเกอจะร้อนใจแค่ไหน ก็ไม่มีวิธีอื่นแล้ว !

"SHIT ! "

สบถด่าเสียงต่ำอย่างหงุดหงิด หมิงเกอไม่มีทางเลือก ต้องรายงานสถานการณ์ทางฝั่งนี้กลับไป "นายน้อยเหยียน คุณปู่กับพ่อบ้านหมิงเกิดเรื่องแล้วครับ..."

สาเหตุและเรื่องราวภายใน เขาเล่าได้อย่างใจเย็น เป็นกลาง และไม่ได้ใส่สีตีไข่เพิ่มเลยแม้แต่น้อย

ท้ายที่สุด ก็วิเคราะห์ไปประโยคหนึ่ง: "นายน้อยเหยียน เป็นลูกไม้ที่ฟางซีหยวนมักจะใช้เป็นประจำครับ"

เพราะงั้น มิน่าล่ะตาเฒ่าเหยียนถึงได้พลาดท่า !

อายุอานามก็ไม้ใกล้ฝั่งแล้ว จะออกมาสร้างความวุ่นวายทำไมกัน... ห้ามก็ไม่ฟัง ยังดึงดันจะออกมากระโดดโลดเต้นให้ได้

ทีนี้ก็ดีเลย ถูกคนเขาจับจุดอ่อนไว้ได้หมดแล้ว ทางฝั่งนายน้อยเหยียนจะต้องถูกลิดรอนอำนาจแน่ ๆ

"หมิงเกอ เรื่องนี้จะโทษนายไม่ได้ คุ้มครองเนี่ยนเนี่ยนให้ดีก็พอ ทางฝั่งคุณปู่กับพ่อบ้านหมิง ฉันจะจัดการเอง"

เหยียนเหวยหานพูดเสียงเรียบ ตัดสายไป รังสีอำมหิตรอบตัวแผ่ซ่านออกมาเป็นระลอก ๆ จนแทบจะจับต้องได้

ชิงจวินอดไม่ได้ที่จะขยับริมฝีปาก รู้สึกได้ว่าอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงไปในพริบตา

ทนไม่ไหวอีกต่อไป: "นี่ ! นายพอได้แล้วนะ ! ขืนนายยังเป็นแบบนี้ต่อไป กลายเป็นเครื่องผลิตความเย็นเดินได้ นายคิดจะแช่แข็งฉันให้ตายหรือไง ? "

เหยียนเหวยหานไม่สนใจเขา

สายตาดำมืดมองไปที่ความมืดมิดยามค่ำคืนที่ปลายฟ้า เวลาก็ใกล้จะถึงแล้ว

"นี่ ฉันกำลังคุยกับนายอยู่นะ ! ปู่แท้ ๆ คนเดียวในโลกของนายถูกคนจับตัวไปแล้ว นายยังจะทนได้อีกเหรอ ? "

ชิงจวินขมวดคิ้วมองเขา รู้สึกว่าแผลที่หน้าท้องของตัวเองกำลังปวดตุบ ๆ

อืม !

จู่ ๆ เขาก็มีความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา

"ไม่รีบ..."

น้ำเสียงของเหยียนเหวยหานเรียบเฉย เยือกเย็นจนน่าขนลุก "จุดประสงค์ที่ฟางซีหยวนจับตัวพวกเขาไป ก็แค่เพื่อต้องการจะควบคุมฉัน แต่ว่าถ้าเกิด... ฉันไม่ยอมให้ถูกควบคุมล่ะ ! "

ชิงจวินเบิกตาโต สีหน้าไม่อยากจะเชื่อ: "เหยียนเหวยหาน ! นายกำลังพูดอะไร ? ฉันฟังไม่ผิดใช่ไหม ! นายบ้าไปแล้วเหรอ ? ถ้านายไม่ยอมถูกควบคุม คนที่จะต้องตาย ก็คือปู่แท้ ๆ ของนายเลยนะ ! "

"แต่ถ้าฉันยอมทำตามที่เขาจัดฉาก คนที่จะต้องตายก็คือตู้โต้ว"

เหยียนเหวยหานพูดอย่างใจเย็น ท่ามกลางค่ำคืนที่มืดมิดและเงียบสงัดเช่นนี้ ทั้งตัวเขาดูโดดเดี่ยวและเหน็บหนาว ห้ามคนแปลกหน้าเข้าใกล้ ไม่เพียงแต่แข็งกร้าว แต่ยังไร้ความปรานีจนทำให้คนอกสั่นขวัญแขวน

ถึงกับ... สามารถทิ้งปู่แท้ ๆ ของตัวเองได้ลงคอจริง ๆ !

ชิงจวินสะดุ้งเฮือก ยกนิ้วชี้หน้าเขา: "นาย..."

อยากจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็พูดไม่ออก

เขาจะพูดอะไรได้ล่ะ ?

ปู่กับลูกชาย ใครสำคัญกว่ากัน ?

ต่อให้ตัวเขาเองก็ยังรู้สึกว่า ลูกชายคือดอกไม้แห่งอนาคตของชาติ เป็นคนที่ต้องช่วยให้ได้ ส่วนตาแก่ก็อายุมากแล้ว อยู่ต่อไปได้อีกไม่กี่ปี จะตายก็ตายไปเถอะ... แต่ว่า เขาคิดแบบนี้ได้ แต่เหยียนเหวยหานไม่มีทางทำแบบนี้ได้เด็ดขาด !

"เหยียนเหวยหาน ! ฉันขอพูดอีกประโยคนะ เป็นคนเราจะใจเย็นเกินไปไม่ได้หรอก ฉันยอมรับว่าชิงจวินคนนี้ไม่ใช่คนดีอะไร แต่ฉันก็ทำเรื่องที่ทนดูตาแก่ไปตายต่อหน้าต่อตาไม่ได้หรอกนะ..."

"แล้วยังไงล่ะ ? " เหยียนเหวยหานถาม สายตาดุดันคุกคาม ราวกับดวงดาวที่หนาวเหน็บ

ชิงจวินแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา วิเคราะห์: "แผนการของฟางซีหยวน รัดกุมไปทุกส่วน และตอนนี้พวกเรากลับตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างมาก"

หลังมือหน้ามือก็คือเนื้อทั้งนั้น ! (รักพี่เสียดายน้อง)

ไม่ช่วยใครสักคน ก็จะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต

"ใช่ นายพูดถูกเผงเลย แต่ตอนนี้จะมาพูดอะไรมันก็สายไปแล้ว... สุดวิสัยที่จะช่วยได้ทัน ! ตอนนี้พวกเราอยู่ที่เมือง C ส่วนคุณปู่ที่ถูกจับตัวไปอยู่ที่เมืองอันเฉิง ! นายคิดว่าต่อให้ตอนนี้พวกเราติดปีกบินกลับไป เขาจะปลอดภัยไร้เรื่องราวเหรอ ? "

ชิงจวิน: ……

ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง แทบจะกราบกรานเลยทีเดียว !

เชี่ย !

หมอนี่เกิดมาเพื่อจะประสบความสำเร็จโดยแท้ !

จิตใจเย็นชาไร้ความปรานี โหดเหี้ยมและมีสติปัญญาเฉียบแหลม เกิดมาก็เหมาะกับสมรภูมิแบบนี้โดยแท้ ไม่ว่าจะออกรบครั้งไหน ก็ไร้พ่ายมาตลอด

ไม่ว่าจะเป็นสมรภูมิการค้า หรือสมรภูมิรบ

"เอาเถอะ ยังไงก็ไม่ใช่ปู่ฉัน และไม่ใช่ลูกชายฉันด้วย ฉันขี้เกียจจะยุ่งกับนายแล้ว ! "

ชิงจวินหลับตาลง เอนหลังพิงเบาะหนังด้านหลัง หอบหายใจอย่างโกรธเคือง

เหยียนเหวยหานปรายตามองเขาแวบหนึ่ง พอเห็นว่าเวลาใกล้จะได้ที่แล้ว ก็เชิดคางขึ้น: "ชิงจวิน ฉันต้องการให้นายช่วย"

"ทำอะไร ? "

ชิงจวินลืมตาขึ้น เอ่ยถามอย่างระแวดระวัง

รู้อยู่แล้วว่าไอ้หมอนี่ไม่ได้เรียกเขามาฟรี ๆ แน่ ๆ ต้องมีแผนการลับอะไรแน่ ๆ ... โอ๊ย ปวดท้องอีกแล้ว

เหยียนเหวยหานพูดเสียงเรียบ: "ฟางซีหยวนจะมีไม้ตายก้นหีบ ฉันก็มีเหมือนกัน... ชิงจวิน พวกเราจะยอมถูกคนเขาจับยัดเป็นไส้เกี๊ยวไม่ได้นะ ? "

สายตาที่แหลมคมของเขามองตรงมา กระพริบตาเพียงครั้งเดียวก็กลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับสีสันของค่ำคืนที่หนาวเหน็บนี้

เย็นชาอำมหิต หนาวเหน็บถึงขั้วหัวใจ

ชิงจวินแค่นเสียง "หึ" เข้าใจแล้วว่าเขาหมายถึงอะไร

ลุกขึ้นจากเบาะ ชี้หน้าเขาแล้วพูดว่า: "หนึ่งร้อยล้าน ! "

"ได้ ! "

ผู้ชายรับปากโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนเลยสักนิด ชิงจวินถึงกับสะอึก โกรธจนบ่นอุบอิบ "บรรพบุรุษแกสิ ! รู้อย่างนี้ว่านายจะตกลงง่ายดายขนาดนี้... พ่อก็น่าจะเรียกไปเลยสักพันล้าน"

โยนปืนสไนเปอร์ให้เขากระบอกหนึ่ง เหยียนเหวยหานพูดเสียงต่ำ ด้วยความจริงใจอย่างสุดซึ้ง: "ชิงจวิน ครั้งนี้ พึ่งนายแล้วนะ"

ชีวิตของทุกคน มอบให้นายทั้งหมดเลย

"โอเค ฉันรู้แล้ว ! นายไม่ต้องมาบิ้วอารมณ์หรอก รีบไปได้แล้ว ! "

ชิงจวินหันหลังเดินจากไป ไม่นานก็หายตัวไปซ่อนอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้

รถค่อย ๆ แล่นไปข้างหน้า ในที่สุดก็มองเห็นประตูใหญ่ของคฤหาสน์หมิงจู... รวมไปถึง ป่าหน้าคฤหาสน์ที่ถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน แต่ก็ยังมีควันไฟลอยกรุ่นอยู่

"ใคร ? "

ในวินาทีที่รถแล่นเข้ามา สายลับเพลิงทมิฬหน้าประตูก็หรี่ตาลงทันที ปากกระบอกปืนเล็งตรงไปที่ผู้ชายที่ปรากฏตัวขึ้นที่นี่อย่างกะทันหัน

ชุดลำลองสีดำสนิททั้งชุด สะอาดสะอ้านและดูคล่องแคล่ว ทำให้ทั้งตัวของเขาดูมีออร่าความเป็นประธานบริษัทผู้ทรงอิทธิพล และก็มีมุมของความหล่อเหลาร้ายกาจในแวดวงสังคมชั้นสูงด้วย

เมื่อนำทั้งสองอย่างมารวมกัน นี่คือผู้ชายที่มีอารมณ์แปรปรวน คาดเดาอารมณ์ไม่ได้ และยากที่จะควบคุม

"อย่าเพิ่งยิง ฉันเอง เหยียนเหวยหาน ! "

เหยียนเหวยหานชูมือทั้งสองข้างขึ้น สีหน้าเรียบเฉย ค่อย ๆ ก้าวเดินออกมา

ระบบขับขี่อัตโนมัติของรถถูกเปิดใช้งาน ประตูรถทั้งสี่บานรวมถึงกระโปรงหลังเปิดออกทั้งหมด ท่ามกลางสายตาที่จับจ้องด้วยความตึงเครียดของสายลับเพลิงทมิฬ ค่อย ๆ แล่นผ่านไปอย่างช้า ๆ

"ไม่ต้องกลัว ในรถไม่มีคน แน่นอนว่า ถ้าพวกนายกลัว จะลองยิงดูก็ได้นะ"

เหยียนเหวยหานเสนอแนะ สายตาเย็นชา ความหยิ่งยโสแผ่ซ่านคุกคาม