บทที่ 1 เขาไม่อยากตาย!

เจ็บ...

มันเป็นความเจ็บปวดที่บาดลึกถึงกระดูกและฉีกกระชากไปถึงจิตวิญญาณ

สติสัมปชัญญะของหยินเช่อราวกับถูกบดละเอียด ทุกครั้งที่เขาพยายามรวบรวมสมาธิที่กระจัดกระจาย สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเจ็บปวดอย่างรุนแรงจากการที่แก่นยุทธ์ในจุดตันเถียนแตกสลาย

เขาพอมารับรู้ได้ว่าตนเองกำลังถูกลากไปอย่างทารุณ ร่างกายครูดไปกับพื้นดินที่เย็นเฉียบและขรุขระ เสื้อเชิ้ตถูกฉีกขาดจนรุ่งริ่ง เต็มไปด้วยคราบเลือดแห้งกรังและฝุ่นละออง

ภายในใจของหยินเช่อเย็นยะเยียบถึงขีดสุด เขาคือลูกบุญธรรมของตระกูลหยิน ซึ่งเป็นตระกูลผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูง

แม้ไม่ใช่สายเลือดโดยตรง แต่ด้วยพรสวรรค์ที่ไม่ธรรมดา เขาจึงสามารถควบแน่นแก่นยุทธ์ได้ตั้งแต่อายุยังน้อย จนกลายเป็นมหาปรมาจารย์ยุทธ์ที่อายุน้อยที่สุดในจิงตู และเป็นยอดฝีมือแถวหน้าในบรรดารุ่นเยาว์ของตระกูล

จนกระทั่งเมื่อสามเดือนก่อน ทายาทสายเลือดตรงที่แท้จริงซึ่งตกหล่นอยู่ภายนอกอย่างหยินหงถูกตามตัวกลับมา

ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

ทางตระกูลรู้สึกว่าตนเองเป็นหนี้บุญคุณหยินหง ทรัพยากร ความสนใจ หรือแม้แต่ทุกสิ่งที่หยินเช่อเคยครอบครอง ไม่ว่าจะเป็นวิลล่า รถหรู หรือแม้กระทั่งคู่หมั้น ต่างก็เริ่มถูกริบคืนไปอย่างไร้หลักการเพื่อมอบให้แก่หยินหงทั้งหมด

ทว่าหยินหงผู้นั้นกลับมีนิสัยป่าเถื่อนยากจะขัดเกลา ทั้งยังอวดดีและหยิ่งผยอง หลังจากกลับเข้าตระกูลได้ไม่นาน เขาก็ไปก่อเรื่องวิวาทเพราะความหึงหวงที่สโมสรส่วนตัวแห่งหนึ่ง จนถึงขั้นลงมือทำร้ายบุตรชายคนเล็กซึ่งเป็นที่รักที่สุดของผู้บัญชาการสูงสุดแห่งกองทัพสยบอสูรจนบาดเจ็บสาหัส!

หายนะครั้งใหญ่บังเกิดขึ้น

กองทัพสยบอสูรโกรธแค้นอย่างหนัก ทำให้ตระกูลหยินตกอยู่ในสถานการณ์วิกฤต

แล้วหลังจากนั้นล่ะ?

หลังจากนั้น หยินเช่อซึ่งเป็น "คุณชายกำมะลอ" ก็ถูกผลักออกไปเพื่อรับโทสะของกองทัพสยบอสูรแทน

แก่นยุทธ์ของเขาถูกผู้อาวุโสตระกูลลงมือบดขยี้ด้วยตนเอง พลังยุทธ์ที่สั่งสมมาทั้งชีวิตมลายหายไปสิ้น หยินเช่อถูกโยนทิ้งราวกับขยะ จากจุดสูงสุดของเกียรติยศวงศ์ตระกูลลงสู่รอยแยกโกลาหล ซึ่งเป็นมิติต่างโลกที่เต็มไปด้วยสัตว์อสูร

รอยแยกโกลาหลคือรอยแตกขนาดใหญ่สีดำสนิทที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางหุบเขา มันแผ่ซ่านคลื่นพลังงานมิติที่ทำให้ผู้คนหวาดวิตกออกมา

บริเวณรอบนอกของรอยแยกมีอักขระอาคมพลังวิญญาณที่ซับซ้อนห่อหุ้มเอาไว้ อุปกรณ์ผนึกพลังวิญญาณจำนวนมากกระจายอยู่ทั่วขุนเขา หินพลังงานผลึกล้ำค่าที่นี่เปรียบเสมือนของใช้สิ้นเปลืองที่คอยเติมพลังงานให้อุปกรณ์เหล่านั้นอย่างไม่ขาดสาย

"วึ่ง——!"

ทันทีที่รอยแตกสีดำเปิดออกมันก็ปิดลงอย่างรวดเร็ว แรงลากดึงหายไป หยินเช่อถูกแรงมหาศาลเหวี่ยงกระเด็นออกไป เขารู้สึกถึงความไร้น้ำหนัก ความผันผวน และความมึนงง ก่อนจะตกลงกระแทกกับพื้นดินที่เย็นเฉียบและเต็มไปด้วยหลุมบ่ออย่างแรง

ความหนาวเย็นเสียดกระดูกแผ่ซ่านขึ้นมาจากพื้นดิน ผสมปนเปไปกับกลิ่นคาวคละคลุ้งและกลิ่นเน่าเหม็นที่ชวนให้สะอิดสะเอียน รวมถึงกลิ่นอายอสูรที่บ้าคลั่งซึ่งอบอวลอยู่ทุกหนแห่ง

รอยแยกโกลาหลคือจุดเชื่อมต่อมิติที่สัตว์อสูรกลืนกินซึ่งเป็นราชาแห่งสัตว์อสูรได้ฉีกกระชากเอาไว้เมื่อสิบปีก่อนตอนที่มันบุกจิงตู จุดเชื่อมต่อเหล่านี้เชื่อมไปยังเทือกเขาโกลาหลที่เต็มไปด้วยสัตว์อสูรดุร้าย แม้แต่ยอดฝีมือระดับแนวหน้าของมนุษยชาติก็ไม่สามารถปิดมันได้ ทำได้เพียงผนึกเอาไว้ได้แค่บางส่วนเท่านั้น

ที่นี่คือขุมนรกที่แม้แต่คนในระดับมหาปรมาจารย์ยุทธ์ก็ยังไม่ปรารถนาจะย่างกรายเข้ามา แล้วนับประสาอะไรกับคนพิการที่แก่นยุทธ์แตกสลายและเส้นลมปราณขาดสะบั้นอย่างเขา?

ความสิ้นหวังประดุจความชื้นแฉะที่เย็นยะเยียบซึ่งแทรกซึมไปทั่วทุกแห่งหน ค่อยๆ ซึมลึกเข้าสู่ร่างกายของเขาจนถึงกระดูก

เขาพยายามเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก ทัศนวิสัยพร่ามัวเนื่องจากความเจ็บปวดและความอ่อนแรง ทำได้เพียงมองเห็นลางๆ ว่าที่นี่คือพื้นที่ที่มืดสลัวและเต็มไปด้วยซากหิน ผนังหินมีแสงสีเขียวหม่นของมอสเรืองรองออกมาจางๆ

ทันใดนั้น เสียงลมหายใจที่หนักหน่วงและกดดันก็ดังขึ้นมาจากที่ไกลๆ

ในวินาทีนั้นเอง ดวงตาหลายคู่ที่วาววับไปด้วยความละโมบและกระหายเลือดก็สว่างขึ้นในเงามืดใกล้ๆ

เสียงคำรามต่ำที่มาพร้อมกับเสียงกลืนน้ำลายดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

พวกมันคือสัตว์อสูรแถบชานเมืองของรังอสูร!

หัวใจของหยินเช่อบีบรัดอย่างกะทันหัน

เขาต้องการยันกายขึ้นมา ต้องการโคจรพลังวิญญาณเพียงแม้เพียงน้อยนิด แต่ที่จุดตันเถียนกลับมีเพียงความว่างเปล่าที่เจ็บปวดรวดร้าว พลังวิญญาณที่เคยไหลเวียนอย่างไม่หยุดนิ่งได้เลือนหายไปนานแล้ว

จบสิ้นแล้ว...

ในชั่วพริบตาที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา เงาดำร่างแรกก็โจนทะยานเข้ามาหา!

มันคือสัตว์อสูรที่มีรูปร่างคล้ายหมาป่าแต่ทั่วทั้งตัวกลับเต็มไปด้วยหนามกระดูก มันเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงพร้อมกับนำพากลิ่นคาวเลือดโชยมา

หยินเช่อทำได้เพียงอาศัยสัญชาตญาณกลิ้งตัวหลบไปด้านข้าง

"ฉัวะ!"

ความเจ็บปวดจากการถูกฉีกกระชากแล่นมาจากบริเวณหัวไหล่ เนื้อชิ้นใหญ่ถูกกรงเล็บแหลมคมของอสูรตัวนั้นฉีกทึ้งออกไป เลือดสดๆ พุ่งทะลักออกมาทันทีจนชุ่มโชกพื้นดินที่เขานอนอยู่

ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงกระตุ้นประสาทของเขา แต่มันก็ช่วยให้เขามีสติคืนมาครู่หนึ่ง

ไม่! จะมาตายที่นี่ไม่ได้!

ความปรารถนาที่จะมีชีวิตรอดอยู่เหนือความเจ็บปวดและความสิ้นหวัง เขาคว้าหินแหลมคมก้อนหนึ่งบนพื้นขึ้นมาแล้วกำไว้ในมือแน่น

สัตว์อสูรอีกสองตัวเริ่มโอบล้อมเข้ามา หนึ่งในนั้นคือแมงป่องพิษที่มีขนาดเท่าโม่หินและมีเปลือกสีดำสนิท ปลายหางของมันวาววับด้วยแสงสีน้ำเงินเข้ม ส่วนอีกตัวคือหนูประหลาดที่มีลำตัวสีแดงฉานและเขี้ยวที่ยื่นออกมา น้ำลายของมันหยดลงบนพื้นส่งเสียง "ซี่ๆ" จากการกัดกร่อน

สัตว์อสูรทั้งสามตัวค่อยๆ บีบวงล้อมเข้ามาจากสามทิศทาง

หยินเช่อพิงหลังกับผนังหินที่เย็นเฉียบจนไม่มีทางให้ถอยหนีอีกต่อไป

สถานการณ์ที่สิ้นหวังตรงหน้าคล้ายกับกำลังกระซิบที่ข้างหูของเขาว่า เขากำลังจะตายแล้ว

ตายเยี่ยงมดปลวกในคุกที่มืดมิดไร้แสงตะวันแห่งนี้ โดยที่แม้แต่ซากศพก็คงไม่เหลือทิ้งไว้

หยินเช่อหอบหายใจอย่างรุนแรง เปลวไฟแห่งความไม่ยินยอมและความโกรธแค้นแผดเผาอยู่ในอก!

เพราะเหตุใดกัน?! ทำไมแกต้องมาโยนความผิดให้ฉันรับแทนหยินหง? ทำไมฉันต้องถูกตระกูลทอดทิ้งเช่นนี้? แล้วทำไมฉันต้องมาตายที่นี่ด้วย?!

ช่างน่าขันสิ้นดี...

ในชั่วขณะนั้น หยินเช่อไม่รู้ว่าไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน เขาเหวี่ยงมือขวาซึ่งเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ยังเคลื่อนไหวได้ขึ้นมา นิ้วทั้งห้าเกร็งแน่นดุจกรงเล็บแล้วแทงพรวดลงไปบนร่างของหมาป่าขนกระดูกที่กระโจนเข้ามาอีกครั้งอย่างสุดแรง!

"ฉึก!"

เลือดอสูรที่อุ่นและเหม็นคาวพุ่งกระเซ็นไปทั่วใบหน้าและศีรษะของเขา

หมาป่าขนกระดูกตัวนั้นถูกบดขยี้ลำคอจนแหลกละเอียด มันดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งและเหวี่ยงร่างของหยินเช่อจนกระเด็นออกไป

หยินเช่อร่วงลงกระแทกพื้นอย่างแรง กระดูกทั่วร่างคล้ายจะแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ กระดูกหลายซี่หักสะบั้น ทัศนวิสัยถูกปกคลุมด้วยสีแดงฉานของเลือด ลมหายใจรวยรินประดุจเปลวเทียนกลางสายลม

กลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้นปลุกเร้าสัญชาตญาณความโหดร้ายของสัตว์อสูร สัตว์อสูรอีกสองตัวที่เหลือคำรามก้องแล้วพุ่งเข้าใส่เขาอีกครั้ง

เงาร่างที่อัปลักษณ์และสกปรกขยายใหญ่ขึ้นในดวงตาของหยินเช่อ

เขาไม่อยากตาย แต่กลับไม่มีเรี่ยวแรงเหลืออยู่อีกแล้ว...

ทว่าในวินาทีวิกฤตนั้นเอง ความเปลี่ยนแปลงอย่างไม่คาดคิดก็ได้เกิดขึ้น

[ตรวจพบเจตจำนงในการเอาชีวิตรอดและความอาฆาตแค้นที่รุนแรงของผู้ใช้... ตรงตามเงื่อนไขการผูกมัด...]

[กำลังดำเนินการผูกมัดระบบเชิดอสูร... 1%... 50%... 100%... ผูกมัดสำเร็จ!]

เสียงจักรกลที่เย็นชาและไร้ความรู้สึกดังขึ้นในส่วนลึกของสมองเขาอย่างกะทันหัน

หยินเช่อที่กำลังจะสิ้นใจเบิกตากว้าง สัตว์อสูรที่พุ่งเข้ามาตรงหน้าคล้ายกับถูกหยุดเวลาเอาไว้

[ตรวจพบเป้าหมายที่สามารถผูกมัดได้: หมาป่าขนกระดูก (ตายแล้ว) ต้องการผูกมัดหรือไม่?]

ระบบงั้นเหรอ? นี่มันไม่ใช่ของที่มีแค่ในนิยายหรอกหรือ?

หยินเช่อไม่เข้าใจเลยสักนิดว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ในเมื่อเขามาถึงทางตันแล้ว จึงทำได้เพียงลองเสี่ยงดูในสถาณการณ์ที่ไร้ความหวังเช่นนี้

"ผูกมัด!"

[ผูกมัดสำเร็จ! ผู้ใช้ได้รับสัตว์อสูรเริ่มต้น: หมาป่าขนกระดูก (ระดับ 1)]

[เริ่มการแชร์ความแข็งแกร่ง... กำลังฟื้นฟูอาการบาดเจ็บของผู้ใช้...]

กระแสความอบอุ่นที่ร้อนผ่าวพุ่งออกมาจากส่วนลึกของจุดตันเถียนที่แตกสลาย ประดุจสายน้ำหล่อเลี้ยงที่ไหลรินสู่ก้นแม่น้ำที่แห้งขอด มันไหลเวียนไปทั่วร่างกายอย่างรวดเร็ว!

หัวไหล่ ซี่โครง หน้าแข้ง... บาดแผลที่ถูกกระแทกจนหักและฉีกขาดเหล่านั้นเริ่มมีความรู้สึกคันยุบยิบ เลือดหยุดไหลแล้ว และความเจ็บปวดรุนแรงก็บรรเทาลงด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ!

และสิ่งที่ทำให้เขาตกใจยิ่งกว่าก็คือ จุดตันเถียนที่เคยว่างเปล่าและเหลือเพียงเศษซากของแก่นยุทธ์ที่แตกสลาย กลับถูกกระแสความอบอุ่นนั้นโอบอุ้มชิ้นส่วนเหล่านั้นไว้ พลังที่แผ่วเบาแต่บริสุทธิ์สายหนึ่งกำลังก่อตัวขึ้นจากภายใน มันค่อยๆ บำรุงและเยียวยารากฐานของนักรบที่เคยถูกมองว่าไม่มีวันฟื้นคืนกลับมาได้อีก!

แม้นี่จะยังห่างไกลจากการฟื้นฟูโดยสมบูรณ์ แต่นี่ก็คือ... ความหวัง!

ในขณะเดียวกัน กลิ่นอายที่บ้าคลั่งและเปี่ยมไปด้วยพลังของสัตว์อสูรก็พุ่งทะยานขึ้นมาจากภายในร่างกายของเขา!

นั่นคือ... พลังของหมาป่าขนกระดูก!

ถึงแม้จะเป็นเพียงสัตว์อสูรระดับ 1 แต่นำหรับเขาที่กำลังจะตายในตอนนี้ มันคือที่ยึดเหนี่ยวเพื่อเอาชีวิตรอดที่ล้ำค่าที่สุด!

(จบบท)