บทที่ 39 - ฟันจินเฉิงหลงผ่าซีก

บทที่ 39 - ฟันจินเฉิงหลงผ่าซีก

ชายใบหน้ากร้านแดดดุดันเดินถือดาบเล่มเขื่องเข้ามา

หลินฝานดึงเวินชูรุ่ยไปหลบด้านหลัง ก่อนจะปรายตามองถังขยะที่ปลิวมากระแทกใส่รถเมื่อครู่ พื้นผิวที่แข็งแรงของมันมีรอยถูกฟันลึกจนเกือบขาดสะบั้น เห็นได้ชัดว่าเป็นฝีมือการตวัดดาบของชายตรงหน้า

"เขาคือจินเฉิงหลง หนึ่งในห้ายอดฝีมือสกุลจิน!"

เวินชูรุ่ยอุทานเสียงหลง

จินเฉิงหลงที่เดินเข้ามาใกล้ชะงักเท้า เขาปรายตามองหญิงสาวทรงเสน่ห์ที่เย้ายวนไปถึงกระดูก "รู้จักข้าด้วยรึ เจ้าเป็นใคร?"

หลินฝานส่งสัญญาณให้เวินชูรุ่ยเงียบ ก่อนจะตวัดสายตาขบขันไปมองจินเฉิงหลง "ที่แท้ก็ศิษย์พี่ของจินเฉิงหยางนี่เอง แต่ทำไมนายถึงตามกลิ่นฉันเจอเร็วนักล่ะ?"

เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางไกลบนตัวอีกฝ่าย

ทว่าพอมาถึงปุ๊บก็พุ่งเป้ามาที่เขาทันที หลินฝานเดาว่าชุยเทียนเฉิงคงส่งคนจับตาดูเขาหรือไม่ก็ส่งคนไปเฝ้าที่บ้านไว้ตลอดเวลาแน่

จินเฉิงหลงปัดความสงสัยเรื่องที่เวินชูรุ่ยรู้จักตนทิ้งไป เขาตวัดดาบในมือชี้หน้าหลินฝาน "ข้าไม่ได้มาเพื่อต่อล้อต่อเถียงกับเจ้า ตอนนี้ข้าจะให้โอกาสเจ้ารอดชีวิต จงหักขาทั้งสองข้างของตัวเองแล้วตามข้าไป รักษาคุณชายชุยกับศิษย์น้องของข้าให้หาย ไม่อย่างนั้นก็ตายซะ!"

สิ้นคำขู่กร้าว เขาก็ปลดปล่อยกลิ่นอายพลังยุทธ์ระดับหวงขั้นสมบูรณ์ออกมา

เส้นเลือดบนท่อนแขนที่กำด้ามดาบปูดโปนดูน่าสะพรึงกลัว

ราวกับว่าแค่หลินฝานกล้าปริปากปฏิเสธแม้แต่คำเดียว เขาก็พร้อมจะตวัดดาบสับร่างอีกฝ่ายให้ขาดสะบั้น!

หลินฝานยิ้มบาง "ตอนนี้นายหักขาทั้งสองข้างของตัวเองซะ ฉันอาจจะยอมปล่อยให้นายมีชีวิตรอดกลับไป ไม่อย่างนั้นก็ตายซะ!"

กล้าดียังไงมายอกย้อนคำพูดของเขา

จินเฉิงหลงแค่นเสียงเย็น "ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา!"

ร่างกำยำพุ่งพรวดเข้าหาหลินฝาน หมายจะสั่งสอนให้รู้สำนึกเสียก่อน จะได้ตระหนักถึงความห่างชั้นระหว่างพวกเขาทั้งสอง

หลินฝานโอบเอวเวินชูรุ่ยเบี่ยงหลบอย่างง่ายดาย ดาบของจินเฉิงหลงจึงฟันพลาดไปกระแทกเข้ากับเสาคอนกรีตอย่างจัง อานุภาพดาบอันดุดันกะเทาะเศษปูนหลุดออกมาก้อนเท่ากำปั้น เศษปูนแหลมคมกระเด็นไปบาดท่อนขาขาวเนียนของเวินชูรุ่ยจนเลือดออก

หญิงสาวครางด้วยความเจ็บปวด "ไอ้บ้า เอากันมาเป็นโล่บังหน้าเนี่ยนะ?"

หลินฝานหันกลับไปมองถึงเพิ่งรู้ว่าเวินชูรุ่ยได้รับบาดเจ็บ เลือดสีสดไหลอาบเรียวขาขาวผ่องดูน่าหวาดเสียว

"ถอยไปหลบข้างๆ ก่อน!"

เขาผลักเวินชูรุ่ยออกไปให้พ้นทาง ก่อนจะพุ่งสวนกลับไปหาจินเฉิงหลง

เพลงดาบของจินเฉิงหลงนั้นรุนแรงและกินวงกว้าง หากไม่ระวังอาจพลาดไปโดนคนอื่นเข้าได้ง่ายๆ หลินฝานไม่อยากให้หมอนี่พลั้งมือฆ่าเวินชูรุ่ยตายไปเสียก่อน ไม่อย่างนั้นเขาคงอธิบายกับเวินถิงเจิ้นลำบาก

"ไอ้เด็กเมื่อวานซืน ดูสิว่าข้าจะสับขาเจ้าให้ขาดกระจุยได้ยังไง!"

เมื่อเห็นหลินฝานไม่ยอมถอยแถมยังพุ่งเข้าใส่ จินเฉิงหลงก็รู้สึกเหมือนถูกหยามเกียรติ เขาคำรามก้องพร้อมกับเงื้อดาบขึ้นสุดแขน หมายจะฟันหลินฝานให้ขาดเป็นสองท่อน

ภาพเหตุการณ์หวาดเสียวตรงหน้าทำเอาเวินชูรุ่ยกรีดร้อง "ระวังนะ!"

หลินฝานแค่นเสียงหยาม "ก็แค่พวกบ้าพลัง จะมีอะไรให้น่ากลัว?"

คำพูดนั้นยิ่งกระพือโทสะของจินเฉิงหลงให้ลุกโชน จากเดิมที่กะจะใช้แรงแค่เจ็ดส่วนก็ใส่เต็มพิกัดสิบส่วนทันที

"ตายซะ!"

ทว่าหลินฝานกลับไม่หลบไม่เลี่ยง เขาใช้แค่มือเปล่าฟาดฝ่ามือเข้าใส่ใบดาบเต็มแรง จินเฉิงหลงเห็นดังนั้นก็ลอบยิ้มเยาะในใจ คิดว่าหลินฝานช่างอ่อนหัดนักที่คิดจะใช้ฝ่ามือเปล่าๆ มาเบี่ยงทิศทางดาบของเขา

แต่ในวินาทีถัดมา พลังแฝงอันหนักหน่วงก็กระแทกผ่านใบดาบเข้ามาจนข้อมือของเขาปวดแปลบ ดาบใหญ่หลุดกระเด็นออกจากมือ ง่ามนิ้วฉีกขาดจนเลือดสาดกระเซ็น

"เป็นไปได้ยังไง?"

แค่ฝ่ามือเดียวก็ทำเขาบาดเจ็บจนถึงขั้นจับดาบไม่อยู่เลยหรือ

หลินฝานคว้าดาบที่ร่วงลงมาไว้ได้อย่างเหมาะเจาะ ก่อนจะตวัดฟันสวนกลับไปทันควัน จินเฉิงหลงเพิ่งจะรู้ตัวว่าภัยมาถึงตัวก็ลนลาน "อย่านะ อาจารย์ของข้าคือจิน..."

ฉัวะ!

ดาบใหญ่ตวัดผ่ากลางแสกหน้าของจินเฉิงหลง คำพูดของเขาถูกตัดขาดสะบั้นลงกลางคัน ร่างกำยำยืนนิ่งค้างราวกับถูกสตาฟไว้

ชั่วอึดใจต่อมา รอยเลือดเป็นทางยาวก็ปรากฏขึ้นตั้งแต่กลางหน้าผากลากยาวลงมาถึงปลายคาง ร่างของจินเฉิงหลงหงายหลังตึงลงไปกองกับพื้น ดวงตาเบิกโพลงไร้ซึ่งลมหายใจอีกต่อไป

ส่วนหลินฝานกลับทำเหมือนเพิ่งจะปัดฝุ่นเสร็จ เขาทิ้งดาบในมือลงพื้นอย่างไม่แยแส

เคร้ง! เสียงดาบกระทบพื้นเรียกสติเวินชูรุ่ยให้กลับมา เธอมีสีหน้าซับซ้อนสุดบรรยาย "นี่คุณฆ่าจินเฉิงหลงเลยเหรอ?"

อาจารย์ของจินเฉิงหลงคนนี้คือพญายมจิน หนึ่งในสิบราชันย์เชียวนะ

นอกจากห้ายอดฝีมือแห่งยุคแล้ว ทั่วทั้งประเทศหลงแทบไม่มีใครกล้าต่อกรกับเขาเลย!

หลินฝานปัดมือเบาๆ "เธอไม่เห็นเหรอว่าหมอนี่คิดจะฆ่าฉันน่ะ?"

ในเมื่อคิดจะฆ่าเขา ก็ต้องเตรียมใจที่จะถูกเขาฆ่ากลับไว้ด้วย

ไม่นึกเลยว่าผู้ชายที่ดูไร้พิษสงอย่างหลินฝานจะมีมุมที่เลือดเย็นขนาดนี้ เวินชูรุ่ยรู้สึกเหมือนโลกทัศน์ของเธอถูกทำลายและสร้างใหม่อีกครั้ง "ถ้างั้นเดี๋ยวฉันให้คนมาจัดการเก็บกวาดให้ก็แล้วกัน"

หลินฝานปรายตามองศพของจินเฉิงหลง "จับยัดใส่กล่องแล้วส่งไปที่โรงพยาบาล ให้ชุยเทียนเฉิงเป็นคนรับพัสดุชิ้นนี้"

ใจของเวินชูรุ่ยกระตุกวูบ เธออ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง "คุณจะทำแบบนั้นจริงๆ เหรอ?"

นี่มันไม่ใช่แค่การยั่วยุชุยเทียนเฉิงแล้ว แต่มันรวมไปถึงการเหยียบหน้าพญายมจินด้วย เธอคิดว่าแอบจัดการเก็บกวาดเงียบๆ น่าจะดีกว่า

"ถ้าไม่ส่งศพไปให้พวกมันดู พวกมันก็จะคิดว่าคนหายตัวไปเฉยๆ ไม่เกี่ยวกับฉันน่ะสิ"

"เอ่อ... เข้าใจแล้วค่ะ!"

...

หลังจัดการเคลียร์พื้นที่เสร็จ หลินฝานก็อุ้มเวินชูรุ่ยที่ขาเจ็บไปเช็กอินเข้าห้องพัก ดูท่าคืนนี้คงอดกินมื้อดึกแล้วจริงๆ

"หลินฝาน หุ่นแซ่บๆ อย่างฉันเนี่ยกอดนอนสบายจะตาย คุณว่าไหมล่ะ?"

ทันทีที่เข้ามาในห้องสวีตแบบสองห้องนอน เวินชูรุ่ยก็คล้องคอหลินฝานแล้วจงใจเป่าลมหายใจรดหูเขา

ใบหูของหลินฝานร้อนผ่าว เขาก่นด่าความยั่วยวนของนางปีศาจจิ้งจอกในใจ ก่อนจะโยนเธอลงบนโซฟาอย่างไม่ไยดี ทำเอาเวินชูรุ่ยแหวลั่น "หลินฝาน! ฉันเป็นคนเจ็บอยูนะ คุณทำกับคนเจ็บแบบนี้ได้ยังไง?"

"เลิกพล่ามได้แล้ว จะทำแผลให้"

เขาหยิบขวดแอลกอฮอล์ล้างแผลขวดเล็กที่ขอมาจากเคาน์เตอร์กับผ้าพันแผลออกมา หลินฝานยกขาของเวินชูรุ่ยพาดไว้บนถังขยะ แล้วเทแอลกอฮอล์ราดลงไปบนแผลโดยไม่ให้เธอตั้งตัว

ความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นปลาบขึ้นมาจากปากแผล ใบหน้าสวยหวานบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เธอทนไม่ไหวจนต้องด่าทอเสียงหลง "หลินฝาน! ไอ้ผู้ชายเฮงซวยไม่รู้จักถนอมบุปผา เบาๆ หน่อยสิโว้ย ฉันเจ็บนะ!"

"เชดเข้ ลูกพี่คนนี้อย่างโหดเลยว่ะ จัดหนักจนผู้หญิงครางเสียงหลงเลยเหรอวะ?"

"ไอดอลของแท้เลยครับลูกพี่ ตกลงว่ามีเคล็ดลับหรือว่าลีลาเด็ดมาแต่กำเนิดกันแน่วะเนี่ย?"

เสียงโอดครวญดันไปเข้าหูผู้ชายสองคนที่เดินผ่านหน้าห้องพอดี ทั้งคู่ต่างพากันพึมพำด้วยความอิจฉาตาร้อน

เวินชูรุ่ยโกรธจนลมออกหู เธอสบถเสียงเบา "พูดบ้าอะไร! ถ้าเป็นเรื่องพรรค์นั้น แม่จะครางให้เสียวสะท้านไปเลยต่างหาก" แต่เธอก็ยอมกัดฟันกรอดเพื่อไม่ให้คนข้างนอกได้ยินแล้วเข้าใจผิดไปกันใหญ่

หลังฆ่าเชื้อเสร็จ หลินฝานก็หยิบขวดกระเบื้องเคลือบใบเล็กออกมาเทผงยาลงบนแผลของเวินชูรุ่ย เลือดที่กำลังไหลซึมหยุดชะงักทันที แถมปากแผลยังสมานตัวและตกสะเก็ดอย่างรวดเร็วจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

เวินชูรุ่ยเบิกตาโตด้วยความทึ่ง "นี่ยารักษาแผลอะไรของคุณเนี่ย?"

ความเร็วในการห้ามเลือดและสมานแผลมันเหนือธรรมชาติไปแล้ว

หลินฝานหยิบผ้าก๊อซมาพันแผลให้เธอ ก่อนจะเช็ดมือทำความสะอาด "ไม่เกี่ยวกับเธอ!"

เขาตอบกลับอย่างไร้เยื่อใยก่อนจะเดินตรงเข้าห้องนอนไปห้องหนึ่ง แล้วปิดประตูดังปัง "อย่ามากวนเวลาพักผ่อนของฉัน ไม่งั้นฉันจะไล่เธอออกไปนอนข้างนอก!"

"ไอ้เด็กบ้าเอ๊ย!"

พอยิ่งสนิทกับหลินฝาน ความเกรงกลัวที่เคยมีก็ลดน้อยลง เวินชูรุ่ยบ่นอุบอิบก่อนจะต่อสายตรงหาเวินถิงเจิ้นเพื่อรายงานเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในคืนนี้ให้ผู้เป็นปู่ฟัง

ปลายสายเงียบไปพักใหญ่ ก่อนที่เวินถิงเจิ้นจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ต่อให้หมอเทวดาหลินล่วงเกินพญายมจิน ตระกูลเวินก็จะสนับสนุนให้ถึงที่สุด!"

[จบแล้ว]