บทที่ 36 - เอาเงินเวนคืนมาผลาญเล่น

บทที่ 36 - เอาเงินเวนคืนมาผลาญเล่น

เฉียวหลัวปี้ปักใจเชื่อไปแล้วว่าเจี่ยงหลินมาเพื่อกู้หน้าให้สองพี่น้องตระกูลหลิน

เธอหัวเราะเบาๆ กะจะปล่อยผ่านไปก่อน อย่างไรเสียตอนนี้เจี่ยงหลินก็ถือเป็นคนมีเส้นสาย เธอเต็มใจไว้หน้าอีกฝ่ายสักหน่อย "รุ่นพี่เจี่ยงหลิน พอดีเลยที่พี่มา ขอแนะนำหน่อยนะ นี่พี่ชายฉัน เฉียวเจี๋ย เป็นหัวหน้าแผนกเซลส์ของอู่เหอกรุ๊ป ส่วนนี่แฟนพี่ชาย พี่สะใภ้ฉันเอง ตู้เหวินชิง เป็นรองผู้จัดการแผนกเซลส์ของอู่เหอกรุ๊ป!"

ตอนแนะนำตู้เหวินชิงนั้นดูจะกระตือรือร้นยิ่งกว่าตอนแนะนำพี่ชายแท้ๆ ของตัวเองเสียอีก

แต่เจี่ยงหลินกลับเมินเฉยคำแนะนำของเฉียวหลัวปี้ ซ้ำยังเมินเฉียวเจี๋ยที่กำลังจะยื่นมือมาทักทาย เธอเดินตรงดิ่งไปหาพี่น้องตระกูลหลิน "รถติดนิดหน่อยเลยมาสายน่ะ นี่สมุดคู่มือจดทะเบียนรถ ฉันจัดการให้หมดแล้ว เป็นชื่อของโหรวโหรวนะ"

หา?

ทุกคนในงานเบิกตาโพลง จ้องมองสมุดเล่มเล็กสีฟ้าในมือเจี่ยงหลินเขม็ง นี่มันเรื่องจริงงั้นหรือ?

รถคันนี้คือของขวัญวันเกิดของหลินโหรวเนี่ยนะ?

แม้แต่หลินโหรวยังยืนอึ้ง "พี่หลิน นี่ของฉันเหรอ?"

เฉียวหลัวปี้ทนไม่ได้ที่ถูกแย่งซีน เธอเดินดุ่มๆ เข้ามาคว้าสมุดคู่มือไปดู "ต้องเป็นของปลอมแน่ๆ บ้านหลินโหรวไม่ได้มีเงินสักหน่อย พี่ชายเธอจะเอาเงินเกือบสองล้านที่ไหนมาซื้อให้ เป็นไปได้ยังไง?"

ข้อมูลในสมุดระบุชื่อหลินโหรวชัดเจน รายละเอียดรถก็ตรงกับคันที่จอดอยู่ตรงหน้าทุกประการ

อวี๋ซินเหม่ยกับคนอื่นๆ ขยับเข้ามามุงดู พอเห็นข้อมูลในนั้นก็พากันทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

หรือว่าบ้านของหลินโหรวจะเป็นเศรษฐีซ่อนรูป ปกติแค่แกล้งทำตัวติดดินเพื่อหาประสบการณ์ชีวิต?

หลินฝานดึงสมุดคู่มือกลับมาวางใส่มือน้องสาว เขาหยิกแก้มเธอด้วยความเอ็นดู "ไม่ต้องสงสัยหรอก นี่คือของขวัญวันเกิดที่พี่ซื้อให้ ชอบไหม?"

พอแน่ใจว่าทั้งหมดไม่ใช่ภาพลวงตา ขอบตาของหลินโหรวก็แดงเรื่อ เธอโผเข้ากอดหลินฝานแน่น "พี่ ขอบคุณนะ!"

ตอนแรกเธอเตรียมใจที่จะต้องขายหน้าไว้แล้ว แต่หลินฝานกลับมอบเซอร์ไพรส์ชิ้นใหญ่ให้

หลินฝานตบหลังเธอเบาๆ "โตเป็นสาวแล้วนะ วันนี้วันเกิดด้วย ห้ามร้องไห้ขี้มูกโป่งล่ะ เราเข้าไปข้างในกันเถอะ!"

"ฉันนึกออกแล้ว" จู่ๆ อวี๋ซินเหม่ยก็โพล่งขึ้นมา "ไม่กี่วันก่อนหลินโหรวเพิ่งบอกว่าบ้านเธอถูกเวนคืน ได้เงินชดเชยมาตั้งหลายล้าน รถคันนี้ต้องเอาเงินค่าเวนคืนที่ดินไปซื้อมาแน่ๆ"

เฉียวหลัวปี้ก็นึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้ทันที ความรู้สึกเหนือกว่าที่เกือบจะปลิวหายไปถูกดึงกลับมาอีกครั้ง "ที่แท้ก็เอาเงินค่าเวนคืนไปซื้อนี่เอง โหรวโหรว พี่ชายเธอนี่ผลาญเงินเก่งจริงๆ เพิ่งได้เงินมาไม่กี่ล้านก็กล้าเอาไปซื้อรถราคาเกือบสองล้านแล้ว ดูท่าวันข้างหน้าครอบครัวเธอคงต้องไปเช่าบ้านอยู่แล้วล่ะ"

คนอื่นๆ พยักหน้าเห็นด้วย

เทียบกับเรื่องที่บอกว่าบ้านหลินโหรวเป็นเศรษฐีซ่อนรูป พวกเขายอมรับคำอธิบายข้อนี้ได้มากกว่า

เจี่ยงหลินขี้เกียจอธิบายว่าหลินฝานใช้เงินตัวเองซื้อ เธอจึงเป็นฝ่ายควงแขนเขา "พวกเราเข้าไปกันเถอะ"

หลินฝานรู้สึกทำตัวไม่ถูก แต่ก็ไม่กล้าชักแขนกลับ จึงได้แต่พยักหน้าแกนๆ "ไปกันเถอะ"

ส่วนเรื่องจะให้อธิบายกับคนพวกนี้น่ะหรือ หลินฝานไม่มีอารมณ์หรอก แล้วพวกนั้นก็ไม่มีค่าพอให้เขาต้องอธิบายด้วย

พอเห็นหลินฝานเดินเข้าไปโดยไม่พูดอะไร เฉียวหลัวปี้กับพวกก็ทึกทักเอาเองว่าหลินฝานคงร้อนตัว รถคันนี้เขาต้องเอาเงินเวนคืนบ้านไปซื้อมาแน่ๆ เฉียวหลัวปี้ยังคาดเดาไปในทางร้ายอีกว่า "ถึงไม่ได้ใช้เงินเวนคืนซื้อ ก็คงไปเกาะรุ่นพี่เจี่ยงหลินแล้วหลอกเอาเงินมานั่นแหละ"

อวี๋ซินเหม่ยรีบผสมโรง "ใช่ๆ ดูสิ รุ่นพี่เจี่ยงหลินถึงขั้นควงแขนเขาเลย ต้องกำลังคบกันอยู่แน่ๆ"

ทว่าพวกเธอหารู้ไม่ว่าคำพูดเหล่านั้นทำให้เฉียวเจี๋ยหน้าแดงก่ำ จู่ๆ เขาก็เกิดความรู้สึกเกลียดชังหลินฝานขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

ทำไมถึงเป็นแมงดาเหมือนกัน แต่นายกลับได้เกาะผู้หญิงที่สวยระดับท็อปขนาดนั้นวะ?

...

คนทั้งหมดเดินมาถึงห้องอาหารส่วนตัวที่เฉียวเจี๋ยจองไว้ ซึ่งสามารถจุคนได้ยี่สิบกว่าคน

หลังจากดีใจเสร็จ หลินโหรวก็เริ่มมีสีหน้ากังวล เธอกระตุกเสื้อหลินฝานเบาๆ แล้วกระซิบถาม "พี่ พ่อกับแม่รู้เรื่องที่พี่เอาเงินเวนคืนมาซื้อรถไหมเนี่ย?"

"ยัยบ๊อง" หลินฝานดีดหน้าผากน้องสาวไปทีหนึ่ง "เงินค่าเวนคืนเพิ่งเข้าบัญชีวันนี้ แต่พี่จองรถคันนี้ตั้งแต่ก่อนไปเมืองไป๋อวิ๋นแล้ว พี่ใช้เงินตัวเองซื้อให้จริงๆ ไม่เชื่อก็ถามพี่หลินดูสิ"

เจี่ยงหลินที่ยืนอยู่ข้างๆ แอบค้อนขวับใส่หลินฝานที่เรียกเธอว่าพี่อีกแล้ว ก่อนจะช่วยยืนยัน "พี่ชายเธอไม่ได้โกหกหรอก รถคันนี้เขาควักกระเป๋าตัวเองซื้อให้เธอจริงๆ"

หลินโหรวไม่ได้สงสัยเลยว่าหลินฝานกับเจี่ยงหลินจะหลอกตัวเอง

เธอพึมพำเสียงอ่อย "ที่แท้วันนั้นที่พี่บอกจะซื้อรถให้ก็พูดจริงเหรอ ถ้ารู้อย่างนี้ฉันน่าจะเลือกรถธรรมดาๆ ก็พอ คันนี้ตั้งเกือบสองล้าน ขืนขับไปขูดขีดอะไรเข้า ค่าซ่อมคงบานเบอะ ฉันไม่กล้าขับหรอก"

หลินฝานยิ้มบาง "ยัยบ๊อง ในเมื่อพี่ซื้อให้ พี่ก็ต้องมีปัญญาจ่ายค่าบำรุงรักษาอยู่แล้ว ขับไปเถอะไม่ต้องกลัว"

"แล้วพี่มีเงินอยู่เท่าไหร่เนี่ย?"

หลินฝานตอบทีเล่นทีจริง "ไม่ได้เช็กละเอียดเลย แต่น่าจะมีสักสองพันล้านหยวนได้ล่ะมั้ง เพราะงั้นอย่าว่าแต่ซื้อรถเลย วันหลังพี่จะพาไปอยู่คฤหาสน์ด้วยซ้ำ"

หลินโหรวค้อนใส่ "ขี้โม้อีกละ แต่เรื่องพ่อกับแม่พี่ต้องช่วยฉันอธิบายนะ ฉันไม่กล้าบอกพวกท่านเรื่องรถหรอก!"

โดนสงสัยอีกจนได้ หลินฝานรู้สึกจนใจยิ่งนัก

แต่เขาก็ไม่ได้รีบร้อนอธิบายอะไร เพราะเดี๋ยวอีกไม่นานหลินโหรวก็จะได้รู้ความจริงเอง

พอเห็นทุกคนนั่งประจำที่เรียบร้อยแล้ว เฉียวหลัวปี้ก็ลุกขึ้นยืน "วันนี้ฉันกับโหรวโหรวจัดวันเกิดพร้อมกัน พี่ชายฉันจองคอร์สอาหารโต๊ะละหกหมื่นแปดพันหยวนของโรงแรมจินหลวนไว้ ทุกคนทานกันให้อร่อย ดื่มกันให้เต็มที่เลยนะ"

พอได้ยินว่าโต๊ะละหกหมื่นแปดพันหยวน ใบหน้าเล็กๆ ของหลินโหรวก็ซีดเผือด

นั่นหมายความว่าเธอต้องหารครึ่งเป็นเงินถึงสามหมื่นสี่พันหยวน

ส่วนเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ เอาแต่พูดจาเยินยอเฉียวหลัวปี้อย่างออกรส แถมยังขอบคุณเฉียวเจี๋ยที่พามาเปิดหูเปิดตา ราวกับลืมไปเสียสนิทว่าค่าใช้จ่ายคืนนี้หลินโหรวต้องเป็นคนออกครึ่งหนึ่ง ในสายตาพวกเขามีแค่สองพี่น้องตระกูลเฉียวเท่านั้น

หลินฝานไม่ใส่ใจคำสรรเสริญเยินยอจอมปลอมพวกนั้น เขากระซิบปลอบน้องสาวที่กำลังใจคอไม่ดี "วางใจเถอะ เงินแค่นี้พี่จ่ายไหว"

ไม่นานอาหารและเครื่องดื่มก็ถูกยกมาเสิร์ฟจนครบ

มีออร์เดิร์ฟเย็นสี่อย่าง อาหารจานหลักสิบอย่าง ซุปหนึ่งอย่าง แล้วก็ไวน์แดงอีกสองขวด!

อาหารน่ะดูอลังการดีอยู่หรอก แต่พอเห็นว่ามีไวน์แค่สองขวด ทุกคนก็มีสีหน้าพิลึกพิลั่น

คนรวมกันตั้งเกือบยี่สิบคน ไวน์แค่สองขวดมันจะไปพอยาไส้อะไร

เฉียวหลัวปี้มองความคิดของทุกคนออก เธอแสร้งกระแอมไอก่อนพูด "พี่ชายฉันจองปาร์ตี้รอบดึกที่บาร์ฟางโจวเอาไว้ด้วย เพราะงั้นตอนนี้ทุกคนก็จิบกันเบาๆ ไปก่อน ถึงเวลาไปบาร์ค่อยดื่มกันให้เต็มคราบไปเลย" จากนั้นเธอก็จงใจหันไปถามหลินโหรว "ตอนไปบาร์เราก็ต้องหารค่าใช้จ่ายกันเหมือนเดิมนะ โหรวโหรว เธอคงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?"

แค่มื้อนี้ก็ทำเอาหลินโหรวใจตุ๊มๆ ต่อมๆ แล้ว ขืนไปต่อที่บาร์ค่าใช้จ่ายต้องบานตะไทกว่านี้แน่

"วันดีๆ แบบนี้ โหรวโหรวไม่มีปัญหาอยู่แล้วล่ะ" แต่ยังไม่ทันที่หลินโหรวจะได้ปฏิเสธ เจี่ยงหลินก็ส่งยิ้มแล้วชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน "ส่วนค่าอาหารมื้อนี้เดี๋ยวฉันจะเป็นคนออกในส่วนของโหรวโหรวเอง ถือซะว่าเป็นของขวัญวันเกิดก็แล้วกัน หลินฝาน นายคงไม่มีปัญหาใช่ไหม?"

ตอนแรกหลินฝานกะจะบอกว่าไม่ต้อง แต่พอเจี่ยงหลินอ้างว่าเป็นของขวัญวันเกิด เขาก็เลยพยักหน้ารับว่าไม่มีปัญหา

เรื่องนี้ทำให้เฉียวหลัวปี้พลาดโอกาสที่จะได้ฉีกหน้าสองพี่น้องตระกูลหลิน เธออดไม่ได้ที่จะพูดจากระทบกระเทียบ "รุ่นพี่เจี่ยงหลิน วันนี้เป็นวันเกิดน้องสาว คนเป็นพี่ชายก็ควรจะเป็นคนออกเงินสิ ถึงพี่จะคบกับเขาอยู่ก็ไม่ควรทำแบบนี้นะ ดูพี่สะใภ้ฉันสิ เคยพูดอะไรแบบนี้ที่ไหน"

ส่วนเรื่องที่รถเบนซ์ซีคลาสคันนั้นตู้เหวินชิงเป็นคนซื้อให้ หรือเรื่องที่ตู้เหวินชิงโอนเงินค่าจัดงานวันเกิดให้เฉียวเจี๋ยล่วงหน้าไปแล้วนั้น เธอไม่มีทางหลุดปากบอกใครเด็ดขาด

สิ่งที่เธอต้องการคือไม่ให้เจี่ยงหลินออกเงิน หลินฝานจะได้จำใจต้องควักเงินค่าเวนคืนออกมาจ่าย

หลินฝานที่ถูกเข้าใจผิดว่ากำลังคบกับเจี่ยงหลินหรี่ตาลงเล็กน้อย ความเย็นเยียบพาดผ่านในใจ ทว่าบนใบหน้ากลับยังคงประดับรอยยิ้ม "ตกลง นอกจากค่าอาหารมื้อนี้แล้ว ค่าใช้จ่ายหลังจากนี้ทั้งหมด ฉันในฐานะพี่ชายจะเป็นคนจ่ายเอง!"

[จบแล้ว]