บทที่ 9: ค่าจ้างนวดห้าร้อยหยวน

บทที่ 9: ค่าจ้างนวดห้าร้อยหยวน

หลินเสี่ยวจินรีบหดเท้าเล็กๆ ของเธอกลับไป ซุกเข้าไปในรองเท้าส้นแบนที่คับแคบ ขาเรียวยาวทั้งสองข้างเบียดชิดกันแน่น

ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความอับอาย ก่อนจะสบถอุบอิบ "ไอ้โรคจิต!"

ฉินเกอแค่นหัวเราะ "ฉันชื่นชมอย่างเปิดเผยและจริงใจ ไม่เหมือนเธอหรอกที่ทำตัวลับๆ ล่อๆ เหมือนขโมยแบบนั้น!"

เมื่อโดนจับจุดอ่อนได้ หลินเสี่ยวจินก็คอตกทันที

"เอาล่ะ ดึกมากแล้ว เธอควรกลับไปได้แล้ว" ฉินเกอโบกมือไล่ ไม่คิดจะรั้งเธอไว้นานกว่านี้

หลินเสี่ยวจินรู้สึกราวกับได้รับนิรโทษกรรม เธอรีบเผ่นแน่บออกไปทันที

ทว่ายังไม่ทันจะก้าวพ้นห้องทำงาน โทรศัพท์มือถือมือสองของเธอก็ส่งเสียงเตือนขึ้นมาเสียก่อน

เมื่อเห็นยอดเงินห้าร้อยหยวนที่ฉินเกอโอนมา หลินเสี่ยวจินก็หันกลับมาด้วยความงุนงง "ประธานฉิน ทำไมถึงโอนเงินมาให้ฉันล่ะคะ?"

ฉินเกอหรี่ตาลงเล็กน้อยพลางหาวหวอด "ค่าจ้างนวดไง"

เงื่อนไขของข้อตกลงการเดิมพันที่สองระบุว่า ต้องมีการทำธุรกรรมทางการเงินติดต่อกันอย่างน้อยสามวัน

หลังจากโดนจับได้ไปแล้วครั้งหนึ่ง หลินเสี่ยวจินคงไม่กล้าเฉียดกรายไปที่โซนของว่างอีกในช่วงสองสามวันนี้แน่ๆ

ถ้าไม่หาข้ออ้าง แล้วเขาจะได้พลังพิเศษ 'กายาต้านทานร้อยพิษ' มาได้ยังไงล่ะ?

จะไปหามาจากไหนล่ะทีนี้?

... เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

พนักงานทุกคนในกรุ๊ปแชทของบริษัทเครือเว่ยเสวียกรุ๊ป ได้รับแจ้งเตือนสองข้อความจากโจวเหมย:

【 นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ชื่อจดทะเบียนของบริษัทจะถูกเปลี่ยนจาก 'เว่ยเสวีย' เป็น 'ชื่อบริษัท' ขอให้พนักงานทุกคนรับทราบโดยทั่วกัน 】

【 เวลา 09.00 น. ของเช้าวันนี้ ขอให้พนักงานทุกคนของ 'ชื่อบริษัท' ไปที่โรงพยาบาลกลางเมืองอวิ๋นไห่ เพื่อรับการตรวจสุขภาพประจำปีอย่างละเอียด ค่าใช้จ่ายทั้งหมด รวมถึงค่าเดินทางและค่าตรวจ บริษัทจะเป็นผู้รับผิดชอบ หมายเหตุ: นักศึกษาฝึกงานทุกคนต้องเข้ารับการตรวจสุขภาพด้วย โดยบริษัทจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายให้เช่นเดียวกัน 】

ช่วงบ่าย ที่แผนกปฏิบัติการ บริเวณโต๊ะทำงานของนักศึกษาฝึกงาน

หญิงสาวที่แต่งตัวฉูดฉาดคนหนึ่งจ้องมองใบรายงานผลการตรวจสุขภาพที่หลินเสี่ยวจินกำลังอ่านอยู่ ก่อนจะกรีดร้องขึ้นมา "พระเจ้าช่วย หลินเสี่ยวจิน นี่ใบรายงานผลตรวจหรือกราฟคลื่นหัวใจเนี่ย? ทำไมถึงมีลูกศรชี้ขึ้นชี้ลงเต็มไปหมดเลย?"

"ร่างกายของเธอยิ่งกว่ารถไถรุ่น 82 ซะอีกนะเนี่ย"

"ขนาดผลตรวจสุขภาพของคุณปู่ฉันยังไม่เวอร์วังขนาดนี้เลย!"

หลินเสี่ยวจินรีบคว่ำใบรายงานผลลงบนโต๊ะ ก่อนจะหันไปมองสายตาของพนักงานประจำที่เริ่มจับกลุ่มมุงดู

เธอกัดริมฝีปากแน่นและไม่โต้ตอบอะไร

เธอรู้ตัวดีว่าสุขภาพของเธอไม่สู้ดีนัก แต่ไม่นึกเลยว่าจะย่ำแย่ถึงขั้นนี้

แต่ก็นั่นแหละ ครอบครัวของเธอไม่มีเงินนี่นา

ไม่มีทางเลยที่เธอจะสามารถบำรุงรักษาร่างกายได้

โชคดีที่เธอยังอายุน้อย อย่างน้อยก็คงพอจะทนต่อไปได้อีกสักสองสามปี

รอให้เธอได้ตอบแทนบุญคุณผู้ที่ให้กำเนิดและเลี้ยงดูเธอมาจนหมดสิ้น เธอก็คงจะหลับตาลงได้อย่างหมดห่วง

โจวเหมยในชุดเครื่องแบบพนักงานออฟฟิศมาตรฐาน ปรากฏตัวขึ้นที่แผนกปฏิบัติการอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

พนักงานทุกคนต่างสะดุ้งตกใจ รีบละสายตาแล้วกลับไปนั่งประจำที่ พิมพ์งานอย่างบ้าคลั่งราวกับถูกฉีดอะดรีนาลีนเข้าเส้น

ใครบ้างล่ะจะไม่รู้ว่า โจวเหมยเพิ่งได้รับการเลื่อนตำแหน่งจากประธานฉินให้เป็นถึงผู้จัดการทั่วไป?

ผู้บริหารคนใหม่ ย่อมมาพร้อมกับกฎเกณฑ์ใหม่ๆ

ไม่มีใครกล้าหาเรื่องโจวเหมยในเวลาแบบนี้หรอก!

ก๊อก ก๊อก!

โจวเหมยหยุดยืนอยู่ที่โต๊ะของหลินเสี่ยวจิน เคาะโต๊ะเบาๆ แล้วมองหลินเสี่ยวจินที่เงยหน้าขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยว่า "ประธานฉินเรียกพบ ไปหาท่านที่ห้องทำงานประธานบริษัทสิ"

"คะ?"

หลินเสี่ยวจินมองดูใบรายงานผลการตรวจสุขภาพบนโต๊ะ ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอดังเอื้อก

"รีบไปสิ" โจวเหมยเร่งเร้า และเมื่อหลินเสี่ยวจินเดินออกไปแล้ว เธอก็หันไปมองนักศึกษาฝึกงานหญิงที่เพิ่งจะเอ่ยปากแซวเมื่อครู่นี้

เธอกวักมือเรียกแล้วชี้ไปที่โต๊ะทำงานข้างๆ หลินเสี่ยวจิน "ตั้งแต่นี้ไป เธอต้องย้ายมานั่งทำงานข้างๆ หลินเสี่ยวจินนะ!"

โจวเหมยเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมประธานฉิน หลังจากที่ดูภาพจากกล้องวงจรปิดแบบเรียลไทม์แล้ว ตอนแรกถึงบอกว่าอยากจะไล่เด็กคนนี้ออก แต่พอมาทีหลังกลับบอกให้รั้งตัวไว้ก่อน แล้วจัดแจงให้มานั่งข้างๆ หลินเสี่ยวจินแทน

เธอสับสนไปหมดแล้ว

แต่ช่างเถอะ ยังไงซะเธอก็เป็นแค่พนักงานระดับสูงกินเงินเดือนคนหนึ่งเท่านั้นแหละ

แค่ทำตามที่ประธานฉินสั่งก็พอแล้ว

... ก๊อก ก๊อก!

หลินเสี่ยวจินเคาะประตูห้องทำงานประธานบริษัท เมื่อได้รับเสียงตอบรับ เธอจึงค่อยๆ ผลักประตูเปิดและก้าวเข้าไป

เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้สำหรับเธอแล้ว มันช่างเหมือนความฝันเสียเหลือเกิน

และเมื่อตื่นจากความฝัน ฉินเกอก็ยังคงเป็นประธานบริษัทผู้สูงส่ง ส่วนเธอก็ยังคงเป็นเพียงนักศึกษาฝึกงานในแผนกปฏิบัติการที่ต้องทำงานตั้งแต่เก้าโมงเช้าถึงสองทุ่มเพื่อแลกกับเงินเดือนอันน้อยนิด

"ประธานฉิน เรียกดิฉันมามีอะไรหรือเปล่าคะ?"

หลินเสี่ยวจินยืนตัวลีบอยู่หน้าโต๊ะทำงาน สองมือกุมประสานกันแน่นบริเวณหน้าท้องจนปลายนิ้วซีดเผือด

ก่อนที่ฉินเกอจะได้เอ่ยปาก เธอก็รีบรับรองตัวเองด้วยความประหม่า "ประธานฉินคะ ปัญหาสุขภาพของดิฉันจะไม่ส่งผลกระทบต่องานแน่นอนค่ะ ดิฉันขอรับประกันว่าจะสามารถทำงานที่ได้รับมอบหมายจากหัวหน้างานให้เสร็จสมบูรณ์ตรงตามเวลาได้อย่างแน่นอน ขอโอกาสให้ดิฉันด้วยนะคะ"

มันช่างประจวบเหมาะอะไรเช่นนี้ พอผลตรวจสุขภาพออก ประธานฉินก็เรียกพบเธอเป็นการส่วนตัวทันที

เรื่องบังเอิญแบบนี้มันมีที่ไหนกัน?

เป็นไปได้สูงมากที่เขาจะมองว่าผลตรวจสุขภาพของเธอไม่ผ่านเกณฑ์ และต้องการจะไล่เธอออก

แต่เธอจำเป็นต้องใช้เงินเดือนก้อนโตนี้จริงๆ นะ

แม้จะเป็นเพียงนักศึกษาฝึกงานของ 'ชื่อบริษัท' แต่เงินเดือนช่วงฝึกงานก็สูงถึงแปดพันหยวน หักค่าประกันสังคมแล้วก็ยังเหลือเกือบเจ็ดพันหยวน

ซึ่งมันมากกว่ารายได้รวมทั้งหมดที่เธอหาได้จากการทำงานพาร์ตไทม์ในเวลาว่างถึงสองพันหยวนเลยทีเดียว

นี่ยังไม่นับรวมถึงตอนที่ได้บรรจุเป็นพนักงานประจำอีกนะ

เธอไม่อยากถูกไล่ออก

เธอจะถูกไล่ออกไม่ได้เด็ดขาด!

ฉินเกอบิดขี้เกียจ หาวหวอด แล้วพูดว่า "ฉันรู้สึกเมื่อยๆ น่ะ มานวดให้หน่อยสิ"

หลังจากเปลี่ยนเรื่องพูด ฉินเกอก็เดินเข้าไปในห้องพักผ่อน

เขาอยู่ในท่าเดิมกับเมื่อคืน หลับตาลงแล้วเร่งเร้า "อย่ามัวแต่ยืนบื้ออยู่ตรงนั้นสิ มานวดให้ฉันเหมือนเมื่อคืนนี้ ออกแรงให้มากกว่าเดิมหน่อยนะ"

"รับทราบค่ะ ประธานฉิน!"

หลินเสี่ยวจินพยักหน้ารับ รีบก้าวเข้าไปหาแล้วเริ่มนวดให้ฉินเกอทันที

คราวนี้ เธอทุ่มเทแรงกายทั้งหมดที่มี!

พยายามอย่างเต็มที่เพื่อทำให้ฉินเกอพึงพอใจ

แค่ถูกเขาจับจุดอ่อนได้ก็แย่พอแล้ว

ตอนนี้ผลตรวจสุขภาพของเธอยังออกมาแย่สุดๆ อีก

ถ้าขืนทำให้ประธานฉินผู้เอาแน่เอานอนไม่ได้คนนี้เกิดมีน้ำโหขึ้นมาอีกละก็

หน้าที่การงานของเธอต้องจบเห่แน่ๆ

เพื่อเงินเดือน!

เพื่อโอกาสในการบรรจุเป็นพนักงานประจำ!

เธอต้องทำให้ฉินเกอพอใจให้ได้!

ทว่า ความจริงมักจะโหดร้ายกว่าความฝันเสมอ

หลินเสี่ยวจินที่มีสุขภาพย่ำแย่เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เมื่อใช้แรงมากเกินไป เธอก็ทนได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ

ความรู้สึกปวดเมื่อยแล่นพล่านไปทั่วท่อนแขน ราวกับว่ามันไม่ใช่แขนของเธออีกต่อไปแล้ว

"อู้กู้อีกแล้วเหรอ?"

ฉินเกอลืมตาขึ้นและถามด้วยความไม่พอใจ

หลินเสี่ยวจินส่ายหน้า "ประธานฉิน ดิฉันไม่ได้อู้หรอกค่ะ ดิฉันแค่หมดแรงแล้วจริงๆ ขอพักสักครู่ได้ไหมคะ?"

"ดิฉันรับรองว่าเดี๋ยวจะกลับมานวดให้เต็มแรงเลยค่ะ"

ฉินเกอหัวเราะร่วนแล้วสวนกลับ "ตอนนี้ฉันกำลังได้ที่ กำลังจะเคลิ้มอยู่แล้ว เธอจะมาขอพักตอนนี้เนี่ยนะ?"

"ทำต่อสิ!"

"ถ้ามือไม่มีแรง ก็ใช้เท้าซะสิ!"

"เมื่อคืนนี้เธอเพิ่งพิสูจน์ให้เห็นไม่ใช่เหรอว่าไม่ได้เป็นฮ่องกงฟุตตต์น่ะ?"

ฉินเกอพลิกตัวนอนหงายบนฟูกที่นอนยี่ห้อซิมมอนส์

หลินเสี่ยวจินเกลียดตัวเองที่ช่างอ่อนแอเสียเหลือเกิน

ดันมาหมดแรงเอาในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้

ประเด็นคือ เธอไม่มีความกล้าพอที่จะปฏิเสธคำขอของฉินเกอเลย

ถ้าเกิดทำให้ประธานฉินมีน้ำโหขึ้นมา แล้วเขาไล่เธอตะเพิดออกจากบริษัทด้วยความโกรธจัด

อย่าว่าแต่จะได้เป็นพนักงานประจำเลย เผลอๆ เงินเดือนฝึกงานก็อาจจะชวดไปด้วยซ้ำ

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลินเสี่ยวจินก็จำใจถอดรองเท้าส้นแบนออกอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ

"เดี๋ยวก่อน" ฉินเกอที่นอนคว่ำหน้าอยู่เอ่ยเตือน ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงลิ้นชักตู้ข้างเตียงเปิดออก

ภายในลิ้นชักอัดแน่นไปด้วยถุงน่องผ้าไหมที่ยังไม่ได้แกะกล่อง

0D, 5D, 10D...

มีทุกสีทุกไซส์!

ทั้งดำ ขาว แดง ไล่เฉดสี...

มีให้เลือกละลานตาไปหมด

ฉินเกอหยิบถุงน่องสีดำขนาด 10D ที่วางอยู่ด้านบนสุดขึ้นมา และด้วยความที่เตรียมการไว้ล่วงหน้านานแล้ว เขาจึงโยนมันไปตรงหน้าหลินเสี่ยวจิน "ใส่เจ้านี่ซะ ถึงเธอจะไม่ได้เป็นฮ่องกงฟุต แต่เราก็ต้องป้องกันการสัมผัสใกล้ชิดนะ ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกันเกินไป เข้าใจไหม!"