บทที่ 11 บ้าซ้อม! ปีศาจลีออน!

บทที่ 11 บ้าซ้อม! ปีศาจลีออน!

จนกระทั่งตี 1 ลีออนกับแจ็คถึงได้กลับมาถึงหอพัก

“ลีออน นายมันพวกบ้าซ้อม! นึกว่านายจะซ้อมยันเช้าซะอีก” แจ็คบ่นอุบพร้อมรอยยิ้มขมขื่น เนื้อตัวเขาชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ

“คงไม่ได้หรอก พรุ่งนี้ฉันต้องตื่นเช้ามาซ้อมต่อนะ” ลีออนรีบอาบน้ำพลางคำนวณผลลัพธ์ในใจ เขาซ้อมไป 4 ชั่วโมงพอดิบพอดี

เขาได้ค่าการฝึกฝน 4 แต้ม

ยังขาดอีก 16 ชั่วโมง ถึงจะอัปเกรดค่าสถานะได้หนึ่งแต้ม

“พรุ่งนี้เช้า?” สีหน้าแจ็คเปลี่ยนไปทันที

“พรุ่งนี้เช้ากี่โมง?”

ลีออนคิดครู่หนึ่งแล้วตอบ “6 โมงเช้า นอน 5 ชั่วโมงก็พอแล้ว”

แจ็ค: “ฉันขอถอนคำพูด นายไม่ใช่พวกบ้าซ้อมแล้ว”

“นายมันปีศาจ”

ลีออนยิ้มแต่ไม่ต่อความ รีบจัดการธุระส่วนตัวโดยไม่สนสายตาอาลัยอาวรณ์ของแจ็ค แล้วทิ้งตัวลงนอนหลับไปทันที

ขืนไม่รีบหลับก่อนแจ็ค มีหวังโดนเสียงกัดฟันกับอาการละเมอของหมอนั่นกวนจนนอนไม่หลับ พาลจะตื่นเช้าไม่ไหวเอา

ถ้าแจ็คล่วงรู้ความคิดลีออน คงเรียกเขาว่ายิ่งกว่าปีศาจแน่ ๆ

......

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ลีออนตื่นตรงเวลาเป๊ะ แจ็คที่ตื่นขึ้นมามองดูคนเหยียนผู้เข้มงวดกับตัวเองจนผิดมนุษย์มนาผู้นี้ด้วยความรู้สึกชื่นชมที่ผุดขึ้นในใจอีกครั้ง

แม้ร่างกายจะโอดครวญ แต่แจ็คราวกับโดนผีสิง เขาตามลีออนไปล้างหน้าแปรงฟัน กินขนมปังรองท้องนิดหน่อย แล้วพากันไปที่สนามซ้อมอีกครั้ง

ผู้ช่วยโค้ชไมเคิลมีนิสัยเข้านอนเร็วตื่นเช้ามาแต่ไหนแต่ไร เขาตื่นมาเดินเล่นสูดอากาศยามเช้า และมักจะเดินมาข้างสนามเพราะเป็นที่ที่เงียบสงบที่สุดในยามเช้า

เขาจะได้ดื่มด่ำกับการเริ่มต้นวันใหม่อย่างเงียบสงบ

แต่วันนี้... สนามซ้อมตอน 6 โมงกว่ากลับไม่เงียบสงบเอาเสียเลย

เพราะมีนักเตะสองคนกำลังฝึกซ้อมอยู่กลางสนาม

ไมเคิลมองเห็นชัดเจนว่าสองคนนั้นคือลีออนกับแจ็คคู่เดิมเมื่อคืน เขาถึงกับยืนอ้าปากค้างอีกรอบ

“พระเจ้าช่วย นี่พวกมันไม่ได้หลับไม่ได้นอนกันหรือไง?”

ไมเคิลรีบปัดความคิดนั้นทิ้ง นักเตะที่มีสติสัมปชัญญะคงไม่ซ้อมโต้รุ่งให้เสียแรงซ้อมตอนกลางวันหรอก

ดูท่าคงจะตื่นเช้ามาซ้อมต่อจากเมื่อคืนมากกว่า

“ใช้ได้... ไม่เลวเลย”

เป็นครั้งแรกที่ไมเคิลพยักหน้ายอมรับในตัวลีออน แม้ลีออนจะไม่รู้เรื่องนี้ก็ตาม

ไม่มีโค้ชคนไหนไม่ชอบนักเตะขยันหรอก

......

“10 โมงกว่าแล้ว ทำไมคนอื่นยังไม่มาซ้อมอีก?” ลีออนถามด้วยความสงสัย

“ก็เพราะเราเพิ่งปิดฤดูกาลไป ตอนนี้มันช่วงพักร้อนไงเล่า” แจ็คตอบเสียงเรียบ

“อ้าว แล้วทำไมนายถึงตามฉันมาซ้อมล่ะ?”

แจ็คไม่ตอบคำถามนั้น แต่ก้มหน้าก้มตาคลึงลูกบอลใต้ฝ่าเท้าเงียบ ๆ เขาไม่มีทางบอกลีออนหรอกว่า เป็นเพราะเขาเห็นว่าขนาดลีออนที่เก่งกว่าเขายังขยันขนาดนี้

คนที่เก่งกว่าคุณ กำลังพยายามหนักกว่าคุณ

นี่มันเหมือนโดนตบหน้าเรียกสติ และแจ็คก็เปลี่ยนแรงตบนั้นเป็นแรงผลักดัน

ซ้อมลากยาวถึงตี 1 อีกวัน (หักเวลาพักกินข้าวออก) คราวนี้ลีออนโกยแต้มไปเต็ม ๆ 16 แต้ม รวมกับของเก่าเป็น 20 แต้มพอดิบพอดี

ลีออนเลือกนำแต้มการฝึกฝนนี้ไปอัปค่า [การครองบอล] เพราะการครองบอลไม่เพียงช่วยเพิ่มความเร็วในการเลี้ยงบอล แต่ยังเพิ่มความสามารถในการคุมบอลให้อยู่กับเท้าอีกด้วย

“การครองบอล +1 อัปเกรดสำเร็จ ค่าการครองบอลปัจจุบัน 83”

สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ น้อย ๆ ในร่างกาย ลีออนอดไม่ได้ที่จะยิ้มแก้มปริ

ขณะเดียวกัน แจ็คที่นอนหมดสภาพอยู่บนเตียงข้าง ๆ เห็นลีออนจู่ ๆ ก็ยิ้มแปลก ๆ ออกมา ก็สบถคำว่า “เวรเอ๊ย” เบา ๆ แล้วรีบนอนคลุมโปงทันที

ไอ้ปีศาจนี่... คงไม่ได้กำลังมีความสุขกับการซ้อมจริง ๆ ใช่ไหมวะ?!

......

เช้าตรู่วันถัดมา ลีออนไปที่สนามซ้อมอีกครั้ง และแจ็คก็ยังคงตามต้อย ๆ มาด้วย แม้ใจจะคัดค้านเป็นล้านครั้งก็ตาม

อย่างไรก็ตาม วันนี้พวกเขาซ้อมได้แค่ 2 ชั่วโมงเท่านั้น

เพราะสำหรับลีออน วันนี้คือวันตรวจร่างกายและทดสอบสมรรถภาพ

“ลีออน ฉันหวังให้นายผ่านการทดสอบจริง ๆ นะ แต่ใจลึก ๆ ก็ไม่อยากให้ผ่านเลยว่ะ”

ลีออนขำกับคำพูดนั้น

“ฉันนับถือนายจริง ๆ แต่ถ้านายเข้าทีมมาจริง ๆ แล้วขยันซ้อมแบบนี้ทุกวัน ฉันว่าโค้ชต้องเอานายมาเป็นเกณฑ์วัดมาตรฐานแน่ ๆ แล้ววันเวลาแสนสุขของฉันก็คงจบเห่กันพอดี” แจ็คทำหน้าจริงจังสุดขีด

รายการตรวจร่างกายละเอียดยิบ เรียกได้ว่าตรวจสอบกล้ามเนื้อทุกมัด อวัยวะทุกส่วน และระบบการทำงานของร่างกายลีออนทุกระบบอย่างเป็นระบบ

สำหรับนักฟุตบอล อาการบาดเจ็บแอบแฝงเพียงนิดเดียวอาจส่งผลกระทบต่ออนาคตการค้าแข้งได้

โชคดีที่ตอนลีออนเล่นอยู่ที่บ้านเกิด แม้สภาพแวดล้อมจะเลวร้าย แต่เขาก็ดูแลตัวเองเป็นอย่างดี

ทว่าการทดสอบสมรรถภาพทางกายต่างหากที่เป็นเรื่องใหญ่ และคนที่คุมสอบก็คือไมเคิล เดิมทีลีออนกังวลว่าไมเคิลจะแอบแทงข้างหลังหรือกลั่นแกล้งเขา

ผิดคาด... ผ่านไปแค่วันเดียว โค้ชคนนี้ก็สลัดท่าทีเย่อหยิ่งทิ้งไปจนหมด แม้จะไม่ได้ดูกระตือรือร้น แต่ก็ทำหน้าที่อย่างเป็นกลางมาก

แน่นอนว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะไมเคิลเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อลีออนหลังจากเห็นความทุ่มเทในการฝึกซ้อมของเขานั่นเอง

ลีออนใส่เต็มร้อยในทุกบททดสอบ

ไมเคิลที่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่ข้าง ๆ แสดงสีหน้าเปลี่ยนไปมาอย่างน่าสนใจตามผลการทดสอบแต่ละรายการของลีออน

จากหน้านิ่งเฉย... กลายเป็นขมวดคิ้วอย่างไม่อยากเชื่อ... แล้วก็อ้าปากค้าง... สุดท้ายก็หน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น ทันทีที่การทดสอบจบลง ไมเคิลก็คว้าใบผลการทดสอบวิ่งแจ้นไปที่ห้องทำงานของซีดาน

ลีออนมองแผ่นหลังที่วิ่งหายไปของไมเคิล เขารู้ดีว่าผลการทดสอบของเขาเอาชนะใจโค้ชคนนี้ได้แล้ว

แต่นี่เป็นเพียงแค่ก้าวแรกเท่านั้น

เห็นว่ายังพอมีเวลา ลีออนจึงเริ่มซ้อมต่อที่ตรงนั้นเลย

ซ้อม! ซ้อม! ซ้อม!

......

“ซีดาน! ดูนี่สิ!” ไมเคิลวิ่งหน้าตื่นเข้ามาในห้องทำงาน ซีดานกำลังขมวดคิ้วดูตารางสถิติต่าง ๆ ของทีมจากฤดูกาลที่แล้วอยู่

ผลงานของเรอัล มาดริด บี ฤดูกาลที่ผ่านมาไม่สู้ดีนัก จบอันดับ 4 ของตาราง สำหรับทีมอื่นอาจถือว่าดี

แต่สำหรับเรอัล มาดริด การไม่ได้แชมป์ถือว่าล้มเหลว

ต่อให้เป็นทีม บี ก็ตาม

ทีมมีปัญหาหลายจุด ใหญ่ที่สุดคือแดนกลาง นอกจากแจ็คที่พอถูไถ กองกลางอีก 2 คนพึ่งพาไม่ได้เลย

และแม้ความสามารถเฉพาะตัวของแจ็คจะโดดเด่น แต่การเชื่อมเกมของเขาแย่มาก

พูดง่าย ๆ คือ ทีมชุดนี้ขาดมันสมอง ขาดจอมทัพในแดนกลางที่แท้จริง

“ฉันจำได้ว่านายไปคุมสอบลีออนไม่ใช่เหรอ? เสร็จแล้วเหรอ?”

“ใช่ เสร็จแล้ว! ดูสิ พระเจ้าช่วย ซีดาน ครั้งนี้เราเจอเพชรเม็ดงามเข้าให้แล้ว! เราได้อัจฉริยะชาวเหยียนคนนี้มาโดยไม่ต้องเสียเงินแย่งกับทีมอื่นสักแดงเดียว!”

ถ้าแจ็คมาเห็นสีหน้าไมเคิลตอนนี้ คงได้สบถด่าแทนลีออนแน่ ๆ

“ไอ้คนสองหน้าเอ๊ย!”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═