บทที่ 9 เข้าถ้ำราชัน! การต้อนรับอันเย็นเยียบ

บทที่ 9 เข้าถ้ำราชัน! การต้อนรับอันเย็นเยียบ

ภายในห้องเจรจา ผู้บริหารสมาคมฟุตบอลหน้าแดงก่ำ ทุบโต๊ะด้วยความเกรี้ยวกราด

“ลีออน! แกกล้าดียังไงถึงแอบเพิ่มเงื่อนไขในสัญญาโดยพละการ!”

“สมาคมฟุตบอลของเราไม่ยอมรับสัญญานี้!”

ลีออนชำเลืองมองตัวแทนเรอัล มาดริด และซีดานที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ด้วยความจนใจ รู้สึกละอายแทนความหน้าด้านของผู้ใหญ่ในทีมชาติ

“ท่านครับ สัญญานี้ทั้งสองฝ่ายลงนามเรียบร้อยแล้ว มันมีผลทางกฎหมายแล้ว ไม่จำเป็นต้องขอความเห็นชอบปากเปล่าจากท่านครับ”

“อีกอย่าง เงื่อนไขการยกเลิกสัญญานี้ผมไม่ได้เติมเองฝ่ายเดียว แต่มันมีอยู่แล้วตั้งแต่ตอนเซ็นสัญญา ลองถามหัวหน้าทีมดูสิครับ?”

ผู้บริหารสมาคมฟุตบอลรีบเรียกตัวหัวหน้าทีมเข้ามาทันที

เหงื่อกาฬไหลท่วมตัวหัวหน้าทีม... มีเพียงเขากับลีออนที่รู้ว่าตอนเซ็นสัญญาเขารับสินบนมา เลยยอมเพิ่มเงื่อนไขนี้เข้าไป ใครจะไปคิดล่ะว่าลีออนจะไปเข้าตาเรอัล มาดริด เข้าจริง ๆ?

ขืนยอมรับว่ารับสินบน เขาโดนเชือดแน่!

เขาทำได้เพียงยืนกรานกระต่ายขาเดียวว่าไม่รู้เรื่องเงื่อนไขนี้ในสัญญา

ตัวแทนเรอัล มาดริด มองดูละครฉากใหญ่ระหว่างผู้บริหารสมาคมฟุตบอลเหยียนกับหัวหน้าทีมที่กำลังเถียงกันหน้าดำหน้าแดง ก่อนจะพูดแทรกขึ้น

“ผมคิดว่าเราไม่จำเป็นต้องมานั่งดูพวกคุณเถียงกันเรื่องรายละเอียดสัญญาหรอกนะ”

“ช่วยแจ้งเลขบัญชีมาด้วย ผมจะโอนเงินหนึ่งแสนปอนด์เข้าบัญชีคุณเดี๋ยวนี้ ตามสัญญาของลีออน”

“ทำตามสัญญาครับ”

เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าของผู้บริหารสมาคมฟุตบอลซีดเผือดเป็นไก่ต้ม มาถึงขั้นนี้พวกเขาทำได้เพียงยอมรับสภาพตามสัญญา หมูตัวอ้วนที่คิดว่าจะได้กิน กลับกลายเป็นขนหมูติดคอ

......

ณ สนามบินแดนกระทิงดุ ลีออนร่ำลาเพื่อนร่วมทีม หวงเส้าเทียนกระโดดกอดเขาด้วยความตื่นเต้น

“ลีออน อย่าลืมลูกบอลลายเซ็นซีดานนะเว้ย”

ลีออนน้ำตาคลอเบ้า แม้เขาจะเกลียดสภาพแวดล้อมฟุตบอลในประเทศ แต่หวงเส้าเทียนคือน้องชายที่จริงใจกับเขาเสมอ ถึงขนาดยอมเอาตัวเข้าขวางประตูกับเพื่อนร่วมทีมคนอื่นเพื่อเรื่องย้ายทีมก่อนหน้านี้

มิตรภาพคือสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดในสนามฟุตบอลเช่นกัน

หลังจากส่งเพื่อนร่วมทีมกลับ ลีออนก็ขึ้นรถบัสรับส่งนักเตะของเรอัล มาดริด มุ่งหน้ากลับสู่ฐานฝึกซ้อม

เนื่องจากติดภารกิจตามตารางงานของซีดาน ผู้ช่วยโค้ชไมเคิลจึงเป็นคนมารับลีออน

“นายคือลีออนสินะ? ได้ข่าวว่านายเล่นดีนี่”

ไมเคิลใช้สายตาดุจเหยี่ยว กวาดมองนักเตะชาวเหยียนร่างผอมบางอย่างพิจารณา

เขาไม่ได้ดูแมตช์นั้น

ลีออนเห็นสีหน้าของผู้ช่วยโค้ชก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังกังขาในฝีเท้าของเขา

แต่เขาไม่สน

ความสามารถต้องพิสูจน์ในสนาม และเพื่อปักหลักในทีมมาดริด บี ให้ได้ เขาจำเป็นต้องเผชิญหน้ากับความท้าทายอยู่ตลอดเวลา

“ไปกันเถอะ ฉันจะพานายไปแนะนำให้รู้จักกับเพื่อนร่วมทีมก่อน ก่อนเซ็นสัญญาอย่างเป็นทางการ จะมีการทดสอบร่างกาย”

“นายยังไม่ใช่นักเตะเรอัล มาดริด จนกว่าจะผ่านการทดสอบร่างกาย”

ไมเคิลมองลีออนด้วยสายตาดูแคลน ในความคิดของเขา ไอ้หนูชาวเหยียนคนนี้ก็แค่พลุที่สว่างวาบเดียวแล้วก็ดับไปในสนามฟุตบอล

สรีระโดยกำเนิดของนักเตะเหยียนเป็นจุดอ่อนที่แก้ไม่หายในหลายด้าน

และฟุตบอลไม่ได้มีแค่การเลี้ยงบอลหวือหวาไม่กี่ท่า

ลีออนไม่ได้เจียมตัวแต่ก็ไม่เย่อหยิ่ง เขาประสานสายตากับแววตาดูถูกของไมเคิลตรง ๆ

“ขอบคุณครับโค้ชไมเคิล ผมเชื่อว่าผมจะผ่านการทดสอบร่างกายและได้ลงเล่นให้เรอัล มาดริด”

ไมเคิลพาลีออนเดินไปที่ฮอลล์ฝึกซ้อมในร่มของเรอัล มาดริด ภายในฮอลล์เต็มไปด้วยใบหน้าที่คุ้นเคยจากสนามแข่ง

เหล่านักเตะได้รับแจ้งเรื่องการมาของลีออนแล้ว จึงไม่มีใครแสดงอาการประหลาดใจ หลังจากการแนะนำตัวสั้น ๆ ของลีออน เดิมทีเขาคาดหวังว่าเพื่อนร่วมทีมจะแนะนำตัวกลับบ้าง

ทว่า... ไมเคิลกลับไล่ทุกคนไปซ้อมต่อทันที โดยอ้างว่าต้องเร่งฝึกซ้อม

“ฉันบอกแล้วไง นายยังไม่ใช่นักเตะเรอัล มาดริด จนกว่าจะผ่านการทดสอบร่างกายอย่างเป็นทางการ”

“ดังนั้นไม่จำเป็นต้องทำความรู้จักกับทุกคนหรอก”

“ประหยัดสมองนายไว้คิดหาวิธีรับมือกับการทดสอบร่างกายดีกว่า”

พูดจบ ไมเคิลก็เดินจากไป ทิ้งลีออนไว้ยืนหัวโด่คนเดียว ผู้เล่นทีม บี บางคนชำเลืองมองมาบ้างเป็นครั้งคราว

ในแววตาของพวกเขาไม่มีความยินดีหรือความใส่ใจต่อเพื่อนร่วมทีมใหม่เลย

มีเพียงความเย็นชา ความเคลือบแคลง และความดูแคลน

ลีออนยิ้มอย่างจนใจ จู่ ๆ เขาก็นึกถึงอดีตนักเตะเหยียนที่มีโอกาสไปค้าแข้งใน 5 ลีกใหญ่ ตอนให้สัมภาษณ์ในประเทศ พวกเขาก็พูดถึงการปฏิบัติตัวในทีมแบบนี้เหมือนกัน

แรกเริ่ม... ไม่มีใครต้อนรับคุณหรอก

แต่เมื่อคุณพิสูจน์ความแข็งแกร่งให้เห็นจริง ๆ พวกเขาถึงจะยอมรับคุณเป็นพวกเดียวกัน

“ลีออน! ถ้าฉันจำไม่ผิด นายชื่อนี้นะ”

เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น แจ็คเดินตรงเข้ามาหาลีออนและยื่นมือให้

ลีออนคาดไม่ถึงว่าแจ็ค... คนที่ขับเคี่ยวกับเขาในสนามและเยาะเย้ยเขามาก่อน จะเป็นคนแรกที่เข้ามาต้อนรับ

“ทำไม? ไม่อยากเป็นเพื่อนร่วมทีมกับฉันหรือไง?” แจ็คยิ้มกว้าง ท่าทีในสนามหายไปจนหมดสิ้น แทนที่ด้วยความเป็นมิตร

เมื่ออีกฝ่ายยอมทิ้งเรื่องเก่า ลีออนย่อมยินดี เขาจึงยื่นมือไปจับตอบ

“ใช่ ฉันเสียใจที่ต่อไปนี้จะเอาชนะนายในสนามไม่ได้แล้ว”

นี่คือมุกตลกสไตล์ฝรั่ง

“ฮ่าฮ่าฮ่า ลีออน ฉันไม่คิดเลยว่าคนเหยียนจะมีอารมณ์ขันแบบนี้”

“ฉันว่าในอนาคตฉันคงต้องแนะนำนายให้รู้จักคนเหยียนจริง ๆ บ้างแล้วล่ะ ไม่ใช่รู้จักผ่านสื่อไร้จรรยาบรรณพวกนั้น”

แจ็คตบไหล่ลีออน

“จะบอกให้ ไมเคิลเขาก็เป็นแบบนั้นแหละ เขาไม่เห็นการเลี้ยงบอลกับการยิงประตูของนาย โดยเฉพาะไอ้ลูก ‘วอลเลย์สนั่นฟ้า’ นั่น”

“ตอนนั้นฉันนึกว่าเฮดโค้ชลงมายิงเองซะอีก!”

“ไปกันเถอะ ฉันจะพานายไปหอพัก นายอาจจะยังไม่รู้ เราได้อยู่ห้องเดียวกันนะ”

ลีออนเลิกคิ้ว ไม่คิดว่าจะมีวาสนากับแจ็คขนาดนี้ จู่ ๆ แจ็คก็ทำหน้าจริงจัง

“ฉันหวังว่านายจะไม่มีนิสัยแย่ ๆ อย่างนอนกัดฟันหรือละเมอเดินตอนกลางคืนนะ”

“ไม่ ฉันไม่มี”

“อ้อ ดีแล้วล่ะ เพราะฉันมี หวังว่านายจะทนฉันได้นะ”

ลีออน “......”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═