บทที่ 291 ปืนใหญ่สวรรค์ผ่าเหล็กกล้า

บทที่ 291 ปืนใหญ่สวรรค์ผ่าเหล็กกล้า

“หัวหน้าฮิซึกายะ สภาพดูไม่ได้เลยนะครับ”

ในขณะที่ ฮิซึกายะ โทชิโร่ กำลังตกอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวัง ถูกกดดันจนเสียเปรียบและสูญเสีย บังไค ให้กับ แอส นอดท์ เสียงหยอกเย้าก็ดังขึ้นสบาย ๆ จากด้านหลัง

ทั้งสามคนในสนามรบหันขวับไปมองทันที เห็นเพียงร่างหนึ่งยืนยิ้มอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังด้านหลัง

“ฟึ่บ!”

ในพริบตา คนผู้นั้นก็หายตัวมาอยู่ข้างกาย มัตสึโมโตะ รันงิคุ และรีบใช้ วิถีมาร ห้ามเลือดที่บาดแผลหน้าอกของเธออย่างเร่งด่วน

“งิน!”

เมื่อเห็นว่าผู้มาใหม่คือ อิชิมารุ งิน หัวใจของมัตสึโมโตะ รันงิคุ ก็ปั่นป่วนด้วยอารมณ์อันหลากหลาย เธอมีคำถามมากมายที่อยากจะถามคนตรงหน้า

“อย่าเพิ่งพูด ข้าจะรักษาเจ้าก่อน”

อิชิมารุ งิน จ้องมองใบหน้าอันงดงามของมัตสึโมโตะ รันงิคุ ด้วยสายตาอ่อนโยน และเอ่ยเสียงนุ่ม

ส่วนฮิซึกายะ โทชิโร่ เมื่อเห็นอิชิมารุ งิน ปรากฏตัว ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความโกรธทันที

“อิชิมารุ งิน!”

เผชิญหน้ากับความบ้าคลั่งของฮิซึกายะ โทชิโร่ อิชิมารุ งิน ยังคงรักษารอยยิ้มจิ้งจอกอันเป็นเอกลักษณ์และกล่าวว่า

“แหม แหม แหม! หัวหน้าฮิซึกายะ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาโกรธข้านะครับ จัดการศัตรูตรงหน้าก่อนดีกว่าไหม!”

“หัวหน้าหน่วยอีกคนงั้นรึ? น่าสนใจ!”

แอส นอดท์ มองดูอิชิมารุ งิน ที่จู่ ๆ ก็โผล่มาและยังสวมชุดฮาโอริของหัวหน้า หน่วยที่ 3 แล้วแสยะยิ้มพูด

เห็นได้ชัดว่าหลังจากขโมยบังไคของฮิซึกายะ โทชิโร่ ไปได้ เขาเย่อหยิ่งจองหองถึงขีดสุด

ไม่นานนัก ด้วยการรักษาวิถีมารง่าย ๆ ของอิชิมารุ งิน บาดแผลที่หน้าอกของมัตสึโมโตะ รันงิคุ ก็เริ่มสมานตัว

อิชิมารุ งิน ชำเลืองมองกรงเล็บเหล็กที่แขนของแอส นอดท์ แล้วมองรอยกรงเล็บที่หน้าอกของมัตสึโมโตะ รันงิคุ แววตาของเขาก็เย็นเยียบลงทันที

“เจ้าควินซี่ แผลที่หน้าอกของรันงิคุ ฝีมือแกสินะ”

อิชิมารุ งิน หุบยิ้มลงอย่างผิดวิสัย ดวงตาเบิกกว้างเต็มไปด้วยจิตสังหาร

“แล้วไง?”

แอส นอดท์ ทำหน้าดูแคลน น้ำเสียงไม่แยแสอิชิมารุ งิน แม้แต่น้อย

ได้ยินดังนั้น อิชิมารุ งิน ก็พุ่งไปยืนอยู่หน้าสุด บังหน้าฮิซึกายะ โทชิโร่ ไว้ในพริบตา

“หัวหน้าฮิซึกายะ จากการสังเกตของผม ถ้าฆ่ามันได้ บังไคของคุณก็จะกลับคืนมา ถ้าผมช่วยคุณฆ่ามันและเอาบังไคคืนมาให้ คุณจะได้เลิกโกรธผมเรื่องก่อนหน้านี้ ตกลงไหมครับ?”

อิชิมารุ งิน หันหน้ามามองฮิซึกายะ โทชิโร่ ที่สภาพดูทุลักทุเลเล็กน้อย

“เหลวไหล! แกคงไม่คิดว่าตัวเองจะได้เปรียบข้าหรอกนะ!”

เห็นอิชิมารุ งิน ใช้ตัวเองเป็นเครื่องต่อรองและคุยเล่นกับฮิซึกายะ โทชิโร่ อย่างสบายใจ แอส นอดท์ ก็โกรธจัดทันที

ปีกน้ำแข็งสีม่วงเข้มที่ด้านหลังกระพืออย่างรุนแรง สร้างกรวยน้ำแข็งนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าใส่อิชิมารุ งิน อย่างรวดเร็ว

อิชิมารุ งิน เพียงแค่แค่นเสียง แล้วกวัดแกว่ง ดาบฟันวิญญาณ ในมือที่ยาวเท่ากริช ปัดป้องผลึกน้ำแข็งจำนวนมากได้อย่างง่ายดาย

“พลังที่ขโมยมา ไม่มีทางแสดงอานุภาพที่แท้จริงได้หรอก”

อิชิมารุ งิน วิจารณ์อย่างสนใจ

“จงพุ่งสังหาร ชินโซ (ปืนใหญ่สวรรค์)!”

ในพริบตา ดาบสั้นเหมือนกริชในมือของอิชิมารุ งิน ก็กลายเป็นลำแสงสีขาวเจิดจ้า ยืดออกกะทันหันและแทงตรงเข้าที่หน้าอกของแอส นอดท์

“เคร้ง!”

พร้อมกับเสียงดังกังวาน ชินโซของอิชิมารุ งิน เจาะทะลุร่างกายเหล็กกล้าของแอส นอดท์ ฝังลึกเข้าไปในเนื้อ

“ไม่นึกเลยว่าดาบของแกจะฟันผิวหนังข้าเข้า!”

แอส นอดท์ ก้มลงมองหน้าอกที่ถูกแทง ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

“อิชิมารุ งิน ระวังตัวด้วย พวกมันขโมยบังไคได้ ระวังอย่าให้บังไคของแกโดนขโมยไปอีกล่ะ”

ในเวลานี้ ฮิซึกายะ โทชิโร่ เห็นอิชิมารุ งิน ช่วยเขาสู้ศัตรู ก็รีบวางความแค้นในอดีตลง ตั้งใจจะร่วมมือกันจัดการศัตรู และรีบตะโกนเตือน

อิชิมารุ งิน หัวเราะประหลาดเมื่อได้ยิน แล้วพูดหยอกล้อว่า

“จากการสังเกตของผม พวกมันแต่ละคนน่าจะขโมยบังไคได้แค่ครั้งเดียว ในเมื่อมันขโมยบังไคของคุณไปแล้ว ก็คงขโมยของผมไม่ได้แล้วล่ะ อีกอย่าง ผมไม่คิดว่าต้องใช้บังไคจัดการมันหรอกครับ!”

ทันทีที่พูดจบ อิชิมารุ งิน ก็กลายเป็นภาพติดตา พุ่งเข้าหาแอส นอดท์ และเปิดฉากการต่อสู้ระยะประชิด

จังหวะที่แอส นอดท์ ปะทะกับเขา ชินโซก็พุ่งออกไปราวกับลำแสง เฉือนผ่านหน้าอกของแอส นอดท์ ตรง ๆ แอส นอดท์ ยังไม่ทันได้แปลงร่างเป็นเหล็กทั้งตัว หัวไหล่ก็ถูกชินโซของอิชิมารุ งิน เฉือนไปแล้ว

“เร็วมาก!”

แอส นอดท์ รีบใช้ ฮิเรนเคียคุ (เหยียบเวหา) ถอยร่นอย่างรวดเร็ว ปีกน้ำแข็งด้านหลังกระพือช่วยเร่งความเร็ว

ทว่า เผชิญหน้ากับชินโซที่เร็วปานแสง แม้แอส นอดท์ จะถอยเร็วแค่ไหน ก็ยังถูกแทงเข้าจัง ๆ นับสิบครั้งติดต่อกัน

แม้ร่างกายเหล็กกล้าจะทำงานแล้ว แต่ทุกการโจมตีของอิชิมารุ งิน กลับแม่นยำเจาะเข้าที่รอยแผลเดิมที่สร้างไว้ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ร่างกายเหล็กของเขาคงถูกอิชิมารุ งิน ทำลายแน่

ยิ่งไปกว่านั้น แอส นอดท์ พบด้วยความหวาดกลัวว่าความเร็วและพลังการโจมตีของอิชิมารุ งิน เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ในแต่ละดาบ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เขาคงต้านทานได้อีกไม่นาน

แอส นอดท์ กำหมัดแน่น ยกขึ้นมาบังหน้าอก และเริ่มรวบรวมแรงดันวิญญาณมหาศาล

“เขี้ยวอสรพิษ!”

วินาทีถัดมา งูยักษ์แรงดันวิญญาณสีฟ้าครามก็พุ่งเข้าใส่อิชิมารุ งิน

“ฟึ่บ!”

ชินโซพุ่งสวนไป กลายเป็นแสงสีขาววาบ เจาะทะลุงูยักษ์แรงดันวิญญาณในพริบตา และพร้อมกันนั้น ร่างกายเหล็กกล้าของแอส นอดท์ ก็ถูกทำลายลงเช่นกัน

หลังจากอิชิมารุ งิน ระดมแทงชินโซใส่จุดเดิมซ้ำ ๆ อยู่นาน ในที่สุดเขาก็เจาะทะลุร่างกายเหล็กกล้าของแอส นอดท์ ได้สำเร็จ

ด้านหลัง ฮิซึกายะ โทชิโร่ ที่ถูกขโมยบังไคไป ได้พักหายใจหายคอเพราะการแทรกแซงของอิชิมารุ งิน

เขามองอิชิมารุ งิน ด้วยสีหน้าตกตะลึง ไม่คาดคิดจริง ๆ ว่าทั้งที่สู้ด้วย ชิไค เหมือนกัน แต่อิชิมารุ งิน กลับกดดันคู่ต่อสู้ได้อย่างง่ายดายขนาดนี้ ส่วนเขาพอเสียบังไคไป ก็ทำอะไรคู่ต่อสู้ไม่ได้เลยด้วยชิไค

ในวินาทีนี้เอง เขาถึงตระหนักได้อย่างลึกซึ้งว่า ช่องว่างระหว่างเขากับอิชิมารุ งิน นั้นห่างชั้นกันแค่ไหน!

อย่างไรก็ตาม แม้จะถูกแทงทะลุหน้าอก แอส นอดท์ ก็ยังไม่ยอมแพ้ เขาบีบ เหรียญตราดารา ในมือจนแตกละเอียดทันที

วินาทีที่เหรียญตราดาราแตก ฮิซึกายะ โทชิโร่ ก็สัมผัสได้ถึงการกลับมาของบังไคทันที

เหตุผลที่แอส นอดท์ ยอมปล่อย เฮียวรินมารุ ก็เพราะว่าตราบใดที่มีเฮียวรินมารุอยู่ เขาจะไม่สามารถใช้ โวลสแตนดิช ได้

แม้บังไคที่ขโมยมาจะดี แต่เขาก็ไม่มีทางดึงพลังออกมาได้เต็มที่เหมือนเจ้าของเดิม เมื่อเทียบกันแล้ว โวลสแตนดิชของเขาเองนั้นแข็งแกร่งกว่ามาก

ในพริบตา เสาแสงหกเหลี่ยมสีฟ้าครามพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า แอส นอดท์ กำลังจะเปิดใช้งานโวลสแตนดิช

ทว่า ฮิซึกายะ โทชิโร่ ที่ได้บังไคคืนมาแล้ว และอิชิมารุ งิน ไม่มีวันให้โอกาสนั้นกับเขา!

“เซ็นเน็น เฮียวโร (คุกน้ำแข็งพันปี)!”

ฮิซึกายะ โทชิโร่ เปิดฉากด้วยท่าสังหาร แช่แข็งเสาแสงแรงดันวิญญาณหกเหลี่ยมทันที ในขณะเดียวกัน ชินโซของอิชิมารุ งิน ก็เจาะทะลุคอหอยของแอส นอดท์

แอส นอดท์ จึงจบชีวิตลงตรงนั้นภายใต้การประสานงานโจมตีของทั้งสอง

“หัวหน้าฮิซึกายะ การช่วยคุณในวันนี้ถือเป็นการขอโทษของผมนะครับ คราวหน้าอย่าโกรธผมเรื่องรองหัวหน้าฮินาโมริอีกนะครับ ตกลงไหม!”

หลังจบการต่อสู้ อิชิมารุ งิน ก็เผยรอยยิ้มจิ้งจอกอันเป็นเอกลักษณ์อีกครั้ง

เขาหยอกล้อโทชิโร่ก่อน จากนั้นก็กลับไปหาอดีตลูกน้อง หยิกแก้มเนียนของมัตสึโมโตะ รันงิคุ เบา ๆ แล้วหายตัวไป

“งิน!”

มัตสึโมโตะ รันงิคุ อยากจะพูดอะไรต่อ แต่อิชิมารุ งิน ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว

จบตอน