ตอนที่ 351: บรรยากาศเริ่มทะแม่งๆ

ตอนที่ 351: บรรยากาศเริ่มทะแม่งๆ

“หนวดขาว น้องชายนายสภาพเป็นแบบนี้ นายดีใจที่มันซื่อสัตย์ หรือสมเพชที่มันมองสถานการณ์ไม่ออกกันแน่?” ลอสส์ยังคงพูดต่อ โยนเชื้อไฟไปที่หนวดขาว

“กุราราราราราร! โอเด้งคือน้องชายของชั้น ชั้นเคารพการตัดสินใจของเขา” หนวดขาวกระแทกง้าวลงพื้น หัวเราะร่าด้วยความห้าวหาญ

เขาไม่หวั่นไหวไปกับคำยั่วยุของลอสส์ ในเรื่องนี้เขายังคงยืนอยู่ข้างโคสึกิ โอเด้ง

ถ้าครั้งนี้กำจัดศัตรูไม่ได้ ก็ให้มันเป็นไปตามนั้น

ไม่ว่าในฐานะลูกผู้ชายหรือโจรสลัด คนเราต้องมีจุดยืนของตัวเอง... นั่นคือคติของหนวดขาวเสมอมา

“งี่เง่า!” ราชสีห์ทองคำ แค่นเสียงเย็นชา กอดอกจ้องเขม็งไปที่โคสึกิ โอเด้ง “ไอ้โง่ ถ้าแกไม่สู้ตอนนี้ ชั้นจะหันหลังกลับเดี๋ยวนี้แหละ”

สถานการณ์ตอนนี้มันชัดเจนอยู่แล้ว... ลอสส์กำลังเอาชีวิตชาวนครหลวงบุปผาเป็นตัวประกัน โดยเดิมพันว่าพวกเขาจะไม่กล้าเปิดศึกที่นี่

ไคโดอยากสู้... โคสึกิ โอเด้งลังเล... หนวดขาวก็ไหลตามความคิดของโอเด้ง

ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ ราชสีห์ทองคำอยากจะเปิดฉากลุยมันเดี๋ยวนั้นเลย

แต่พอลอสส์พูดดักคอออกมาแบบนี้ ถ้าเขาเป็นฝ่ายเริ่มก่อน โคสึกิ โอเด้งอาจจะย้ายฝั่งไปอยู่ตรงข้ามเขาก็ได้

ความสัมพันธ์ของเขากับหนวดขาวก็ไม่ได้ดีเดอะไร กับโคสึกิ โอเด้งยิ่งไม่ต้องพูดถึง

พูดกันตรงๆ สมัยที่สู้กันกลางทะเล ไอ้เวรโอเด้งนี่ก็ฆ่าลูกน้องเขาไปไม่น้อย

สถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ จะให้เขาฝากหลังไว้กับโอเด้งได้ยังไง?

โง่เง่าดักดานขนาดนั้น มิน่าล่ะลอสส์ถึงจ้องเล่นงานมันเป็นคนแรก

“เรื่องนี้... ขอเวลาชั้นหน่อย ขอชั้นคิดให้ดีก่อน” โคสึกิ โอเด้งสีหน้ายุ่งเหยิง ยกมือเกาหัวแกรกๆ อย่างกลัดกลุ้ม

เขารู้ว่านี่เป็นโอกาสดีที่สุดที่จะฆ่าลอสส์

สี่รุมหนึ่ง... ความได้เปรียบอยู่ฝั่งพวกเขาเห็นๆ

แต่ถ้าต้องแลกด้วยการสังเวยนครหลวงบุปผา เขาก็ยังทำใจไม่ได้อยู่ดี

ตอนนี้ทำได้แค่หวังว่า พอชาวบ้านเห็นพวกเขารวมตัวกัน จะรีบหนีไปให้ไกล ไม่ใช่มารุมมุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

แต่ในความเป็นจริง เพราะการเผชิญหน้านี้แหละ ผู้คนจำนวนมากถึงได้เข้ามาล้อมรอบพวกเขาไว้

หนำซ้ำ เหล่าซามูไรจำนวนมากยังก้าวเข้ามายืนอยู่หลังโคสึกิ โอเด้งโดยอัตโนมัติ จ้องมองลอสส์ด้วยสายตาดุร้าย

ต่อให้ไม่เคยเห็นหน้าลอสส์มาก่อน แต่แค่ดูท่าทีที่โอเด้งกับไคโดมองมันราวกับศัตรูคู่อาฆาต พวกเขาก็รู้ทันทีว่าลอสส์คือไดเมียวแห่งแคว้นซูซูโกะคนปัจจุบัน... และเป็นเพชฌฆาตที่สังหารชาววาโนะไปนับแสนคน

“คิดหาสวรรค์วิมานอะไรวะ แม่งเอ๊ย!” ราชสีห์ทองคำสบถลั่น สีหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิด

ในใจเขาคิดว่านี่คือโอกาสทองที่จะกำจัดลอสส์

แต่ไม่นึกเลยว่าจะมาเสียของเพราะไอ้โอเด้ง

“ไอ้ควายเอ๊ย แกไม่รู้หรือไง? ถ้าวันนี้มันกล้าเอาคนพวกนี้มาขู่ไม่ให้แกสู้... พรุ่งนี้มันก็กล้าขู่ให้แกไปฆ่าตัวตายได้เหมือนกัน!” ราชสีห์ทองคำคำรามด้วยความโมโห

“แต่... ถ้ามันยอมสาบานว่าจะไปจากวาโนะตลอดกาลจริงๆ ชั้นก็ยอมฆ่าตัวตายนะ” โคสึกิ โอเด้งเกาหัวแล้วพูดออกมา

เวลานี้ เขาหมดหนทางแล้วจริงๆ

เขาอยากต่อต้านรัฐบาลโลก แต่ก็ไม่อยากให้วาโนะต้องสูญเสียหนัก... ชั่วขณะหนึ่งเขาถึงทางตัน

ประเด็นคือลอสส์ยังไม่ได้เริ่มลงมือฆ่าใคร และยังทำท่าทีใจเย็น ซึ่งนั่นสร้างภาพลวงตาให้โอเด้ง

คำขู่ของลอสส์อาจจะจริง แต่มันคงไม่ลงมือฆ่าล้างบางคนในนครหลวงบุปผาจริงๆ หรอกมั้ง

นั่นคือเหตุผลหนึ่งที่โอเด้งไม่อยากเปิดศึกที่นี่

เขามั่นใจว่าทีมของพวกเขาสามารถจัดการลอสส์ได้แน่

แต่ในเมื่อจัดการได้ ก็ไม่เห็นต้องรีบร้อน... การทำให้ลอสส์ใจเย็นลง ไม่ให้มันบ้าคลั่งไล่ฆ่าคนบริสุทธิ์ในเมือง เป็นเรื่องสำคัญที่สุด

“ยอมฆ่าตัวตายจริงๆ เหรอ? ชั้นไม่กล้าเชื่อหรอก... ก็แกเคยฆ่าตัวตายไปรอบนึงแล้วนี่ ตอนนี้ก็ยังยืนหัวโดอยู่ตรงนี้ไม่ใช่หรือไง” ลอสส์เอ่ยเย้ยหยัน ทำท่าไม่รีบร้อนแม้แต่น้อย

ดูเหมือนคนร้อนรนควรจะเป็นเขา แต่เขากลับนิ่งเฉย

ความมั่นใจของเขาไม่ได้อยู่ที่ตัวประกันนับหมื่น... แต่อยู่ที่ความแข็งแกร่งของตัวเองต่างหาก

ต่อให้อีกฝั่งมีสี่คนแล้วไง? ถึงจะดาหน้าเข้ามาพร้อมกัน ด้วยความแข็งแกร่งระดับเขา ก็ใช่ว่าจะแพ้

ระดับ SS กับระดับ S อาจดูห่างกันแค่ขั้นเดียว แต่ช่องว่างของพลังนั้นมหาศาล

“เหอะ! มีชีวิตอยู่อย่างคนขี้ขลาดตาขาวน่าสมเพช” ราชสีห์ทองคำแค่นเสียง จ้องมองโอเด้งด้วยความเหยียดหยาม

ก่อนมาที่นี่ เขาได้ยินวีรกรรมที่นี่มาบ้างแล้ว โดยเฉพาะเรื่องแผนฆ่าตัวตายหลอกๆ อันแสนปัญญาอ่อนของโอเด้ง เขาแทบจะขำก๊าก

‘ไร้สาระ หนี้สูญเมื่อตาย? โลกนี้มีเรื่องดีๆ พรรค์นั้นตั้งแต่เมื่อไหร่?’

‘พวกเราคือใคร? โจรสลัด!’

‘ศัตรูของเราคือใคร? รัฐบาลโลก!’

‘ไอ้ทฤษฎี “ตายแล้วจบกัน” บ้าบออะไรนั่น? ไม่เห็นหรือไงว่ารัฐบาลโลกฆ่าคนไปตั้งเท่าไหร่เพียงเพื่อตามหาลูกที่อาจจะมีตัวตนของโรเจอร์?’

วินาทีนี้ ราชสีห์ทองคำนึกอยากจะหันหลังกลับบ้านมันซะเดี๋ยวนี้

มีเพื่อนร่วมทีมแบบนี้ อนาคตมืดมน... มีแต่ตายกับตาย

“ถ้าแกยอมถอนตัวจากวาโนะจริงๆ และสาบานว่าจะไม่ทำร้ายคนวาโนะอีก... ชั้นจะฆ่าตัวตายให้ดูตรงนี้เลย!”

แต่โคสึกิ โอเด้งดูจะไม่สนใจคำเยาะเย้ยของลอสส์ กลับเอ่ยคำสัญญามั่นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ครั้งนี้ เขาตั้งใจจะทำจริง ถ้าลอสส์ยอมไปจากวาโนะและรับปากว่าจะไม่รุกรานอีก การสละชีวิตตัวเองก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่

เมื่อเทียบกับวาโนะทั้งประเทศ อย่าว่าแต่ตัวเขาเลย ต่อให้ต้องเอาชีวิตคนตระกูลโคสึกิทั้งตระกูลมาเดิมพันก็คุ้มค่า

สิ้นคำพูดนั้น ทั้งถนนตกอยู่ในความเงียบงัน

ทุกคนจ้องมองโคสึกิ โอเด้งด้วยความเหลือเชื่อ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

ยอมทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ?

“ท่านโอเด้ง!”

แต่เมื่อเทียบกับสีหน้าประเภท “ดูไอ้โง่นี่สิ” ของราชสีห์ทองคำและไคโด... ปฏิกิริยาของชาววาโนะกลับตรงกันข้าม

ซามูไรและชาวเมืองแทบทุกคนน้ำตาไหลพราก ตะโกนเรียกชื่อโคสึกิ โอเด้งก้อง

พวกเขาไม่เคยเข้าใจว่าทำไมเขาต้องแก้ผ้าเต้นระบำ... แต่ถ้ารู้ความจริงว่าทุกครั้งที่โอเด้งเต้น ไคโดจะปล่อยตัวประกัน 100 คน พวกเขาคงร้องไห้จนขาดใจตายไปแล้วแน่ๆ

คนวาโนะช่างใสซื่อบริสุทธิ์

ใสซื่อเสียจนไคโดทนดูไม่ได้อีกต่อไป

มองความโง่เขลาของโอเด้งแล้ว ไคโดก็หมดสิ้นความหวัง เขากระชับ กระบองเหล็ก ในมือ แล้วตะโกนใส่ลอสส์:

“เฮ้ย! ชั้นจะช่วยแกจัดการพวกมันตรงนี้ให้หมด! วาโนะแบ่งให้ชั้น 30 เปอร์เซ็นต์ เป็นไง?!” ไคโดไม่ชอบทำงานกับคนโง่

ในเมื่อโอเด้งมันโง่ดักดานขนาดนี้ เขาก็ทำได้แค่หันไปหาลอสส์

‘ไอ้เรื่องสาบานแล้วฆ่าตัวตาย ปัญญาอ่อนสิ้นดี’

‘บ้าเอ๊ย! ถ้าชั้นสาบาน แกจะฆ่าตัวตายจริงๆ เรอะ?’

‘แล้วต่อให้แกตาย ต่อให้ลอสส์มันรักษาสัญญาไม่กลับมาเอง... มันส่งคนอื่นมาแทนไม่ได้หรือไง?’

วาโนะที่ไม่มีโอเด้ง ก็เหมือนหญิงแก่ไร้ฟัน โจรสลัดหน้าไหนก็เข้ามารังแกได้ อย่าว่าแต่รัฐบาลโลกที่เต็มไปด้วยยอดฝีมือเลย

นี่มันไม่ต่างจากเมื่อก่อน ที่เขาสัญญากับโอเด้งว่าจะปล่อยคน 100 คน... แต่ทุกครั้งที่ปล่อย 100 คน เขาจับคนมาเป็นคนงานเหมืองเพิ่มอีก 500 คนไม่ใช่รึไง?

การร่วมมือแบบนี้ไม่มีอนาคต

สู้ไปเล่นบทพาร์ทเนอร์กับลอสส์ เป็นตัวแทนรัฐบาลโลก แล้วไล่กวาดล้างโจรสลัดกลุ่มอื่นยังดีซะกว่า

ตึง!!

กระบองเหล็กของไคโดกระแทกพื้นเสียงสนั่น ขณะที่เขาจ้องเขม็งไปที่พวกโอเด้ง

ขอแค่ลอสส์รับข้อเสนอ เขาจะหวดกระบองใส่หัวโอเด้งโดยไม่ลังเล

ไม่มีใครโกรธไปกว่าเขาอีกแล้ว

เขาอุตส่าห์บริหารจัดการวาโนะมาอย่างดี ดันมาพังเพราะไอ้โง่โอเด้งคนเดียว

ไคโดกล้าสาบานเลย

ด้วยเศษเสี้ยวความแข็งแกร่งของโอเด้ง ไม่มีทางเอาชนะลอสส์ได้

ถ้าวันนี้ตกลงกับลอสส์ไม่ได้ เขาจะไม่พูดพร่ำทำเพลง จะหันหลังกลับพร้อมลูกน้องทันที

ยิ่งเสียน้อยเท่าไหร่ยิ่งดี นั่นถือเป็นกำไรแล้ว

การต่อสู้ที่รู้อยู่แล้วว่าจะแพ้... ไม่มีค่าพอให้สู้

อย่างแย่ที่สุด เขาก็แค่ทิ้งวาโนะไปซะ

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═