บทที่ 85 - กระแสธารเหล็กกล้า

บทที่ 85 - กระแสธารเหล็กกล้า

เหนือยอดกำแพงเมือง มีแก่นอสูรขนาดมหึมาส่องแสงเป็นประกายวับวาวแขวนอยู่

ลู่เหิงจ้องมองดูอยู่อึดใจ ก็พบว่านั่นไม่ใช่แก่นอสูรอะไรหรอก แต่เป็นของที่สร้างขึ้นจากวัสดุที่คล้ายกับแก่นอสูรต่างหาก

ที่มองพลาดไป เป็นเพราะข้างในของสิ่งนั้นมีพลังสายฟ้าบริสุทธิ์มหาศาลไหลเวียนอยู่อย่างบ้าคลั่ง

ดูเหมือนว่า ที่นี่คงจะเป็นเมืองชั้นในอันเป็นศูนย์บัญชาการหลักของเผ่าอสูรสายฟ้าแล้ว!

'แก่นอสูร' ที่แขวนอยู่เหนือหัวนั่น ก็คงเทียบเท่ากับป้ายชื่อเมืองของมนุษย์ล่ะมั้ง!

เนื่องจากเมื่อกี้ลู่เหิงใช้สกิลเร่งเวลา ทำให้อสูรสายฟ้าที่ไล่ตามมาข้างหลังตามไม่ทัน จนกระทั่งถึงตอนนี้พวกมันเพิ่งจะกระหืดกระหอบตามมาถึง

ไอส์ปะปนอยู่ในฝูงชน สีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรน

คิดไม่ถึงเลยว่า ลู่เหิงจะบุกฝ่าวงล้อมของกองทัพนับหมื่นเข้ามาถึงเมืองชั้นในได้จริงๆ!

หากปล่อยให้เขาทำสำเร็จ ชีวิตนับแสนในเมืองคงต้องเผชิญกับภัยคุกคามครั้งยิ่งใหญ่แบบที่ไม่เคยมีมาก่อนแน่!

ดังนั้นความคิดแรกของไอส์ที่มาถึง คือต้องรีบสั่งให้อสูรสายฟ้าตีวงล้อมลู่เหิงไว้อีกครั้ง

"พี่น้องทุกคน พวกแกน่าจะรู้ดีว่าถ้าเมืองชั้นในแตกแล้วจะเกิดอะไรขึ้น วันนี้ต่อให้พวกเราทุกคนต้องตายอยู่ที่นี่ ก็ห้ามปล่อยให้มันเข้าไปได้เด็ดขาด!"

ไอส์ตวัดมือตะโกนใส่ลู่เหิงด้วยความโกรธแค้น

พวกอสูรสายฟ้าไม่ต้องรอให้เขาพูดซ้ำ ต่างก็ตาแดงก่ำกันหมดแล้ว พวกมันพากันพุ่งเข้าใส่ลู่เหิงอย่างบ้าคลั่ง

"เวรเอ๊ย? จะระเบิดตัวเองอีกแล้วเหรอ?" ลู่เหิงเห็นดวงตาแดงก่ำพวกนั้น ก็อดนึกถึงแรงระเบิดมหาศาลเมื่อกี้ไม่ได้

แต่เขาก็ไม่เข้าใจ ว่าทำไมพวกอสูรสายฟ้าถึงได้โง่เง่าขนาดนี้

ทั้งที่รู้ว่าระเบิดไม่โดนเขา ก็ยังจะดันทุรังเล่นระเบิดตัวเองอีก หรือว่าหมดมุกแล้วจริงๆ?

แต่สิ่งที่ทำให้เขาคาดไม่ถึงคือ อสูรสายฟ้ากลุ่มใหญ่ดันหยุดชะงักพร้อมกันซะงั้น ทั้งที่กำลังจะพุ่งมาถึงตัวเขาอยู่รอมร่อ

แถมบนใบหน้าของพวกอสูรสายฟ้าเหล่านั้น กลับปรากฏสีหน้าพิลึกพิลั่นเหมือนกันเป๊ะ

"หึๆๆ~"

ไม่รู้ว่าอสูรสายฟ้าตนไหนเป็นคนหัวเราะนำขึ้นมาก่อน อสูรสายฟ้าเกือบทุกตัวก็พากันหัวเราะร่วนขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียง

พวกมันหัวเราะไปพลาง ส่งสายตาเยาะเย้ยถากถางมาทางลู่เหิงไปพลาง

ไอส์ที่ยืนตะโกนอย่างบ้าคลั่งอยู่กลางฝูงอสูรสายฟ้าก็หยุดชะงักกะทันหัน เขาเงยหน้ามองฟ้าด้วยอาการเหม่อลอย

ลังเลอยู่เพียงไม่กี่วินาที เขาก็เข้าร่วมวงกับอสูรสายฟ้าตัวอื่นๆ ในพริบตา

"ฮ่าๆๆๆๆ! ลู่เหิง แกอยากจะโจมตีก็ตามสบายเลยนะ วันนี้ถ้าเผ่าอสูรสายฟ้าของพวกเราสวนกลับแม้แต่หมัดเดียว ถือว่าพวกเราแพ้!"

มุมปากของไอส์กระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาโบกมือให้พวกอสูรสายฟ้าที่อยู่ด้านหลังอย่างแรง "พี่น้องทั้งหลาย กลับเมือง! ปล่อยให้มันอาละวาดอยู่ข้างนอกคนเดียวไปเลย! ฮ่าๆๆๆ!"

สิ้นเสียงของเขา อสูรสายฟ้าทุกตัวก็เริ่มขยับเขยื้อน

อสูรสายฟ้านับหมื่นที่ยืนกันมืดฟ้ามัวดิน ต่างพากันเดินมุ่งหน้าไปทางเมืองชั้นใน

ลู่เหิงเห็นดังนั้นก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

"เป็นไรไปพวก ยอมแพ้แล้วเหรอ? ถึงกับไม่คิดจะสู้กลับเลยเนี่ยนะ?"

"ตลกชะมัด! น่าขัน! ฮ่าๆๆๆ! ตลกเป็นบ้าเลย!"

ไอส์ที่เพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ระเบิดหัวเราะก๊ากออกมา หันมามองลู่เหิงที่กำลังทำหน้างงเป็นไก่ตาแตกด้วยสายตาเยาะเย้ย

พวกอสูรสายฟ้าที่เหลือก็พากันระเบิดเสียงหัวเราะครืนใหญ่ออกมา มองลู่เหิงราวกับกำลังดูตัวตลกที่แสนจะงี่เง่า!

ผ่านไปไม่นาน ลู่เหิงก็เริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง

ที่แท้พวกอสูรสายฟ้าข้างหน้า ก็แค่เปลี่ยนรูปแบบร่างกายของตัวเอง แล้วเดินทะลุกำแพงเมืองเข้าไปหน้าตาเฉย!

ราวกับใช้วิชาทะลุกำแพง ตอนที่พวกมันเดินเข้าไปในกำแพงเมือง กลับไม่ถูกขัดขวางเลยแม้แต่น้อย!

ไอส์แค่นเสียงเย็น หัวเราะอย่างดูแคลน "ลู่เหิง จะบอกให้เอาบุญนะ ท่านฟาโรห์ของเราเปิดใช้งานกระแสธารเหล็กกล้าเรียบร้อยแล้ว วันนี้ต่อให้แกเอาชีวิตเข้าแลก ก็ไม่มีทางก้าวเข้ามาในเมืองชั้นในได้แม้แต่ครึ่งก้าว!"

พูดจบ ไอส์ก็เงยหน้ามองกำแพงเมืองสูงตระหง่านด้วยสายตาเทิดทูนบูชา มุมปากปรากฏรอยยิ้ม "กระแสธารเหล็กกล้านี้ สร้างขึ้นจากเลือดเนื้อของบรรพชนเผ่าอสูรสายฟ้าของพวกเรา ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีทางสั่นคลอนมันได้แม้แต่ปลายเล็บ มันปกป้องเผ่าอสูรสายฟ้าของเรามาหลายพันล้านปีแล้ว!"

"ขอบพระคุณท่านมหาปุโรหิต!"

"ขอบพระคุณท่านฟาโรห์ที่คุ้มครองพวกเราให้ปลอดภัย!"

เสียงของอสูรสายฟ้านับไม่ถ้วนดังระงม

อสูรสายฟ้าส่วนใหญ่ล้วนเดินทะลุกำแพงเข้าไปตั้งแต่แรกแล้ว ตอนนี้พวกมันกำลังส่งเสียงร้องสรรเสริญอย่างศรัทธาอยู่ภายในเมืองชั้นใน

ไอส์ขยับตัวแวบเดียวก็มุดเข้าไปในเมืองชั้นใน ไปยืนอยู่บนกำแพงเมืองอันสูงตระหง่าน ก้มหน้ามองลู่เหิงจากเบื้องบน

"ลู่เหิง โชคดีนะที่ท่านฟาโรห์เปิดกระแสธารเหล็กกล้าได้ทันเวลา วันนี้แกไม่มีทางเข้ามาได้หรอก รอให้กองทัพของพวกเรากลับมาก่อนเถอะ ถึงตอนนั้นแกได้ตายสถานเดียว!"

พูดไป สายตาของไอส์ที่มองลู่เหิงก็ราวกับกำลังมองลูกแกะที่รอการเชือด "แถมกระแสธารเหล็กกล้านี้ มีแค่เผ่าอสูรสายฟ้าของเราเท่านั้นที่เดินเข้ามาได้ ถ้าเป็นสายเลือดอื่นล่ะก็ หมดสิทธิ์นะจ๊ะ~"

น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความยียวนกวนประสาทนั้น ทำให้พวกอสูรสายฟ้าจำนวนไม่น้อยพากันระเบิดหัวเราะออกมาทันที

ภายในเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่นาที ก็มีอสูรสายฟ้านับหมื่นแห่กันมาเกาะอยู่บนกำแพงเมือง เฝ้าดูมนุษย์ผู้ประหลาดคนนี้

ลู่เหิงพยักหน้าในใจเงียบๆ แต่ไม่ได้สนใจจำนวนของพวกอสูรสายฟ้าเหล่านี้ เขากลับมองไปตรงกลางกำแพงเมืองแทน

อสูรสายฟ้าตัวหนึ่งที่อยู่ตรงนั้น ไม่ว่าจะเป็นการแต่งกาย บุคลิก หรือแม้แต่ระดับพลังและขนาดตัว ล้วนแตกต่างจากอสูรสายฟ้าตัวอื่นๆ อย่างสิ้นเชิง มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นผู้นำ

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของลู่เหิง อสูรสายฟ้าตนนั้นก็แค่นเสียงเย็นอย่างเหยียดหยาม "เจ้ามนุษย์ระดับทองแดงธรรมดาคนนี้นี่เอง ที่ตีฝ่าแนวป้องกันรอบนอกของพวกเรามาได้หมด แถมยังทะลวงกำแพงเมืองชั้นนอกมาบุกถึงหน้าบ้านข้าเชียวรึ?"

เสียงนั้นดังกึกก้องกังวาน แฝงไปด้วยกลิ่นอายความน่าเกรงขามโดยที่ไม่ต้องโกรธ

ไอส์รู้ว่านี่คือการตำหนิ จึงรีบก้มหน้าลงทันที "ท่านฟาโรห์ ผู้น้อยไร้ความสามารถ แต่... แต่ว่าชุดเกราะบนตัวมันร้ายกาจเกินไปขอรับ เท่าที่ผู้น้อยสังเกต ดูเหมือนว่าจะเป็นอาวุธรุ่นใหม่ที่แข็งแกร่งที่สุดจากกาแล็กซีเฮกซ์เทค!"

"หืม?" ดวงตาของฟาโรห์สว่างวาบขึ้นมาทันที เขามองชุดเกราะบนตัวลู่เหิงด้วยความประหลาดใจ "มนุษย์ดาวโลกธรรมดาๆ คนหนึ่ง กลับไปมีความเกี่ยวข้องกับกาแล็กซีเฮกซ์เทค ผู้สร้างอาวุธที่แข็งแกร่งที่สุดในจักรวาลได้อย่างนั้นรึ?"

ลู่เหิงไม่ได้สนใจเขา เขามองทะลุหมวกเกราะไปที่ไอส์ต่างหาก

ไอ้เจ้านี่ดูท่าทางเหมือนพวกกระจอกงอกง่อย แต่ที่จริงก็พอมีของอยู่บ้างเหมือนกัน

ถึงกับดูออกว่าชุดเกราะของเขามาจากไหน มิน่าล่ะถึงได้เป็นถึงมหาปุโรหิตเผ่าอสูรสายฟ้า!

"ดีมาก งั้นข้าจะขอประมือกับชุดเกราะที่แข็งแกร่งที่สุดของเฮกซ์เทคด้วยตัวเอง!"

ฟาโรห์ทำตัวกร่างวางมาดผู้ใหญ่ ขยับคทาเวทในมือ ดวงตาจับจ้องไปที่ลู่เหิงเขม็ง ทำท่าเหมือนจะกระโดดลงมาจากกำแพงเมือง!

"ไม่ได้นะขอรับ!" ไอส์รีบยื่นมือออกไปขวาง พร้อมกับตะโกนเสียงหลง "ท่านฟาโรห์ ดาบศักดิ์สิทธิ์เผ่าอสูรสายฟ้าอยู่ในมือมัน ห้ามบุ่มบ่ามเด็ดขาดนะขอรับ!"

"อะไรนะ!" ฟาโรห์โกรธจัดขึ้นมาทันที ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำในพริบตา!

เขาหันขวับกลับมา มองไอส์ด้วยความโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม "นี่แกทำดาบศักดิ์สิทธิ์หายงั้นรึ!"

"เอ่อ..." ไอส์ถูกแรงกดดันอันมหาศาลกดทับ บวกกับถูกจำกัดด้วยระดับสายเลือดในร่างอย่างรุนแรง จนถึงกับพูดติดๆ ขัดๆ

ผ่านไปพักใหญ่ เขาถึงได้พูดด้วยความสั่นกลัว "ท่านฟาโรห์ ผู้น้อยสมควรตาย แต่รอให้กองทัพของพวกเรากลับมาก่อน ลู่เหิงไม่มีทางเอาดาบศักดิ์สิทธิ์ไปได้แน่นอน แถมยังต้องเอาชีวิตมาสังเวยให้ทหารของเราด้วยขอรับ!"

(จบแล้ว)