บทที่ 75 - หนึ่งชั่วโมง ส่งตัวลู่เหิงมาซะ ไม่เช่นนั้นก็ตาย!

บทที่ 75 - หนึ่งชั่วโมง ส่งตัวลู่เหิงมาซะ ไม่เช่นนั้นก็ตาย!

"ลูกพี่เหิง รีบออกมาเถอะ อย่าทำให้ทุกคนต้องมาเดือดร้อนเพราะนายคนเดียวเลย!"

เสียงตะโกนดังเซ็งแซ่มาจากในกลุ่มคน

แทบทุกทิศทางมีแต่เสียงเรียกร้องให้ลู่เหิงเสียสละตัวเองทั้งนั้น

อวี๋หลิงเวยกับถังชิงหว่านหน้าเครียดจัด เทพธิดาสงครามสาวสวยผู้ฉลาดหลักแหลมทั้งสองคน ตอนนี้กลับคิดหาทางออกไม่ได้เลย

จนป่านนี้พวกเธอก็ยังนึกไม่ออกเลยว่า ลู่เหิงใช้วิธีไหนถึงได้ฆ่าจักรพรรดิอสูรสายฟ้าไปมากมายขนาดนั้น

แถมยังไม่รู้ด้วยว่าจะแก้ปัญหานี้ยังไงดี!

มีเพียงลู่เหิงเท่านั้นที่ยังคงยิ้มบางๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน

เขารู้ดีว่า จะไปโทษนักเรียนพวกนี้ก็ไม่ได้หรอก

สัญชาตญาณดิบของมนุษย์ก็เป็นแบบนี้แหละ เมื่อเผชิญหน้ากับความตาย สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวก็คือการรักษาชีวิตของตัวเองไว้ก่อน

อีกอย่าง วันนี้ก็เป็นเพราะเขา ลู่เหิง เพียงคนเดียวที่ลากทุกคนเข้ามาซวยด้วย การที่พวกเขาอยากจะผลักไสเขาออกไปรับเคราะห์แทน ก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้

แต่ลู่เหิงก็เข้าใจแล้วเหมือนกัน ว่าทำไมวันนี้ฝูงสัตว์อสูรถึงได้มีพฤติกรรมผิดปกติขนาดนี้

ที่แท้พวกมันก็พุ่งเป้ามาที่เขาคนเดียวนี่เอง!

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ลู่เหิงก็หันไปยิ้มให้เบาๆ "ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันมานะ"

"ไม่ได้นะ!" อวี๋หลิงเวยร้อนใจจนหน้าถอดสี รีบคว้าแขนเขาไว้แน่น

เมื่อถังชิงหว่านเห็นท่าทีของเขา เธอก็ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม กระโดดเข้าตะครุบตัวลู่เหิงไว้ด้วยอีกคน

ทั้งสองคนช่วยกันกดร่างของลู่เหิงลงกับพื้นอย่างแรง ชนิดที่ว่าขยับเขยื้อนไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

นักเรียนหลายคนที่อยู่รอบๆ ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมชั้นของลู่เหิง พอเห็นภาพนั้นก็เข้าใจสถานการณ์ได้ทันที รีบพากันเข้ามายืนล้อมวงเป็นกำแพงมนุษย์บังทั้งสามคนเอาไว้

บนหน้าผามีนักเรียนอยู่ตั้งพันกว่าคน ลู่เหิงกับพวกอีกสามคนก็เป็นแค่เศษเสี้ยวเล็กๆ ท่ามกลางฝูงชนเท่านั้น ประกอบกับมีคนช่วยบังให้อีกแรง ทำให้จักรพรรดิเทพอสูรสายฟ้าที่อยู่ข้างนอกมองไม่เห็นพวกเขาเลย

ขณะที่กล้องจากเฮลิคอปเตอร์แพนไปรอบๆ จู่ๆ ก็มีเสียงผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่งดังมาจากลำโพง

"จักรพรรดิเทพอสูรสายฟ้า ฟังให้ดี ลู่เหิงที่แกต้องการไม่ได้อยู่ในกลุ่มคนพวกนี้ หากแกกล้าทำร้ายผู้บริสุทธิ์เหล่านี้แม้แต่ปลายเส้นขน มนุษยชาติก็ไม่เสียดายที่จะเปิดศึกกับเผ่าอสูรสายฟ้าของพวกแก!"

เสียงนั้นดังก้องกังวาน ทรงพลังและเด็ดเดี่ยว!

จักรพรรดิเทพอสูรสายฟ้าที่เตรียมจะขยับตัวถึงกับชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะดับลูกไฟสายฟ้าที่กะพริบอยู่ในมือลง แล้วเงยหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า "มนุษย์เอ๋ย สาเหตุที่ข้ายังไม่ลงมือ ก็เพราะไม่อยากให้เกิดสงครามระหว่างพวกเรายังไงล่ะ"

พูดจบ จักรพรรดิเทพอสูรสายฟ้าก็หันหลังกลับ ลากร่างอันใหญ่โตเทอะทะเดินจากไป ทิ้งรอยหลุมลึกเป็นทางยาวไว้เบื้องหลัง

ฝูงสัตว์อสูรตัวอื่นๆ ก็เหมือนได้รับคำสั่ง พากันค่อยๆ ถอยร่นตามหลังไปอย่างเป็นระเบียบ

หลังจากเดินห่างออกไปหลายร้อยเมตร จักรพรรดิเทพอสูรสายฟ้าก็พูดเสียงเย็นชาขึ้นมา "มนุษย์เอ๋ย ข้าไม่สนหรอกนะว่าลู่เหิงจะอยู่ที่นี่หรือไม่ แต่ข้าต้องการตัวมัน"

"ถ้ามันอยู่ที่นี่ ก็ให้เวลาหนึ่งชั่วโมง ให้มันออกมามอบตัวซะ แต่ถ้าไม่อยู่ ก็ให้เวลาหนึ่งชั่วโมงส่งตัวมันเข้ามา แล้วข้าจะสั่งให้อสูรสายฟ้าที่ปิดกั้นทางเข้ามิติเปิดทางให้"

ประกายไฟแลบแปลบปลาบอยู่บนร่างของจักรพรรดิเทพอสูรสายฟ้า ประสานเข้ากับลำแสงสีฟ้าอ่อนๆ เหล่านั้น ดึงดูดสายฟ้าเส้นยาวให้ผ่าลงมาจากฟากฟ้า

เปรี้ยง!

เสียงฟ้าร้องดังสนั่น ทำเอาทุกคนสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ

"ข้าให้เวลาพวกแกแค่หนึ่งชั่วโมง รีบปรึกษากันให้ได้ข้อสรุปซะ จะสู้หรือจะสงบศึก ทุกอย่างขึ้นอยู่กับลู่เหิงคนเดียว!"

น้ำเสียงของจักรพรรดิเทพอสูรสายฟ้าเย็นเยียบจับขั้วหัวใจ มันจ้องมองขึ้นไปบนฟ้าอย่างไม่วางตา "อย่าลืมนะว่า ชีวิตของมนุษย์พวกแกมีค่า ชีวิตของลูกชายข้าและเผ่าพันธุ์ของข้าก็มีค่าเหมือนกัน!"

"ถ้าครบหนึ่งชั่วโมงแล้วข้ายังไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ ข้าจะฆ่ามนุษย์ทุกคนที่อยู่ที่นี่ให้ตายโหงให้หมด!"

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

อสนีบาตสีม่วงฟาดเปรี้ยงลงมา ลำแสงสว่างจ้าแบ่งท้องฟ้าออกเป็นสองซีกในพริบตา!

ลำแสงที่ส่องลงมาจากเบื้องบนนั้นแฝงไปด้วยพลังอำนาจอันน่าสะพรึงกลัว ราวกับว่าสายฟ้าฟาดกำลังสาดเทลงมาอย่างบ้าคลั่งโดยไม่หวั่นเกรงสิ่งใด

ผู้คนสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าขนลุกของสายฟ้านั้น

ต่อให้โดนเข้าไปแค่เฉี่ยวๆ ก็คงแหลกเป็นผุยผงแน่ๆ!

"จับเวลาหนึ่งชั่วโมง เริ่มได้!"

สิ้นเสียงประกาศกร้าว ฝูงสัตว์อสูรก็แยกย้ายกันไปประจำจุด

กองทัพสัตว์อสูรเคลื่อนทัพอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เหยียบย่ำผืนดินจนฝุ่นตลบอบอวล ราวกับกำลังจัดทัพในสมรภูมิรบยุคโบราณไม่มีผิด

เพียงไม่กี่นาที ฝูงสัตว์อสูรก็หยุดการเคลื่อนไหว

ถึงแม้พวกมันจะยังอยู่ห่างจากมนุษย์นับร้อยเมตร แต่ก็สังเกตเห็นได้ไม่ยากว่า แท้จริงแล้วพวกมันได้กระจายกำลังโอบล้อมหน้าผาเอาไว้หมดแล้ว

เห็นได้ชัดว่าพวกมันไม่ยอมให้ใครหน้าไหนหนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว!

【ได้รับค่าความแค้นจากเซวียเยว่ +33478】

【ได้รับค่าความแค้นจากหวังซิน +53235】

【ได้รับค่าความแค้นจากจ้าวเสี่ยวกวาง +14235】

...

ลู่เหิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น มุมปากกระตุกยิ้มบางๆ ขณะมองดูแต้มความแค้นในหัว

เพียงเวลาสั้นๆ ค่าความแค้นของเขาก็พุ่งพรวดทะลุหลักล้านไปแล้ว!

และแน่นอนว่า มันมาจากนักเรียนนับพันคนจากทั้งสามโรงเรียนที่อยู่ที่นี่นั่นเอง

"ลู่เหิง นายยังอารมณ์ดีหัวเราะออกอยู่อีกหรอ?" อวี๋หลิงเวยทรุดตัวลงนั่งบนพื้น ใบหน้าที่ขาวผ่องอยู่แล้วยิ่งซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว

"ลูกพี่ เลิกหัวเราะเถอะ นายหนีไปซะดีกว่า หาที่ซ่อนตัวเงียบๆ" ถังชิงหว่านที่ใบหน้าจิ้มลิ้มเต็มไปด้วยเหงื่อ รีบกระซิบด้วยความร้อนใจ

"อย่าพูดถึงเรื่องที่จักรพรรดิเทพอสูรสายฟ้าจะหานายเจอไหมเลย แค่ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง พวกนั้นก็ต้องจับนายโยนออกไปแน่ๆ!"

พูดจบ ถังชิงหว่านก็เงยหน้าขึ้นมองกลุ่มคนที่อยู่ไกลออกไป "นายดูสิ สีหน้าของพวกนั้นแต่ละคนแทบจะกินเลือดกินเนื้อนายอยู่แล้ว ดีนะที่พวกเขายังไม่รู้ว่านายอยู่ไหน ไม่งั้นคงจับนายแบกออกไปส่งให้มันนานแล้ว!"

"ไม่รีบหรอก" ลู่เหิงยิ้มอย่างใจเย็น แล้วโบกมือปัด "เมื่อกี้พวกเธอไม่ได้ยินหรอ นั่นเสียงของผู้อำนวยการอวี๋เลยนะ"

"พ่อฉันหรอ?" อวี๋หลิงเวยขมวดคิ้ว "เมื่อกี้ฉันมัวแต่ตื่นตระหนก ก็เลยฟังไม่ออกจริงๆ ด้วย"

"ไม่เป็นไร ฉันมั่นใจว่าเป็นพ่อเธอแน่ๆ" ลู่เหิงกระตุกยิ้มมุมปาก "อย่าลืมสิว่าพ่อเธอเป็นถึงระดับแพลตตินัม แถมรอบตัวเขายังมียอดฝีมืออีกเพียบ พวกเขาไม่มีทางปล่อยให้เรานั่งรอความตายอยู่ที่นี่แน่ๆ พวกเธอสองคนขยับมานี่หน่อยสิ"

"อะไรหรอ?" อวี๋หลิงเวยกับถังชิงหว่านทำหน้างง ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ลู่เหิง

ลู่เหิงจึงส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ "พวกเธอสองคนเป็นคนดังในโรงเรียน เพราะงั้นฉันอยากให้พวกเธอช่วยกระจายข่าวหน่อย บอกว่าทางการระดมกำลังพลกลุ่มใหญ่มาแล้ว แถมพ่อของเธอก็เรียกยอดฝีมือระดับแพลตตินัมขึ้นไปมาช่วยเพียบเลย กำลังเดินทางมาที่นี่แล้ว"

"นายหมายความว่า จะหลอกให้พวกเขาสบายใจก่อนงั้นหรอ?" อวี๋หลิงเวยเลิกคิ้ว เข้าใจความหมายทันที

"ใช่ อย่างน้อยพวกนั้นก็จะได้ไม่โยนฉันออกไปตอนนี้ไง" ลู่เหิงพยักหน้าหงึกๆ พร้อมกับยิ้มแป้น

"มันก็ใช่แหละ แต่... ถ้าผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้วล่ะ พวกเราหลอกพวกเขาแบบนี้ ถึงตอนนั้นมันก็เป็นทางตันอยู่ดีไม่ใช่หรอ?" ถังชิงหว่านปาดเหงื่อบนใบหน้า "พอครบหนึ่งชั่วโมง พวกเขาก็ต้องจับนายโยนออกไปอยู่ดีแหละ!"

"เรื่องนั้นเธอไม่ต้องห่วง ฉันมีแผนรับมืออยู่แล้ว" ลู่เหิงยิ้มกริ่ม พูดกับทั้งสองคนอย่างมั่นใจ

ทว่า จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมาจากเหนือหัว

"ลู่เหิง ฉันก็นึกว่านายจะเป็นลูกผู้ชายตัวจริง ที่แท้ก็ปอดแหกนี่หว่า" จั่วหมิงกอดอก จ้องมองลู่เหิงด้วยสายตาเหยียดหยาม

"ในเมื่อนายเป็นคนก่อเรื่อง แล้วทำไมถึงไม่กล้าออกไปรับผิดชอบ แถมยังจะลากคนตั้งมากมายมาซวยไปด้วยเนี่ยนะ?"

"จริงด้วย!" จู่ๆ อวี๋หลิงเวยก็ปรบมือเสียงดัง ร้องอุทานด้วยความตกใจ "ลู่เหิง สรุปว่านายฆ่าจักรพรรดิอสูรสายฟ้าไปตั้งมากมายขนาดนั้นได้ยังไงกันแน่ แล้วคนที่จักรพรรดิเทพอสูรสายฟ้าตามหาอยู่ คือนายจริงๆ หรอ? ไม่ใช่แค่ชื่อเหมือนกันหรอกนะ?"

(จบแล้ว)